Opinions

In '96 of '97 gezien middels een gehuurde dvd. Deze film is mij al die jaren bijgebleven qua sfeer, verhaal en vertelwijze en ik moet 'm eigenlijk nogmaals zien. Ik vond het een sterke thriller.

Voorlopig van mij een 4.0

In onze 3-dimensionale stoffelijke wereld bestaat tijd, maar in de geest, de droom en tijdens het sterven of trippen bestaat de tijd niet. Dus was is tijd eigenlijk?

Zo, weer eens gezien na jaren:
Het mooie van deze film is dat je er meerdere uitleg aan kan geven, er zitten meerdere lagen in. Je kunt het op het niveau van een droom zien, of als een tijdreis, of als een fantasie, of bv als waandenkbeelden van een schizofreen en eigenlijk heb je ze allemaal nodig.
Wat ik er zelf in zie is dat er een (tijds)vacuüm is tussen het tijdstip van de dood en het daadwerkelijk "heengaan". Het vacuüm is echter niet leeg maar is gevuld met de emoties en verwerkingen van degene die dood gaat, tevens met lessen en inzichten als overgang én wordt beleefd als een "zelf gewenst doch ook voorbestemd verder leven", alles met het doel de dood te aanvaarden. Want iemand die plotseling sterft is niet in staat dit te aanvaarden (snappen) maar wordt er zachtjes op voorbereid. Dit gegeven komt in diverse wijsgerige boeken en ook in films en andere kunst voor en ik denk dat het zo kan zijn. Het zou dan een prachtige functie van de natuur zijn. Waar ik dat in deze film uit afleid is dat Donnie diep in zichzelf wel weet hoe het geëindigd is en zal eindigen en dat hij daar via subtiele hints uit de omgeving opmerkzaam op wordt gemaakt. Hij wordt als het ware zachtjes doordrongen van het feit dat hij zijn dood moet aanvaarden en als het zijn tijd is (de 28 dagen, etc is een andere benaming voor zijn persoonlijke tijdloze vacuüm) begrijpt hij dat en aanvaardt uiteindelijk het onomkeerbare lachend. Omdat hij weet dat het goed is en hij het niet anders zou willen. Hoe mooi!
Deze film is zo vol van kleine aanwijzingen dat het pagina's zou vullen om alles te bespreken en dat gebeurt dus ook

Een zoektocht die in de toekomst vol kunstmatige inseminaties wellicht vaak zal gaan voorkomen.

Maar... who cares hoeveel concepties en daarmee kinderen Donor 150, alias Jeffrey, veroorzaakt heeft? Geen kunst, je kwakje inleveren bij het lab (de docu had daarom 5 minuten kunnen duren).

Het vaderschap is pas een kunst!

Dat gedeelte van het onderwerp in de docu interesseert mij dus in wezen geen zier. De andere zijde, de (reeds volwassen) kinderen die hun afstamming willen kennen, is begrijpelijk en kwam al vele malen in docu's aan bod. Niets nieuws onder de zon dus.

De kwaliteit van de docu is prima. Het betreft beelden van mensen die hun donorvader bezoeken + registratie van gesprekken onderling en alle emoties die daarbij komen kijken.

Voor mij niet zo interessant hoe mensen de behoefte aan een vaderfiguur (de wildvreemde man die nooit eerder in hun leven was) perse willen invullen (door de wildvreemde man a la minute in hun hart te sluiten). Tja, als ze maar gelukkig zijn.

In de docu wordt een man gevolgd in zijn ziekte en in zijn wensen rondom zijn levenseinde. Tevens wordt er middels oudere opnamen teruggeblikt naar betere tijden qua gezondheid. Ook wordt zijn vrouw gevolgd via interviews, zodat de kwestie van beide kanten bekeken wordt.

Een kwestie waar verder door een buitenstaander niet over te oordelen valt. Ik vind dat een ieder zelf zou moeten (kunnen) beslissen of het leven voor hem of haar de moeite waard is.

Maar aangezien het onderwerp nog steeds nogal taboe is, zal tot nu toe alleen bij uitzonderlijk zieke patienten duidelijk zijn dat het niet zinvol is om het leven nog langer te rekken en een dergelijke beslissing genomen kunnen worden. Daarna volgt een groot grijs gebied van wel of niet noodzaak en/of zelfbeschikkingsrecht. Nog een weg te gaan hierin.

De film is wat mij betreft in twee facetten of invalshoeken op te delen, psychologie en actie/reactie
(persoonlijk en maatschappelijk).

Ik vond het in ieder geval een goede film over extreme stress (bv tijdens het werk), waardoor iemand uit gevoelens van onmacht, wanhoop, verdriet en woede over z’n eigen grenzen kan gaan. Niet goed te praten, maar wel begrijpelijk als je het zo ziet. Mensen kunnen elkaar behoorlijk gek maken. Het verhaal vind ik dus tot zover realistisch en goed geacteerd en psychologisch vond ik het ook interessant.
Ik vind Theo Maassen de perfecte man voor zo’n rol, hij had de juiste getergde uitstraling te pakken.

Verderop, in de tv-shows, toen Max ging doordraaien vond ik het acteren wat minder overtuigend.
Ook alle talkshowhosts (in het begin en later) vond ik over de top, volgens mij erin verwerkt om escalaties te creëeren. Voor mij niet geloofwaardig. Ook het taxi323 onderdeel vond ik erbij gesleept.
Dit stuk had wat mij betreft toch beter wat kleiner en ‘intiemer’ kunnen worden uitgewerkt, voor de geloofwaardigheid.

Ik werd er koud van hoe zo'n bij aanvang redelijk frisse en slimme jongen een naargeestig type wordt met een oliedomme uitstraling en met sadistische trekjes op het eind. Sprak Morrison trouwens echt constant over de dood?

Over de film: Uitstekend geportretteerd door Val Kilmer (en Meg Ryan) en helemaal zoals zo'n leventje in elkaar steekt, ongeveer van bed naar podium en terug, met af en toe een (mislukt) feestje tussendoor. De muziek werd (qua tekst) op de juiste plekken ingevoegd. De drugstrips en gedragingen onder invloed werden geloofwaardig in beeld gebracht. De aftakeling is ook goed waar te nemen, dus prima overgebracht.
Ik kijk er weliswaar niet graag naar.

Een mooi geschoten film met 2 coryfeeën in de hoofdrollen. Man, wat acteren zij fantastisch. Ook de kinderen deden het goed.
Van te voren dacht ik een film met nonnen en paters niet zo interessant te vinden, maar het tegendeel bleek waar.

De sfeer kwam goed over. Een school met een godmotther met haaietanden aan het hoofd en een pater, weer boven haar in hierarchie, met zijn eigen zaakjes. Eigenlijk heeft iedereen in de film zo z'n eigen belangen. Een interessante confrontatie en details werden regelmatig humorvol uitgewerkt. Het verhaal in hoofdlijnen is natuurlijk minder rooskleurig en niet goed te praten, hoe je t ook bekijkt.

Denk aan Frank Sinatra en Petula Clark songs, oude filmmuziek, een übergestileerde '60s uitvoering waardoor het eerder futuristisch oogt, veel kleurtjes, subtiele absurde humor en een feelgood sfeer . Ik vond de film erg leuk om naar te kijken en (net) niet té zoet, een soort van cute:)

Ik zie dit niet helemaal als kinderfilm omdat er ook aardig wat volwassen grapjes en sneren in zitten. Voor kinderen is het wel goed te doen denk ik, zij kijken daar overheen.

Wat een leuke surrealistische vormgeving trouwens! Vertekend zoals in een kinderwereld, met veel heldere kleurtjes en verduidelijkingen als in een kinderboek. Geen naamborden boven de winkels, maar bv een vis boven de viswinkel en huizen boven de makelaardij.

Een lichte en vrolijke wereld. (of toch niet? )

De vormen zijn tot in het absurde vereenvoudigd. Alle huizen met tuinen in de stad zijn bv gelijk. Behalve als er ingezoomd wordt naar binnen in een huis of als er een fantasie voorbij komt, dan is er een overdaad aan vormen en vervormingen. En het huis van de buurman is weer totaal tegengesteld (en ook een sneer naar 'de schone schijn ophouden').

Ik vond het visueel verrassend mooi.

Ik zie deze film als een satire over het suburban Amerikaanse leven, allemaal dezelfde huisjes in een buitenwijk met netjes gemaaid gras (2x per dag). Producten worden aangeprezen als in een reklame. En dan die babysitter, lol!

Het deed mij aan de film Pleasantville denken.

In de tijd van de koude oorlog, communisme, kernmachten en complotten (fluoride in drinkwater wordt als voorbeeld aangehaald) was de film best actueel. Nu ook nog wel, maar met andere landen en/of andere dreigingen. Het gegeven is humoristisch uitgewerkt, zoals wetenschappers en wereldleiders die gesprekken voeren op kleuterniveau of excessief schietgeweld waarin iemand rustig kan rondlopen zonder geraakt te worden. Absurd dus.

Een interessante film, doch een beetje té overdreven in de humor (deed mij aan Monty Python denken, maar dan serieuzer), waardoor het voor mij niet echt beklijft. Ook de specifieke gegevens en onderwerpen zijn m.i. gedateerd en spreken mij daarom niet meer aan.

Gisteren op TV gezien. Ik vond het een aardige, vlotte horror met best een spannend plot, het laatste half uur zelfs erg leuk.

De effecten vielen soms tegen (in het begin een beetje lachwekkend) maar het verhaal vond ik prima in orde. Ook de sfeer was fijn.

"What is R&B?" "Rough and Black" antwoordt Mr Early (lol)

Een film vol show, zang en dans en dan op gebied van soul, gospel, r&b en blues in de Motown sfeer. Heerlijke muziek en een luchtige, vrolijke sfeer. Vooral dankzij Eddy Murphy natuurlijk

Qua humor zit het dus ook wel goed.

Het verhaal betreft persoonlijke ambities en onderlinge menselijke relaties en is boeiend om te volgen.

Ik vind dit een heel leuke musical, op basis van een al bestaande Broadway musical.

Als je op YouTube kijkt zie je dat de liedjes in allerlei shows en talentenjachten worden gezongen. En dat zijn ze zeker waard. Mooie muziek!

De mysterieuze driver zonder naam neemt het op voor de zwakken, terwijl hij ondertussen zonder winstoogmerk of onderscheid tussen 'goed' en 'kwaad' zijn vak uitoefent. Hij is slechts driver. Een interessant en diepzinnig gegeven.

De stijl waarin de film gegoten is vind ik aangenaam, fris en anders. Traag, veel lange opnamen en pakkende stills. Hoewel een vlucht over de stad en (enkele) andere dingen toch al eerder gedaan zijn op deze wijze. Ik vind Refn een uitstekende sfeerschepper. Dan vind ik wel dat af en toe voor de stijl gekozen wordt zonder enige betekenis. Soms wordt dus een still gecreëerd, bijna een foto, waarbij ik de keuze van de regisseur te gemakkelijk scoren vind. Zet 10 naakte vrouwen in een kamer die standbeeld spelen.... Waarom? Andere 'stills' (driver met masker op kijkt door raampje) zijn weer schitterend én functioneel.
De muziek is ook anders dan anders. Mooie songs met precies de juiste tekst op het juiste moment in de film. De eerste song vond ik echt geweldig. Bij mij zette echter bij de inzet van de 3e of 4e song de verveling in. Weer zo'n zelfde liedje, dacht ik dan. De geluidstracks tijdens het rijden en elders zijn helemaal super.
Geweld..... Op zich functioneel en spaarzaam gebruikt. Ik hoef echter niet te zien hoe een hoofd precies eruit ziet na in elkaar getrapt te zijn (waarom bleef de driver hier trouwens zo extreem lang doortrappen terwijl hij elders precies gepast geweld toepaste?). Voor mij mag het geweld eerder een halt krijgen in uitbeelding of meer suggestief blijven. Dit is echter persoonlijke smaak en overtuiging.
Acteurs..... De driver wordt fenomenaal neergezet. De 'crooks' vind ik toch wat verschillend in acteerkwaliteit. Irene en Benicio (moeder en kind) doen het beiden heel goed. De acteurs spelen over het algemeen opvallend gewone mensen en kunnen daardoor heel dichtbij komen.
Dan kom ik bij het liefdesverhaal. Het was razend spannend terwijl er vrijwel niets gebeurde, heel goed gedaan. Irene heeft een zeer lieflijke en mooie uitstraling, heel aangenaam. Ik vind haar rol verderop echter ongeloofwaardig worden. Ze begint iets voor de driver te voelen, haar man komt thuis en ze onderneemt geen enkele actie om tot een keuze te komen, ze houdt beide mannen aan het lijntje. Ik vind dat niet meteen in haar uitstraling van goedheid en lieflijkheid passen. Ze kijkt toe hoe de driver extreem geweld gebruikt en toont geen enkele emotie. Daar wordt het echt ongeloofwaardig voor mij. De rol van de driver is mij duidelijk en wordt consequent neergezet (sociopaat, man zonder emotie). Het gedrag van Irene is echter onbegrijpelijk. Tenzij ze van precies hetzelfde laken een pak is.
Dan, viel mij op, zitten er helaas wat foutjes in de film, handschoenen aan en uit en aan binnen enkele seconden, koplampen gebroken die vrijwel meteen daarna weer heel zijn, terwijl de driver bovenop Blanche zit heeft zijn hand verschillende houdingen vanuit verschillende camerahoeken gefilmd, komt toch wat slordig over.

Kortom, best een frisse wind die waait in filmland en dat is te waarderen.
Maar door bovenstaande kom ik niet hoger dan 3.5.

Heel actueel. Het is wel een vrij droge registratie van enkele mensen die al een huis kochten terwijl het vorige nog niet verkocht was.

Je zet toch zelf je handtekening, denk ik daarbij, dus niet klagen.

Redelijk, maar ik vond het niet bijster boeiend. Het had ook een Eén-Vandaag of Man-bijt-Hond topic kunnen zijn en het wijkt daar niet veel vanaf, behalve qua lengte.

Een prachtig historisch drama op basis van waargebeurde feiten. Acteren is heel overtuigend, de aankleding en decors van grote schoonheid. Er is een eigentijdse schwung aan gegeven.

De haardracht was bv wel historisch zoals in de pruikentijd het geval was, maar niet met de bekende witte onnatuurlijke pruiken, te zien in vele films, maar met prachtige echte haarcreaties met eigentijdse details.

Ook Keira Knightley en Dominic Cooper vond ik met hun uitstraling de film een modern tintje geven.

En dialogen waren natuurlijk en niet geforceerd, ondanks het vaak formele taalgebruik.

Hierdoor vond ik de film minder afstandelijk dan andere kostuumdrama's die ik ken.

Het verhaal betreft een groot deel uit het leven van de hertogin, getrouwd met een zeer invloedrijk man. Ik vond het uitermate boeiend, romantisch en weer niet romantisch, triest en vrolijker, met macht en onmacht, trots en vernedering, opstandigheid en aanvaarding. Kortom, afwisselend als in een epos..