Opinions

Widows doet denken aan de film The Kitchen (2019) over drie vrouwen die het werk van hun man overnemen in Hell's Kitchen als die gearresteerd worden. Widows is blijkbaar gebaseerd op de gelijknamige Britse tv-serie uit de jaren '80. Ik kende de serie niet en je moet die volgens mij ook niet gezien hebben. Steve McQueen zet een mooi verhaal neer dat een andere kant van de heistfilm laat zien.

Die 'andere kant' is dan ook de sterkte van Steve McQueen. Het is geen goedkope versie van het gekende genre. Maar vooral een film die dieper gaat met sociale thema's. Een thriller zonder de pure entertainment. Widows heeft dan ook geïnvesteerd in een indrukwekkende cast. Met grote namen als Liam Neeson, John Bernthal en Robert Duvall in de bijrollen. Het zijn de vrouwen die show stelen met een BAFTA voor Viola Davis. De rest is ook goed gecast en stijgen zonder probleem uit boven de soms wat bekendere namen.

Steve McQueen maakt niet zoveel speelfilms, maar als hij er één uitbrengt is het toch altijd weer de moeite.

Ik combineerde Wil met een expo in het Antwerpse MAS rond Antwerpen in 40-45. Ik ben zelf van Antwerpen en heb al wel wat gelezen over die tijd. Maar geeft niet per se een goeie film natuurlijk. Het is pas recent dat we met een realistische blik terugkijken naar die tijd zonder het te romantiseren of eenzijdig te vertellen.

Wil vertelt het verhaal van de jonge agent Wil in Antwerpen 1942, waarin de Duitse bezetter het voor het zeggen heeft. Een tijd waarin haat tegen joden wordt aangemoedigd, je beloond wordt als je anderen verklikt, je nog moeilijk weet wie te vertrouwen en het dansen op een slappe koord is tussen overleven en reageren.

De film slaagt er zeer hard in om dingen uit te spreken. Het is allesbehalve een zwart/wit verhaal. De setting is vrij donker, passend bij het onderwerp. Uiteraard ga ik hier niet te veel vertellen. Het is een zeer emotionele en tegelijk harde film geworden. Over een tijd die al snel werd doodgezwegen. Door daders, door slachtoffers, door de media, ... Maar dit mag absoluut niet vergeten worden. Als de aftiteling volgde op het einde van de film zat de hele zaal verslagen in de bioscoopzetels en duurde het toch even voor we de zaal verlieten om het leven te hervatten.

Wild heeft de basis van een tv-film over een vrouw die na het overlijden van haar moeder het stadsleven achter zich laat om zichzelf terug te vinden. Niet bepaald een boeiend onderwerp met het waargebeurde verhalen gehalte. Maar regisseur Jean-Marc Vallée en vooral hoofdrol Reese Witherspoon maken er een mooie film van en halen eruit wat er uit te halen valt. Geen overlevingsfilm, maar wel een echte trekkersfilm. Het is vooral tevreden leren zijn met weinig, mensen anders leren inschatten, op jezelf moeten terugvallen en ook merken dat wel meer mensen met problemen rondlopen. De film is geen hoogvlieger, maar wel sfeervol en beter dan verwacht.

Ik ben niet echt een fan van Lynch. Het duurde dan ook lang voor ik deze film opzette, in de veronderstelling dat het die toch wat beter meeviel. Slecht is het niet, maar Lynch zal nooit mijn ding worden. En de films die nog op mijn lijstjes stonden (Inland Empire, Twin Peaks en Rabbits) mogen opnieuw plaats nemen in de wachtkamer voor ik een nieuwe poging doe om te zien of ik toch kan genieten van een Lynch film.

Nu vind ik de film op zich ook wel niet slecht, met dank aan Cage en Dern die het zeker nog boeiend houden. Kleurrijke figuren die toch nog wat aandacht vragen. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Geen idee waar deze western naar toe wou toen ik hem opzette. Was het een soort neo-western als 3:10 to Yuma, een classic western stijl Eastwood of toch wat humor als The quick and the dead. Het is uiteindelijk een rommeltje geworden met flauwe humor en poging tot een eigen stijl. Maar de film boeit niet echt en doet de passie voor Wild Bill geen goed. Na deze film heb ik geen gevoel dat dit een legendarisch figuur zou zijn. De film is een los lopend paard dat niet goed weet welke stijl het wil volgen en daardoor naast de boot valt.

Herziening van The Wild Bunch en ik kan het op verschillende vlakken wel beter appreciëren. De actiescènes zijn sterk en dat in een genre dat enkele decennia achter de rug had met vooral schietpartijen waar je meestal wel kon zeggen wie er zou doodvallen, aangevuld met achtervolgingen. Ik wil zeker het genre niet te kort doen hier. Western heeft veel meer troeven dan enkel actie. Bij The Wild Bunch wordt het wat harder en gaan de registers open. Niet voor niets op het einde van de jaren '60. De flower power is gedaan, de ogen zijn gericht op de Vietnamoorlog.

De film kent enkele mooie momenten en vooral de actiescènes zijn boeiend. Het trekt de film zeker omhoog. Al heb ik weinig met de personages, alhoewel daar toch meer tijd ingestoken wordt dan veel andere westerns. En het is toch wat te lang. Ik heb zeker genoten van deze film, maar de vergelijking wordt al snel gemaakt met andere westerns als C'era una volta il west, Il Buono, il Brutto, il Cattivo, High Noon, Il Grande Silenzio, Butch Cassidy and the Sundance Kid, High plains drifter, ... en dan mis ik hier toch wel nog iets.

Koreaanse films, het blijft iets aparts. En toch had ik het gevoel naar een Aziatische versie te kijken van de Paniekzaaiers (Gaston & Leo). Leuke humor en geweldig sfeertje. Het is zeker geen topper en de film moet het meer hebben van humor dan van echte actie. Maar het verhaal loopt wel lekker en bevat kleurrijke figuren. Misschien iets te lang dan nodig was.

Doorsnee actiefilm, maar je krijgt wat je verwacht met Jason Statham in een rol die op zijn lijf geschreven is. Good guy, bad guy en wat knockpartijen met tussendoor de nodige oneliners. Niets speciaal, maar als je houdt van het genre is dit best genieten. Regisseur Simon West maakt wel meer van dit soort films en doet dat niet slecht.

Het verhaal deed me denken aan een versie van The A-Team (Seven Samurai dus eigenlijk) met 4 verschillende types die een dorpje moeten beschermen tegen een wilde bende. Alleen is het een vrij ongeloofwaardige cast. Enkel Macy komt wat tot z'n recht, de rest past niet zo in z'n karakter volgens mij. Af en toe wel eens een glimlach, maar de humor is verder soms wat mager en cliché. Gewoon wat licht uitgevallen deze film.

Marlon Brando in z'n latere jaren is af en toe een vreemde eend in de bijt tussen de nieuwe lichting acteurs. Maar als je enkele oude films van hem ziet, merk je toch wel de grote acteur die hij was. De film komt uit een tijd dat er ietwat een nieuwe lichting kwam piepen: de adolescent. Een generatie die te jong was voor verantwoordelijkheden en te oud om onschuldig te spelen. En door de toen moderne tijden geen oorlog voerde of van 's morgens tot 's avonds moest werken om een boterham te verdienen. Deze jeugd wordt in het leven gegooid maar weet zich geen blijf met zichzelf. Het vergelijk met de film Rebel without a cause is dan ook niet ver weg.

Wonderlijk dat deze film tot laat in de jaren '60 verboden was in Engeland. Het verhaal dat de ronde doet van The Beatles die zich noemden naar The Beetles in deze film lijkt me dan ook onwaarschijnlijk. Ik kan me eerder vinden in de versie dat ze zich The Beatles noemden naar analogie met The Crickets.

Brando speelt Johnny, een iconische filmrol waar velen zich aan spiegelden. Dan denk ik aan de rebelse rollen van James Dean of Jailhouse rock van Elvis Presley (die zich inspireerde op deze rol trouwens). Brando is geknipt voor dit genre en draagt het nodige charisma uit. Verder zien we nog enkele gezichten zoals Lee Marvin die nog verre van bekend was en pas later zou doorbreken met rollen in films als Paint your wagon of Dirty Dozen.

The Wild One is een zeer aangename film die goed in elkaar steekt. Het is een typische film van z'n tijd maar de sfeer zit goed. Je voelt de spanning in het dorpje groeien door die bende en de rol van Brando maakt het zo boeiend dat je zeer benieuwd bent naar zijn motivaties en verdere bewegingen. Geen overdonderende film, maar wel de moeite om te kijken.

Het enige dat de film bekend houdt is de eeuwige vraag of Rourke en Otis echt sex hadden tijdens de opnames. Kan zijn, al is het denkelijk gewoon een promopraatje om de film te verkopen. De film mist verhaal, sfeer en het acteerwerk is niet echt om naar huis te schrijven. Dit is verre van de beste film van Rourke (al is de man niet bepaald de beste acteur) en Carré Otis heeft naast dit enkel nog een onbekend filmpje met Rourke opgenomen in 1996 (Exit in Red). Regisseur Zalman King (die pseudoniem zegt al genoeg) is vooral bekend voor films met softerotische scènes in niets betekenende films. Deze film heeft enkel de bedoeling om softerotische films te verkopen met een bekende naam zodat ze niet onder de noemer soft porno zouden vallen... Gewoon andere verpakking voor dezelfde lege doos.

Af en toe krijgen we van Dreamworks nog eens een originele film te zien. Geen drukke straight to Netflix of een zoveelste sequel of spinoff om de franchises te laten draaien. En een film waar wat tijd in gestoken is. The Wild Robot is vooral een kinderfilm, maar wel met een hart. Mooi, rustig en eenvoudig. Maar wel met een warm hart en boeiend verhaal. Uiteraard wat clichés, maar dat mag wel eens in de filmwereld. Ik hoor vooral mensen die hier helemaal in op gingen van ontroering. Dat miste ik persoonlijk wel, misschien omdat ik minder het doelpubliek ben. Maar ik heb wel genoten van deze animatie.

Het leven van een countryzangers uit Glasgow, ver weg van het droomparadijs Nashville. De jonge vrouw wil haar dromen najagen, maar 'vergeet' daarbij haar kinderen en de realiteit van het leven. Tot daar dan die 'drie akkoorden en de waarheid'... Je kan al wel bedenken wat je in deze film kan verwachten. En toch is het een zeer mooie film.

Jessie Buckley schittert in de titelrol en kan blijkbaar ook wel wat zingen. En de film is meer dan een rise & fall van een muzikale ster. Een film over ouderschap en de vraag waar de balans is tussen ouder zijn en je eigen dromen volgen. Misschien is de film niet origineel qua opzet, het heeft toch wel een hart. En weet met de nodige ontroering een lach en een traan te bezorgen. Soms moet dat niet meer zijn.

Een film met plotveranderingen stijl Usual Suspects. Deze film neemt zichzelf niet serieus maar kan desondanks toch voldoende boeien en een spanning opbouwen. Ook de sfeer is enorm sterk. Een heet paranoïa erotisch getinte sfeer als een lont die steeds korter wordt.

Het acteerwerk is natuurlijk niet altijd even sterk (dit zijn ook niet de beste acteurs die er rond lopen), maar ze zijn wel goed gecast. Deze film is gelukkig voor hen gegoten. Wat op het eerste zicht een B-filmpje lijkt is eigenlijk een fascinerende film geworden die je blijft intregeren. Misschien is 4* wat overdreven, al wil ik ook niet echt minder geven.

Deze film tracht een blauwdruk te zijn van deel 1. Zelfde opzet met een triootje als tussendoor. Alleen ontbreekt het hier aan sfeer en goeie acteurs (toch die in dit soort films zich thuis voelen). Alles komt echt geforceerd over en door het gecopieerde verloop is de film vrij voorspelbaar. Zonder de gekende sfeer wordt het op die manier een saaie film.

Deel 1 was verrassend met niet enkel een ondertussen klassieke hete scène, maar ook een goei verhaal dat van de ene plottwist naar de andere surfde op zo'n manier dat het alle kanten uit kon. Deel 2 recycleerde die gekende formule nog eens, al was de verrassing er ondertussen wel af. De setting van dit 3e deel zegt eigenlijk al genoeg en niet per se het verhaal maar wel het mooie volk staat centraal. De vorige delen worden wat herhaald, maar je moet er op z'n minst toch iets mee doen om het origineel te houden.

Deze SF-Western heeft een leuk uitgangspunt en heeft op papier leuke ideeën. Maar de humor werkt niet altijd en regelmatig zakt de film qua aandacht gewoon weg. Smith valt nog mee, al is het op het randje. Kline is een pak minder en verder ontbreekt het aan echt goeie personages. Gelukkig maken scènes als die halsband veel goed. Het resultaat is een aangename blockbuster, maar dan wel gewoon als snelle hap tussendoor. Meer niet.

Kwalitatief slechte film die denkt dat omdat je de pels van de beesten gedetailleerd kan weergeven de film er mooi uit ziet. M'n had beter overal werk van gemaakt. Origineel is het trouwens allemaal niet, zowel verhaallijn (Lion King, Madagascar) als de grappen zijn gepikt. De zeldzame leuke grappen kunnen de film niet echt redden. En vooral Disney verpest het nog eens door een extra laag moraal er op te leggen: je moet jezelf blijven. Een betere scriptschrijver en Pixar voor de animatie hadden er misschien nog wat van kunnen maken.

Alhoewel Nederlandse films voor Vlamingen niet altijd werken (en omgekeerd) vond ik deze film toch wel de moeite. Leek wel wat op Helaasheid der dingen of Ex Drummer. Mooie beelden, al is het inleven in de Zeeuwse sferen niet altijd evident. Grappig dialect trouwens. Misschien duurde het wel iets te lang en is dit vooral een film voor Nederland zelf. Maar zo heeft Vlaanderen evengoed z'n pareltjes die de grens niet over geraken.

Opvallende foute gangsterfilm die in de jaren '80 nogal opschudding veroorzaakte voor het verheerlijken van geweld. België was toen duidelijk nog niet veel gewoon. Wat houterig geacteerd en onbedoeld grappige aankleding. Zoals die kleine legerhelikoptertjes. Naar wat we gewoon zijn in Vlaanderen (ok, Nederlandse productie maar wel veel Vlamingen en gefilmd in Vlaanderen) is deze film ook vrij hard. Goed is het zeker niet, maar eerder een fijne cultfilm van eigen bodem.

Leuk om de cast & crew te overlopen bij zo'n film. Assistent regie was Stijn Coninx die al enkele films geassisteerd had en pas in 1987 zijn eigen film zou regisseren met Hector. En bij de soldaten zitten ook bekende namen als Lucas Van de Eynde, Peter van Asbroeck en Ben Van Ostade.

Ik moet bekennen dat ik een hekel heb aan dergelijke films. De Lord of the ring reeks ligt me ook niet trouwens. Niet dat ik meteen alle gelijkaardige fantasyfilms afschrijf, maar er moet meer zijn dat mytische figuren. De film ligt qua inspiratie wel in de richting van Lord of the ring, ook al is het verhaal origineel. Maar stuk voor stuk zijn er elementen die me er van weerhouden om echt te genieten van deze film. Val Kilmer, een dwergendorp dat denkt al kijkers te kunnen raken doordat ze klein zijn (zonder respectloos te zijn voor echte dwergen natuurlijk...) en Ron Howard die niet meteen de aangenaamste regie aflevert. Maar de film doet wel z'n best om een avonturenfilm te zijn en met momenten lukt dat wel, maar boeiend is het niet en anno 21e eeuw is deze film enorm gedateerd. Wat jammer is voor een avonturenfilm die toch tijdloos had kunnen zijn. Niet mijn ding zullen we maar zeggen...

Dit is één van de beste Roald Dahl-verfilmingen die ik al gezien heb. Witches had zoveel jeugdsentiment bij mij dat de verfilming dik tegen viel. Net hetzelfde als Matilda en James and the Giant Peach.

Gene Wilder IS gewoon Willy Wonka en Mel Stuart brengt voortreffelijk de sfeer van het boek weer.

Ok, het is een romcom, maar af en toe ontdek je er eentje tussen die best wel meevalt. Wimbledon begint trouwens creatief met een mooie weergave van de tennis zelf. Net op het moment dat ik vond dat die creatieve insteek wat verdwenen was, kwam die zachtjes terug. De hoofdrolspelers Bettany en Dunst stonden bij mij niet meteen op de A-lijst, maar hier vallen ze echt wel goed mee. Te bedenken dat normaal gezien Hugh Grant de hoofdrol zou spelen. Hem zie ik hier toch niet zo in passen. Een topfilm kan ik het niet noemen. Daarvoor kent het teveel clichés, wat anderzijds ook wel eigen is aan dit genre. Je weet blindelings waar het einde naar toe wil gaan. Maar de trein loopt wel en als je de film in z'n juiste context bekijkt is dit best wel een mooie film. Je kan een western ook niet verwijten dat er paarden in rond lopen.

Toen ik een tijd geleden voor het eerst een western van Anthony Mann met James Stewart zag, was dat toch met een klein hartje. Kon Stewart wel een rol aan die mannen als John Wayne, Henry Ford en Clint Eastwood eerder op zich namen? Stewart is dan wel één van mijn favoriete acteurs, hij leek me voor westerns te afgeborsteld. Maar met films als The Man from Laramie en The Naked Spur ben ik toch overtuigd geraakt. Het geeft net een ander beeld van de western.

Anders is misschien wat veel gezegd natuurlijk. Het blijft Hollywood met cowboys tegen 'dindianen'. Stewart's westerns zijn dan minder op sfeer gericht (waarmee ik Mann zeker niet wil te min doen) maar hebben dan weer een meer uitgewerkt verhaal. Ook hier is het fascinerend hoe het spoor van de Winchester '73 gevolgd wordt.

Het werd de eerste western van Mann met in de hoofdrol James Stewart. Eigenlijk een goeie zet, omdat Stewart vooral getypecast was als brave man en zo eens een andere Stewart kon laten zien. Een geluk trouwens voor de acteur. Omdat zijn loon als steracteur te hoog was, kreeg hij een aandeel in de winst. En laat net deze film enorm goed scoren in de bioscoop. Dat er hierna nog 4 westerns van Mann met Stewart kwamen, toont mee het succes aan. Naast Stewart zien we ook 2 bekende namen die nog niet zo lang bezig waren. Rock Hudson acteerde 2 jaar en speelt hier het opperhoofd Young Bull. Tony Curtis had een jaar eerder z'n eerste film. Hij speelt hier een jonge soldaat.

Best wel een interessante geschiedenis ook achter deze film. De film kent verschillende historische verwijzingen, die misschien niet meteen voor de doorsnee kijker merkbaar zijn. De sheriff in het stadje waar Stewart aankomt begin van de film, is Wyatt Earp. Ter promotie van de film werden ook via een wedstrijd oude Winchester's gezocht. Het idee van de film kwam dan weer van Fritz Lang (Metropolis en M). Universal wou niet dat Lang de film maakte en ze trokken Anthony Mann aan, op vraag van James Stewart. Mann liet het script herschrijven met het bekende resultaat.

Als fan van Sean Connery zal een film met hem altijd wel een streepje voor hebben. Ook al is hij een Marokkaanse sultan, wat met een Schots accent toch apart is. The Wind and the Lion lijkt ergens wel op Lawrence of Arabia, maar het verhaal verwijst naar waargebeurde feiten. Een beetje geromantiseerd wel. Pedecaris is hier een vrouw, terwijl de echte Pedecaris een man was.

Ik verwees al naar Lawrence of Arabia, al past de sfeer eerder bij The man who would be king en misschien ook wel de films van Akira Kurosawa. Ik veronderstel wel dat men dicht bij de feiten is gebleven en soms vraag je je af waar het verhaal eigenlijk naar toe wil gaan. Historisch gezien is het alvast interessant om zien en door de setting en de gevechten ook wel een goeie avonturenfilm. De film is blijkbaar wat in de vergeethoek geraakt, al was het in zijn tijd toch een succes. Het succes van Jaws dat jaar trok blijkbaar veel van de aandacht weg.

Liefhebbers van Connery of Lawrence of Arabia zullen hier best van kunnen genieten. Zelf vond ik het zeker de moeite. Connery is charismatisch genoeg om de rol van sultan te spelen, Bergen daartegen is een pak minder.

Hollywood met een Scandinavische thriller. Het lijkt toch zo. Een moord in een indianenreservaat. De film neemt even de tijd voor sfeerzetting in het sneeuwlandschap met een typisch trio: de ervaren man met zijn geschiedenis, de onervaren FBI-agente en de lokale oudere politieman. Het was toch een tijd spannend in die zin dat we een whodonit-verhaaltje kregen. De setting in de sneeuw en de passende muziek deed toch veel beloven. Maar eens de deur van de trailer opengaat in de flashback, ontsnapt de gas uit de fles en wordt het vrij voorspelbaar. Niet slecht, maar dan valt toch op hoe mager het verhaal wel is. Desondanks goed gemaakt voor de rest.

Een oorlog waar ik weinig achtergrondkennis van heb en een politieke mening waar ik me niet echt in kan voelen. Als een blanco blad ben ik dus aan deze film begonnen, omdat het genre me wel aansprak en de meningen vrij positief waren. Je moet de film een kans geven om te kunnen oordelen, denk ik maar.

De film begint meteen aan de bron van de strijd tussen Ierland en Brittanië. Al mis ik wel de motivatie. Niet dat het helemaal vreemd is natuurlijk, voor dergelijke vetes kan ik evengoed in het eigen België kijken waar dan weer voor surrealistische acties wordt gekozen in plaats van de wapens op te nemen. Gelukkig maar! Wel duidelijk is natuurlijk het verzet van de burgers die Ierland willen afscheuren. Een beetje rondkijken en zoekend met omstuimige ideeën zonder een rechtlijnige groepering. Stilaan komt er wel meer structuur in.

De film zit wat met het zelfde en moet ook even zoeken om op gang te raken. Het interessantste stuk is het keerpunt in de film als het verzet overgaat in politiek en dat eigenlijk het verzet voor een deel verdeeld. Nu worden er lijnen getrokken en ligt er een nieuwe vraag op tafel: tot hoever gaan we en waar nemen we als IRA tevredenheid mee.

Daarna gaat het terug een beetje spoorloos helaas met een vrij houterig en ongeloofwaardig einde. Het is een logisch eind dat dit genre automatisch krijgt, maar dat is meteen ook de zwakte van het geheel. Geen verrassing, beetje emotieloos zelfs.

Het geheel is wel aangenaam om te zien, omdat het toch een beeld geeft van het IRA en de bijhorende burgeroorlog. Anderzijds ontbreekt het wel aan sterke karakters en zijn er teveel houterige personages aanwezig om de boel vlot te houden. Ik wil niet meteen de vinger wijzen naar Loach, maar films met minder personages (ik denk aan Ae fond kiss) gaan hem toch beter af.

Herbots heeft inderdaad gefaald zoals italian aangeeft. Ook de scriptschrijver, want veel soeps is het niet. Maar de film heeft wel andere troeven. In Vlaanderen een echte actiefilm maken is echt niet gemakkelijk omdat we met andere/mindere middelen zitten. Op vlak van actie is dit wel heel sterk geworden. Gelukkig zitten de mindere acteurs (zoals Bervoets) die in de serie meespeelden, niet in de film. Langs de ene kant onbrak er een verhaal, maar ik had heel de film wel een feel good gevoel (als je begrijpt wat ik bedoel). Leuke sfeer, toffe beelden, goeie actie en een vleugje humor. Qua kwaliteit staat dit ver boven de serie. Met een andere regisseur en een beter script had dit veel beter geworden, maar qua entertainment staat hij wel mee aan de top. 3 sterren

De films van John Woo staan dan wel voor actie, mooi zijn ze niet. Dan hou ik liever van pakweg Tony Scott of Michael Bay, wiens films meer dynamiek uitstralen. Windtalkers is de zoveelste oorlogsfilm en dan ligt de lat wel hoog. Het verhaal is wel boeiend en de actie valt nog wat mee. Maar de cast is compleet miscast en mooi is deze film ook niet omzien. Veel sfeer zit hier niet in. En dat heb je bij een oorlogsfilms toch nog meer nodig dan een blockbuster oorlogsfilm. Ik betrapte me er op dat het op den duur een sleur was om door de film te geraken. En echt opvallend was het ook nergens. Slecht was hij niet, maar een beetje te plat zullen we maar zeggen.

Moest Metropolis een Amerikaanse film geweest zijn, had die ongetwijfeld een Oscar gewonnen bij de 1e Academy Award, maar de eer ging (niet naar het revolutionaire The Jazz Singer) naar Wings. Nog geen 10 jaar na WO 1 is Wings een vrij actuele film over de eerste wereldoorlog. De film is vooral voor die tijd een grootse mix tussen romantiek, humor, oorlog en drama. Ik heb toch altijd een beetje bewondering voor acteurs uit het stommefilmtijdperk omdat die hun mimiek en lichaamstaal nog meer het werk moeten laten doen, dan een sterke dialoog. De aandacht in de film gaat vooral naar de 2 mannen, maar de ster van de film is toch Clara Bow. Verder is één van de troeven het mooie gebruik van effecten. Zo zien we zeer goeie gevechtscènes en veldslagen tussen de loopgraven. Het probleem van de film is vooral de wat verkeerde focus op de 2 mannen met een sterkere vrouwenrol en het feit dat de film te lang is. Niet dat de film teveel saaie stukken kent, maar je krijgt blokken van verschillende langere genres die elk de aandacht naar zich toetrekken, waarop de film minder een geheel wordt. Het verhaal in Parijs is leuk, maar staat helemaal los van de vlucht van David die tussen de Duitsers terecht komt. Maar toch is Wings een goeie film en is de Oscar niet meteen onverdiend. Het blijft vooral een Amerikaanse blik op de oorlog. Ik heb trouwens ook geen idee hoe een (voor die tijd toch zeer geloofwaardige) film over WO 1 onthaald werd in Europa.