Opinions

Ik ben fan van het boek van Lize Spit en keek dan ook uit naar de verfilming. Met Veerle Baetens aan de regie en de geweldige Charlotte De Bruyne in de (gedeelde) lead. De film start wel goed, je ziet dat het hoofdpersonage met een zware bagage zit en met iets zit dat weegt op haar. We pingpongen dan tussen het verleden en het heden om zo stap voor stap te ontdekken wat er ooit gebeurd is dat een impact op haar huidige leven heeft.

De sterkte van de film is wel het verhaal. Geen eenvoudig verhaal, omdat we in het boek constant in het hoofd van Eva zitten. En je zit met een stevige plot die toch wel blijft nazinderen. En misschien lag de lat daardoor te hoog, maar ik mis de impact toch wel bij de verfilming. Het lijkt soms wat al te toevallig en veel dingen blijven te weinig uitgewerkt. Daardoor mist de finale toch wel haar effect. Het zal wat anders zijn bij mensen die het boek niet gelezen hebben.

Ik zal nooit een grote fan van Terrence Malick worden, ook al zijn sommige films nog wel goed. A Hidden Life valt best mee, al is ook deze film niet helemaal mijn ding. We volgen het verhaal van de gewetensbezwaarde Oostenrijker Franz Jägerstätter (die echt bestaan heeft) en weigert om mee te stappen in het Nazi-verhaal, wat uiteraard de nodige consequenties heeft. Malick zorgt voor mooie beelden die hij aanvult met beelden dicht op de personages en emotieloze vertellers. De trieste aanpak past wel bij het thema natuurlijk en ook al mag het voor mij af en toe wat trager in een film, is het bijna slaapverwekkend. De impact blijft voor mij wat weg zo, maar het onderwerp is best wel interessant.

Met Jackie Chan en John Cena op de affiche trek je wel actiefans. Blijkbaar is dit commercieel een razend succes. Uiteraard wil dat niet zeggen dat de film ook goed is. In dit genre mag het wel eens wat minder creatief zijn, maar je moet wel de nodige actie en oneliners kunnen bieden. Hidden Strike heeft een cliché verhaal en helaas wordt er te veel gepraat en te weinig geknokt. Visueel heeft het enorm te lijden onder lelijke computerbeelden. En het duo Chan/Cena werkt ook niet zo goed. Chan is al 69 jaar en het gaat natuurlijk niet zo vlot. Jammer genoeg komt er dan weinig aanvullend als compensatie. Hier en daar valt het nog mee, maar goed wordt de film nooit.

Jeff Goldblum speelt dat beetje te standaard, al lijkt hij me wel de ideale acteur voor dit soort film. Doet me wat denken aan de prestatie van Nicolas Cage in films als The Wicker Man. Op het eerste zicht past hij wel in de rol, maar 't is niet omdat de jas past dat je er anderhalf uur van kan genieten.

Schrijver Dean Koontz is dan wel populair, hij blijft moeilijk te verfilmen. Doet wat denken aan Stephen King. Die is ook leuker om te lezen dan naar z'n films te kijken. Het verhaal is vrij gedateerd en zelfs voor een film uit 1995 vrij 80's. Misschien wel leuk voor een keertje, maar ik denk dat je beter het boek neemt en zelf je fantasie laat gaan. Zonder Goldblum, maar misschien wel met Alicia.

Niet de beste Ozu, maar mijn waardering voor de regisseur ligt sowieso hoog. Ik hou van zijn rustige stijl waar geen enkel attribuut in de scène overbodig lijkt. De kenmerkende standvastige camera zorgt voor een rust als kijker. En voor mij ook zijn eerste kleurenfilm met een mooi kleurenpalet. De film voelt in het begin wat stijfjes aan, maar ik ben snel mee. De confrontatie tussen generaties en dat in de jaren '50, de naoorlogse jaren in Japan. De clash tussen tradities en nieuwe gewoontes die voor jong en oud voor wat aanpassing zorgt. Een heerlijke film die ondanks zijn leeftijd best tijdloos is.

High art is een aangename en rustige arthouse film geworden. Regisseur Lisa Cholodenko schreef ook het verhaal van de film en dankzij de twee sterke hoofdrollen, is de film emotioneel en geloofwaardig geworden. Prachtige en tegelijkertijd wat depressieve sfeer met (zoals eerder al genoemd hier) een Andy Warhol sfeertje op het appartement van Lucy en Greta. Met momenten komt het geheel wel wat geforceerd over. Vooral in contrast met James (vriend van Syd) en de redactie van Frame. Daar voelde het toch wat gemaakt. Ally Sheedy kreeg voor haar rol zeer veel waardering en de jonge Radha Mitchell speelt hier haar 2e filmrol en overtuigd ook met glans.

Resultaat is een zeer aangename arthousefilm die hier en daar wat gemaakt overkomt, maar gelukkig voldoende uitblinkt in de essentie van de film: de relatie tussen redactrice Syd en fotografe Lucy waarbij 2 werelden elkaar ontmoeten.

Een zeldzaam bewijs dat romantische komedies ook voor mannen aangenaam zijn. Aparte aanpak met heel leuk ideeën rond de platenzaak en de lijstjes die zorgen voor de nodige subtiele humor. Een klassieker is het niet, maar als komedie blijft hij toch in m'n geheugen gegrift. De film begon op tv maar eerst rond middernacht en toch heb ik me geen moment verveeld (gezien het late uur). Een aanrader en een komedie waar ze er nog meer van mogen maken.

Een sterke western die voor zijn tijd een buitenbeentje was. Het gaat niet meer over een avonturenfilm met goeie cowboys, slechte outlaws en eventueel wat indianen. Bovendien is dit een verhaal dat aansluitend wordt weergegeven. Je ziet letterlijk met momenten de klok voorbij tikken. Het helpt om stap voor stap een sfeer van spanning op te bouwen.Niet moeilijk dat het een Oscar voor beste montage won.

De film is ook wel wat beladen. John Wayne vond de visie van de film slecht en weigerde dan ook om er in mee te spelen. De film werd opgenomen begin de na-oorlogsjaren als veel Amerikanen paranoia werden en er lijsten kwamen van te linkse figuren die als de nieuwe vijand werden beschouwd. Dat zorgde ervoor dat mensen met deze film niet wilden of konden meespelen. Of dat ze net door deze film op zo'n lijst kwamen te staan.

De film heeft ook een achterliggende boodschap, maar laat de mening open. De marshal die de wet negeert en persoonlijk in confrontatie gaat vs het laffe dorpje dat z'n mening misschien wel heeft maar als het er op aankomt geen hand uitsteekt. En dan nog het noorden dat de doodstraf niet wilde doorvoeren tegenover de hardere taal van het zuiden dat meteen komaf wil maken van criminelen.

Los daarvan is High Noon een spannende western. De muziek, de tikkende klokken, de mannen die blijven wachten op de trein, marshal Will Kane die zenuwachtig rondloopt op zoek naar hulp, de trein die uiteindelijk in de verte te horen is, ... Prachtig gedaan. De keuze voor zwart-wit kan ik wel volgen. Dit is dan ook geen western voor de mooie landschappen, maar voor een intrigerende sfeer in een dorpje. Gary Cooper blijft een professionel en schittert in deze rol. Ook de dames doen het niet slecht. Blijft een goeie film!

Dit is toch wel een western die stevig in mijn geheugen zit. Clint Eastwood in zijn natuurlijke biotoop als mysterieuze cowboy. Maar de film is een pak harder dan we van zijn spaghettiwesterns gewoon zijn. Met de nodige humor er bij, en toch is het een stevige western geworden. Leuk om weten dat Eastwood een brief schreef aan John Wayne om samen eens een western te maken, maar dat Wayne de harde en in zijn ogen on-Amerikaanse film High Plains Drifter niet echt kon smaken. Een clash tussen western-generaties en een samenwerking is er nooit gekomen.

De 2e film met Eastwood als regisseur die in hetzelfde jaar ook te zien was in Dirty Harry. Hij had duidelijk de jaren '60 overleefd en nog lang niet aan het einde van zijn succes. Dan zou het nog duren tot de jaren '90 voor hij bij de grote filmprijzen werd opgemerkt.

Ik ben als medewerker bij een dansgroep iet wat vertrouwd met de smaak van jonge meisjes en geloof me, deze film hypt ongelofelijk. De film wordt platgedraaid (net als deel 2) en ook in de auto van de ouders, de mp3-speler en de cd-spelers kan je de soundtrack met de liedjes vinden. De kinderen blijken al de teksten te kennen. Ongelofelijk. Ook al zit de film vol clichés, toch vond ik deel 1 op zich wel meevallen. Voor één keer dan wel te verstaan, als je rekening houdt met het feit dat dit een echte tienerfilm is. Bekijk hem geen 2e keer of hij gaat irriteren.

Ik zou zelf geen hoge stem geven, maar ik kan me goed indenken dat deze film soms 5 sterren krijgt. Dat heb je met Pirates of the Caribbean delen 2 en 3 ook. Commerciele films scoren nu eenmaal hoog, daarin ligt de truc van het commerciele.

Deze sequel is gewoon meer van hetzelfde en dat is niet zo positief helaas. De generatie die opgegroeid is met Nickelodeon zal hier van smullen, maar de figuren hebben allemaal teveel suiker gegeten en het verhaal is hopeloos bijkomstig. Dit doet me wat denken aan een jongere versie van Grease, alleen zijn hier de acteurs wel degelijk tieners. Enkele leuke movekes zorgen ervoor dat de film toch nog 1* krijgt.

Als film is dit gewoon een commercieel product uit de Disneystal zonder enig gevoel en met een hoop goedgeplaatste typetjes. De hits zijn niet altijd even sterk, al merk ik wel dat de film bij kinderen/tieners wel aanslaat en deze trilogie voor enige hype zorgt. Vergelijk het met Pirates of the Carribean. Verklaart meteen waarom deze 3e film wel in de bioscoop verschenen is na 2 straight to dvd films.

M'n appreciatie voor de film is dan ook niet voor de 'film' op zich, maar voor het fascinerend uitgekiende dans- en zangspektakel. Zang met een arrangement dat doet denken aan Michael Jackson en een zeer hoogstaande choreografie. Choreograaf van dienst is trouwens die van Dirty Dancing, een film die ook meer bekend is vanwege de dans dan om de acteerprestaties.

De film draait rond typetjes en hokjes plaatsen. Ergens kan je het dan ook niet kwalijk nemen. Zelf ben ik medewerker in een dansgroep en ben ik na al die jaren ook meer gaan kijken naar dans in film. Dansacts die eveneens afgezien zijn uit de Michael Jackson-muziekindustrie. Sterk getimed en originele moves. Veel beter uitgewerkt dan films als Step up of Grease bvb.

Vraag is of je een film daar alleen op kan afrekenen, maar ook al is het wat voorspelbaar en miniem van verhaal, toch zijn dans en muziek niet zo slecht. En er is duidelijk meer aandacht besteed aan de choreografie in dit deel dan in de vorige delen. Wat dans betreft is dit het beste gedeelte. De rest is even slecht als de andere delen. Enkel voor liefhebbers van het genre of van dans op zich.

Nogal een teleurstelling. Bogart heeft al beter gedaan en het verhaal is niet zo echt speciaal. En het acteerwerk is echt wel droog, zelfs voor een film-noir. Het slot maakt veel goed, maar de rest ontbreekt het wat aan een vlot tempo en verloopt de film met horten en stoten. Hier had meer in gezeten.

Ik had genoten van The Philadelphia Story en omdat dan deze High Society wel eens vernoemd wordt, wou ik wel eens zien hoe een versie met Sinatra, Crosby en Crosby het zou doen in plaats van Grant, Hepburn en Stewart. Het originele stuk werd geschreven met Hepburn in gedachten, die de rol zowel op de planken als later op het witte doek zou spelen. NIet moeilijk dat het haar dan veel beter afgaat dan Grace Kelly. Grace heeft al beter gepresteerd, maar komt in sommige scènes nog wel wat tot haar recht. Helaas mist ze de nodige chemie met de mannelijke leads.

De mannen - en dan vooral Crosby en Sinatra natuurlijk - werden op de eerste plaats gecast vanwege hun Crooner-gehalte. Wat in de ogen van de makers ideaal bleek te zijn voor een musical. We spreken jaren '50 waar musicals vooral een nieuw medium waren om hits te lanceren (of opnieuw leven in te blazen). Geef mij maar musicals met de choreografie van Gene Kelly of Fred Astaire. Of de latere musicals die ook een verhaal konden bieden en een betere weergave waren van Broadway als West Side Story of nog later Phantom of the Opera.

In deze film nemen ze The Philadelphia Story als kapstok om het verhaal af en toe te onderbreken voor een hit. Dat ze daarbij wat moeten schrappen in het verhaal is onvermijdelijk. Jammer, want dat was zeker niet slecht. En er is niets mis met zingen in een film. Kan mooie scènes opleveren. Maar echt memorabel zijn ze niet. True love is wel bekend, maar wie weet nog dat het uit een film komt. De rest is wel leuk voor liefhebbers van het genre. En ik vond het wel leuk om Armstrong eens bezig te zien.

Hier had veel meer in gezeten. Iets meer aandacht voor het verhaal, meer mooie shots (Grace Kelly die na het feest aan het pastelkleurige zwembad op een strandstoel zit is toch wel een fotootje) en kan er iemand tegen de zangers zeggen dat er nog een verhaal achter hen afspeelt? Volgens mij had dit beter gewerkt met Marilyn Monroe ipv Grace Kelly zodat het komische aspect nog meer vergroot kon worden. Als het verhaal dan toch minder van belang is, wil ik er wel iets voor in de plaats.

De film heeft zoals gezegd zijn momenten, maar de film kan zeker niet tippen aan The Philadelphia Story. Ik kan me wel voorstellen dat dit ooit een succes was. Dit soort musicals werd aan de lopende band gemaakt in de 50's en die doen dat ook alleen maar als er een publiek voor was. En ook voor de fans van Sinatra en Crosby ongetwijfeld.

Highlander is een klassieker, een ware cultfilm geworden. Na deze film volgde een hele franchise, uitgebreid naar tv, strips en boeken. Het idee is dan ook goed en in de reeks cheesy actiefilms jaren '80, hoort deze er absoluut ook bij. Maar als je de film terug ziet, dan is het idd toch wel cheesy. De kwaliteit is wat achterhaalt, het acteerwerk is vrij matig en de samenhang van de film laat ook te wensen over. Het idee is wel goed en kan nog wel boeien. Bovendien zie ik Connery altijd graag bezig en hij trekt de film toch wel wat omhoog. Deze film met wat meer kwaliteit, een deftige regisseur en beter zwaardvechten en je hebt een topfilm. Misschien dat een reboot (dat er met al die hernieuwde franchise wel van zal komen) voor een goeie film kan zorgen.

De film begint niet slecht, maar het verhaal is te dun. Bovendien kan Rhona Mitra ondanks haar looks de film niet geheel dragen en komt alles op de schouders van Caviezel terecht, wiens rol in deze film te weinig is uitgewerkt. Caviezel heeft al beter gespeeld. Het geheel is nog wel een leuke film, maar wordt nooit echt geweldig.

Qua uitwerking is met deze film niet veel gedaan. Maar het acteerwerk is wel goed en de spanning wordt mooi opgedreven naar het einde toe. Er hangt een gespannen sfeertje tussen de gevangenen en de legerstaff, dat wordt opgedreven. De balans tussen gevangen die gestraft zijn en moeten luisteren enerzijds en het blindelings opvolgen van bevelen anderzijds raakt stilaan uit evenwicht. Sterke aanrader dit!

Vervolg dat eigenlijk gewoon dezelfde setting gebruikt en vermeld dat er ooit iets gebeurd is. Verder een nieuwe groep kanonnenvlees en zelfde van dat. De kracht en de charme van het gezin dat terugslaat uit deel 1 is verdwenen en hier krijg je gewoon een typische afvalkoers waarbij je al quasi weet wie er gaat overleven aan de hand van de karakters. Leuk om een keer te zien dus, maar een pak minder dan z'n voorganger.

Enerzijds lijkt dit een film die je in het rijtje kan zetten tussen Texas Chainsaw Massacre of Wrong Turn. Je weet dus ongeveer wat je te wachten staat. Anderzijds blijft de film toch wel origineel, en zeker voor een remake. Je krijgt geen minibus met een hoop tieners die op 1 na allemaal eraan gaan. Wel een gezin met groot verschil: huisdieren, ouders en een kleine baby.

Ook de wraak van de overlevenden is sterk. De hond die komaf maakt met een van de wezens en eerst die Douge die in het begin met z'n baseball zich verzet, maar stilaan echt wel pistoff wordt. Effe koel met de bijl draaien en dan met het puntje midden in het gezicht, dat zijn fragmenten die je als horrorliefhebber echt wel wil zien.

Een horrorfilm kortom die zichzelf niet aux serieus neemt in tegenstelling tot Saw of zo, en net daarom zeer te genieten is. Aanrader voor liefhebbers van het genre.

Een poëtische en filosofische film over de kleine dingen van het leven. De gedachten van mensen in het echte leven. De film begint mooi met 2 engelen die de mensen op aarde observeren. Het heeft wat dromerig. Leuk trouwens met Peter Falk. Het geeft de film net iets meer. Jammer genoeg gaat het gaandeweg eerder richting liefdesverhaaltje, wat hier niet echt past. Alsof de engel duidelijk moet kiezen tussen liefde/lust en toewijding/mensheid. De film levert prachtige scènes op en is vooral in het begin boeiend. Zoals gezegd verliest het in kracht in het 2e deel van de film. Desondanks een goeie film die ongetwijfeld zal blijven hangen.

Een ontmoeting tussen oosten en west kort na de oorlog. Hij leeft in een nieuw Hiroshima dat een nieuwe stad geworden is. De boodschap is duidelijk: je bent in Hiroshima geweest, maar uiteindelijk heb je Hiroshima niet gezien. Een nieuw verhaal heeft plaats genomen van de oude gruwel. Daartussen ligt een oproep tegen oorlog en bommen. Terwijl rond hen niet onmiddellijk sporen te zien zijn van wat er enkele jaren voordien gebeurde. Zij komt dan weer uit Europa, dat evengoed slachtoffer was. Geen atoombom, maar evengoed verschrikkelijk. Misschien wel te vergelijken met de impact van een atoombom. Dat is toch de vergelijking die de personages (en ook de filmmaker) willen maken. Beiden personages kijken vooruit, het verleden is slechts een droom. En omdat ze elkaar vinden in een one night stand, luchten ze hun hart. Omdat het tegenover een onbekende is alsof je praat tegenover jezelf. De confrontatie van elkaars figuurlijke littekens, doet bij henzelf oude wonden openrijten.

Een film die niet helemaal de impact maakte die het beoogde, maar anderzijds wel doet nadenken en niet helemaal onverschillig laat. Qua stijl doet dit me meteen denken aan Before sunrise en zelfs Room in Rome, al is de boodschap zelf verschillend. De vrouw heeft een mooi uitgewerkt verhaal en is duidelijk het hoofdpersonage. Al had ik graag gezien hoe ook achter de man een beter verhaal zat en zo de wisselwerking tot stand kwam.

De film komt nogal traag op gang en voelt wat geforceerd aan. Maar al snel worden de dialogen pittig en zeker als de journalisten in gang schieten, wordt het echt goed. Cary Grant is geknipt voor dit genre, wat hij al meer bewezen heeft. Met een goeie tegenspeelster en een hoop leuke randfiguren is het plaatje compleet. Voor mij blijft dit nog altijd het bewijs dat je voor komedie ofwel qua mimiek heel sterk moet zijn, ofwel een deftig script. En dat is hier goed gebleken.

Hanks zorgt voor een snelle film. Voor het eerst zouden dialogen elkaar overlappen. Wat nu evident is, was toen nog vrij nieuw. Acteurs lieten de anderen uitspreken voor ze zelf iets zegden. De nieuwe manier geeft meer snelheid in de film en een bepaalde spanning (met humor) die het verhaal zeker goed doet. Films mogen gerust rustpunten hebben, maar deze film had dat zeker niet nodig.

Een mix tussen haunted house en een oorlogstrauma. Het concept is niet slecht, maar het pakt niet helemaal uit zoals gepland. Er zijn wel wat schrikmomenten en de sfeer zit met momenten goed. Maar die sfeer kan niet de hele tijd hoog gehouden worden. Je ziet ook wel wat door de film hoe eenvoudig het wel niet gemaakt is. Maar slecht is het zeker niet.

De eerste Chileense Oscar ging naar deze korte animatie. Een sprookje dat niet spectaculair begint, maar eens de charme boven komt wordt het echt mooi. Een film gemaakt vanuit het hart, of zo komt het toch over. Veel ander werk heeft de regisseur niet gemaakt, of toch niet volgens IMDb. Jammer, want hier wil ik nog wel eens iets van zien.

De voorloper van Scary Movie. De humor wisselt van flauw tot leuk gevonden. Groot probleem is dat men bij veel moppen even wacht, alsof de film het publiek dan aanspoort om te moeten lachen. Dat haalt het tempo er wat uit en zo lijken de grappen geforceerd. Dit doet me denken aan Kentucky Fried Movie van de Zucker broers, met een lang stuk verhaal waar men een hoop sketches bij gooit om aan een langspeelfilm te geraken. Toch leuk om eens te zien.

History of Violence kreeg jaren terug bij een eerste kijkbeurt net geen voldoende. De film heeft een leuk uitgangspunt en daardoor begint de film ook met volle moed. Maar Cronenberg is te braaf om de kijker te overtuigen. De film kijkt als een zacht vuurtje dat met momenten begint aan te wakkeren. Maar net na de helft gooit hij er een emmer water over. De film vervalt in een hoop gepalaver dat weinig verder bijbrengt. Eventjes krijgen we nog actie te zien, maar dat is het dan ook.

De scènes met Ed Harris vallen nog mee en ook Viggo Mortensen is niet slecht. Maria Bello speelt zoals gewoonlijk goed, maar niet uitstekend. Hoe William Hurt aan zijn Oscarnominatie is geraakt, is mij een raadsel. En de verhaallijn rond die zoon Jack doet de film ook geen goed.

David Cronenberg is toch een aparte regisseur die weliswaar zijn stempel kan drukken op een film, maar verre van mijn favoriete regisseur is. History of Violence valt nog net mee, is met momenten mooi om zien, maar is te braaf en gaandeweg zelfs het spoor kwijt om nog goed te worden. Ik wil het nog een halfje meer geven dan de eerste kijkbeurt, maar meer geef ik niet aan deze film.

Komt nogal traag op gang (al dat geleuter van Will Smith) maar met de nodige humor komt er toch snel beweging in. Wel te laat, zodat je eerst met honger zit. 2,5 sterren voor deze romantische komedie.

Een film over the master of suspense, maar dan zonder suspense. Hitchcock is vooral bekend om zijn films, als persoon ben ik minder met hem vertrouwd. Geen idee dus of deze vertolking op de originele regisseur leek. Voor mij kwam het eerder over als een parodie. Fysiek was het wel goed, maar de rest was te komisch om geloofwaardig te zijn. En ook al is het de inspiratie van Psycho, waren de stukken met Ed Gein eerder storend dan een meerwaarde. De film doet zijn best en laat de making of van Psycho zien met tussendoor de relatie tussen Hitchcock en zijn vrouw. Met momenten interessant, maar zeker niet wat je van zo'n film zou verwachten. In een muzikale biopic wil je toch ook graag de muziek van de artiest horen. Daarom mis ik ook de sfeer en suspense van de bekende regisseur in deze film. De hoofdrollen doen het niet slecht, maar kunnen de film niet helemaal redden. Misschien wel leuk voor filmliefhebbers die meer willen zien van een geweldige regisseur. Maar meer is het ook niet.

Ik had pas de boeken uit en wou uiteraard de film zien. De boeken waren ook wisselvallig, maar met een dosis humor in het eerste boek dat ik wel de moeite vond. De film mist die humor helemaal en de verfilming wordt een foute boel. Ik vroeg me af of het niet tijd werd voor een reboot, want met dit verhaal kan je toch een mooie film maken. Maar dit is nog maar van 2005, het zal dus nog even duren. Verfilmt met weinig ambitie dat beter verdient. Jammer, want Alan Rickman als de stem van Marvin en Zooey Deschanel waren best wel goed gecast.

Geen inspirerende documentaire maar het relaas van begin 20e eeuw met Hitler en Churchill als rode draad. Daardoor krijgt het een wat gestructureerd overzicht. De focus is met momenten wat eenzijdig, maar op zich is het wel boeiend. De film overloopt de hoofdpunten uit die tijd, maar gaat ook niet echt in detail. Interessante documentaire, maar meer ook niet.