Opinions

Dit is een animatie met liefde gemaakt, voor het verhaal en het boek. Kort genoeg en met een mooi eenvoudig verhaal zoals dat past bij Winnie The Pooh. Het spelen met de letters en af en toe de 4e wand doorbreken. Maar ook de heerlijke quotes. De scène in de put is prachtig om te zien. Eén van de betere animatiefilms van Disney waarbij de makers goed wisten waar ze mee bezig waren. Dat komt helaas maar zelden voor.

Toch wat aparte film waar ik niet goed weet wat van te denken. De sfeer is vrij depri, maar op zich is het daarmee geslaagd in z'n opzet. Op zich is de situatie van dergelijke mensen schrijnend, maar dat wil niet zeggen dat het per se een goeie film oplevert. Ik mis hier toch wat verhaal of een sfeervolle insteek. Nu is het als een treinrit langs een intregerend landschap maar zonder de nodige bochten of tunnels en niet echt een eindstation.

Jennifer Lawrence doet het niet slecht (gezien de film) al kon ik er niet echt van genieten. Ze speelt een hopeloze tiener die zich voort trekt in het leven. En dat komt in het begin zeer saai over. Ze lijkt constant moe en verveeld, zodat je eerder haar wil door elkaar schudden omdat er amper leven in zit dan dat je er medelijden mee hebt. Eens ze botst met de andere bewoners van wat je een ghetto zou kunnen noemen, wordt het wel boeiend.

Niet helemaal mijn ding, al ligt dat meer aan mijn filmsmaak. Ik lees hier veel het vergelijk met Deliverance, dat een veel betere film is. Vooral qua verhaal laat Deliverance het contrast juist zien, terwijl je in Winter's Bone als het ware kijkt naar een andere wereld. Dit zijn we minder bekend in Vlaanderen door de dichtere bevolkingsgraad. Armoede is hier evengoed en merkbaar in diverse wijken, maar niet zoals in Amerika geïsoleerd kilometers verwijderd van steden. Los van de armoede krijg je daardoor in Amerika meer wereldvreemde mensen die door het gebrek aan communicatiemiddelen, onderwijs, financiële middelen een eigen opvoeding gehad hebben en door hun isolatie een zeer eigen moreel en kijk op de dingen.

Winter's bone (om terug te komen op de film) gaat langzaam op gang en ondanks de realistische aanpak naar mijn smaak niet echt een aangenaam onderwerp om van te genieten. Maar op zich is het geen slechte film.

Disney heeft al enkele franchises die ze hebben binnengehaald zo goed als uitgeperst. Maar er zijn nog de Disney animatiefilms. En dan heb ik het niet over de zielloze live action reboots, maar hun echte animatie langspeelfilms. Ook niet allemaal zo goed, maar met Encanto en Raya and the last dragon hadden ze toch enkele betere films gemaakt. Wish speelt op veilig met de gekende formule. Visueel is het mooi, maar ook niet zo bijzonder. Ik hou wel van de muziek in deze film. Best wel mooie liedjes!

Wish is vooral een nostalgisch dekentje om 100 jaar Walt Disney Animation Studios te vieren. Gelukkig zonder dat het een geforceerde compilatie is of een best off. Wel zie je veel knipogen in deze film, zowel in het verhaal, de muziek als de animatie. Wish zal dus vertrouwd voelen voor Disneyfans. Maar tegelijk doet het ook niets speciaal. Ik heb van de film genoten, maar een topfilm is het ook weer niet.

Best wel een charmante film die eigenlijk gewoon Aladdin helemaal kopieert in een moderne setting. Niet bepaald origineel dus, maar het is nu niet dat Disney altijd zo origineel is. En ik las dat ze gewoon net als Disney zich baseerde op het originele verhaal. De hoofdrolspeler heet zelfs Din (AladDIN).

Niet helemaal origineel dus, maar de film weet dat wel. Verder de nodige humor die best werkt en alles mooi aangekleed. Best nog een leuke animatie!

Deze film is eigenlijk verrassend goed. Omdat hij zo goedkoop was, verwachtte ik eigenlijk een leuke B-film e niet meer. Deze film is niet origineel en veel hoogtepunten zijn er niet, maar hij hangt aaneen en heeft wel leuke scenes waardoor je kan genieten en de film met plezier ziet. 3 sterren

Minder vond ik wel het slaapwandelen en de nachtmerries van Mary. Af en toe wat overacting...

Wie een beetje thuis is in dit genre weet na enkele minuten al wie de moordenaar is. Maar echt storend was het niet.

Enkel deel 2 heb ik nog niet gezien. Dit deel 3 is toch wel het minste uit de reeks. Geen originele moorden zoals in de andere films het geval was en we krijgen een slechte Djinn. Die van film 1 was een pak beter. Daar kwam nog wat dreigen uit. Deze lijkt wel weggelopen uit de Power Rangers.

De film krijgt maar 1 ster voor Lisa. In tegenstelling tot z'n voorgangers is deze Djinn totaal niet overtuigend maar blijkbaar een gefrusteerd afkooksel dat in het weekend stiekem vrouwenkleren draagt. Verder slecht acteerwerk en een enorm mager verhaal. Deel 1 was een pak beter dan dit. De rest heb ik nog niet gezien.

Ik heb wel genoten van de serie met Henry Cavill, leuk entertainment. Deze animatie heeft toch minder die ziel en zal vooral de fans aanspreken. Maar ik heb er vrij weinig mee en dan heb ik de serie nog gezien. De waardering komt begrijpelijk ook vooral van de liefhebbers die meer vertrouwd zijn met de boeken en/of nog ander materiaal van The Witcher.

De film heeft z'n leuke momenten maar is te zwak om in z'n geheel te vermaken. Een beetje verouderd blijkbaar en wat nog overschiet is een cheesy 80's komedie. De acteurs brengen het er nog wel leuk van af, maar echt acteren kan je dit niet noemen. Weinig overtuigend en zeker geen aanrader. Enkel een klassieke door de cast en het vele afspelen op tv.

Het grote probleem met verfilmingen van Roald Dahl is dat de boeken mij als kind zo geweldig fascineerden en de fantasie die ik daarbij had moeilijk te vertalen is naar film. Ik denk dan vooral aan de GVR, Matilda en deze Withces. Films als Fantastic Mr Fox en de '71 versie van Charlie and the chocolate factory zijn wel vrij goed.

Ik geef toe dat de film niet zo slecht is, maar het tijdloos karakter niet kan bewaren in de film. Wat een sprookje is in het boek, is louter een kinderfilm geworden op het grote doek (of kleine scherm...) Dat Dahl zelf nog meewerkt aan Charlie and the chocolate factory en niet bij deze Witches is duidelijk merkbaar. De film valt nog net mee, maar laten we zeggen dat het boek veel beter is.

Het verhaal is bekend, bij mij zelfs eerder door het boek dan de film uit 1990. Niet onlogisch dat er een reboot zou komen, dat is zowat de regel tegenwoordig bij blockbusters. Maar het is een film zonder charme geworden. Het begint al bij Chris Rock als de verteller, niet echt een leuke vertelstem voor het genre. Dan valt alles terug op vooral dialogen tussen Octavia Spencer en de jonge Jahzir Kadeem Bruno. Maar de jonge acteur is niet zo sterk wat de scènes geen goed doet. Bovendien verval je dan van een leuk sprookje in een vrij droge weergave van het verhaal. De tekst wordt praktisch gewoon voorgelezen ipv de fantasie te laten werken.

Na een half uur krijgen we de heksen meer in beeld. Daar hebben de makers de meeste tijd in gestoken. Anne Hathaway doet dat niet slecht, maar als de rest van de film niet echt wordt aangekleed gaat de rol grotendeels verloren.

Een vrij slechte film en dat is jammer, want de boeken van Roald Dahl verdienen beter. Al lijkt het dat Hollywood niet goed weet hoe ze met de Engelse schrijver moeten omgaan. Dan kan je beter de boeken aanraden aan kinderen.

Ik had een verkeerde indruk van de film. Marlene Dietrich en Tyrone Power leken me niet de ideale acteurs voor een rechtbankfilm. Ik kende Marlene Dietrich vooral van haar liedjes (Der Blaue Engel toen nog niet gezien) en Tyrone Power kende ik eerder van avonturenfilms. De film draait vooral rond acteur Charles Laughton die na een tijdje de aandacht compleet naar zich toe trekt. Zij vrouw speelt trouwens de verpleegster in deze film.

Het verhaal zelf is misschien niet de traditionele rechtbankdrama (gelukkig maar denk ik dan) maar kan ondanks de wat luchtige aanpak toch evengoed blijven boeien. Je wil weten wie het gedaan heeft. Agatha Christie heeft mooi werk afgeleverd en het plot was niet helemaal wat ik had verwacht. Boeiend einde met andere woorden. Waar ik uiteraard niets mag over zeggen. Billy Wilder laat nogmaals zien dat hij niet altijd in herhaling valt en verschillende genres aan kan. Je merkt zijn stel wel, maar het is toch anders dan bvb Some like it hot of Sunset Boulevard.

Historisch is dit zeker een memorabele film. Ik kende het bekende boek van Ernest Claes vooral door de verfilming van Robbe De Hert uit 1980 met bekende figuren als boer Coene en pastoor Munte. Figuren die niet in de film van 1934 tot hun recht komen, maar vooral meer naam kregen door de serie Wij, heren van Zichem van '69 tot '72, gebaseerd op verschillende verhalen van Ernest Claes. Waaronder natuurlijk ook De Witte van Zichem.

De filmversie uit 1934 had nog niet veel voorbeelden. Dit is immers geen slapstick, maar een literair werk dat verfilmd werd. Iets van eigen bodem dat heel herkenbaar is. Geen buitenlandse film, geen slapstick of western, maar een komische film. Het liefdesverhaal is toegevoegd voor de film en komt niet in het boek van Ernest Claes voor. Dat is ook weggelaten in de versie van 1980 en die film komt dan ook beter over. Deze film uit 1934 is nog echt in zijn kinderschoenen en moet nog leren om de stap van theater naar het witte doek te maken. Daarom is het soms wat knullig allemaal. Al bij al valt het nog mee en heb ik er toch van genoten. Rekening houdende met zijn tijdsgeest en het bekende verhaal is dit zeker geen slechte film.

Een Vlaamse boerenblockbuster naar het verhaal van Ernest Claes. Misschien wel de eerste bekende remake na de klassieker uit 1934. Het verhaal is oer Vlaams: katholiek met de socialisten als vijand, het harde boerenleven met een jaarlijkse kermis en dan nog een scène erbij als ze de Leeuw van Vlaanderen spelen. Het boek is uit 1920 en het verhaal speelt zich in 1901. Anno 1980 was het verhaal nog niet vergeten en keken veel Vlamingen in de bioscoop en op tv nog heel graag naar die Vlaamse geschiedenis. Ernest Claes was zelf een flamingant en dat straalt wel door in het verhaal.

Zoals dat wel meer gaat in Vlaamse films met veel figuren, zien we een hele hoop bekende gezichten.

Grotendeels gefilmd in Bokrijk, het openluchtmuseum in Limburg waar veel oude woningen uit die tijd bewaard zijn. Robbe de Hert is geknipt voor deze job en weet ook de humor van de jonge Witte weer te geven. Voor de meeste castleden is het genre wel vertrouwd.

Het geheel is wat gedateerd, maar heeft nog wel de nodige charme. Al voelt het soms eerder als een re-enactment van een amateur theatergilde. Maar evengoed leuke momenten.

Schoenmaker blijf bij je leest. Motown was een hitfabriek in de jaren '60 en '70 met tal van nr 1-hits. Supersterren als Diana Ross, Michael Jackson, Stevie Wonder, Marvin Gaye, Lionel Richie, Pointer Sisters en tal van andere artiesten zijn er groot geworden. Op filmvlak begon eind jaren '60 Motown ook met tv en film, wat ze beter niet hadden gedaan. Echt memorabele films hebben ze niet gemaakt.

De film heeft trouwens maar een handvol troeven en zelfs die zijn gewoon leuk en meer niet. Michael Jackson acteert best nog goed, al blijft z'n rol enkel in de herinneringen omdat hij nu eenmaal Michael Jackson is. De rest van de cast is erbarmelijk en kan zich enkel handhaven met zang en dans. De hits zijn wat emotieloos gebracht en enkel Brand New Day springt er wat uit. Zeer eigenaardig trouwens dat voor de hits geen vaste songwriter van Motown genomen is. Als je dan toch die sfeer wil weergeven had dat toch veel beter geweest.

De film moet het vooral hebben van het bekende verhaal dat al veel beter weergegeven is en de bekende koppen. Motown had zich van films moeten weerhouden en enkel op muziek focussen.

Dit valt zo onder het genre films die je als kind hebt gezien en waar de herinneringen vooral bestaan uit de periode dat je jong was, de persiflages door de bekendheid of de invloed op andere films. En dan vergeet je wel eens het grote deel van de film zelf. Net zoals velen Sound of Music zullen herinneren van do re mi en niet van het boeiende nazi verhaal...

Wizard of Oz komt uit het gloriejaar 1939. Hollywood was nog bespaard van de oorlog en het mocht allemaal grootser. En in een film als Wizard of Oz, past het soms kinderlijke of theatrale acteerwerk nog wel. Met de nodige kleuren en liedjes maar ook vele lagen. Heerlijk hoe de figuren in Kansas ook terugkomen in Oz. . Prachtig gemaakt voor die tijd trouwens. Er wordt wat ondankbaar op terug gekeken soms, al blijft het toch een klassieker.

Over de film zelf zou je ook al een film kunnen maken. Van de te harde aanpak van Judy Garland, tot pesterijen op de set, de verschillende regisseurs (Victor Fleming vertrok tijdens de opnames om Gone with the Wind te gaan maken). En nog meer sappige verhalen.

Leuk dat een martial arts film genomineerd wordt voor Academy Award Best Picture, maar het had deze film niet echt moeten zijn. Het is ook niet echt een actiefilm, maar een Chinees sprookje. De film mikt vooral op een verhaal, en alhoewel ik daar wel van hou, mis ik net de epische gevechten of mooie beelden. Als één genre het niet per se moet hebben van een goed verhaal is het dit wel.

De figuren zijn niet echt memorabel, Ang Lee slaagt er niet in om het beste te halen uit zijn acteurs. Waar hij anders toch veel beter in is. Mooie muziek wel die bij dit dromerige verhaal past. De scène in de woestijn is niet echt boeiend, de vechtscènes vallen wel mee. daar schiet het gevecht tussen Michelle Yeoh en Ziyi Zhang bovenuit.

De film is zeker geen topfilm en Ang Lee is dit genre duidelijk niet meester. Tenzij hij er echt een dromerige film van wil maken, maar dan zet hij liefhebbers van martial arts alvast op een verkeerd been. Maar slecht is het ook weer niet.

Weerwolven in films, het wil niet altijd lukken. Vooral om dat je bij die transformatie al een heel overtuigend kostuum of deftige effecten moet hebben. En als de maker het 'weerwolf worden' als grote troef wil uitspelen zonder iets bij loopt het ook veel mis. Wolfman was ook zo'n film die niet wou werken. Dit genre mag je niet al te au serieux nemen. Wat wel lukt zijn bvb Cursed, Dog Soldiers, Ginger Snaps of An American werewolf in London.

Wolf dus, de film met Jack Nicholson is een doorsnee hollywoodfilm zonder buiten de lijntjes te kleuren. Gelukkig heeft de film nog enkele goeie acteurs bij die wat van de film kunnen maken. Maar echt uitblinken doet het nooit. Nicholson is in elk geval een betere weerwolf dan bvb Benicio Del Toro (Wolfman). En het klikt wel met Pfeiffer.

Verschrikkelijk slechte film, terwijl zowel Wolf z'n cast toch meeheeft. Maar de karakters hebben geen uitdieping en de acteurs draaien blijkbaar op automatische piloot. Een duidelijke misser van Stef Desmyter die mee dacht te draaien op het niveau van pakweg Van Looy. De grote fout komt al in het begin als de film geen tijd neemt om z'n personages voor te stellen die daardoor decorstukken worden. Enkel omdat hij wat meer in beeld komt is het duidelijk dat Daeseleire het hoofdpersonage is. En Gene Bervoets acteert alsof hij aan de prozac zit.

Dit verhaal is al veel meer verteld en ook telkens met een bron 'waar gebeurd'. Op zich niets verkeerd mee, maar deze Wolf Creek lijkt niet veel extra bij te dragen aan het genre. Het is nogal voorspelbaar en de personages zijn weinig boeiend. De sfeer valt nog wel mee, maar de gruwel is ook al beter gedaan. Zal wel leuk zijn voor de Australiërs dat ze nu hun eigen Leatherface hebben, maar voor mij zijn de bossen, de bergen of de Australische woestijn enkel maar verschillende settings. Spreekt me ook niet aan om meteen deel 2 op te zoeken.

Eén van de monsters uit de Universal Monster Classics en nog geen slechte ook niet. Wat in de schaduw van Frankenstein, Mummy of Dracula is The Wolf Man zeker geen slechte film. Niet de eerste weerwolffilm, maar wel de film die de blauwdruk leverde voor het genre zoals we dat nu kennen. En Lon Chaney Jr speelt de titelrol met een hart en minder theatraal dan de andere monsters. Heerlijk in het mistige bos en een dorp uit vervlogen tijd. De weerwolf zelf is wel een kind van zijn tijd, al zie je dat zowat alle latere weerwolffilms worstelen met een geloofwaardige voorstelling van weerwolven zonder te verdrinken in karikaturale make-up of slechte CGI. De tijdsduur van iets langer dan een uur is ook goed. Een leuke film!

Ik ben geen liefhebber van de combinatie Scorsese en DiCaprio. Ook hier is het resultaat een zeer druk gedoe en begon ik me zelfs af en toe te ergeren. Het werd zo'n film die je liever zou doorspoelen. En de lengte hielp ook niet. Dan zijn er over Wall Street beter films gemaakt. Met dank aan Oliver Stone.

Vrij saaie weerwolffilm. De weerwolven zien er niet uit en ik verwacht toch meer passie en emoties in deze film. Geen idee hoe ze aan die Academy Award voor beste make-up gekomen zijn... Alles is een beetje standaard in deze film. De enige die opvalt is Hugo Weaving, maar dat komt vooral omdat de rest zo slecht is. Nergens verrassend, geen memorabele momenten, opvallende scènes, ... Gewoon technisch goed gemaakt, maar te saai voor het publiek.

Wat vooral sterk is aan de film is de regisseur. Ze maakt er vooral visueel een mooi pareltje van. Knappe beelden die je even doen stilstaan bij bepaalde dingen. Het acteerwerk is ook wel goed, al geldt dat niet voor alle personages.

Je moet bij deze film in elk geval tussen de regels lezen. De regisseur probeert de onderlinge verhoudingen ook niet perse met dialogen te verklaren, maar wel met sfeerbeelden, scenes tussen de personages, reacties, gelaatsuitdrukkingen, ... Daardoor duurt het wel even voor alles op z'n plaats komt. Iets wat wel z'n voor- en nadelen heeft. Zo is het in het begin nog onduidelijk wat de juiste relaties zijn tussen de personages.

Om even terug te komen op het weglaten van sommige dialogen moet ik wel zeggen dat het soms echt wel een meerwaarde geeft. Zo lezen de personages wel de brief, maar zie je enkel hun reacties tijdens het lezen. De brief wordt niet, zoals in veel andere films zou gedaan worden, hardop of met luide gedachten voorgelezen. De informatie komt op een natuurlijk manier weer in het verhaal.

Wel krijg je een vrij zwartgallige en donkere film over de hele lijn, wat soms wel eens wat veel wordt. Ook al is dat uiteraard de bedoeling in deze film (dat donkere, niet dat het teveel wordt natuurlijk).

Zeker een film die meer gezien moet worden. En volgens mij bij herziening nog beter dan voordien.

Tomm Moore maakt heerlijke animatie. Een stijl die past bij de sprookjesachtige verhalen. Sprookjesachtig, maar toch niet cliché met prinsessen en draken maar oude sagen en legendes. Een mooie vaart en humor die past in het verhaal, geen domme oneliners om het allemaal wat grappig te maken.

Het mooie aan de stijl zijn de stills in 2D waar Tomm Moore soms gebruik van maakt. Alsof hij de link wil leggen naar prenten uit een oud boek of een oud schilderij. Dat dan meteen terug tot leven komt in de fantasie van de verteller. De man mag nog meer van dit soort films maken.

The X-Men reeks was er een die z'n weg moest zoeken, maar gelukkig kon teren op enkele sterke elementen. Eén daarvan was Wolverine, een personage dat tenminste goed was uitgewerkt en door Hugh Jackman overtuigend werd neergezet. De zijsprong X-Men Origins: Wolverine miste de omkleding die het personage nodig had, maar Jackman zelf was gelukkig nog goed genoeg. Niet moeilijk dat er opnieuw een spinoff kwam: The Wolverine. Helaas loopt de film rond als een kip zonder kop waarbij het niet goed weet waarnaar toe te gaan. Vrij saai verhaal, actie dat niet goed in beeld wordt gebracht en nergens echt sprankelend. Zowel scriptschrijvers, regisseur als acteurs doen puur een gevraagde job zonder ook maar enige energie uit te stralen.

Jackman kan er nog deels gehavend uit geraken en ik hoop hem in een volgende X-Men film terug te zien. Maar nog één zo'n spinoff met hem van dit niveau en we kunnen het personage voorgoed begraven...

Heerlijke film noir met femme fatale van dienst Joan Bennett en gangsteracteur Edward G. Robinson. Fritz Lang had al klassiekers op zijn naam staan als Metropolis en M, maar gaf met The woman in the window mee vorm aan de film noir. De film begint als Seven Year Itch, als een man alleen achter blijft, terwijl zijn vrouw op vakantie gaat. En dan meteen valt voor een mooie vrouw. Maar dan gaat het helemaal de andere kant op, dan bij de Marilyn Monroe film.

Het wordt best interessant als zijn collega's aan de hand van kleine dingen al snel de puzzel weten te leggen en zeer dicht bij de waarheid zitten, maar dan zonder te beseffen dat professor Wanley er zelf mee tussen zit. Je voelt de spanning in hem alsmaar op bouwen. Nadat het er alsmaar op lijkt dat er geen uitweg is, komt er toch een oplossing die doet denken aan Wizard of Oz als het een droom blijkt en de personages in zijn nachtmerrie mensen zijn uit de buurt van zijn college.

Viola Davis heeft al enkele filmprijzen verdiend en dat zal ze ongetwijfeld ook wel doen met haar rol in The Woman King. Het verhaal van het West-Afrikaanse koninkrijk Dahomey (huidig Benin) dat net als zowat de rest van Afrika te maken had met Amerikanen en Europeanen die er slaven en grondstoffen kwamen halen. Dat ook Afrikanen zelf meededen aan de handel voor een eigen portie van de macht en rijkdom is geen geheim. The Woman King vertelt het verhaal dit keer niet vanuit het oog van de kolonisten met de cliché 'good guy' die het toch goed voor heeft met de lokale bevolking, maar vanuit de Afrikaanse bevolking zelf.

Viola Davis is de leidster van een groep vrouwelijke krijgers. Maar het de film is meer dan een zoveelste battle. Een film vol actie, maar ook ontroering en verwondering. De film schittert niet op de eerste plaats in de cinematografie, al is het wel mooi gedaan met de nodige setting en kostumering. Maar de film slaagt er wel in om een film met een wat eenvoudig verhaal toch de nodige gelaagdheid te geven en meer te zijn dan de goeie tegen de slechten met boeiende karakters.

Geweldige rol van Gena Rowlands! Meteen ook de grote troef van deze film. John Cassavetes kleedt het geheel vrij realistisch aan en dankzij een sterke hoofdrolspeelsters is dit een goeie film geworden. Verder heeft het geleden door de tand des tijds en net iets te lang. Maar er zijn nog wel sterke scènes en het geheel is zeker de moeite om te kijken.

Hehe, van elke film is er wel een dergelijke parodie. Al verwachtje dat een business met zoveel omzet toch iets meer zou investeren in dergelijke film. Zeker als je dan per uitzondering er toch aan denkt om een film te parodiëren...