Opinions

Ik hou wel van dit soort filmpjes van Tex Avery. Een compilatie van een hoop geweldige grappen, ook al zijn er sommige wat verouderd en cliché. Maar het tempo ligt hoog en sommige zijn best wel de moeite. En Avery moest zijn schoonmoeder wel haten zo te zien.

De stem van de verteller komt van Frank Graham die dat wel meer deed. Een beetje de Phil Hartman (Simpsons) van zijn tijd. Een kleine cameo voor model Joi Lansing. Veel beter werd haar carrière niet buiten enkele veredelde figurantenrollen. Al zag je haar later wel in films als Singin' in the Rain of Touch of Evil. Wat ook niet slecht staat op je palmares.

House of wax is zo'n typische film in de stijl van Wrong Turn of The hills have eyes. Op zich levert dit een leuke doorsnee horrorfilm, al blijft het verhaal vrij braaf de formule volgen van een groep tieners die het één voor één begeven, het vrijende koppeltje, de drinkende vrijgezel, het exvriendje, het brave meisje, ... Je weet al zo goed als het verloop van de film door de samenstelling van de filmfiguren. De film is niet zo verschrikkelijk slecht, maar kan ook niet echt verrassen. Het idee van de wax is weer eens iets anders, maar niet genoeg om de film te redden. En omdat Hilton er door haar bekendheid toch uitspringt kan ik alleen maar zeggen dat ze gewoon evengoed en evenslecht acteert als de gemiddelde tiener in dergelijke slasherfilm.

Dit is een popcornfilm met een gekend verhaaltje van een gevarieerde cast in een spookhuis en dan de vraag natuurlijk wie er eerst aan gaat. Het is allemaal nogal luchtig en de effecten zijn soms wel wat achterhaalt. Maar anderzijds werkt het toch nog wel. Het simpele gegeven van een spookhuis is hier aanwezig. Wat enge geluidjes, flauwe humor en hier en daar schrikmomenten. Maar meer dan een gemiddelde krijgt het niet. Daarvoor is het allemaal weer TE luchtig.

Minder mijn ding dit, het komt wat geforceerd over. Zijn vorige drie films (Antichrist, Melancholia en Nymphomaniac) hadden zoveel passie met melancholie en visueel ook de moeite. The House that Jack Built wil volgens mij een boodschap doorgeven of de motivatie van een seriemoordenaar tonen, maar ik zie het niet echt. Het is niet slecht, maar het voelt enorm geforceerd over. Een mindere film van de man.

Vlaanderen leerde Emma De Swaef kennen met het bekende stressmannetje van de Lijn 'Hier nen euro' van eind 2013 dat nog steeds hier en daar opduikt. Met de film Ce Magnifique Gâteau leverde ze opnieuw een film van 45 minuten af. Dat verhaal bestond ook al uit 5 verhaallijnen. Voor een langspeelfilm als The House werd dan ook opnieuw beroep gedaan op een combinatie van 3 verhalen. Het konden ook aparte kortfilms zijn, maar het geheel brengt hen wel meer in de kijker.

Animatie met de gekende poppetjes die zorgen voor een zeer eigen stijl, ook al is stop-motion wel meer gedaan. De verhalen hebben ook een donkere kant. Hopelijk krijgen we hier meer van te zien.

An vrij duistere young adult film over een toekomst waarin oorlog woedt in Europa. De toestand waarin de personages doet denken aan landen in het zuiden of Midden-Oosten, waar dergelijke situaties helaas meer voorvallen. Echt overweldigen doet de film niet, het blijft nogal fragmentarisch. Maar het acteerwerk is best wel goed met vooral Saoirse Ronan en George MacKay. Ook al is het allemaal fictie, ergens op deze wereld gebeurt dit nu al en ook al ben ik positief genoeg, zou dit hier ook ooit kunnen gebeuren. Laat ons hopen dat het allemaal fictie blijft...

Er zijn wel meerdere docu's over The Beatles, de ene al wat beter dan de andere. Waarbij we telkens een licht gewijzigde verklaring te horen krijgen van hun nummers. In de docu How the Beatles Changed the World komen de 4 leden enkel aan bod in archiefbeelden. Analyse vanuit de zijlijn dus. Maar in dit geval mag dat wel. Het is niet enkel hun muziek, maar hun impact op de 60's en de maatschappij rond hen. Best wel interessant met zo'n sociaal-maatschappelijke bril. Los van de liedjes, want dat is kwestie van smaak, kan je in de 60s niet rond The Beatles. Muzikaal waren er uiteraard andere grootheden voor hen, maar hoe goed die ook waren, was hun succes niet te vergelijken met de Beatlemania. Ook bij deze documentaire kan je je als kijker afvragen of de sprekers hun muzikale idolen niet te veel ophemelen. In de meeste muziekdocu's gaat het over 'legendarisch', 'uniek' en 'onevenaarbaar'. Maar dat er wel degelijk impact was, kan je moeilijk ontkennen.

Ik heb ooit oudjaar gevierd op een rustige manier met enkele vrienden bij iemand thuis. Samen eten (iets van fondue of steengrill geloof ik), filmpje zien en dan nog wat drinken en vuurwerk kijken en zo. Dit was de film die toen opgezet werd. Ondanks het fijne gezelschap was dat (waarschijnlijk door deze film) een vrij triestig feest. Een slechte en zeer irritante film die absoluut te mijden is. Dit kan je zelfs je kinderen niet aandoen...

Op zich valt de film best wel mee. Een ontspannende western die de geschiedenis van Amerika in een notendop overloopt. En daar loopt het mis. De film duurt iets meer dan 2.5 uur en wil daarin alles aan bod laten komen. Daardoor gaan de filmmakers soms te snel over bepaalde zaken, springen ze van hier naar daar en knippen er stukken uit omdat ze weten dat het teveel wordt. Met zoveel acteurs zijn er wel een deel bij die goed acteren, maar evengoed die het toch laten afweten.

Het geheel is een leuke avonturenwestern, al lukt het niet echt om de gehele film geboeid te blijven. En die cinerama techniek is niet echt geschikt voor een tv-scherm denk ik.

Een echte topfilm is het zeker niet, maar wel leuk om drie schoonheden uit de jaren '50 samen aan het werk te zien. De film is dan ook een feelgood film met een vleugje komedie en dat is wel aangenaam om zien. Al kan ik me voorstellen dat er evenveel mensen hier niet van zullen houden. Toen een pionier voor Cinemascope en zeker zijn prestatie geleverd in de filmwereld. Maar ondertussen ook al wat voorbijgestreefd. Maar zoals gezegd, blijft het heerlijk om vooral Monroe en Bacal bezit ge zien. Prachtige dames!

Dit eerste deel uit de trilogie kan nog rekenen op een charmant verhaal, vooral door het spel tussen de jonge Hiccup en de draak Toothless. De animatie is niet zo bijzonder en de stemmen zijn vrij pover. Maar de humor werkt wel en met het onderhouden verhaal, is dit zeker een aangename film geworden. De film kent genoeg vaart om de aandacht vast te houden, maar wordt gelukkig ook niet al te druk.

Het eerste deel van de originele trilogie was best een leuke avontuurlijke animatie. Visueel niet heel bijzonder, maar een goed verhaal en voldoende humor. Deze remake komt onverwacht, al geven ze tegenwoordig gewoon alles een reboot, sequel, live action versie, ... Deze live-action versie (de term voor CGI wezens ipv animatie) neemt het origineel ook zo goed als helemaal over. Wie pas de animatie heeft gezien, krijgt gewoon hetzelfde met een andere filter.

Het oordeel is dus quasi hetzelfde: goed verhaal met de nodige humor, maar visueel weinig bijzonder en slecht acteerwerk. Het lijkt soms meer een parodie te zijn dan een opgepoetste versie. En uiteraard gaan hier veel mensen naar kijken, het is een bekende affiche. Maar wie de reeks kent, zal hier niet verrast worden.

Op zich wel leuk dat de personages ouder zijn geworden. Dat zie je niet veel bij animatiefilm type Pixar, Dreamworks of Disney. De stem van Hiccup blijft een zeur helaas. De film is meer actie geworden, maar toch heb ik het gevoel dat de draken wat minder aandacht krijgen. Al hun dreiging is weg en Hiccup kent (buiten Toothless) niet echt een goeie tegenspeler. Wat minder van verhaal, al valt het nog wel mee. Animatie en humor zijn meer van hetzelfde, maar er wordt wel meer gemikt op kinderen dan in het eerste deel. De film valt nog best mee.

5 jaar na het vorige deel, ik hoopte dat er toch wat meer evolutie in de reeks zou zitten. Een gemiste kans eigenlijk om Hiccup niet ineens opnieuw wat ouder te maken. Zoals dat gebeurde van deel 1 naar deel 2. Bij Grimmel the Grisly moest ik meteen denken aan een personage uit Asterix & Obelix. Zijn personage is toch wel heel zwak uitgewerkt. Verder is het vooral een rommeltje. De film oogt mooi met de openingsscène en doet hopen op een upgrade na deel 2. Maar dan wordt het vooral een minder verhaal met flauwe humor en een rommelig verhaal. Echt boeien kan het niet meer. Jammer dat de trilogie zo moet eindigen.

Ik heb het eerste deel niet gezien, dus kan niet vergelijken. De film is een mysterieus actiesprookje geworden met prachtige beelden. Hier en daar er net iets over met te veel CGI, maar meestal wel mooi gedaan. Verhaal zelfde eigenlijk met meestal boeiend, maar hier en daar wat onsamenhangend. De muziek is passend met wat piano en vooral de pipa. Het geeft een dromerig sfeertje.

Ben toch benieuwd naar het eerste deel. Bij deze sequel is het niet altijd evident om er in te komen en komt het wat geforceerd over. Wil niet zeggen dat je dit bij deel 1 wel te zien zou krijgen. Maar kom, deel 2 is beter dan verwacht en heeft me alvast geboeid.

Het verhaal hebben we al meer gezien, dus mijn hoop ging naar nieuwe overtuigende choreografieën. De film doet meer dan dat. Het zorgt visueel voor mooie beelden die scherp, maar tegelijkertijd toch nog warm zijn en proberen de sfeer van weleer te behouden. Het genre is duidelijk nog lang niet dood en het is genieten van de vele actiescènes. Maar ook de beelden tussendoor, het verhaal en de subtiele humor maken dit tot een zeer genietbare film.

Het is de eerste film die ik van Eddie Peng zie. Goeie vechter en hopelijk kom ik er nog wat meer van tegen. Sammo Hung is zoals altijd in vorm en speelt met overtuiging de bad guy van dienst.

Een typische Hongkong actiefilm met de nodige flauwe humor tussendoor. Rond die tijd evengoed te zien bij andere films van oa Jackie Chan of Sammo Hung. Maar net als bij die films, overtuigen de gevechten. Je merkt dat de stunts goed gedaan zijn en het maakt toch wel indruk. Je moet wat houden van de humor, maar verder is dit zeker een aanrader voor liefhebbers van 80s Hongkong actiefilms. Met niet 1, maar liefst 2 ervaren vechters in de lead.

Ik erger me ongelofelijk aan Adam Sandler, maar af en toe geef ik een film van hem nog eens een kans in de hoop dat het gewoon kwestie van de juiste film is. Maar dan erger ik me opnieuw als hij zijn ongelofelijk irritante humor laat zien in een film waar het leuk lijkt te zijn om domme arrogante figuren neer te zetten. Hubie Halloween heeft een hoop verwijzingen naar andere horrorklassiekers, maar dat is niet voldoende om er iets leuk van te maken. Dit is gewoon slecht.

Doet wat denken aan Giant en Rebel without a cause. Hud als de enfant terrible die botst met het traditionele verleden. De man versiert graag (getrouwde) vrouwen, houdt van geld en drank, maar komt ook over als de sympathieke rebel die gewoon geniet van het leven. Het leven is meer dan enkel koeien en werken. Dat botst met de tradities van zijn vader. Daarnaast heb je ook nog het neefje Lonnie die opkijkt naar Hud, maar tegelijk zich houdt aan die tradities. Hud lijkt zo een mooie droom, maar hij weet dat het maar een droom is. Alma komt over als iemand die beide werelden (de oude en de nieuwe) lijkt te kennen, maar toch gewoon meedraait bij de tradities.

Door de ziektes van de koeien, waardoor Homer ze allemaal moet laten afmaken, komt er een einde aan dat verleden. Het afscheid is nu officieel. De levenslust van Homer is weg, hij sterft kort na het afscheid van zijn koeien. Alma en Lonnie trekken ook weg. Op zoek naar werk, tijd voor het volgende hoofdstuk in het leven. En het is ironisch genoeg net Hud die blijft zitten waar hij is. Zich altijd verzet tegen die traditie en om zich heen schoppend. Een spoor van vernieling, waarbij hij de ene brug na de andere heeft verbrand. Lonnie en Alma zagen op het einde in dat zijn rebels karakter te ver is gegaan. Zo blijft Hud alleen over.

Een boeiende film met een minder evident figuur in de hoofdrol. Het is een heerlijk acteerspel tussen de 4 hoofdkarakters. Patricia Neal zorgt voor een pittig karakter, wat in zo'n semi-western niet evident is als actrice. De scènes met Paul Newman zijn geweldig. Het lijkt een western soms, maar door de muziek en de setting trekt het zich daar wat van los. Het einde waarin het hoofdkarakter geen happy end krijgt, maar beteuterd achterblijft, is ook minder vanzelfsprekend voor een film uit Hollywood.

Deze film al lang niet meer gezien en nog maar eens opgezet. De film is een gezonde combinatie van over de top actie en een gedoseerde basis humor. Humor blijft een kwestie van smaak, maar ik heb er persoonlijk toch van genoten. Bruce Willis die het script schreef, vatte het geheel op als een sprookje met de nodige humor om eventuele misgelopen plotwendingen op te vangen. Eindresultaat is een leuke actiekomedie waar je zeker van kan genieten.

Hugo is een ode van Scorsese aan de filmmaker George Méliès, al doet hij dat vooral met verwijzingen naar diens films in plaats van de stijl zelf. Aangevuld met enkele historische figuren om de tijdsgeest wat aan te geven. Het verhaal is wel een mooi sprookje, dat halverwege overgaat in een echte ode aan de oude filmmaker.

Je moet het aangeven, de shots zijn best mooi. En ze doen (mss ook deels door de Franse setting) denken aan filmmaker Jeunet. Gelukkig is er dat mooi verhaal, de muziek en de beelden. De cast doet het wat minder. Al heeft Ben Kingsley de laatste tijd echt wel slechte dingen gedaan, dus hier valt die best nog goed mee.

Het eindresultaat is een film die je niet omver blaast, maar als filmliefhebber wel zal interesseren door het onderwerp. Visueel past dit wel bij het sprookjesachtig verhaal, ook al drukt de CGI en 3D iets te hard haar stempel om de glans te behouden. Maar Scorsese slaagt er wel in om het geheel op de sporen te houden.

De film is deels verprutst door Ang Lee die van de film niet echt iets speciaal kan maken. De montage ligt er te dik op en qua verhaal is het wel heel mager (en ik weet dat je de lat niet hoog mag leggen in dit genre). Maar de Hulk is zelfs geen actieheld, hij wordt een copy van Shrek. En dan gaan ze niets anders doen dan hem bombarderen. Geen spannende achtervolging, sarcastische humor of zelfs flauwe oneliners. Bovendien is Hulk ook enkel nijdig om persoonlijke redenen en is hij geen held die de wereld gaat redden of mensen wil helpen. Hier had meer in gezeten.

Humanoids from the deep met een poster dat boekdelen spreekt. Ze vroegen eerst Joe Dante om de film te regisseren, die kort hiervoor nog Piranha had gemaakt. Dan maar Barbara Peeters, toen één van de weinig vrouwen in het genre. De visie van de producer was duidelijk: 'kill the man and rape the women'. Omdat Barbara Peeters met dat laatste niet ver genoeg ging volgens hem, mocht de assistent regisseur nog enkele nieuwe expliciete scènes inblikken. Het hoort bij het genre (en de tijdsgeest) zeker? Een film dus om te scoren aan de kassa, met een low budget, enkele monsters en de nodige naakte vrouwen. Door die extra scènes waren veel mensen die meewerkten aan de film niet zo tevreden en wilden ze zich na het eindresultaat distantiëren van de film.

Het resultaat is duidelijk pulp, maar zelfs voor dit genre is het nog wel te doen. Als je liefhebber bent van het genre. Het voordeel is dat het goed beseft dat ééns het 'kwaad' gekend is, je niet zo met de spanning kan werken. Dan maar met de deur in huis vallen. En de kills zijn talrijk aanwezig. Je hebt niet veel tijd om de personages te leren kennen en door vooral onbekende acteurs is het meestal niet vanzelfsprekend wie op het einde nog zal leven. Terwijl je bij veel andere horrorfilms al bijna de volgorde kan voorspellen.

Heerlijke cultfilm dat geeft wat de fans ervan kunnen verwachten. Het einde is wat cheesy en een echte ripoff. De schrijver van Alien was duidelijk not amused.

Ik maakte tijdens de film de bedenking dat dit wel eens een verborgen prequel kon zijn van The Transporter. En via Google ontdekte ik, dat ik niet de eerste was met deze bedenking. Al zijn er natuurlijk nog wel verschillen, maar het zou een leuk idee zijn.

Statham in een typische Statham film, en dan is hij wel op zijn plaats. De man met een donker verleden die uiteindelijk toch het hart op de juiste plaats heeft zitten. Ook al zijn de methodes niet echt goed te noemen. De film mist nog wel de juiste humor en een grote finale om er echt iets van te maken, maar als je van het genre houdt is dit best wel een aangename film. Je krijgt wat je verwacht.

Een film uit het topjaar 1939. Hollywood op volle toeren en nog ver weg van de oorlog die er aan zou komen. Dat levert enkele mooie klassiekers op, waaronder deze boekverfilming 'The hunchback of Notre Dame.' Met Quasimodo zou je het kunnen klasseren onder filmmonsters, maar het blijft een bekend roman van schrijver Victor Hugo en kan daardoor rekenen op enkele bekende namen. Alhoewel je dat in perspectief moet zien. Charles Laughton is geweldig, maar was eind jaren '30 nog maar pas verhuist van Engeland naar Hollywood. Hij toont als Quasimodo dat hij over talent beschikt dat ze in Engeland al jaren kennen uit topfilms.

De film is mooi in het zwart-wit, passend bij het verhaal. Met het licht op de juiste plaatsen (vooral in de Notre Dame) krijgen we enkele prachtige beelden te zien. De film bouwt mooi sfeer op en blijft dicht bij het verhaal. Niet moeilijk dat Disney deze versie vooral gebruikte voor hun eigen versie. Al hebben ze meer naar de randfiguren gekeken zoals de geit en de waterspuwers. Maar dan nog.

Soms is de film misschien wat te stijf, maar het geheel zit wel stevig in het zadel. Een mooie film die zeker in het rijtje van topfilms mag staan. En nog altijd de moeit loont om te kijken.

Gevaarlijk om dit te willen verfilmen voor Disney. Het verhaal is niet echt geschikt voor kinderen, maar gelukkig raakt Disney er nog wel weg mee. Alleen moet het daarom het verhaal wel een beetje (veel) bijschaven. Een film met gemengde gevoelens. Enkele mooie liedjes, originele sidekicks en prachtige shots. Het geheel is echter wat te geforceerd. Niet per se een slechte Disney, wel een buitenbeentje.

De buitenkant van de Notre Dame was trouwens heel mooi gedaan, maar ik had toch wat liever gezien dat er gespeeld werd met de beelden, meer shots van in de Notre-Dame, iets meer visuele spitsvondigheid in de klokkentoren, ... Er zijn zoveel kansen blijven liggen om echt creatief uit de hoek te komen. Dit is gewoon een verfilming van het bekende verhaal van Victor Hugo, weliswaar voor kinderen dit keer.

Rumble in the Bronx, de doorbraak van Chan in Amerika. Hiermee leerde het grote publiek deze geweldige kerel kennen. De film zelf is nogal pover van verhaal, maar Jackie Chan zelf is topvorm en levert snelle actie, stevige stunts en geweldige vechtscènes af. Half jaren '80 begon Chan met de bekende formule van actie en humor met z'n bekende vechtscènes waarin hij oa gebruik maakt van vele voorwerpen die hij tegenkomt. En ook eind jaren '90 draait deze formule op topniveau met een Chan die zeer sterk is. Gaandeweg zal hij om financiële redenen een reeks flauwe Amerikaanse blockbusters draaien om zo z'n andere projecten te kunnen financieren.

De rest van de cast is wat minder en lijdt onder een grote typecasting dat tot in het karikaturale gaat. Al zijn die zware jongens in 't pak toch indrukwekkend en spelen de Chinese dames nog best wel goed. Anita Mui speelde hiervoor al met Chan in Drunken Master 2. Voor Françoise Yip is het toch één van haar eerste grote rollen en zal ze later wat bekender worden met films als Blade Trinity, Romeo must die en Black Mask. Bill Tung is ook geen onbekende, hij was al te zien in Police Story.

Een boeiende en gezellige documentaire. Ik was wel even verrast door de tijdsduur, omdat in mijn hoofd de band maar 2/3 hits had. Wat kon je er dan over vertellen? Maar het is wel interessant en laat ook genoeg interessant materiaal zien van na de hits. Bij veel muziekdocumentaires zakt het wat in elkaar als ze het hoogtepunt van de carrière hebben besproken. Een interessante docu waar ik als muziekliefhebber nog wat van heb opgestoken.

The Hunger Games... na het vergelijk met een ffilm als Battle Royale, dacht ik dat dit wel een fijne film zou opleveren. Misschien geen betere, het blijft Hollywood, maar toch een leuke blockbuster. Het concept doet me ook wat denken aan The Running Man met Arnold Schwarzenegger. Eveneens een tv-programma waarbij het gewoon de bedoeling is dat één persoon de rest moet doden. The Tournament en The Condemned zitten allemaal in de stijl van Battle Royale. Elk met hun eigen accenten natuurlijk.

The Hunger Games stelt wat dat betreft enorm teleur en is de minsten van de films die ik noemde. Pas na een uur (verschrikkelijke pauze inbegrepen) begint pas het tv-programma. Daarvoor is het een gezwets met futuristische kostumering, training en tienertalk. Nu begrijp ik goed de vergelijking met een film als Twilight. Het verhaal is helemaal anders, maar fans daarvan zullen deze Hunger Games ook wel lusten. Dan pas begint het toernooi en je zou denken dat het dan ook geweldige cinema wordt. In tegendeel, het kabbelt rustig voort. Slechte montage en rommelig script bevorderen de drive niet echt. En veel 'killings' zijn er ook niet te zien.

De film zal de carrière van Jennifer Lawrence nog wel verder de hoogte in helpen. En de opvolgers zullen gezien het commerciele succes ook wel aanslaan. Maar ik denk toch dat ik pas voor dat deel. Jammer...

Na het vrij slechte eerste deel, toch dit vervolg een kans gegeven. Het verhaal is een pak volwassener en heeft iets meer drama. Het blijft nog altijd voorspelbaar en gericht op tieners, maar de uitwerking is alvast beter. Dat heeft vooral met de sfeer te maken, de creatievere verhaallijn en de wat meer ervaren cast. Ik kijk nu wel uit naar de tweedelige finale. Niet dat die spectaculair zal zijn, maar na een valse start kan dit toch nog een aangename franchise worden.