Opinions

Heerlijke film. Het genre kenden we vooral in horror/thriller met films als [Rec], Cloverfield of Monsters maar kent wel meer komedie als C'est Arrivé près de chez Vous en zelfs deze What we do in the shadows is nog meer komedie dan donkere satire. Ik had wat schrik dat na het begin de film wat zou terugvallen eens het idee van de film gelanceerd is. Maar de film biedt gelukkig genoeg leuke momenten. Hier en daar misschien iets minder, maar dat valt zeer goed mee. Het is een andere soort humor dan we gewoon zijn van de parodiehumor met Leslie Nielsen of de over-the-top humor van Braindead. Dat maakt het juist zo uniek en de moeite om te kijken. Meer een subtielere versie van de Britse humor. En toch weer wat anders...

RomCom's, het blijft een apart genre. Gewoonlijk met een Engelssprekende acteur om de Amerikaanse film een exotisch accent te geven. En een brave nieuwe man zoals Hugh Grant. Deze film heeft gelukkig naast de romantiek ook voldoende humor om er niet alleen een romantische film, maar een echte komedie van te maken. De rol wordt gelukkig gespeeld door Mel Gibson (toen hij nog quasi op het recht pad liep) die geknipt is voor deze typisch mannelijke rol. Denkelijk is dit één van de weinig RomCom's die eerder voor mannen dan vrouwen weggelegd is. Al kunnen beiden natuurlijk hier evengoed van genieten.

Een documentaire van amper een half uur, het zou perfect zijn om kennis te maken met filmlegende Sophia Loren. Maar de helft gaat naar een andere vrouw die weliswaar een passie heeft voor Loren, maar waar ik niet echt interesse in heb. Het lijkt dan wel een gezellige cafébabbel over film en geen filmdocumentaire. Dan heb ik liever een kwartier of 20 minuten met enkel Loren om zo een mooi beeld van de actrice te krijgen.

Een mindere MGM Cartoon waar producer Fred Quimby zelf ook niet tevreden mee was. De humor is ook niet echt verfijnd en een pak eenvoudiger dan gewoonlijk. Kan me voorstellen waarom Quimby niet tevreden was.

De insteek van de film was blijkbaar een film over een vrouw die mishandeld werd door haar man. Tina Turner had liever meer focus op de muziek en zei dat haar leven meer was dan dat. Heeft ze gelijk in natuurlijk, maar op zich toch goed dat het ook niet verzwegen wordt. En de film schenkt echt wel aandacht op de muziek.

Op dat vlak zit het wel goed, met de juiste mensen aan het stuur. Roger Davies, de manager die haar solocarrière van start liet gaan, was executive producer in deze film. Qua feiten is er wel wat verdraaid met de geschiedenis, maar in grote lijnen geeft het wel een beeld over Tina Turner. De muziek zit ook wel goed doordat de originele banden werden gebruikt voor de zangnummers en Tina Turner zelf zong de nummers in voor actrice Angela Bassett. Ze hebben elkaar enkele keren ontmoet. Laurence Fishburne

zag Ike Turner maar 1 keer, Fishburne zong zijn nummers zelf in.

Het verloop van de film is een typische rise & fall, zoals je wel meer ziet bij biopics. Langs de andere kant is het leven van Tina Turner best wel interessant en meer dan muziek. En als de muziek aan bod komt, is dat duidelijk met de juiste aandacht. Met de mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Want het verhaal mocht meer een sfeerbeeld zijn dan exacte feiten, maar de muziek moest wel juist zitten.

De film is dus vooral een film voor liefhebbers van de muziek van Tina Turner. Het geheel is best wel interessant. Een wat vergeten biopic, die zeker de moeite is.

Het verhaal is niet slecht. Woody Allen heeft al bewezen dat hij wat kan schrijven. Alleen werkt het niet echt tussen Sellers en Allen op het scherm. Los van de onderlingen samenwerking, eisen de twee komieken hun plaats op en dat doet de film geen goed. Zeker niet als die niet de grootste rol spelen. De slapstick en het 70's gevoel is wel wat gedateerd. Dit trekt meer op de Austin Powers films dan op de kwalitatieve komedies van zowel Sellers als Allen.

Leuk om een keertje te zien, maar geen hoogvlieger. Enkele komische situaties, maar het geheel rammelt wat.

Nooit echt fan geweest van Bugs Bunny, geen sympathiek personage. Deze short haalt de inspiratie bij enkele opera's van Wagner, heerlijk bombastisch en kitscherig. De muziek is mooi verwerkt en daarmee ook het beste van de kortfilm. De animatie wordt vrij hoog aangeschreven en staat bovenaan veel lijstjes. Maar dan vind ik er persoonlijk toch betere dan dit en is vooral de animatie zelf vrij pover.

Een film dat zo standaard is dat het gewoon saai wordt. Niets speciaal, geen passie, niets. Even werd het wat leuk met de Titanicscène, maar dat is onvoldoende om de film te redden.

Stijn Coninx is vooral een regisseur die een verhaal kan vertellen. Denk maar aan Daens of Hector. En na recenter werk als De Kavijaks en Soeur Sourire heb ik alle vertrouwen in z'n biopic Marina. Een film als Licht moet het helaas ook van sfeer hebben en daarin komt Coninx toch wat te kort. Je merkt ook bij Daens en Hector dat zijn films visueel snel verouderen. Bovendien verliest het verhaal wat in kracht, omdat Coninx toch wil mikken op die sfeer. Ik denk dat deze film te vroeg gemaakt werd. De Vlaamse film staat ondertussen al veel verder. Of dit is gewoon de stijl van Coninx niet.

Toch nog vrij actueel eigenlijk. We kennen oorlog vooral van films en documentaires. De laatste getuigen zijn stilaan gestorven of waren nog maar kind toen. WO II verliep anders dan WO II, je weet nooit hoe een WO III er gaat uitzien. De film komt natuurlijk uit een periode van de doemdenkerij. De originele strip is van 1982 maar ook in 1987 nog was de koude oorlog bezig en de angst om De Bom. Zeker begin jaren '80 was er een nucleaire wedloop tussen oost en west. Eigenlijk is het nu hetzelfde met andere partijen. En dat geeft de film voor een stuk aan. Het verleden ligt achter u en daarvan ken je beter de feiten dan nu. Als er nu oorlog komt kan het van verschillende kanten komen met namen die niet altijd bekend zijn. Alleen zijn we nu wat minder paranoia dan in de jaren '80.

De animatie maakt gebruik van echte beelden. Het gebruik van de animatie (los van de manier om de strip te verfilmen) geeft een wat dromerige wereld weer. Terwijl de echte beelden de realiteit tonen. Er zijn wel degelijk bommen. Er werd geschoten. Er is vernieling.

De angst die er na de oorlog was is ondertussen wat weg geëbd. Alles kan opgelost worden met onderhandeling. De overheid lost alles wel op. We zullen dan wel zien wat we doen, zolang we logisch nadenken. In WO II leerde men niet van de fouten uit WO I. Mensen leren helaas niet uit de fouten van het verleden. Ik ga er uiteraard niet van uit dat het morgen WO III. Al je met die gedachte door het leven gaat wordt het leven best wel hard.

Mooie animatie, van de maker van de legendarische kortfilm The Snowman. Met muziek van Roger Waters en enkele liedjes van oa Genesis en David Bowie. Het doet wat denken aan The Wall. Hier en daar is het misschien wat knullig qua animatie ondertussen en duurt het net iets te lang. Maar best wel een indrukwekkende film.

James Bond in WO II. Het lijkt meer op een spionage actiefilm dan op een oorlogsfilm. Al loopt het wel wat mis hier en daar. Je ziet ook een acteerverschil tussen Richard Burton en Clint Eastwood. Ik had graag die 2e meer op de voorgrond gehad. De film komt wat geforceerd over. Niet dat het allemaal historisch correct moet zijn, daar gaat het me niet om. Maar er wordt een heroïsche avonturenfilm van gemaakt, minder dan de dramatische oorlogsfilms die we in Europa gewoon zijn, maar dan mag het avontuurlijke en plezier er wel wat meer uitkomen. We krijgen grote shots te zien, maar prachtige beelden zijn het nu ook weer niet.

De film heeft zeker haar momenten en draagt een goed onderhouden verhaal. Maar het lijkt me toch wel wat gedateerd. En er mocht wat meer pit in zitten.

Intrigerende film. Een detectiveverhaaltje vanuit de ogen van een schrijfster die zo achter de waarheid wil komen. De montage brengt ons perfect van de ene verteller naar de andere, wat er voor zorgt dat het niet al te saai wordt. Voor velen dan moeilijk om te volgen, voor mij net een pluspunt.

De acteerprestaties vallen best wel mee. Geen uitschieters, maar iedereen zit goed in z'n/haar vel. Maar de film heeft zoals al gezegd geen speciale hoogvliegers en is daardoor wel leuk om te zien, maar zal niet al te lang in het geheugen blijven hangen. Maar dat wil niet zeggen dat ik dus genoten heb tijdens de film zelf natuurlijk.

Ik hou wel van deze fantasyfilms die nog wat sprookjesachtig in zich hebben. Denk maar aan Pan's labyrint, Narnia, Coraline, The fall, Golden compass en El orfanato. Hier is het avontuur iets minder met de verrassingseffecten van telkens nieuwe figuren of omgevingen. Wel een mooi uitgewerkte wereld met vaste figuren die mooi gemaakt zijn. De combinatie van de pakken met CGI lukt zeker. Misschien een minpunt is die jongen. Van mij moet dat geen melige doorsneejongen zijn, maar deze was echt wel irritant met momenten. Ergens was dat blijkbaar wel de bedoeling en kwam het ook in uiting bij de monsters.

Het minste wat je kan zeggen is dat het wel origineel is, los van het feit dat dit een oud boek is natuurlijk. Maar de film valt zeker wel op tussen genregenoten. Wie hier van houdt, moet deze zeker zien.

Een mooie film over de gedrevenheid van een jonge drummer. De film draait vooral rond Miles Teller en J.K. Simmons. De rest is maar decor en bewust. Het is een strijd tussen leraar en leerling. Het opzoeken van de grens tussen de zachte aanpak en de harde aanpak. Ik weet ook wel dat zo'n leerstijl controversieel is en de leraar z'n boekje te buiten gaat. Maar het levert wel het nodige resultaat op. Als je het opentrekt naar de popmuziek van vandaag, zie je dat ook deels terug. Artiesten uit een wedstrijd hebben meestal een veel kortere carrière nadien dan de artiesten die bekend zijn geworden met vallen en opstaan ipv een hoop sms'jes.

Ook opvallend is de prachtige cinematografie. Bij de stukken over muziek, wordt een jazz sfeertje gemaakt. Achtergrond blijft in het donkere en de hoofdscènes staan letterlijk en figuurlijk in een warm spotlicht. En naar het einde toe is het prachtig hoe de leerling een echte muzikant wordt als hij afwijkt van de noten op papier en zich als een vis in het water voelt met improvisatie. Je moet als muzikant eerst leren wat er op het blad staat om te groeien naar een natuurlijk samenspel met andere muzikanten. Zeer herkenbaar.

Het verhaal van een klokkenluider die mensenhandel aankaart en uiteraard (helaas) tegenwind krijgt. Echt gebeurd jammer genoeg en dus zeker de moeite om het verhaal levend te houden. Rachel Weisz doet het zeker niet slecht, maar het geheel is toch nergens echt bijzonder als film. Naast Weisz zijn er niet echt personages die genoeg opvallen om te blijven hangen bij de kijker. Weisz en het thema zijn de moeite, de aankleding laat te wensen over.

Tja, deze film heeft alles in huis voor een goeie film, maar kan het helaas niet waarmaken. Er is het coming-to-age verhaal dat schijnbaar het belangrijkste is met actrice Shailene Woodley in de hoofdrol. Maar er is ook de verdwijning van de moeder. Beide verhaallijnen zijn best wel goed, maar de focus ligt totaal verkeerd. Op het einde komt het plot van de verdwijning echt boven, maar komt dat niet echt hard aan omdat je eerder bezig bent met de verhaallijn rond de dochter Kat. En dat verhaal loopt wat dood omdat de schrijvers hoofdzakelijk rekening hielden met de verdwijning...

Er is wel wat potentie in de film en wekt af en toe. Het loopt vooral mis met de dromen die vrij lelijk gemaakt zijn. Ook dat gepraat met de psycholoog doet de film niet veel goed. En Woodley en Green kunnen veel meer dan dit. Ik mis hier een goeie regisseur die meer uit hen kan halen. Een gemiste kans eigenlijk. Met de thriller op de voorgrond en de coming-to-age daarnaast kan dit veel beter worden.

Ik hou niet echt van deze humor moet ik toegeven. Scary Movie was al op het randje en z'n latere Little Man was al even erg. Het toont wel aan dat Keenen Ivory Wayans ietwat z'n stempel drukt op z'n films, maar mij ligt dit niet. De humor is nogal puberaal en zal vast een groot publiek hebben, maar hier wordt ik eerder zenuwachtig van. Verstand op nul hoor ik hier veel en daar kan ik best in volgen. Maar ik kan er niet echt van genieten.

Kerstfilms zijn toch een apart genre met een extra dikke laag glazuur bovenop de toch al zoete Hollywood musical, en misschien liet ik deze film lang links liggen. Onterecht moet ik toegeven, want het is een heerlijke, warme en liefdevolle musical. Met een passende cast en dito muziek. En ook hier valt het opnieuw op, dat de dans en choreografie zo goed zit. Opvallend is voor mij de act van Danny Kaye met het nummer Choreography, waarin hij een sneer lijkt te geven naar de (toen toch) moderne choreografie vs de classic ballroom dansstijl. Ironisch genoeg is dat net mooi om te zien. En zie je dat ook passeren in andere musicals als Singin' in the rain en An American in Paris. Het maakt de film zo interessanter tegenover de musicals uit de jaren '30 die vooral dansscènes waren met dialoog er tussen.

Het leven van balletdanser Rudolf Nureyev met als ijkpunt zijn vlucht naar het westen. Ook al draait de film rond een balletdanser is het geen dansfilm. Ballet staat niet centraal, wel de danser zelf. De wereldberoemde Rudolf Nureyev was de grootste Russische danser van het moment en dat gaf hem deels een positie om vrijer te spreken. Qua karakter blijkbaar ook een jonge man die gewoon zegt wat hij denkt. Als hij dan in het westen de kunst, ruimte en vrijheid ziet, wordt hij er nog meer door aangetrokken.

Nureyev is immers opgegroeid zonder een thuis. Letterlijk op een trein, vader was een halve vreemde en zijn familie zag hij amper tijdens de intensieve dansopleiding. Zijn leven staat in teken van dans en hij heeft een liefde voor kunst. Bovendien houdt hij van mannen. Een leven dus dat haaks staat op de Russische levenswijze.

Ralph Fiennes speelt zelf ook een rol, omdat hij anders moeilijk aan financiering kon komen zonder een bekende naam. Fiennes koos dan ook voor acteurs die passen in de rol en geen bekende namen om een affiche te vullen. Oleg Ivenko is een balletdanser die de rol van Nureyev heerlijk invult. Hij draagt de film zonder probleem. Adèle Exarchopoulos komt iets minder uit de verf, maar het is wel een rol voor haar. Buiten Fiennes zelf (omdat het niet anders kon) zien we dus vooral Franse en Russische acteurs. De dansers kunnen dansen. Het maakt alles veel geloofwaardiger. Bovendien neemt Fiennes zijn tijd om de liefde van Nureyev voor de kunst en vrijheid om zich weer te geven. En hoe dat stap voor stap zijn ogen doen open gaan in de vraag wie hij eigenlijk is, wat zijn achtergrond en thuis is. Tot hij een keuze moet maken die zijn leven verder bepaalde.

White heat is zo'n film die met momenten doordramt, maar daar wel 2 uur over doet. Het is wennen met het film noir gegeven in combinatie met de vele actie. Daardoor komt alles nogal stijf over. Geef mij maar de meer romantische gangsterfilms. Maar James Cagney maakt toch nog veel goed. Hij is niet meteen mijn meest favoriete acteur, maar hier is hij best wel te genieten. En ook Margaret Wycherly die zijn moeder speelt in de film is een verrijking. De rest is echt wel inwisselbaar. Ik begrijp de waardering voor deze film wel en zeker anno 1949 was dit een nieuwe aanpak van de gangsterfilm. Later werd een betere verhouding gevonden tussen de actie en het romantische gegeven zodat er nog vele klassiekers in het genre zouden volgen.

Net terug gezien na de herziening van Olympus has fallen. Je weet wel, de film die net hetzelfde verhaal heeft. Hier en daar ander leestekens, een ander motiefje, maar voor de rest gewoon identiek. En dan bevalt Olympus has fallen toch veel beter. Harder, sterker, sneller en gewoon beter. Blijft evengoed popcorn, maar die film smaakte beter af zullen we maar zeggen. White house down is wat luchtiger en zorgt evengoed voor entertainment.

Net als het Harlem Cultural Festival (zie documentaire Summer of Soul) in 1969 is ook het festival Rock Against Racisme wat in de vergeethoek geraakt en kreeg het veel minder aandacht dan pakweg Woodstock en Live Aid. Rock Against Racisme (RAR) gaat over de turbulente eind jaren '70 waarin het economisch slecht gaat in Engeland en een racistische politieke partij daarop inspeelt door met de vinger te wijzen naar mensen met een andere huidskleur. Ze gaan daar ver in met links naar fascisme en nazisme. Dat punk een rebelse stem was tegen het establishment en economische crisis was al wel bekend, maar ze gingen gelukkig ook mee de strijd tegen racisme. In tegenstelling tot conservatieve artiesten als Eric Clapton of Rod Stewart.

De documentaire laat de artiesten ook aan het woord, maar focust vooral op de boodschap van RAR en is niet zomaar een festival met The Clash waar mooi nog eens een positieve boodschap achter zit. White Riot verwijst naar de opstand van witte Engelsen, ook al strijden ze samen met zwarte burgers tegen racisme. Een boeiende documentaire die RAR uit de vergeethoek haalt. Helaas herhaalt de geschiedenis zich regelmatig en hopelijk kan een boodschap als dit helpen er aan te doen herinneren.

In de documentaire Whitney: Can I Be Me (Film, 2017) - MovieMeter.nl proberen ze in de geest van Whitney Houston te kruipen. Met haar geheime lesbische liefde die niet paste in het beeld van haar katholieke familie, de druk van de showbizz, het geweld van haar echtgenoot Bobby en het drugsgebruik. De documentaire Whitney geeft een breder beeld met veel getuigenissen van haar naaste familieleden. Al willen die enkele van die issues liever niet bespreken. Wat soms wel te begrijpen valt over een familielid natuurlijk. Een documentaire is best volledig, al kan je evengoed afvragen wat je wil tonen. Whitney als muziekster of de persoon Whitney. Al kan je beiden niet los van elkaar zien. Net als bij veel andere sterren als bvb Elvis of Amy Winehouse is ook Whitney ten onder gegaan door de druk van het succes, omringd door familie en vrienden die verblind waren door de showbizz en daardoor hun geliefde ster niet genoeg hielpen als die het echt nodig had. Een mooi gemaakte documentaire, al mag de muziek en magie van Houston nog wat meer naar voor komen. Zodat we ook niet mogen vergeten hoe goed ze wel was als zangeres.

Deze documentaire over Whitney Houston focust zich vooral op de val van de ster, wat vooral werd ingezet na haar laatste wereldtournee in 1999. Ik had meer de artieste gezien. Dat verdient ze wel, en ik hoop dat ze niet enkel herinnert wordt door haar drugsgebruik of haar turbulente relatie met Bobbi Brown. Ze is de zangeres met de meest awards aller tijden, verkocht meer albums dan pakweg The Rolling Stones, U2 en Bruce Springsteen. Met een legendarische stem die heerlijke nummers maakte, maar de hits dateren al van de 80's en de 90's. Na die bewuste tour van 1999 dat veel in beeld komt hier, bleef het succes ook weg. Een documentairemaker moet geen dingen wegsteken en je mag gerust kritisch zijn, maar zeker bij overleden sterren mag je van mij gerust iets rooskleuriger zijn (zolang je de waarheid weergeeft) om vooral een ode te brengen aan de artiest en de muziek vooraan te zetten. Dat sommige familieleden en haar trouwe vriendin Robyn niet of amper aan de documentaire wilden meewerken zegt misschien wel genoeg.

In 2018 kwam Whitney (2018) uit, een nieuwe documentaire die wel gedragen werd door de familie. Benieuwd of die film het beter doet. Al moet ik zeggen dat deze 'Can I be me' voor het gedeelte van gevallen ster, wel boeiend was. Alleen ben ik nog meer geïnteresseerd in de zangeres Whitney Houston. Wat ze voor mij veel meer was dan enkel de junkie van de laatste dikke 10 jaar van haar leven.

Ik heb deze ooit nog in de bioscoop gezien geloof ik. Fantastisch als kind om dergelijke indrukwekkende beelden te zien. Ik was toen 10 jaar en op die leeftijd was ik al blij om een film op een groot doek te zien. Cinema had echt iets magisch kan ik me voorstellen.

Roger Rabbit en film noir, het lukt blijkbaar. Het detectiveonderzoek is gezien het verhaal vrij spannend en kent met de animatie er tussen zeer veel verrassing en humor. Alles wat niet binnen het reële kan verteld worden, werd aangevuld met animatie. Daardoor vullen realiteit en animatie elkaar perfect aan. Nog meer dan in andere films eigenlijk. En de film zit vol animatiecameo's waar je met nostalgische gevoelens graag naar kijkt. Het gaat allemaal flitsend genoeg om niet vervelend te zijn.

Robert Zemeckis is niet mijn favoriete regisseur. Ik ben geen echt grote fan van Who framed roger rabbit en ook The Polar Express, Death becomes her en Beowulf zijn niet al te beste films. Met Forrest Gump valt het nog mee, maar ik vraag me af of dat de verdienste was van de regisseur. De troeven in deze film zijn dan ook de animatie en het verhaal (naar het boek van Gary K. Wolf).

Een dynamische animatie met de nodige vaart. Zeer verouderde stijl allemaal, maar die humor is altijd wel leuk. De verwelkoming is door Robert Emmett O'Connor die in de jaren '20 en '30 veel detectives speelde. Leuke animatie ook weer, maar niet echt een klassieker.

Dit is een magnificiek toneelstuk met knappe dialogen. Geen wonder dat het de kans kreeg om verfilmd te worden. Al had ik dit meer iets voor de jaren '40 verwacht. Ook al is het verhaal tijdloos, toch verschoot ik dat het al uit 1966 kwam.

Zeker voor die tijd kan ik me voorstellen dat dit voor alle categorieën een Oscarnominatie kreeg. Of dat terecht is, zal wel deels aan de concurrentie liggen, nu zou het in elk geval zoveel prijzen niet meer halen vrees ik. Script en acteerwerk is wel dik verdiend. Maar of de vertaling naar het witte doek gelukt is weet ik niet. Het was wel interessant, maar voor een film had het toch wat meer gemogen. De regisseur schept wat sfeer met het zwart/wit beeld en een ietwat vlotte montage om de dialogen pittig te houden. Maar verder houdt hij het nogal braaf bij het origineel (het ziet er toch toneelmatig uit). Wat wel zal te wijten zijn omdat de film zeer kort na het toneelstuk verfilmd werd en men niet het risico wilde nemen om het vertrouwde publiek te verliezen voor er zekerheid was over nieuwe fans.

Who's afraid of Virginia Wolf is een zeer aangename film geworden met prachtige dialogen. Maar het blijft een toneelstuk dat de verschillende bedrijven duidelijk op elkaar doet volgen met op het einde een epiloog. Als film mag het toch wat meer zijn, zeker als je de kijker dik 2 uur wil vasthouden.

ik ben een grote musical liefhebber, maar Wicked had ik nooit gezien. Ik wist enkel dat het een prequel was die razend populair bleek te zijn. En ik kende via de serie Glee wel enkele liedjes. Vooral dan Defying Gravity. Wicked laat eigen de slechte heks uit het westen aan het woord. 1 van de grootste 'slechterikken' uit de filmgeschiedenis die in lijstjes maar een zeer select aantal figuren voor zich moet laten.

Wicked neemt je mee naar het land van Oz. In een omgeving die doet denken aan Harry Potter of Wednesday met magie op een school vol geheimen. Wicked bestaat zelf al lang er dan deze filmversie, dus de vraag is wie er eerst was: de kip of het ei? Het acteerwerk sluit wel wat aan bij Wizard of Oz (1939) en komt soms erg theatraal over. Dat past gelukkig wel wat bij het genre en voelt vertrouwd aan bij die oude film. Geen fan van Ariane Grande, al komt dat wel door haar personage. Cynthia Erivo doet het als lead wel heel goed.

De film kiest er voor om in 2 delen te verschijnen. Jammer, want dat haalt de vaart er wat uit. En altijd nadeel van een prequel is dat je weet waar het naar toe gaat. Maar het verhaal van Wicked zelf is best wel boeiend en de personage zijn absoluut niet zwart/wit. Mooie liedjes trouwens en choreografie. En fans zullen vast wel meer knipoogjes gezien hebben dan ik. Niet overweldigd, maar wel zeer aangenaam verrast.

De film is vooral een cultfilm met een raar sfeertje. Ligt wat in de sfeer van The Village of Dead & Buried. Het verhaal zelf is ondertussen al wat gedateerd vrees ik. Dit moet enorm actueel geweest zijn begin jaren '70. De clash tussen hippies in sektes, communes vs conservatieve gelovige burgers. Al moet je het misschien ook weer niet zo ver gaan zoeken....

De grote troef van de film is de realistische voorstelling van de agent. Geen gedreven detective als Nicolas Cage in de remake, maar een agent die zijn plicht doet en een verdwijning onderzoekt. Het dorp is ook op het eerste zicht niet uitzonderlijk. Gewoon enkele oude mannen die de agent opwachten, waarop hij zijn onderzoek begint. Stap voor stap kom je toestanden tegen die voor de eilandbewoners precies nogal gewoon zijn, maar voor de agent (en dus ook ergens wel de kijker) totaal absurd zijn. Dan krijg je een sfeer waarin de twee werelden met elkaar botsen en het zoeken is hoe de puzzelstukken in elkaar passen.

Dat loopt op zich zeker niet slecht en het is meer dan een B-film geworden. De hippiemuziek is ook zeer toepasselijk. In het café waande ik me ook wel even Calvaire. In elk geval een aparte film die qua thriller-gehalte nu niet meer zo'n indruk maakt, maar wel origineel is en z'n status van cultfilm (zoals enkele voorgangers al zeiden) verdiend heeft.

Dit deed men denken aan The Village:

goed idee, maar slecht uitgewerkt verhaal. Sterke scenes die afwisselen met scenes die er uit mochten bij de montage. De acteurs speelden ook soms naast elkaar omdat ze blijkbaar zelf het verhaal niet helemaal begrepen. Jammer, want dit is op korte tijd samen met Lady in the water een teleurstellende keuze geweest in de cinema. Dan mogen we eindelijk een thriller kiezen (als je met vrouwen weggaat is het steeds flauwe komedie of dergelijke...) en dan krijgen we zoiets. Geen aanrader, maar toch 2.5 nog voor de momenten die wel meevielen.