Opinions

Bijzonder fraai geschoten film *), die echter vooral zijn meerwaarde krijgt door de knappe wijze waarop het kluchtig-puberale leven-in-het-moment sfeertje aan de oppervlakte langzamerhand wordt ingekaderd in een haast tegenovergesteld perspectief, dat gekenmerkt wordt door afstandelijkheid, melancholie, het besef van de tijdelijkheid van vriendschap, liefde, en het leven; van ‘de dingen die voorbijgaan’.

Niet in het minst draagt daar de voice-over aan bij, die, tezamen met de herhaaldelijk van het gedoe van de drie hoofdpersonen wegdraaiende camera, ook een een bredere blik biedt op de sociale en maatschappelijke werkelijkheid in Mexico.

Het geeft deze op het eerste gezicht vrolijke en levenslustige film een wat donkerder ondertoon, maar Y Tu Mamá También weet prima beide balletjes in de lucht te houden, en tegelijkertijd uitdrukking te geven aan het besef van het voorbijgaan van alles, én aan de liefde voor het leven.

Wat die ‘uitdrukking’ betreft, had die gewild poëtische tekst over het leven, de zee en de golven best achterwege gelaten kunnen worden, maar ach, als dat het ergste is wat er op deze film is aan te merken...

*) Dat is vanaf een huis-tuin-en-keuken dvdtje óók wel te zien, McSavah

Verrassend sterk komisch drama. Problematische homecoming queen met onverwerkt trauma denkt haar levensverhaal in goedkope romantische-jeugdboeken-stijl te kunnen herschrijven, maar moet uiteindelijk haar sentimental journey afbreken, sadder, maar nadrukkelijk not wiser.

En met dat laatste tilt deze film zichzelf nog verder boven de middelmaat uit, dan het al deed met een aantal geestige scènes, goed spel over de hele linie, en bovenal een uitstekende Charlize Theron, die haar personage mooi laat balanceren op het randje van het karikaturale en het deerniswekkende.

Je kan Mavis Gary onsympathiek noemen, maar ik vind haar ook heel komisch, hoe ze vol zelfvertrouwen in haar waan blijft geloven, ondanks alle waarschuwingssignalen dat de middelbare schooltijd toch echt afgelopen is.

Theron laat de kijker (deze althans) hoe dan ook toch voortdurend hopen dat Mavis – zeker met de ‘hulp’ van Matt – op een gegeven moment de schellen van de ogen zullen vallen, maar nee. De toch al gekromde tenen van genoemde kijker boorden zich definitief door de zolen van zijn pantoffels heen tijdens de showdown op de babyshower.

Die scènes zijn zelfs voor Amerikaanse begrippen fors over the top, jeukend van plaatsvervangende schaamte. En het leuke is dat het nu eens niet uitdraait op een obligate catharsis gevolgd door een happy end, maar dat Mavis kans ziet om toch gewoon door te blijven malen in haar meisjesboeken-proza, dankzij de hulp van haar ene overgebleven bewonderaarster.

Een creatieve triomf van de schrijfster, zou ik zeggen. En van de scenarist. Maar je zou het ook een superieure sneer kunnen noemen naar alle zeikerige coming-of-age jeugdfilms waarmee Hollywood de markt overspoelt.

Klatergoud.

Sorrentino zoekt nadrukkelijk naar schoonheid en ontroering, maar gaat kopje onder in een lauwwarm bad, tot de rand toe met kitsch gevuld. En dat komt vooral door dat nadrukkelijke; in woord en beeld.

De opgelegde wijsheden van de verscheidene personages zijn doorspekt met hoofdletters (Sarcasm. Frustration. Fear. Pleasure. Fatherhood. Horror. Joy. Emotion. Youth...), waarvan ook de populaire levenskunst-industrie vergeven is. Zelfingenomen sarcasme de mond snoeren met uit het hoofd geleerde psycho-babbels: dat schiet niet op.

De koeien dirigerende Caine, de jonglerende voetballer, de dansende masseuse, de naakte Miss Universe: Sorrentino’s film lijkt op die momenten gewoon het vervolg op het voorafgaande bombardement van commercials dat de kijker over zich heen heeft gekregen. En zoals het gebruik van – soms goede – muziek in commercials die muziek naar beneden haalt, slaagt ook Sorrentino erin om die muziek minder te laten zijn dan het in werkelijkheid misschien is.

Dat concert op het einde is ook wat dat betreft een apotheose: Sorrentino stelt alles in het werk om dit Indrukwekkend, Mooi en Ontroerend in beeld te brengen, en juist daarom wordt het een levensgroot cliché.

‘Sometimes you’re young, most times you’re old’, zong oude knar Chip Taylor ooit, maar Sorrentino gaat voor het hedendaagse populaire levensgevoel dat je vooral zo lang mogelijk jeugdig moet zijn, zo niet lichamelijk, dan toch emotioneel.

Een deprimerende... frustrerende opdracht, als je bedenkt dat de mens intussen gemiddeld 80 jaar oud wordt. De ‘daad’ van dat oude echtpaar in het bos wordt zo een ietwat potsierlijke daad van vertwijfeling.

Om op het bekende gezegde over de keizer en zijn kleren te variëren: Miss Universe is hier niet echt naakt. Haar ‘naaktheid’ is een schild, een harnas om te imponeren. En langs het gladde, harde oppervlak daarvan glijdt alle emotie af, als water van een eend.