Opinions

Deze film hebben we nog gezien op school vroeger. Ik kan me niet meer herinneren of de film op zich goed gemaakt was, wel dat hij een sterk verhaal had en de moeite is. De film is me nog steeds bijgebleven. 4 sterren

Ik kende de film totaal niet, maar zag hem staan in de bibliotheek (bij ons kan je daar ook dvd's huren) dus waarom niet. Bekende namen, zwarte humor en een leuk verhaal trokken me aan. De film komt over als Fargo met spaghettiwestern elementen. Het duo Ryan Philippe en Benicio Del Toro is een sterk duo. Het klikt tussen de acteurs en de personages zijn ook leuk uitgewerkt. Geen slapstick van twee klungelende criminelen die niet weten waar ze mee bezig zijn, maar wel twee profs die gewoon tegenslag hebben met de man met wie ze te maken hebben. Een pure actiefilm met een vleugje humor. Voldoende gekruid ermee zonder dat het overdreven wordt.

In het begin van de film Stan & Ollie (2018) waren er wel wat verwijzingen naar Way out West. Het duo is vrij goed en we krijgen meer te zien dan alleen het taarten gooien. Al was ook al in 1937 hun humor al wat verouderd. James Finlayson is er ook bij, wat voor de nodige variatie zorgt.

De film duurt niet te lang en kan rekenen op een - weliswaar eenvoudig - verhaal. De film moet het meer hebben van nostalgie en de chemie tussen Stan & Ollie, dan van de humor zelf. Een film met de nodige charme.

Een film die beter is uitgedraaid dan je van zo'n film zou verwachten. Het relaas van een puber die op vakantie gaat met zijn moeder en stiefvader. De tiener zit al in zijn pubertijd, is vrij onzeker over zichzelf, kan niet echt bij zijn ouders terecht en de stiefvader doet er ook geen goed aan. Tot hij in de zomer toch open bloeit. Een coming of age met de nodige humor. De humor is vooral droog met enkele absurde momenten. En de humor werkt eigenlijk wel.

De cast zit best goed, al ben ik niet echt een Steve Carell fan en Toni Collette is nogal braaf in deze rol. Maar het past wel bij de film. En gelukkig is Sam Rockwell goed in vorm. Een topfilm wordt het nooit, maar het is wel een heerlijke film.

Wayne's World is een typisch product van de 90's en doet me meteen denken aan 2 andere duo's: Bill & Ted en Beavis & Butt-Head. Een generatie tieners die houdt van scheurende gitaren, chicks en party's. Wat meteen hun hele leventje is. Deze film zag ik als tiener meermaals (net als Bill & Ted trouwens) en de film blijft nog steeds scoren.

Ok, sommige grappen zijn al wat gedateerd en met het ouder worden merk je ook de vele gebreken die de film kent. Maar toch heeft de film nog wel wat en het duo Wayne & Garth werkt wel. Al zal dit vooral mensen die jong waren in de 90's aanspreken. Maar alles komt toch terug, dus dit zal ook nog wel z'n revival kennen.

... Schwing!

Dit is een film die titel, affiche en korte inhoud tegen heeft. Dit hebben we zoveel meer gezien en meestal met flauwe slapstickhumor. Niet dus. De zoo is eerder een decor en de film focust zich vooral op Matt Damon en z'n kinderen. Die het trouwens fantastisch doen. Mooi gedaan, met momenten ontroerend, ook al ziet je al snel met voorspelbare scènes. De grote kunst is dat de regisseur niet trapt in de val van belegen clichés. Zo is er wel wat romance, maar niet als hoofdverhaal en komt de ietwat karikaturale controleur niet al te uitgebreid in beeld. Het is geen slechterik, gewoon een grappig personage.

De focus ligt zoals gezegd op het gezin en de verwerking van de overleden moeder. Wat nooit evident is. En om toch iets over Scarlett Johansson te zeggen: mooi hoe haar personage hier wordt neergezet. Zeer naturel en passend in het geheel.

We bought a zoo is een heerlijk luchtige film geworden met de nodige dramatiek, maar vooral een eerlijke film die echt overkomt. Als je begrijpt wat ik bedoel. Het blijft wel wat voorspelbaar, dat hoort bij dit genre, maar is verrassend genietbaar.

Veel heldenfilms hebben de fun en avontuur niet van deze film. Weliswaar gemikt op kinderen, maar met de nodige dosis plezier en een origineel verhaaltje. Best wel goed aangekleed, passend bij het genre. Het is luchtig natuurlijk, maar dat hoort er bij. Genoeg spanning op maat en verschillende grappige momenten. Een genre dat zichzelf niet altijd serieus moet nemen.

Een luchtige film die aaneenplakt van clichés, maar op zich hoort dat bij het genre. JCVD zorgt zelfs op z'n ouwe dag nog voor de naam op de affiche die volk moet trekken. Maar veel doet hij helaas niet. De film is niet vervelend, maar gewoon niet goed gemaakt. Vrij rommelig met enkel een achtervolging halverwege die voor wat aandacht zorgt. Bandwerk dat al beter gedaan werd.

Een nieuwe film van Florence Pugh is altijd een blikvanger. En dit keer ging ze diep voor de rol. De affiche zegt een romantische komedie, maar het is een liefdevol drama met meer diepgang dan we tegenwoordig gewoon zijn in films. Het is van Before Sunrise dat er zoveel charisma, liefde en echte romantiek op het scherm te zien was. Het werkt ook goed tussen Pugh en Garfield. Dit staat mijlenver van de romcoms die aan de lopende band worden gemaakt. Passende muziek, meeslepende scènes zonder melig te worden, hoofdrollen met karakter. Het maakte na de film nog lang zeer veel indruk. Een zeldzame parel en ik twijfel of ik nog iets beter zal zien in de loop van 2025.

We need to talk about Kevin leek me in het begin een zeer negatieve film. Tilda Swinton doet het prachtig, maar speelt hier niet bepaald de meest vrolijke rol. En het draait allemaal rond haar. Ik volg sommigen hier hoe de film in het begin nogal pretendeert een arthouse-film te worden. Gaandeweg wordt het echter fascinerend. En dat in kleine dingen. De reactie van enkele mensen als ze Eva tegenkomen zorgt meerdere keren voor een 'wow'moment. En als er iets gebeurde kijk je mee naar de reactie van Kevin en ook al weet je dat hij het gedaan heeft, het blijft gissen want je merkt het niet en nergens laten ze dat ook effectief zien. Geweldig gedaan met dank aan de regie. Naar het einde toe krijg je te zien wat je ergens wel weet natuurlijk, maar toch is het zo gebracht dat het boeiend blijft.

Los van de film opent dit een hoofdstuk over de essentiele vraag van Eva: WAAROM? Zit het in de genen, is het de vrije opvoeding van Kevin, zijn het de quasi geweldadige spelletjes als kind, is het de labiliteit van de moeder, is het gewoon toeval? Moest het antwoord zo duidelijk zijn had er bij elk kind een standaard handleiding meegegeven geweest voor de opvoedende ouders. Een antwoord dat in het midden blijft.

Wat ook niet mag vergeten worden is de reactie van de omgeving op Eva vanwege de handelingen door Kevin. Zeer confronterend...

Zeer sterke film. Een tijd geleden naar American Gangster gaan zien en opnieuw een film met de maffia en drugs. Maar dit is gewoon pakken beter. Joaquin Phoenix bewijst nog maar eens hoe sterk hij is geworden als acteur de laatste jaren. Denk maar aan Gladiator en Walk the line. Verdienste ook voor regisseur James Gray die van een quasi simpele verhaallijn toch een geweldige film aflevert. Op het eerste zicht lijkt de film niet echt speciaal, maar stilaan groeit hij tot één van de betere misdaadfilms die er de voorbije jaren gemaakt is. En tot nu toe voor mij de beste film van het jaar. Een absolute aanrader.

Veel komedies hebben het genre haast kapot gemaakt, zodat je al amper nog aan een leuke film wil beginnen. En het is niet dat Jennifer Aniston na Friends een Oscar heeft binnengehaald. Onterechte gedachte (niet per se van die Oscar) want Aniston is zeker niet slecht in komedie. We're the Millers heeft een goeie insteek met subtiele humor die zeer toegankelijk is. Geen echte vulgaire humor gelukkig. De troef van deze komedie is dat het ook een aangenaam verhaal heeft en tijd neemt om z'n personages wat uit te werken, zonder melig te zijn. Uiteraard krijgen we hier wat romantiek, maar komaan... dat had je zelfs in klassiekers als The Godfather. Jason Sudeikis is nieuw voor mij, Aniston zit echt wel op haar plaats en ook de rest van de cast is zeer goed gedaan. Voor een echte topper is het misschien niet speciaal genoeg, maar als komedie werkt het anders wel. Eén van de betere films in dit magere filmjaar 2013.

Het beste Stephen King verhaal dat niet door Stephen King is geschreven. Weapons lijkt wel van de hand van de meester te zijn, zijn invloed is duidelijk groot. In een klein Amerikaans dorpje verdwijnt een hele klas op 1 leerling na. Er lijkt zoveel te spelen en de filmmaker slaagt er in om de spanning heel lang vast te houden met stapsgewijs nieuwe puzzelstukjes richting ontknoping. En waar veel films goed zijn in de opbouw, maar het dan verknoeien met de onthulling, blijft het hier goed. Heerlijke scènes en kleurrijke personages. Lang geleden dat ik bij dit genre nog zo op het puntje van mijn stoel zat.

Voelt wat aan als een Team Spirit, maar dan voor een vrouwelijk publiek. De film kabbelt wat verder en is misschien wel herkenbaar voor vrouwen die met een groep vriendinnen op een punt in het leven staan waarin ze zich afvragen of ze wel goed bezig zijn en kijken of sommige hoofdstukken al dan niet moeten afgesloten worden. Of dat andere misschien net geopend kunnen worden. De actrices doen hun ding niet slecht, maar het verhaal vraagt ook niet meteen diepgang. NIet bepaald memorabele film, maar gewoon eentje met een fijne sfeer zonder meer.

Raar dat deze film zo'n lage score krijgt. Het mengen van het heden met het verleden zorgt voor een grote spanning. Nog voor de sfeer kan verdwijnen, schakelt de regisseur snel over naar een andere scene. Prachtig regiewerkje hier. Wat er in het verleden gebeurd is, wordt snel duidelijk. Hoe dat naar het heden vertaald wordt en wat er daar gebeurd is de grootste spanning en intrige. Leuke acteerprestaties en muziek. En ook de shots zijn wel goed genomen. In elk geval een film die meer verdient dan nu het geval is. Een aanrader.

Op het eerste zicht lijkt dit wel een boerenfilm met een intrige in een dorp. Zoiets als De Bossen van Vlaanderen. Maar het is natuurlijk veel meer dan dat. Haneke wil de oorsprong van geweld, terrorisme en oorlog aankaarten. Hoe juist is in te vullen door de kijker. Voor mij is het een beeld van een gemeenschap waar erge dingen gebeuren (geweld, misbruik, overspel, machtsmisbruik, ...) maar waar andere normen en waarden blijken te primeren. Daardoor worden de ogen gesloten en is dat geweld voor jongeren ook vrij normaal. Het hoort er bij en alhoewel ze er voor gestraft zullen worden binnenkamers weten ze maar al te goed dat er over gezwegen wordt als ze ouder worden.

Het verfilmen is goed gekozen. Zeer apatisch in zwart/wit, geen muziek en een verteller die als een nieuwslezer feiten voorleest. Het is ook hard, hier is geen warmte aanwezig. De enige hoop komt van de leraar die voor de liefde gaat. Niet voor niets voelt hij aan als een buitenstaander.

Das Weisse Band is een boeiende film. Ergens had ik gehoopt op een indrukwekkend einde, dat iets te open is. Maar de rest is wel opvallend goed eens je er in geraakt.

Als Amerikanen zich wagen aan een arthousefilm, krijg je een pareltje als dit. Of het in het gekende vakje past maakt mij dan niet uit. Blij om Gandolfini nog eens aan het werk te zien. Het is jammer dat we niet meer films van hem zullen zien. En nog maar de 2e film van Jake Scott die de film klein kan houden en niet in Hollywood-vallen trapt.

Bij de affiche ging mijn aandacht vooral naar Gandolfini en Stewart. Ene duo dat elkaar mooi aanvult. Je merkt wel dag Gandolfini de jonge actrice omhoog trekt. Ze laat zien dat ze meer is dan het domme wicht uit de Twilight-reeks. Daarbij mogen we wel niet de rol van Melissa Leo vergeten. In het begin zit ze nog in de schaduw van het duo, wat hen de tijd geeft om hun groeiende relatie in beeld te brengen. Maar verder in de film komt ze ook meer in beeld en geeft ze de film de 2e adem die het nodig heeft om het verhaal rond te krijgen.

Mooie intieme film met een kleine kern aan acteurs met net genoeg mooie muziek en prachtige beelden. Het overdonderd niet, maar doet je toch intenser kijken naar de film dan je eerst zou vermoeden. Een film waar je van kan genieten met z'n mooie momenten.

Inhoudelijk is dit zeker een film die in schoolverband gezien moet/kan worden. Ik herinner me nog steeds de inpakt van The Wave. Deze versie is beter geacteerd en dankzij een groter budget iets mooier ingekleed. Minpunt is wel dat The Wave harder was en een veel betere finale kende. Als je deze film ziet en The Wave kent is dat wel een teleurstelling. Al bij al is de film zeker niet slecht. Max Riemelt (Marco) is een fris opkomend talent. Hij verraste al eerder in Der Rote Kakadu.

Die Welle is in elk geval een aanrader. Zowel voor filmliefhebbers als educatief materiaal voor studenten.

Een horrorfilm in Vlaanderen waren we nog niet gewoon. Ok, we hadden Linkeroever, maar dan was het toch al zoeken om nog een titel te vinden met wat niveau. En ik had het idee dat Welp te braaf ging zijn om een echte topper te worden in het genre. Ik ben zelf opgegroeid bij de scouts en dan is zo'n film extra leuk natuurlijk. Bij de opening is het dan nog eens toevallig, als het vertrek van het kamp gefilmd is bij de scoutslokalen waar ik zelf bij de scouts ben geweest: de zeescoutsbasis aan Linkeroever (Antwerpen).

De film is duidelijk een film in het slashergenre. En Jonas Govaert zet een film neer waar we van kunnen houden. De bekende elementen zijn aanwezig, maar evengoed een eigen karakter (geen blowende kids, wulpse tieners en geile koppeltjes) maar wel scouts die op kamp zijn. Helaas zeer herkenbaar die 2 kerels op de kampplaats. Gelukkig niet op die manier, maar ooit wel eens last gehad op een kamp van enkele jongeren waar je niet veel aan kan doen. De leiders acteren best wel goed en het is leuk om het normaal standaard tienergroepje hier uitgebreid te zien met een bende jongeren en een hond.

De setting is ideaal met een horrorverhaal. En we zien dan wel snel het dreigende gevaar, toch blijft er een vorm van mysterie. In tegenstelling tot de Amerikaanse films in dit genre, is het niet altijd zo expliciet uitgelegd of met een happy ending. Het kan alle kanten uit. En dat doet het ook. Daardoor blijft de film, ondanks het voorspelbare genre, toch nog verrassend.

Welp is één van de hardere Vlaamse films. In Vlaanderen was er de discussie of de film wel geschikt was voor jongeren. Jonas Govaert zei zelf van niet, en ik denk wel dat hij gelijk heeft. Ik kan hier heus wel tegen en heb al harder films gezien. Maar ik ben dan ook geen 10 jaar meer.

Nog als afsluiter een leuk weetje is dat de film in première ging in het Openluchttheater Rivierenhof te Deurne (bij Antwerpen) waar ik woon. Het publiek bestond vooral uit scoutsgroepen die speciaal uitgenodigd waren gezien het onderwerp van de film. Ik was er zelf niet bij, maar als bestuurslid van de Cultuurraad in Deurne ben ik toch wel blij met deze keuze.

Heerlijk om weer een film te zien van Henry Selick. De man maakte eerder al pareltjes als The Nightmare Before Christmas en Coraline. Het script schreef hij mee met Jordan Peele, die we dan weer kennen van pareltjes als Get Out, Us en Nope. Ondanks de grote namen is er volgens mij toch weinig reclame op voorhand gemaakt. En het blijft jammer dat zo'n film geen bioscooprelease krijgt en het enkel op streamingdiensten moet doen.

Visueel zit deze film wel in de lijn van de vorige films van Selick. Altijd mooi om te zien hoe CGI in dat geval enkel gebruikt wordt als het nodig is en zoveel mogelijk een meer creatieve stijl wordt gebruikt. De film zelf heeft minder charme dan haar voorgangers, maar met een aangenaam verhaal en de nodige humor hier en daar is het best wel een geslaagde film geworden. Het zou jammer zijn dat deze film in de vergeethoek geraakt.

Regisseur Michael Giacchino is vooral bekend als componist (Incredibles, Ratatouille, Up, Doctor Strange, The Batman, ...) en maakt hier de eerste echte tv-special van MCU. Phase Four is al alle kanten uitgegaan (telkens onder het keurslijf van Marvel) zodat een monsterspecial zeker niet zo vreemd is. Het past wel bij series als Moon Knight en binnenkort Blade! Het verhaal is wel niet veel bijzonder. Fans van de comics zullen bij één van de karakters vast wel extra blij zijn. Verder blijft het een wat holle doos, weliswaar mooi aangekleed door de nostalgische zwart/wit beelden en acteurs als Gael Garcia Bernal en Laura Donnelly. En wel benieuwd hoe dit past in het geheel, want stilaan mogen de puzzels in Phase Four wel wat in elkaar vallen.

Naar het leven van kunstenaar Gerard Richter, of toch in grote lijnen. Dat is op zich best wel interessant met kunst in Duitsland doorheen de jaren met invloeden van Nazi-Duitsland, de DDR en het vrije westen. Met opvallende familiebanden. Het lijkt allemaal wat veel van het toeval, maar is bij Richter toch wel echt gebeurd.

Overweldigen doet het nooit, het is eerder een interessant gegeven. En op zich is het best wel goed gebracht. Maar de film wil veel ineens vertellen en voor één keer had dit misschien een mini-serie moeten zijn (alhoewel ik voorkeur geef aan films). Of sommige dingen hadden geknipt kunnen worden. Maar het is ook weer niet dat er scènes echt aanvoelden als overbodig.

Interessant drama dat aangenaam is om te zien. Maar op de juiste momenten blijft de climax helaas weg.

Mooie recensie The One Ring. Het grote probleem bij musicals algemeen is dat ze de films anders aanpakken dan een gewoon verhaal. Dialogen worden gezongen, mensen beginnen om de meest ondenkbare redenen ineens te dansen en zelfs gevechten lijken wel een soort krijgsdans. Een totaal apart genre dus waar je wel liefhebber voor moet zijn. Daarom dat musicals het niet altijd zo goed doen op moviemeter.

Qua choreografie is het idd zo dat Robbins veel sterker is dan Wise die wel ervaring heeft met musical (zie Sound of Music) maar dan vooral met acteerwerk. In mijn ogen heeft de samenwerking (al is het dan blijkbaar niet altijd op goede voet) ervoor gezorgd dat je een mooi evenwicht krijgt tussen zang, dans en acteerwerk. Vooral dat samenvloeien was vrij nieuw in die tijd en dat alleen al verheft de film tot een hoger niveau. Voordien had je wel dansfilms of films met liedjes, maar de samenwerking tussen dans, zang en acteren (met een stevig verhaal) was revolutionair en nieuw in de musicalwereld. (ik spreek hier over eind jaren '50 als de musical in Broadway op de planken stond) Begin jaren '60 is het dan verfilmd, met succes.

Het verhaal werd voor de Broadwaymusical geschreven in 1957. Het bekende Romeo and Juliet verhaal werd gemoderniseerd, rekening houdend met de Engelse maatschappelijk toestanden toen. Des te sterker is het in de film nog eens omgezet naar de Amerikaanse leefwereld. Het is ook durven, want toen West Side Story uitkwam was de gouden tijd van de musical al achter de rug. Dit komt vrij laat eigenlijk.

Wat de kritiek op Beymer betreft. De man is ondanks het uitschijnen geen homo Dat hij veel chemie heeft met de mannen is grotendeels omdat hij in de film ook veel beter kent. Het is nog altijd zijn groep vrienden, ondanks de liefde voor Maria. Natalie Wood had trouwens hetzelfde probleem. De twee konden elkaar dan nog zo graag zien, ze kwamen uit een andere leefwereld en daarom dat ze op het eerste zicht ook meer gelijkenissen hebben met hun eigen achterban dan met hun liefde.

Het is zoals je (One Ring) zegt dat Robbins meer heeft bijgedragen dan Wise. Wise is een zeer sterk regisseur, maar Robbins was meer een vernieuwer en heeft als voormalig balletdansers enorm bijgedragen voor de dansen. Het is net die samenwerking tussen Robbins en Wise die de magie weergeeft. Begrijpelijk dat dit achter de schermen voor spanningen heeft gezorgd.

Algemeen blijft musical en deze dus ook een moeilijk te vatten genre. Omdat het niet direct een verhaal weergeeft, maar enorm veel werkt met zang, dans en muziek. En dat is altijd een kwestie van smaak. Niet voor niets dat vooral 'verhalende' films als Shawshank Redemption en The Godfather bovenaan de toplijst staan.

Met West Side Story in mijn film top 10 aller tijden, lag de lat wel erg hoog. Een remake waar niemand om zat te wachten en niemand om gevraagd heeft. In veel van dit soort remakes wordt het verhaal overgenomen, maar mist de nieuwe versie meestal het visuele element en het hart van het origineel. Wel, dat is voor een groot deel goed gekomen.

De schaduw van het origineel hangt de hele tijd over de film. De film kent een mooie filter die de film warmte geeft, al mag Spielberg wel wat minder de lensflare opdringen. De film heeft een update gekregen, maar gelukkig subtiel genoeg. Het is een constante balans, omdat het vergelijk met de versie uit 1961 zo snel gemaakt is. En het is best in orde, die nieuwe look. Soms iets te druk en niet altijd samenhangend, omdat het kopiëren van de originele scènes belangrijker is dan het geheel (lijkt soms). Het acteerwerk valt ook best mee. Elgort is wat miscast, maar ook weer niet slecht. Leuk om Rita Moreno (de originele Anita) terug te zien, en Rachel Zegler is best leuk. Vooral Ariana DeBose als de nieuwe Anita is sterk in deze film.

Een film die eigenlijk onnodig is en nergens het niveau van het origineel haalt, maar wel met liefde gemaakt is en visueel gelukkig beter meevalt dan je zou verwachten van een remake. Het is de beste Spielberg sinds Saving Private Ryan die nadien (buiten misschien Munich en Tin Tin) niet echt een opvallende film heeft gemaakt.

Mijn 2e film nog maar met Gary Cooper, na High Noon. Een man die wel meer in western speelde. Het zorgt weer voor een andere stijl. Het verhaal draait rond rechter Roy Bean, die echt bestaan heeft. Weliswaar is het verhaal nogal geromantiseerd, maar zolang dat een goeie film oplevert, maakt dat voor mij niet uit. Bean wordt gespeeld door Walter Brennan en is daarmee één van de zeldzame namen die 3 Oscars als acteur kon winnen.

De grote naam is echter Gary Gooper. Zijn lonesome cowboy is een andere dan we gewoon zijn van bvb Clint Eastwood, Lee Van Cleef, Terence Hill en John Wayne. Morris zou zijn Lucky Luke voor een deel geïnspireerd hebben op deze film. En ik moest ook meteen aan de stripheld denken. Gary Cooper in Lucky Luke kostuum als lonesome cowboys met een grasspriet in z'n mond. Ook de stijl is herkenbaar in de strips.

De film begint vrij luchtig en daar merk je vooral het gemis van kleur dat bij westerns en hun mooi landschappen toch een meerwaarde is. Maar later loopt het toch wel wat los en is het zwart-wit zeker niet verkeerd. William Wyler, de man van Ben-Hur trouwens, speelt eigenlijk op safe en doet dan ook niet echt iets bijzonder, maar levert wel een goeie western af. Het is niet de beste film uit het genre en Cooper is niet meteen de beste cowboy, maar ik waan me even 130 jaar terug, en dat is toch ook een verdienste.

Westworld was de voorloper voor andere robotfilms als Robocop en Terminator. Deze film is in mijn ogen het beste dat Michael Crichton geschreven heeft. Beter dan z'n latere werken Jurrasic Park, Rising Sun, Twister of Timeline. In mijn ogen was deze film z'n tijd vooruit, en zie je de stijl maar eerst terug in de 80's. Ondertussen lijkt hij voor sommigen wat veroudert, maar de sfeer van de jaren '70 maakt juist de film zo goed vind ik. 4,5 sterren voor dit meesterwerk.

Als film is het misschien niet zo heel veel bijzonder, maar als muziekdocumentaire zeker wel. Het verhaal van Wham!, op het eerste zicht een leuke commerciële popband met wat hits van toen. Toen al onderschat en nu ook nog niet de erkenning dat het verdiend. De docu toont een volledig beeld en houdt het vooral over Wham! Wat niet eenvoudig is, omdat nadien George Michael een grotere ster wordt. Er gaat gaandeweg iets meer aandacht naar hem, maar dat was het verhaal van Wham! nu eenmaal. Gelukkig krijgt Andrew voldoende erkenning voor zijn bijdragen en wordt dat ook meermaals getoond. Met getuigenissen uit de eerste hand en voldoende beeldmateriaal. Niet de cliché zetelgesprekken met mensen die ooit op de koffie zijn geweest. Een boeiend beeld van een iconisch duo.

Bette Davis zal me nooit liggen, maar hier speelt ze toch een mooie rol. En met de prachtige Joan Crawford tegenover haar, wordt de film gedragen door twee sterke filmdiva's. Het verhaal ligt in de lijn van het latere boek Misery van Stephen King, dat misschien wel z'n inspiratie hier vandaal haalde. Zoals wel meer films, series en boeken. De makers wilden een film maken die hetzelfde effect had als Psycho. Deels is dat wel gelukt. Op haar eigen manier is What ever happened to Baby Jane, een klassieker geworden in de filmgeschiedenis.

De film zelf is misschien wel wat gedateerd. Dergelijke stijl werkt niet helemaal meer. En ook al hou ik van oude cinema, had ik een eerder subtielere aanpak gewild om dan groots uit te pakken bij de finale. Gelukkig zijn Davis en Crawford goed bezig, zodat het toch enigszins boeiend wordt. Dit moet zeker in haar tijd een grote impact gehad hebben. Een film die me niet helemaal ligt, maar toch wat blijft hangen en enkele mooie acteerprestaties kent. Misschien niet voor iedereen bestemd, maar evengoed een film die je niet zomaar mag voorbijgaan.

Op zich geen slechte film, maar zonder echte inhoud. Meer een lange aflevering voor een TV-serie die uitgerokken is. De figuur van Nick loopt er ook maar bij voor spek en bonen en de moeder blijkt het precies niet erg te vinden om ziek te zijn. Echt iets voor de liefhebbers en een typische film voor Vitaya of Vijf-TV.

Nina Simone is een muzikante die ik vooral ken van haar muziek en verder eigenlijk niets. Dat hoeft soms niet, maar het helpt wel om de muziek in het juiste perspectief te zien. Denk maar aan Mississippi Godamn of Ain't Got No, I Got Life dat nu een pak meer betekenis heeft. Nina Simone is voor mij een kruising tussen een muzikale activiste als Harry Belafonte en een artiest die op dubbele snelheid leefde als Kurt Cobain of Amy Winehouse. Hoe ze als kind leefde voor de muziek, geniaal was op haar eigen manier met een grote dosis charisma. Om uiteindelijk zich terug te trekken van het hectische wereldje. Waar Cobain en Winehouse (en vele anderen) op jonge leeftijd er zowat hun leven hebben aan gegeven, ging het leven van Simone nog verder. Nooit meer de zangeres van weleer, maar gelukkig en terecht ook wel het respect dat ze ooit had. Duidelijk iemand van haar tijd.

De documentaire is mooi en boeiend gemaakt met voldoende aandacht voor de muziek zelf. Niet onbelangrijk in een muziekdocumentaire. Met de dochter, ex-man en enkele vrienden als getuigen op de eerste rij. Gelukkig ook veel beeldmateriaal en geluidsopnames om Miss Simone zelf aan het woord te laten. Op zoek naar het antwoord op de vraag. 'What happened Miss Simone?'...