Opinions

Het 3e deel is een lowbudgetsequel geworden. Nog maar 2 Mio budget, de helft van deel 2 dat al een 3e was van het origineel. En dat lage budget merk je duidelijk. Een mindere cast, slechte special effects en beperkte make-up. Het verhaal is op zich wel origineel, maar wijkt al snel af en tilt het bijverhaaltje naar de voorgrond, zodat de Hill Billies niet echt meer uit de verf komen. Naar de finale komt dat terug, simpel omdat het aantal mensen dat nog leeft sterk geminderd is. Deel 1 had de nodige spanning, deel 2 meer humor, maar deel 3 weet met zichzelf niet echt blijft. Jammer, want het begon wel goed met de topless meid die een pijl door haar geramd krijgt. Maar dan gaat het helaas bergaf. Leuk voor de fans, maar daar is ook alles mee gezegd.

Weer een deel uit deze franchise dat lijdt onder gebrek aan budget en creativiteit. Je hoopt dan op z'n minst nog dat de kills leuk genoeg zijn om de boel te redden, maar helaas. En omdat geen van de personages interessant genoeg is, maakt het ook niet uit wie er dood gaat. De monsters zijn ondertussen karikaturen geworden van zichzelf. Eén van de slechtste delen uit de reeks.

Na al die mindere delen, vraagt een mens zich af waarom zoveel filmliefhebbers (waaronder ikzelf) toch deze sequels blijven opzoeken. Misschien in de hoop eindelijk dat deel tegen te komen dat de reeks terug wat waarde geeft? Of gewoon omdat het leuk is om lijstjes af te werken? Enfin, ik heb de film ook gezien, ondanks de slechte voorgangers. Je merkt heel goed dat de film lijdt aan een gebrek van budget. Want het idee is op zich niet slecht, alleen is de kostumering en het acteerwerk zeer slecht. Ook de kills lijken origineel, al is dat wisselend, maar met een slecht camerawerk en CGI vallen die scènes ook in het niet. De film draait nu verder naar het voorbeeld van pakweg Friday the 13th, maar daar hou ik toch nog van Jason Voorhees en heb ik absoluut niets met de Hillbillies (zoals ze nu zijn). Threefinger is ondertussen de Jar Jar Banks van de horrorfilms geworden. Geen goeie film dus, en toch hop naar het volgende deel. Zo zijn we dan wel.

Eigenlijk nog geen slecht deel dit. De kwaliteit gaat er op vooruit met meer aandacht voor spanning. Alleen jammer dat het verhaal zo ver gezocht is, dat het de verkeerde kant op gaat. Jammer, want andere elementen kwamen beter uit de verf dan de vorige delen. Niet dat dat zo moeilijk was. Geen idee trouwens wat de strategie is van deze franchise. Zoveel slechte delen maken om na een tijd de reeks te rebooten en zo het nieuwe deel mooi uit de verf te laten komen omdat het sowieso beter is dan z'n voorgangers? Ergens laat dit 6e deel de deur open voor een betere sequel. Alhoewel de franchise zo goed als opgebrand is.

Het verschil met Naked Gun of Airplane is dat deze film nog die minimum aan structuur ontbreekt. Naked Gun had nog de parodie op de tv-detective/film noir en Airplane draaide constant rond het vliegtuig of de luchthaven met parodie op de rampenfilms. Wrongfully Accused is net als andere (mindere) films van Leslie Nielsen een reis langs vele parodieën en grappen die de ene keer wel, de andere keer weer niet werken. Leuk om een keer te zien en als filmliefhebber de parodieën eruit te halen. Maar de mindere grappen maken het soms een hobbelige kijkbeurt. Het niveau is nog geen Scary Movie gedoe, maar het gaat wel die richting uit.

Meer uitleg over acteerwerk, muziek of regie hoef je hier niet te geven. Het draait enkel om de grappen. Voor de liefhebbers.

Ik heb maar een handvol Poolse films gezien, en toch is het recent al de 2e met Julia Wieniawa-Narkiewicz. Leuke actrice waar ik zeker nog meer films van wil zien. Een film met droge humor. Het acteerwerk is niet spectaculair en er is net iets te veel gepraat in het begin, maar al snel loopt het helemaal uit de hand. Wat een concept. Dit is echt genieten. Ik kom wel meer van dit soort films tegen. Low budget films, niet altijd Engelstalig, waarin horror of misdaad zoals hier met heerlijk droge humor gemixt wordt. Een verschil met de domme humor uit Amerika die eerder kinderen probeert te entertainen.

De gebeurtenissen uit WO II blijven op zich uiteraard boeiend genoeg en levert steeds sterk materiaal op voor films. Wunderkinder laat een kant van de oorlog zien die nog niet veel aan bod kwam, die van de Jodenvervolging in Oekraïne. Niet dat het zoveel verschilt met de rest van Europa, maar het geeft een andere setting. Het verhaal dat een fictieve kapstok is voor de gekende feiten, is niet echt boeiend. Als de kinderen muziek spelen is dat wel mooi en vooral het eindoptreden is interessant. Maar daarnaast is het nogal voorspelbaar en had ik toch wel meer emotie en passie verwacht. Zonder de muzikale stukken valt de film als een pudding in elkaar.

Net geen voldoende, maar toch nog enkele punten voor muziek en enkele scènes die de oorlog zelf in beeld brengen. De vergelijking met The boy in the striped pajamas en The Piano zoals op de dvd-hoes stond, zijn eerder inspirerende films geweest die veel beter zijn dan echte gelijken.

Een film die anno 1939 in de schaduw stond van andere klassiekers dat jaar: Wizard of Oz, Gone with the wind, Stagecoach en Mr. Smith goes to Washington. Als er geen onderscheid was gemaakt tussen kleur en zwart/wit (Wuthering Heights won Oscar voor cinematografie in zwart/wit en Gone with the wind die in kleur), had deze film misschien wel geen prijs gewonnen.

De film is een klassieke verfilming en op dat vlak moet het toch wel het onderspit delven tegen wat 'modernere' films als bvb die Gone with the wind en Wizard of Oz. Het hoort wel bij het genre en de boekverfilming doet het zeker niet slecht. Merle Oberon en Laurence Olivier hadden tijdens het filmen een grote hekel aan elkaar. Je merkt dat niet helemaal in beeld, maar chemie is er ook weer niet. David Niven is niet meer dan een veredelde figurant hier. De acteerstijl en het uiterlijk van Laurence Olivier deed me trouwens denken aan Timothy Dalton. Hij zal het van Olivier geleerd hebben zeker?

Leuke film voor wie houdt van de oude filmstijl, maar een klassieke topfilm is het ook niet. Wel mooie beelden, die prijs voor cinematografie was niet onterecht.

Ik hou wel van literaire films, maar hier is de interpretatie toch echt meer op het gevoel gemikt dan op het verhaal. Wat op zich natuurlijk maakt dat het een meer eigen film wordt. Maar het is nogal druk, met weinig sympathieke personages. Het bleef allemaal vrij afstandelijk, zodat het enkel visueel wat interessant is. Maar als je de film zelf niet mee hebt, sta je daar met je experimentele aanpak. Verdiende poging wel, misschien dat het ooit wat beter gaat meevallen.

Wyatt Earp was een man met een boeiende achtergrond. Icoon in het wilde westen met wilde verhalen en een al even dubieuze reputatie. Van grote held tot een man die ook maar vooral zorgde voor eigen gewin. De film bekijkt zowat het hele leven van de man en neemt er best wel tijd op. Zonder een echte samenhang en zonder echte spanning. Er zitten scènes bij die op zich niet slecht zijn, maar toch wat dood vallen en nooit tot hun recht komen. Er mocht wel wat geknipt worden en steviger gemonteerd. En misschien nog beter om meer te mikken op een meer specifiek moment uit zijn leven in plaats van een plakboek met fragmenten.

Slecht wordt het op zich niet, maar het is niet echt boeiend en inspiratieloos. Dit had veel beter gekund.

De figuur van Wyatt Earp was al meerdere keren de basis voor een western: My darling Clementine, Gunfight at the O.K. Corall, Tombstone en Wyatt Earp zijn er alvast enkele... Acteurs als John Ford, Kurt Russell, Burt Lancaster en Kevin Costner namen de rol op zich. Om nog maar te zwijgen van de vele tv-series of films waar hij een bijrol in speelde. Ik kan wel volgen in het idee dat anno 2012 je opnieuw het leven van Earp verfilmt, maar dan met een andere invalshoek.

Wyatt Earp's Revenge is eigenlijk al gedoemd van bij het begin. Val Kilmer als de oude Earp is een grote miscast (hij speelde trouwens al eerder Earp's collega Doc Holiday in de film Tombstone uit 1993) en ook regisseur (die vooral kerstfilms en B-horrors maakt blijkbaar) heeft geen kaas gegeten van een western. Het resultaat is een wat saaie en eigenlijk zelfs overbodige verfilming geworden van de bekende marshal. Jammer, want Earp is altijd een veel besproken figuur geweest. En ik had na de vele geromantiseerde versies ook wel eens een andere kant van hem gezien.

Wie een film over Earp wil zien, kan beter de films opzoeken die ik eerder vernoemde. Wie een goeie western wil zien, kan ook beter andere titels opzoeken. Niet bepaald een aanrader dus.