Opinions

Ijzersterke film en één van de beste Belgische producties die ik in lange tijd heb gezien. Enkel door een paar mindere bijrolletjes wordt het geen 5. Filip Peeters is hier op z'n best en had een Oscar verdient moest de film in een ander land zijn opgenomen. Maar dat zijn we ondertussen al gewoon met Jan Decleir... Het was ook al even geleden dat ik nog eens effe moest slikken bij filmscenes. Op den duur geraak je wat gewoon bij dramatische filmscenes als je veel film kijkt. Maar dit is soms wel schokkend. Zeker als je bedenkt dat dit allemaal waargebeurd is. Zelfs jongeren die ik ken (en enkele naar de puur commerciele films grijpen) waren onder de indruk. Een aanrader!

Ik heb het boek niet gelezen, maar heb wel de indruk dat de film in dit geval beter gaat zijn dan het origineel. Gezellige verhaallijn en vrij doorsnee dialogen. Maar wel sterke cast die dit verhaal perfect kan weergeven en zorgen voor de nodige sfeer. Dit is echt den boerenbuiten in kwadraat. Op het randje van karikaturaal, maar toch zeer realistisch. Niet dat ik omver geblazen werd door de film, wat denkelijk te wijten is aan de hoge verwachtingen. Maar ik heb er wel van genoten.

Een film die de tijd neemt om op gang te komen, maar dan ook vooral een misdaadfilm wil zijn met actie in plaats van een actiefilm met wat misdaad. De karakters krijgen tijd om te groeien en het verhaal is meer dan bad guy vs good guy. De actie zelf is heerlijk ruw.

Het is de verfilming van een manga, al ben ik daar niet zo vertrouwd mee. Hoeft ook niet natuurlijk. Maar het verhaal is minder luchtig dan je zou denken. Wat op zich ook weer goed is. In elk geval van genoten.

Best wel een leuke slasherfilm! Een cast die voor geen meter kunnen acteren en een hoop clichés, en toch met de nodige sfeer. Het concept van een moordenaar in een soort Halloweenpark werkt wel. Niemand die zich van kwaad bewust en de moordenaar is als een vis in het water in het park. De makers slagen er zo in om de boel wat aan te kleden.

Een neo-western dat regelmatig terugblikt naar de oude westerns. Niet nostalgisch, maar met een knipoog naar een geromantiseerd verleden. Een cowboy met een indiaan op zoek naar bankovervallers. Het hele verhaal zou perfect passen in een western. Maar het speelt zich af in de 21e eeuw en weet dat ook.

Ik verschoot even van de hoge score. De film begint traag, neemt haar tijd om het verhaal te ontplooien en de personages neer te zetten. Geweldige soundtrack ook als je houdt van Nick Cave en zijn Bad Seeds. Hell or high water is nergens echt speciaal, maar langs de andere kant wel sterk gemaakt. Goed acteerwerk dat er net niet over is, simpel maar boeiend verhaal en rustig weergegeven zonder saai te worden. Je merkt het ook aan veel scores hier. Niet de massa 5*, maar wel regelmatig 3,5 en 4 waardoor de score evengoed hoog wordt.

Easy rider mixt met Tarantino wanabe. Kan nooit goed komen dus. En blijkbaar is dat ook zo. Ondanks de leuke cast en de beloftevolle schoonheden is dit gewoon een saaie bedoening geworden. Hier had toch meer in gezeten.

In dit eerste deel zie je alvast enkele kenmerken van regisseur Guillermo del Toro, maar het zal duren voor deel 2 voor hij zijn definitieve stempel kan drukken. Dit deel is zeker niet slecht, een film met good guys en bad guys en wat monsters er tussen. De effecten zijn soms wat verouderd en niet alle acteurs doen het goed. Maar vooral figuren als Abe, Hellboy en Karl Ruprecht Kroenen trekken zonder probleem de film en maken veel goed. No nonsens dialogen en actie. Het geheel is wat standaard, maar dat past wel bij het genre. En zeker in een eerste film dat in Hollywood toch meestal clichématig te werk gaat om een personages voor te stellen. Puur amusement.

Ik wilde deze film best een kans geven. Het is niet gemakkelijk om de succesvolle franchise van Guillermo del Toro op te volgen, maar je weet nooit wat een andere insteek kan opleveren. Het begon ook goed. Ian McShane als Trevor Bruttenholm is een waardige opvolger voor John Hurt. En zelfs David Harbour zet de titelrol best goed neer. Hij had de ondankbare taak om de geniale Ron Perlman op te volgen die Hellboy groot maakte.

Maar vanaf dan gaat het bergaf. Het verhaal kon wel werken, maar het script zelf rammelt toch wel. En de CGI is ongelofelijk slecht hier. Dit is gewoon een lelijke film. Weg charme, weg magie, weg alle fun. Enkel Hellboy zelf blijft nog over, maar hij kan niet opboksen tegen de rest van de film. Dan hadden we beter die geschrapte 3e film van del Toro gehad.

Del Toro in vorm, je ziet meteen dat dit een film van hem is. De gehele aankleding is veel beter, meer fantasie en een geheel dat beter past en tussen de andere comicverfilmingen uit springt. Hier had Del Toro gerust nog verder mee mogen gaan. Opnieuw enkele boeiende personages en wezens hier. Alleen het verhaal is wat minder helaas en hier en daar laten de effecten het soms weten. Maar toch beter dan zijn voorganger. Jammer dat we geen 3e deel van Del Toro te zien kregen.

Een Vlaamse indie film, toch naar de normen van die tijd. Geen komedie of literaire verfilming van een Vlaamse klassieker, maar wel een socio-ecologisch verhaal over een steenbakkerij en vervuiling in de buurt. Ondertussen meer dan 40 jaar oud deze film, maar het thema is nog steeds actueel. Het acteerwerk is wat verouderd, maar valt op zich nog best mee. Het blijft wat luchtig met de verhaallijn van de voetbalclub waar de fabriekseigenaar ook de grote sponsor is (en dat jaren voor F.C. De Kampioenen op het idee kwamen met Balthazar Boma). Beter dan ik had verwacht, al komt het nog uit een tijd dat Vlaanderen veel moest leren over film en de budgetten veel lager waren.

Inderdaad gewoon een lowbudget film. Absurde film. Raar dat mensen zo'n films uberhaupt willen maken... Maar toch valt het nog mee om te zien. Ik heb al erger films tegengekomen. Bizarre scenes ook met die goudvis en de schildpad...

Na herziening toch verhoogd. Zeer opvallend is de heel effectieve special effects. Veel spelen met licht, maar het werkt wel en is toch mooi gedaan. Qua schmink zit dit ook wel goed. Figuren als Pinhead zijn gewoon prachtige creatieve verzinsels. Wel jammer van de haken in Frank, dat is minder gedaan. Wel spannend gedaan met vooral veel aandacht aan fantasy.

Pinhead is hier nog gewoon een randfiguur, maar valt met z'n korte aanwezigheid toch voldoende op om gaandeweg de reeks uit te groeien tot een horrorcultfiguur. Door het lage budget heeft film z'n zwakheden, maar evengoed klassieke scènes (zoals de wedergeboort van Frank). In elk geval een film die gerust mag staan naast horrorbroertjes Halloween of Nightmare on Elm Street.

The help is een vrij zonnige film over een donker onderwerp. Een heel andere aanpak dan pakweg Mississippi Burning. De film gaat over het relaas van gediscrimineerde zwarte keukenmeiden in de meest racistische staat van de VS, maar wordt aangekleed als een keukenromannetje. Soms gaat het iets te licht over dit onderwerp, al is het misschien wel drempelverlagend om een groot publiek te laten kennis maken met dit thema, moest dat schandalig genoeg nog niet gebeurd zijn.

Het is dan wel wat licht gevonden, acteerwerk en muziek zit wel goed. Het resultaat is een nogal romantisch drama geworden dat gemakkelijk te bekijken is. Van mij mogen er nog zo'n films komen. Het verschil tussen blank en zwart is zelfs nu nog niet weggewerkt. En dit is amper 50 jaar geleden. Feit spreekt voor zich als een film over racisme de aandacht moet trekken door een blanke Emma Stone in de hoofdrol te plaatsen. Nog een lange weg te gaan...

Mmm... 't was even zoeken wat ik nu van deze film moest denken. Na de animatiefilm Yellow Submarine ben ik wel meer tevreden met deze prent. Het verhaal is niet alles en doet wat denken aan Austin Powers. Maar dat verwijst nu eenmaal naar de 60's dus... The Beatles zijn geen echte acteurs en daar moet je rekening mee houden, maar het verhaal is dan ook gericht op de muziek van de groep en houdt het ook vooral op grappen met de 4 jongens. Die lukken over het algemeen wel, wat het mindere acteerwerk wel goed maakt. Iemand die een mop vertelt aan de toog hoeft ook geen acteur te zijn. Zoals Friac eerder zei heeft het geheel wel wat weg van Monthy Python en daar heb je tussen de doorsnee moppen ook de geniale grappen tussen zitten. Qua komedie maakt het in elk geval met moderne komedies en ik was blij nog eens dergelijke humor (modernere slapstick) te zien zonder dat het perse rond sex of pis en kak (sorry voor het woordgebruik) moet draaien zals American Pie, Little man, 40 year old virgian, Scary movie, Dumb and Dumber en zo voort. En met een soundtrack van zo'n groep kan het ook niet stuk.

Helpmates was de eerste zwart/wit film die later werd ingekleurd, iets wat (helaas) daarna wel meer werd gedaan. Denkelijk om een nieuw publiek te trekken dat zwart/wit films niet meer gewoon was. Of omdat het ontbreken van kleur eerder als een gebrek zag dan evengoed de nodige charme. Maar ik heb Helpmates gewoon in de originele versie gezien.

Dit komt uit de gloriejaren van Laurel & Hardy. De film zweeft tussen bandwerk en het charisma tussen beide komieken. Fans zullen hier zeker van genieten, we krijgen genoeg van de gekende humor.

Een film waarvan ik schrik had dat het richting Calvaire zou gaan, maar eerder fantasy met een dramagehalte kiest. De film deed me vaag denken aan The Fall (al is dat louter persoonlijk natuurlijk). Zeer mooie en warme kleuren, meeslepend en toch komt de film niet over als een trip na een shot drugs. Iets voorbij de 2e helft van de film dreigt de film het tempo wat te verliezen, maar kan gelukkig de voeten terug op tijd op de pedalen krijgen. In elk geval een moderne en eigenzinnige interpretatie van het bekende sprookjes van Hans & Grietje. Verrassend goed bevallen.

Deze film lijkt een exploitation film te worden met vooral harde scènes en straight to the point moorden. Deels is het dat ook wel, al is de echte intentie van de film, wat de titel zegt: Portrait of a serial killer. Henry wordt hier voorgesteld als een alledaagse kerel die toevallig seriemoordenaar is. En moordt omdat hij er zien in heeft, maar wel met een realistische kijk op de dingen. Toch van zijn kant natuurlijk. Een Otis is veel geschifter dan Henry, die op het eerste zicht normaal lijkt.

De film zou een verklaring moeten geven hoe iemand 600 moorden pleegde (het aantal dat de echte Henry heeft bekend) en dat zelf dan ook nog normaal vindt. Henry lijkt zich er niet druk in te maken, het is alsof dit gewoon af en toe moet gebeuren als deel van het leven.

Acteur Michael Rooker zet een prachtige prestatie neer en de sfeer is niet slecht. Dit is een film die kracht zou verliezen bij een remake, omdat men daarbij te braaf gaat zijn. Al had het waarschijnlijk nog sterker geweest als de film enkele jaren eerder werd gemaakt. Maar Henry werd pas gearresteerd in 1983 dus dat had niet gegaan natuurlijk.

Romantiek en SF samen, het is een huwelijk dat voor aparte dingen kan zorgen. En blijkbaar beter dan Cowboys vs Aliens. Het resultaat is een futuristische, maar geloofwaardige wereld. Misschien niet vestimentair, maar toch qua technologie. We komen alvast dichter met dingen als Siri of zelfs de gezichtsherkenning op Facebook. Her gaat over het verwerken van een grote liefde, iets van alle tijden. En dan komt de ideale vrouw te voorschijn waar je alles mee kan delen. Enkel het fysieke is er niet. En zelfs hoe perfect dat beeld ook mag zijn kan het toch niet evenaren met echte mensen. Die vraag van kan dat of kan dat niet, wordt hier duidelijk vertaald in de film.

Her overweldigd niet meteen, al ben ik toch wild van de acteerprestatie van Scarlett Johansson. Ze blijft de rollen er duidelijk goed uitpikken en dit is hopelijk een rol die niet in de vergeethoek terechtkomt, omdat ze nu eenmaal fysiek niet aanwezig is. Straf te weten trouwens dat zij haar stem achteraf heeft gedaan, omdat de originele stemactrice wat tegenviel. Het is op de eerste plaats een romantische film met wat drama en gelukkig niet al te veel filosofisch gedoe dat meestal dit soort films naar de vaantjes helpt. Mooie prent dus.

Niet meteen de rise & fall van een muzikant, maar meteen richting fall. Eigenlijk is het feit dat dit een rockster is, misschien wel minder van belang. Het gaat niet over de muziek of een carrière. Tegelijk hoort het wel thuis in dat wereldje natuurlijk. We zien een rockband die het blijkbaar zeer goed doet. Dat horen we toch aan het gejuich en de aanbidding van de frontvrouw Becky Something. Ondanks alles behandelen ze haar als een grote ster, omdat er veel van afhangt. De carrière en reputatie van iedereen rond haar hangt samen met het feit dat vooral Becky zo bekend is. Ze geraakt dus ook met alles weg natuurlijk. Ze is een hel voor de mensen rond haar en het is als kijker afwachten tot de bom barst.

De muziek is hier bijzaak en zelfs vrij slecht gedaan. Ik begrijp nooit waarom de band zo'n succes had. Daarvoor zijn de liedjes niet goed genoeg en is de zang te flauw. Er is niet veel aandacht aan besteed bij deze film, al dan niet bewust. Op zich stoort dat ook niet, omdat we praktisch heel de film een band zien die toch niet goed is door de verslaving van de frontvrouw. Door het genre en de levensstijl is het vergelijk met Courtney Love snel gemaakt, maar je ziet dit bij wel meer bands natuurlijk. Ik las ook een verwijzing naar Axl Rose. Al was Axl niet de zanger met de grote verslavingen (niet dat hij een brave jongen was), maar joeg hij om andere redenen zijn bandmaten weg door een gelijkaardig egocentrische houding.

De filmstijl heeft veel weg van Gaspar Noé, maar dan net niet. Visueel is het zeker geen Noé maar dat wordt goedgemaakt met een passende soundtrack. En vooral het acteerwerk trekt de film omhoog. Het is opvallend hoe weinig nominaties bij filmprijzen Elisabeth Moss kreeg. De film zelf won zeer weinig prijzen, waarvan ironisch genoeg één bij Internet Film Critic Society voor Most Underrated Film.

De film kreeg wel wat kritieken, maar deed het eigenlijk best wel goed aan de kassa. En je moet het de film aangeven dat het aflevert wat je kan verwachten van een Herbie film. Dit is een oerdegelijke familiefilm, ook geschikt voor een jong publiek. Maar het is ook niet dat drukke gedoe dat je tegenwoordig bij dit soort films voorgeschoteld krijgt. Lindsay Lohan was nog op haar niveau en past geweldig in dit genre.

Dit is vooral jeugdnostalgie, maar als ik die films zag was ik evengoed jong. En waren de films voor een gelijkaardig publiek gemaakt. Herbie Fully Loaded heeft een update gekregen en zorgt voor charmante humor en racewagens. Niets speciaal, maar wel degelijk gemaakt en met respect voor Herbie. Ik vroeg me voor de film af waarom we nog geen nieuwe Herbie film gekregen hebben, nu Disney zich praktisch alleen bezig houdt met sequels en remakes. Langs de andere kant is deze film nog altijd fris en heeft het geen update nodig voorlopig.

Beter van genoten dan ik had verwacht en zelfs af en toe gelachen. De film wordt toch wel wat ondergewaardeerd.

Niet de beste Herbiefilm, maar nog steed onderhoudend. In tegenstelling tot vele andere familiefilms is dit een tijdloze film met een hoge dosis jeugdnostalgie. Eentje die vele generaties zal meegaan en enkel met een remake kan verknoeid worden.

Bij herziening moet ik toch toegeven dat er zeer veel mankementen in de film zitten. Niet dat de andere films zo goed geacteerd zijn, maar hier valt vooral de overacting op. Alsof je naar een film zit te kijken met Bassie & Adriaan en de Baron. De film mikt ook meer op slapstick ipv op avontuur. En dat is heel jammer. Er zijn betere films met Herbie.

Ik ken Herbie zoals velen van mijn kinderjaren. Ook al waren de films van voor mijn tijd. Herbie rides again is toch wel het minste deel uit de reeks. The love bug is uiteraard een goeie start geweest, maar vooral de films na deze waren leuk met de komst van technieker Wheely Applegate (Don Knotts). Daar is de auto nog meer een race-auto trouwens, evengoed met zijn kuren. En komt hij beter uit de verf. Hier is het meer een hondje in de vorm van een auto en is het geheel nogal achterhaald. In zijn tijd wel leuk voor kinderen, maar uiteindelijk te braaf om er nu nog van te kunnen genieten.

Ik geef toe dat het verhaal en de acteurs het niet slecht doen. Maar in z'n geheel mist het de nodige peper en zout. En Herbie heeft al beter films gekend.

Hercules komt uit de gouden jaren '90 van Disney, maar als je goed kijkt zie je toch wel dat in de 2e helft er meer gemakzucht komt. Hercules mikt meer op de humor dan op een deftig verhaal met sterke nummers. Nochtans toch ervaren rotten die hier aan meewerkten. De Griekse mythologie wordt helemaal versneden tot een paar leuke figuurtjes. De focus ligt op grappige figuurtjes voor de kinderen, terwijl je regelmatig ironisch genoeg een woordspeling of verdoken grap tegenkomt die eerder voor volwassenen bedoeld zijn.

Hercules is een film zonder ziel en lijkt vooral bandwerk te zijn, gedreven door het krampachtig vasthouden aan dezelfde formule die stilaan uitgedroogd begint te geraken. Met opvolgers Mulan en Tarzan werd het net iets beter, maar daarna begon een brokkenparcours met af en toe een klein succes, afgewisseld door veel missers.

Hades maakt nog wel wat goed, maar dat komt vooral omdat de rest zo slecht is. Jammer, want hij verdient wel een betere film. Irritant wordt het ook weer niet, maar Hercules oogt gewoon goedkoop en is eerder wat vervelend.

Hercules, een held uit de Griekse mythologie. Half god, half mens die 12 werken moest uitvoeren om zich te bewijzen. Ideaal dus voor een verfilming met veel avontuur en fantasy. Niet dus! Geen 12 werken of mythologie. Maar een nieuwe versie van The Magnificent Seven (of Seven Samurai) als een groepje spieren zich ontfermt over een gemeenschap om hen te beschermen tegen een hoop bad guys. Haal de verwijzing naar Hercules weg (die toch overbodig is) en je hebt een slappe B-film.

Dit is gelukkig geen sixth sense gedoe, maar een mooi drama met weeral de sterke regie van Eastwood die ondertussen al een even sterk parcours heeft afgelegd als regisseur en als acteur.Prachtige opening trouwens met voor de eerste keer dat ik in een film de ramp van de tsunami zie. Cécile De France blijft één van mijn favoriete actrices en ook hier doet ze het geweldig. Damon is Damon, al valt hij hier best wel mee. Verder veel karakterrollen, mooi verhaal dat ondanks het thema van het hiernamaals vrij geloofwaardig blijft. Eastwood richt zich vooral op de vragen die mensen hebben en de charlatans die die vragen denken te antwoorden voor grof geld. Eastwood zal zelf niet per se het antwoord voorschotelen, tenzij je zou denken dat er toch wel IETS zou zijn. Denkelijk zit de man ondertussen (80 jaar anno 2010) zelf met vragen wat er zou zijn na de dood. Ondanks het feit dat de film uit conservatief Amerika komt, wordt deze vraag niet onmiddellijk met een religieuze verklaring beantwoord. De film heeft me vooral blij verrast omdat ik er niet de grootste verwachtingen in had.

Een film waarbij het meest opvallende de titel is. Ik vraag me nog steeds af hoe je die moet uitspreken.

Deze film werd toch wel wat gehypte als de volgende horrorfilm die te erg was voor het publiek. Anno 2018 waarin we denken alles te hebben gehad, ligt de lat toch vrij hoog. Na een tijd waarin mensen niet meer wilden zwemmen na Jaws, in het bos durfden wandelen na Blair Witch Project, geen video durfden bekijken na The Ring, Clowns geen kindervrienden waren na It en iemand anderhalf uur gemarteld werd in Martyrs. De film draait rond het zoveelste gezin met een labiele moeder en een vader die praktisch niets door heeft van wat er met de rest van het gezin gebeurt. En dan nog 2 kinderen met een eigen leefwereld.

De film is niet slecht gemaakt en past mooi binnen het genre. Er zijn voldoende schrikmomenten en het neemt de tijd om wat sfeer neer te zetten. Het einde is dan weer belachelijk. De film was toch wel een teleurstelling, gezien de positieve commentaren voordien. Blijkbaar weer overgehypet.

Een creepy figuur als Mr Reed in deze film is een geknipte rol voor Hugh Grant. Nooit grote fan geweest van Grant, maar als hij slechterikken speelt valt het best wel mee. Al komt dat in veel gevallen wel eens als een parodie over, maar in Heretic past het plaatje mooi. Tegenover hem twee jonge actrices met een voor mij nog onbekend palmares. Het kon beter volgens mij, al was het ook niet slecht.

Heretic kan je best blind ingaan (zoals bij de meeste films). De kracht van de film is dat je voelt dat er iets niet in orde is, maar geen idee hebt wat er gaat komen. Gemaakt onder studio A24 die wel meer van dit soort films maakt. Niet altijd heel groots, maar wel met genoeg sfeer en aandacht voor een origineel verhaal. Ook hier zijn er veel betere films, maar is het tegelijk weer eens iets anders. En heb ik toch maar genoten van deze horror/thriller.

Nogal een lege film die de mosterd haalt bij Man on fire en Death Wish. Boordevol clichés, nergens verfrissend en als eindresultaat een doorsnee actiethriller geworden. Strak ben ik al vergeten waarover het ging. Nogal saai moet ik zeggen.

De film doet hard denken aan Perfect Blue, wat hier ook al vernoemd is. Ik geef toe dat als Onderhond 5* aan een film geeft, het echt wel de vraag is of dat mijn ding is. We hebben al meer overeenkomsten dan vroeger, maar op sommige vlakken verschillen we enorm.

Het relaas van schoonheid en de druk in het modellenwereldje. Alles er voor over hebben om mooi te zijn, maar zelfs als het gefabriceerd is, is die schoonheid vergankelijk. Een leven vol spanning in het hier en nu. Maar ook een wereld waarin niet alleen de schoonheid fake is, maar alles wat er rond komt. Liefde, vriendschap, loyaliteit, beloftes, ... Perfect Blue (en de beïnvloede film Black Swan) kunnen de rise en fall beter weergeven met een indringende sfeer. Dat miste ik wel bij Helter Skelter. Die maakt dan weer veel goed door nooit af te dwalen en altijd boeiend te blijven. Zowel visueel als qua gebeurtenissen. Het is druk op een goeie manier met veel kitch, wat in dit geval niet alleen een stijlvorm is maar ook past bij het onderwerp. En vooral de kleuren zijn ongelofelijk mooi.

Op het zelfde niveau dus van een Perfect Blue en Black Swan maar zeker niet per se dezelfde film. Een zeer aangename verrassing.