Opinions

Women in Punk eigenlijk, want het kijkt enkel naar enkele vrouwelijke punkartiesten eind jaren '70. En bijna letterlijk 'kijken', want veel wordt er niet gedaan. Het lijkt low budget waarbij een interviewer een handvol artiesten volgt om enkele live beelden te maken van hun optreden en dan onvoorbereide clichévragen te stellen over vrouwen in punk. De meeste mensen zullen nadien ook niet weten wie de artiesten waren, want de docu doet amper moeite om hen voor te stellen. Overbodige documentaire over een interessant onderwerp.

Wonder Woman met Cathy Lee Crosby, lang voor we de eerste film met Superman te zien zouden krijgen. Een televisiefilm en dat is er ook aan te zien. Je kan dit niet bepaald vergelijken met de latere Wonder Woman. De opvolger The New Original Wonder Woman uit 1975 met Lynda Carter. Deze film uit 1974 sloeg niet aan bij de studio en het is pas bij de pilootfilm met Lynda Carter dat er een serie volgde. Die film (wat eigenlijk een dubbele aflevering is) toont al veel meer gelijkenissen met de Wonder Woman uit 2017. Deze eerste film mag je dus best vergeten. Duidelijk een leerschool met een genre dat misschien buiten de Batman-serie, nog veel vraagtekens had bij de makers.

DC was er in geslaagd met haar DC Universe (in navolging van Marvel) om de bekende helden Batman en Superman te verprutsen. En bij Suicide Squad ook de Joker. Bij elke film lijken ze zich in de voet te schieten. Tot ze maar wat proberen hier en daar zodat je van DC mooie films krijgt als The Joker en eerder deze Wonder Woman. Geen topfilm, maar wel een mooie balans van humor en actie. Het is een comicfilm geworden. Nog wat onzeker en te donker voor het genre, maar best wel goed.

Gal Gadot is geen sterke actrice, maar rollen as dit of in Fast & Furious franchise zijn haar wel op het lijf geschreven. Ze draagt duidelijk de film en sommige vechtscènes (denk aan het legendarisch no mans land) zijn zeker niet slecht. Ze is omringt door allemaal mannen. Eens ze het eiland verlaat, spelen er nog maar 2 vrouwen een echte rol hier. Hollywood heeft nog veel te leren. Voorlopig is Wonder Woman (naast het buitenbeentje The Joker) het enige lichtpunt van DC. Benieuwd of ze die hoop hoog kan houden in de sequel...

Met Wonder Woman kregen we de beste film van de DCU. Al lag de lat daar niet zo bijzonder hoog. Maar toch een zeer aangename film. Logisch dat iedereen uitkeek naar WW84 (de afkorting doet me altijd denken aan World War ipv Wonder Woman). Het is een rommeltje geworden en hier mag gerust naar iedereen gewezen worden. Het script is een rommeltje met enkel verhalen die door elkaar lopen en noodgedwongen een geheel moeten vormen. Ik ken de achtergrond van Cheetah niet, maar hier is gewoon een gefrustreerde Catwoman. En Pedro Pascal is opnieuw het voorbeeld van een zwakke vijand. Waar is de tijd van The Joker, Lex Luthor, Bane of Catwoman. Het kan slechter, maar veel zit er toch niet in. En waarom moet in hemelsnaam Chris Pine terug opgedraafd worden... De grappen die hij moet brengen zijn dezelfde uit deel 1, maar omgedraaid als Steve Trevor moet wennen aan de nieuwe tijd - waar Wonder Woman moest wennen aan de wereld tussen de mensen.

De studio heeft zich gemoeid met de productie, waarop Jenkins moest sleutelen en knippen aan de film. Maar zelfs los daarvan weet ze de charme van het eerste deel niet terug te brengen. Wonder Woman en Aquaman waren enkele jaren geleden nog de 'redders' van de DCU. Moest toen deze film eerst uitgekomen zijn, had het de doodsteek betekend. Jenkins zal veel moeten goedmaken met het 3e deel.

Sommige film zet je al sneller op vanwege een bepaalde naam op de affiche en in dit geval is dat zonder twijfel Florence Pugh. Niet alleen vanwege haar geweldig acteerwerk, maar ze kiest ook een boeiend en gevarieerde reeks films om te maken. To the wonder is gemaakt voor de streamingdienst, maar had best wel tot haar recht gekomen in een bioscoop. Prachtige beelden en enkele mooi shots die toch een groot scherm verdienen.

Het verhaal van een jong meisje dat niet eet in Ierland 19e eeuw, dat nog een pak geloviger is dan nu. Pugh is één van de buitenstaanders van het dorp dat het meisje komt observeren. Waarbij ze moet opboksen tegen de conservatieve mannenwereld en vooral het strakke geloof van een Iers dorpje.

De intentie van de regisseur (het begin en het einde bevat de nodige symboliek) komt wat geforceerd over, maar valt nog wel mee. De film wordt nooit groots, maar is vooral dankzij de mooie aankleding en de hoofdrol van Pugh (en een zeer aangename cast voor de rest), is het best een goeie film geworden. Wel geen wonder helaas.

Qua verhaal is dit in elk geval veel beter dan Brothers Grimm. Meer sprookjes en ook wat de fait divers betreft accurater wat de werkelijke geschiedenis rond de broers Grimm betreft. Wat de opzet betreft is het natuurlijk gemakkelijk om gewoon 3 korte verhalen te nemen en die dan in één film te gieten. Dat maakt het ongetwijfeld wel interessanter voor het doelpubliek van kinderen. Toch geen topper deze film, want de film komt zeer gedateerd over en de acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven. Een gemiste kans, al blijven de sprookjes van Grimm zelf nog altijd even boeiend natuurlijk.

Een korte documentaire, niet de eerste over Afrika. Niet echt een goeie, al is het altijd leuk om beestje te kijken. De documentaire gaat van links naar rechts, stopt even bij een dier om er dan 1 of 2 weetjes over te vertellen en dan over te gaan naar het volgende. Het overzicht heeft weg van lagere school schooltelevisie. Liefhebbers zullen hier wel van genieten, maar er zijn veel betere documentaires gemaakt. Niet echt iets wat blijft hangen of indruk maakt.

In tegenstelling tot de Jackie Chan-films was ik nog niet zo vertrouwd met de Oosterse Jet Li films. Ik kende van hem Fong Sai Yuk, Hak Hap en 'recenter' Fearless en Hero. Verder vooral de Amerikaanse films. Deze leek me wel wat en is niet enkel een martial arts film, maar ook een mooi Chinees (Hongkongees) epos. Kleurrijke figuren, prachtige setting en kostumering en vooral Jet Li natuurlijk. Hij heeft dan wel niet de humor die we van Chan gewoon zijn, maar het is dezelfde vechtstijl en vooral in deze film zie je dat Li enorm goed is. Zeer lenig met een uitgekiemde choreografie die de gevechten boeiend maakt.

Verder de nodige humor en een mooie vrouw die als tegengewicht dienen voor de gevechten. Rosamund Kwan valt mooi op tussen al het geweld. Ben blij dat ze ook in de volgende delen meespeelt. Ik kende haar al van enkele Chan-films en het doet me ergens wel plezier om haar terug te zien hier. Ik kijk al uit naar de volgende delen uit deze reek met vooral Donnie Yen in deel 2.

Bij opzoeking blijkt trouwens dat die Wong Fei-hung echt bestaan heeft en ook verfilmd werd in de Drunken Master-reeks (Jackie Chan)

In de lijn van deel 1. Iets minder episch wel, maar met Donnie Yen wordt toch enigszins goed gemaakt. De film deed me wat denken aan Project A met Jackie Chan.

Deel 2 uit deze reeks met Jet Li is een ware sequel, en teert vooral op de actie en de humor. Ik vrees nu al wat voor deel 3 met de schrik dat de magie wat verdwenen is, maar eerst zien en dan oordelen natuurlijk. Het enige probleem is dat alles terecht komt op het gevecht tussen Li en Yen, terwijl dat niet de climax is van het verhaal. De Witte Lotus is wel een beter partij dan de doorsnee tegenstander van Li, maar hij komt meer over als een circusacrobaat dan een (zogezegd) onsterfelijke sekteleider. Tenzij dat mee deel is van de humor, in dat geval laat ik het graag passeren. Yen maakt in elk geval veel goed en imponeert al met z'n introductie in de film.

Verder weer een geweldige Rosamund Kwan. Altijd leuk om haar in dergelijke films te zien. Haar rol zorgt voor het mooie evenwicht tussen de actie van Li en de humor van Mok. Leuk om weten is dat Donnie Yen een jaar later zelf de rol van Wong speelt in de film Iron Monkey.

Het 3e deel uit de reeks en Jet Li is nog steeds in vorm. Dit is een reeks vol Chinese traditie met flitsende actie. Vooral die leeuwendansen zijn prachtig en zonder denigrerend te doen zou dit volgens mij mooi zijn als Jet Li ooit in de Muppetshow te gast zou geweest zijn.

Het 3e deel mist wel het epische van z'n voorgangers en de massagevechten zijn toch minder boeiend dan we van Jet Li gewoon zijn. De verhaallijn blijft wel wat behouden, maar de film mist daardoor het frisse en vernieuwende. Daarom toch iets minder qua score, maar zeker nog een dikke voldoende. Het blijft een aangename film waar de liefhebbers van de twee eerste delen zeker van kunnen genieten.

Kar-wai Wong weet meteen de aandacht te trekken met deze debuutfilm. En het beste moest nog komen. De film is een gangsterdrama met een duidelijk verhaal, maar de regisseur zet meteen in op sfeer. Waar de romance of drama in andere films net voor een verzakking in de film zorgen, is dat net hier de troef van de film. Wat later nog verder wordt uitgewerkt. De tijd om een shot te nemen, het heerlijke kleurenpalet en de bijpassende muziek. En niet verwonderlijk dat de beste acteurs Andy Lau en Maggie Cheung voor de beste momenten zorgen. We zien hen later nog wel meer in de films van Kar-wai Wong. Jackie Cheung is een pak minder, de lastpost in de film. Jammer genoeg is hij bij de Hong Kong Awards net de enige van de drie die zijn nominatie in een prijs kon omzetten. Lau en Cheung maar ook Kar-wai zorgen voor een nieuwe stijl. Heerlijk om te zien. Je merkt de vooruitgang die de regisseur nadien gemaakt heeft, maar met zo'n debuut heb je de start alvast niet gemist.

De film die niet werd verkocht als een musical om zogezegd geen mensen af te schrikken. Opvallend, want het origineel is gewoon een musical. Met heerlijke songs als Pure Imagination, Candy Man en Oompa Loompa. Ik heb helemaal niets met de Tim Burton versie uit 2005. Die staat dan ook heel ver van de versie uit 1971, maar won blijkbaar toch een eigen publiek. De nieuw Wonka uit 2023 stapt weg van Burton's geschifte versie en staat dichter bij die uit 1971.

Ik had wat schrik (prequels werken zeer zelden), maar de makers zijn er wel in geslaagd om een passende fantasiewereld op te bouwen die past bij het verhaal van Roald Dahl. De muziek is opvallend goed en zonder het te forceren krijgen oude nummers ook hun plaats. De film voelt zowel fris als nostalgisch aan met een onderhouden verhaal, leuke cast en de nodige humor. Zowel het boek als de vorige films zijn nu eenmaal op een wat jonger publiek gemikt (het is een jeugdboek tenslotte), maar de hele familie kan hier van genieten. Wie enkel de Burton versie kent, zal denkelijk wel verschieten. Groots wordt het niet, het is toch iets te afgeborsteld. En de zwarte humor die bekend is van Dahl, is hier wel wat zoek. Het zijn andere tijden helaas. Maar verder echt wel genoten.

hmm... 136 minuten is misschien wat lang voor deze film. Hij weet niet goed waar naar toe denk ik. Al zit er wel voldoende fantasie, actie en humor in om er toch een aangename film van te maken. Koreaanse films, het blijft toch iets apart. Zowel het deel in de geschiedenis als dat in het jaar 2009 hadden elk iets korter gemogen om de aandacht nog te kunnen behouden. De effecten werken wel, maar visueel had ik toch iets creatiever verwacht. En de humor... tja. Het is Koreaanse humor en de ene grap werkt al wat beter de andere natuurlijk. Geen slechte film, maar er zijn er betere.

Mooie horrorfilm die eigenlijk best wel meevalt. Je kan het wat vergelijken met The Faculty of Disturbing Behaviour maar dan in de jaren '60. Uiteraard geen topper in z'n genre, maar voor liefhebbers van horrorfilms is deze film toch de moeite volgens mij.

Zeer sterke film die met z'n 228 minuten (de versie die ik gezien heb) een uitgebreid beeld laat zien van het festival met evengoed tijd voor interviews, sfeerbeelden, achter de schermen, opstellen, catering, buurtbewoners, ... Het festival van peace & harmony had uiteraard ook een commerciële kant (die artiesten kwamen echt wel niet gratis) en je merkt dat er professionalisme is met voorbereide filmopnames. Dit is geen verdwaalde hippie met een camera.

Enige minpunt, maar daar kunnen de filmmakers niet aan doen, is de onvolledigheid van de affiche in de film (oa CCR, Melanie, The Band, Blood Sweat & Tears, Tim Hardin en Grateful Dead waren op het festival maar niet in de film). Als is het natuurlijk moeilijk om het hele festival in beeld te krijgen.

In elk geval een prachtig tijdsbeeld met enkele klassieke beelden en zo goed mogelijk vast gelegd voor de eeuwigheid.

Vond het wel leuk weetje dat elke film met Jason Statham een release op het grote doek heeft gehad. Niet altijd evident bij dit genre met veel streaming en straight to DVD films. A Working Man is één van de vele actiefilms die wat op elkaar lijken van Statham. Maar als je fan bent van de man, zal je hier ook weer genieten. Inspiratie uit Taken en John Wick met Statham tegen een hele hoop bad people. Bijzonder wordt het nergens en het verhaal hebben al zoveel keer gezien. De actie valt nog mee, maar sommige scènes zijn toch slecht gemonteerd. Maar over het algemeen is dit een leuke popcorn actiefilm. Bandwerk, maar met de nodige entertainment.

Ik kon mij weinig herinneren van The World Is Not Enough en bij het herzien van de film is al snel duidelijk waarom. De film is vrij saai en kleurloos met een vergeetbare vijand die bijna de sidekick wordt van zijn rechterhand ipv andersom. Ook weinig memorabele actiescènes en spanning. Brosnan zelf doet het best wel goed en zit goed in de rol van Bond. Ook de interactie met M werkt en het wordt bijna persoonlijk. Het is op zich wel interessant dat ze een eerder serieuzere kant opgaan, naast de clichés van de Bondformule. En ook al zijn de actiescènes niet zo memorabel (zeker niet voor de Bondfranchise), soms valt het best wel mee. Denise Richards is niet per se slecht, maar wel misplaatst in deze film. En Sophie Marceau is goed, maar de interactie met Bond werkt niet altijd. Robert Carlyle is dan weer een pak minder en heeft absoluut niet de dreiging of het charisma van de gemiddelde Bondvijand.

Meestal wordt Die Another Day als minste Bondfilm genoemd, maar met de jaren merk ik toch dat deze film eerder in aanmerking komt.

Het verschil met Titanic, Pearl Harbor of JFK, is dat deze geschiedkundige gebeurtenis nog vrij dicht in het geheugen ligt. Ook de tijden zijn veranderd sinds die gebeurtenissen zodat m'n wel eens wat verder durft. Titanic was buiten een rampfilm ook een romantische film geworden. Pearl Harbor was ook niet slecht, met de complete overrompeling van de Japanners in de WO.

Van Oliver Stone waren we in de vorige films gewend dat hij wel eens een stap verder durfde gaan om z'n beklag te doen en met de wijzende vinger te staan zwaaien. Politiek gezien waren films als JFK, Nixon of Platoon veel sterker dan World Trade Center. Deze film is nogal braaf gefilmd en m'n teert enkel op het sentimentele van de 9/11-ramp. Nu die data nog wat in het geheugen ligt, is het een film die voor veel mensen gevoelig is, maar dat zal binnen 10 jaar al een stuk minder zijn en nog eens 10 jaar later nog veel minder. Nu al zijn er een hoop Amerikanen die zich niet zo goed meer die ramp kunnen herinneren als hen gevraagd wordt naar de datum of zo.

Qua spektakel is dit een sterke film natuurlijk. De WTC-ramp is algemeen bekend en veel mensen herinneren zich nog wel alles van die dag. Vooral voor Amerikanen zelf moet dit zeer gevoelig liggen. Het verhaal is wat minder. De ramp is wel een feit, maar de uitwerking in het script is vrij minimaal. Weinig verrassend wat wel mag voor een verhaallijn die iedereen kent. Titanic slaagde daar wel veel beter in en kon veel meer de spanning naar voren brengen dan deze film rond 9/11 terwijl Titanic al veel langer geleden is. Het acteerwerk is van laag niveau. Die irritante marinier (de man die zich geroepen voelt om te gaan helpen) stoort echt heel de film. En Cage doet volgens mij enkel mee om een bekende naam in de cast te krijgen, want veel acteerwerk is er van zijn kant niet te zien. Dikke teleurstelling van hem.

Conclusie: de film is blijkbaar al op voorhand emotioneel gecensureerd op voorhand en had om echt tot z'n recht te komen nog enkele jaren moeten wachten om er dan meer uit te kunnen halen. De stijl van Stone komt er totaal niet uit. Zonder bekende namen als Oliver Stone en Nicolas Cage, had dezelfde film in de categorie B-films terechtgekomen. Wie een 9/11 film wil zien, kan beter United 93 gaan zien, of de echte filmpjes bekijken op youtube of zo.

Word War Z is een zombiefilm, niet meer en niet minder. Gelukkig één van de betere met snellere zombies, zoals we die gewoon zijn in Resident Evil, I am legend en 28 days later. Deze film geeft wel een sterke uitleg en doet meer dan wat zombies afknallen. Brad Pitt gaat als medewerker van de VN opzoek naar een oplossing, die zeker niet voor handen ligt

De film is goed gemaakt, maar biedt ook niet meer dan wat andere zombiefilms al hebben laten zien. Dankzij de zoektocht door Brad Pitt komt er wel wat spanning in het verhaal en krijgen we snelle en spannende scènes te zien, afgewisseld met enkele mooi geschoten massabeelden. Zeer wisselend van setting ook met Korea, Israël en Wales. Qua verhaal en opzet is dit best wel interessant en misschien wel wat het stilaan aan het uitdrogen Walking Dead kan gebruiken.

World War Z is dus gewoon een leuke blockbuster geworden die door z'n kwaliteit bij het maken ervan, net gelift wordt van B-film naar leuke A-film.

Het 3e deel van The Three Flavours Cornetto Trilogy na Shaun of the Dead en Hot Fuzz. Meteen ook het minste deel van de drie. Ik hield wel van de licht absurde humor van de vorige delen. Wat Britse humor en een gezellige parodie op andere films. Duidelijk films die zichzelf niet al te serieus namen.

The World's End gaat in die lijn verder, maar de humor is wat flauwer en het lijkt wel een Brits antwoord op The Hangover. Vooral Simon Pegg lijkt er geen zin in te hebben. En ook al is dit niet zo belangrijk bij het genre, is het verhaal echt wel flinterdun. Hier en daar zijn nog wel geslaagde grappen, maar meestal is het wat belegen en had ik toch meer pit verwacht. Zoals wel meer bij trilogieën lukt het ook niet bij deze 3e film om de glorie van de voorgangers te evenaren.

Een 'feel-good film' wordt hier meermaals gebruikt als term. 't Zou een apart genre kunnen zijn. Deze film is dat ook, omdat het personage alles lijkt mee te zitten. Mag wel, dat levert een goeie film op. Leuk te zien hoe de oude Burt in een vreemd land te maken heeft met cultuurverschillen, maar gedreven wordt door z'n grote passie: de snelste zijn.

Het doet wel wat denken aan Straight Story (de vergelijking is al meermaals gemaakt) maar die was toch beter. In The world's fastest indian zijn de randpersonages niet altijd even boeiend en lijken meerdere personages meer een karikatuur te zijn.

Maar kom, het was het toch genieten van deze film ook al heb ik er al beter gezien. Het is tenslotte een 'feel-good film'.

Heerlijke franchise! Het vervolg van de verrassende wraakfilm Becky uit 2020. Op zich is het visueel niet zo bijzonder, verre van John Wick. En toch zit het goed qua mix tussen zwarte humor en actie waarbij het gerust lekker grof mag zijn. Lulu Wilson is terug in de titelrol. Nieuwe bad guys maar met dezelfde Becky. Er zit genoeg vaart in en de actie zit best goed. Laat die 3e film ook maar komen.

In grote lijnen doet Wrath of Man (of Cash Truck zoals die ook bij ons in de bioscoop werd getiteld) niet veel nieuws. Maar Guy Ritchie is duidelijk weer in vorm en het klikt met Jason Statham, waar hij eerder al een goeie samenwerking mee had. Het resultaat is een aangename harde thriller met een donkere ondertoon, genoeg schietpartijen en spanning om het boeiend te houden. Ik hou sowieso van de films van Statham, maar dit is toch een pak beter dan de vele veilige bandwerkfilms die hij laatste tijd maakt. Een aanrader!

Ik ben geen liefhebber geweest van games, nooit geweest eigenlijk. Dus zal ik denkelijk wel wat verwijzingen missen. Gelukkig ken ik er genoeg van om iets mee te pakken. Disney zorgt voor een nieuwe wereld na Toy Story met dit keer gamefiguurtjes. Dat geeft weer eens een originele setting en je ogen krijgen voldoende materiaal om in het begin met interesse te blijven kijken. Maar gaandeweg wordt het toch wel wat voorspelbaar. Wreck-it-Ralph is zeker niet slecht gemaakt, maar kan ook niet helemaal overbluffen. Geen idee of dit lang zal blijven hangen...

Deze film sprak me in eerste instantie niet aan. Worstelen interesseert me totaal niet en de commentaren waren hier ook nogal wisselend. Maar Aronofsky bezorgde mij al het nodige filmplezier met Requiem for a dream (5*) en Black Swan (4.5*) Pi staat ook al een tijdje op het lijstje om te zien. The Wrestler dan toch maar een kans gegeven om pas na het zien een oordeel te kunnen geven.

De film ontbreekt in elk geval de sfeer die we van Aronofsky gewoon zijn. Dit is een gewoon drama geworden. De passie voor het worstelen wordt helemaal niet in de verf gezet als de verslaving in Requiem for a dream en de destructieve motivatie in Black Swan. Dit is gewoon een worstelaar die buiten worstelen geen leven heeft opgebouwd. Geen werk, geen vrienden, geen familie, ... Zijn wereld is die van het worstelen, tot het einde.

Mickey Rourke is niet bepaald een topacteur. Veel memorabele rollen heeft hij nog niet op z'n pamares staan, veeleer die van actie acteur of bijrol in blockbusters. Het enige geluk dat hij heeft, is dat deze rol op zijn lijf geschreven lijkt te zijn. Of dat een Academy Award (of überhaupt nominatie) verdient is een andere vraag. Hij heeft ook geen enkele deftige tegenspeler. Die dochter is helemaal niets en waarom Marisa Tomei bovendien wel een Oscarnominatie kreeg is me helemaal onduidelijk.

Het resultaat is een aangenaam drama geworden dat wel leuk is om zien, maar de nodige sfeer en passie mist om een topper te worden. Goed dat Aronofsky later met Black Swan liet zien dat hij toch nog het talent in huis heeft, dit is niet echt z'n beste visitekaartje.

Grote naam Lauren Bacall laat het wat afweten in deze film. Het zijn de bijrollen van Robert Stack (Oscarnominatie) en Dorothy Malone (Oscar beste bijrol) die schitteren in deze zoete drama. Een verhaal dat niet veel om het lijf heeft in een genre dat al snel vervalt in clichés. Maar in Hollywood weten ze dit soort films wel wat aan te kleden met heerlijke kostumering, decors en kleuren. Zeker geen hoogvlieger, maar eerder goed gedaan voor de liefhebbers van het genre.

Hitchcock heeft sowieso een neus voor goeie verhalen. Want het verhaal achter The Wrong Man is echt gebeurd en op zich al interessant. Er wordt gekozen om zo dicht mogelijk bij de echte feiten te blijven. Helaas mist het daardoor wel de eigen insteek van Hitchcock. Want zo is er meer focus op de verhaallijn van Rose Balestrero, en had ik liever gezien hoe de spanning opbouwt om een zaak te zien van iemand die onschuldig de cel in vliegt. Met de spanning of hij het toch zou gedaan hebben, en als hij onschuldig zou zijn hoe hij er onderuit kan geraken.

De wat stijve acteerprestatie van Fonda past wel bij het personage. En Hitchcock is nog altijd een goeie regisseur die zelfs met een minder script (op een weliswaar boeiend verhaal) toch een mooie film kan maken.

Verrassend leuke animatie die gelukkig niet langer duurt dan nodig. Met de nodige dosis humor en spanning is dit een zeer aangenaam kortverhaal geworden. Heerlijk geanimeerd en de pinguïn is een ideale tegenspeler. Eén van de betere films van Wallace & Gromit.

We kennen het verhaal al zoveel in de stijl van Texas Chainsaw Massacre, Deliverance, The hills have eyes, House of wax, Jeepers Creepers, Cabin fever, ... en eigenlijk ook wel Halloween en Friday the 13th. Weinig origineel dus met de cliché-figuren waarvan je al op voorhand weet wie het gaat overleven en wie niet. Het overbekende gerecht wordt op zich wel goed geserveerd en is toch nog te genieten. Wrong turn heeft wel als prestatie dat het dit genre in de 21e eeuw (terug) bekend heeft gemaakt. Al is het daar weer niet alleen natuurlijk. Jeepers Creepers is van 2001 en de remake van TCM is van hetzelfde jaar. Best nog te genieten dus, al mocht het toch ietwat meer plotwendingen hebben. Bij pakweg Friday the 13th hoeft dat misschien niet, maar Jason Voorhees is wel een pak bekender dan deze incestmonsters.

Eigenlijk toch beter dan z'n voorganger. Deel 1 was op zich niet slecht, maar kon zich moeilijk onderscheiden van soortgenoten als Texas Chainsaw Massacre, Jeepers Creepers, House of Wax en Friday the 13th, The hills have eyes (en nog zo'n reeks titels). Deel 2 laat de spanning wat achterwege en gaat voor de humor, het bloed en een sexy cast. En ik moet eerlijk zeggen dat voor een deel de slachtoffers niet bepaald cliché zijn. Had verwacht dat er anderen zouden sneuvelen. Leuke film en ik hoop dat deze aanpak zich verder zet bij de sequels. Ook al zullen die door het veel lagere budget denkelijk minder worden.