Opinions

Na het herbekijken van deel 1 en 2 is nu dit deel gepasseerd. En wat een verademing. Een andere regisseur doet echt wonderen. Het kinderachtige is er wat af en er is aandacht voor sfeerzetting. Alles zit ook veel meer gegoten, het acteerwerk is beter (kan bij sommigen nog beter maar toch) en de school is voor het eerst ook een echte school met studenten en geen ontmoetingsruimte voor kindtovenaars. Je merkt ook wel de meerwaarde in de acteurs. Gary Oldman is een sterke nieuwkomer en ook David Thewlis doet het beter dan sommige leraars die we in de vorige films gezien hebben. Van de drie hoofdsterren is vooral Ron nu helemaal in z'n rol en speelt hij de 2 andere acteurs soms naar huis. Al leren die ook wel bij en zullen die in de latere films ook gaandeweg beter spelen. Draco wordt ook beter, al blijft hij een gimmick in de filmreeks. Deze film zit ook beter in elkaar qua structuur en is de perfect mix van humor, avontuur en actie. Iets wat niet het geval was in de vorige delen en hopelijk wel terug te vinden is de komende delen. Al valt het wel op dat vooral de komst van Alfonso Cuarón achter de camera veel verbetert heeft. Hij werkt ook veel meer de acteurs dan Columbus. Tot nu toe het beste deel, al zitten delen 4 en 5 nog in een herinnering en moet ik de rest nog zien.

Dit is een franchise die meegroeide met haar publiek. De boeken nooit gelezen, maar dat kan er nog van komen natuurlijk. Dit is dan ook een brave kinderfilm die iedereen nog moet voorstellen. Het is soms wat flauwe slapstick. De kindacteurs moeten nog veel leren en bij de volwassenen zie je snel wie een groot acteur is en wie niet, ook in de latere films. De echte acteurs spelen een fantasyfilm die door haar verhaal en sfeer vooral voor tieners bedoeld is. De mindere acteurs spelen een vrij infantiel volwassen personage, alsof dat zo moet als je in een tienerfilm zit...

Omdat ze de tijd nemen om iedereen voorstellen, is de film qua verhaal vrij fragmentarisch. Geen idee of dat in de boeken ook zo is. Het is duidelijk nog wat zoeken. De film is ook vrij lang en qua CGI ondertussen al gedateerd. Maar op zich wel een mooi begin van een succesvolle franchise en buiten de effecten nog goed te doen anno 2018.

Een film die me deed denken aan 'The Great Escape', al krijg je nooit een goeie sfeer. Het duurt even voor het verhaal in gang schiet. Het loopt pas bij het plegen van die moord. Al is er nooit een vorm van spanning, het verhaal is enorm voorspelbaar. Op zich kan dat niet altijd kwaad, alleen krijgen we niets in de plaats van sfeer, humor, actie, ... Het geheel valt nog wel mee, al ontbreekt er te veel aan om van de film een echt goeie film te maken.

De acteerprestaties zijn niet altijd goed moet ik zeggen. Al is James Stewart wel charmant in de hoofdrol. Opvallend dat Josephine Hull (Veta) net een Oscar heeft gewonnen. Andere tijden... Langs de andere kant heb ik wel regelmatig moeten lachen, dus op één of andere manier werkte het wel. Vooral hoe Stewart's personage eigenlijk overal mee weg geraakt.

De film is duidelijk gebaseerd op een komisch toneelstuk. En als liefhebber hou ik daar wel van. Misschien hier en daar iets van rust had deugd gedaan. Harvey is geen hoogvlieger, maar het blijft beter hangen dan ik had verwacht. En meer dan het eigenlijk verdient.

Na lange tijd de film toch eens kunnen zien. Hasta La Vista heeft op het eerste zicht niet meteen mijn droomcast, maar toch is het resultaat hartverwarmend en leuk om zien. Een film over een handicap is (ondanks het erge van de handicap) niet per se een goeie film. Maar zowel dankzij script en regie wordt Hasta La Vista een film waarbij de mindervaliden zeer goed worden weergegeven. Zonder verbloeming maar met factoren als zorg, zelfspot, levenslust en de algemene karaktertrekken die als egoïsme, verdriet, angst, aandacht voor schoon volk en gewoon aanvaard willen worden door de maatschappij.

De drie zijn geen zielige figuren, maar 3 vrienden die helaas lijden aan heen handicap. Hun levensreis wordt hierdoor wat belemmerd door het mes van bezorgdheid door de ouders dat langs twee kanten snijdt en hen samen met de handicap tegenhoudt van bepaalde dingen, ook al is die zorg nodig en zijn ze er hen dankbaar voor.

Kortom een ontroerende film die vooral gedragen wordt door de drie hoofdfiguren. Een aanrader!

Eindelijk nog eens een goeie Tarantino. Het was van Jackie Brown geleden dat één van z'n films nog meer dan 3 sterren heb gegeven. Het script is in elk geval boeiender. Mooie sfeer dat wat terug doet denken aan Reservoir Dogs. Ik vraag me wel af waarom de film 3 uur moet duren. Iets korter en minder getater had beter geweest. Het script leent zich er mooi toe om de kijker te boeien. Alle personages lijken iets te verbergen. Je weet bij Tarantino dat er iets gaat gebeuren, maar het is nog niet helemaal duidelijk wat.

Maar het blijft een Tarantino-film. Een regiestijl die ik op één of andere manier wat ontgroeit ben. Zijn ode aan de oude cinema ligt er iets te hard op, de dialogen hebben we ondertussen al wel wat gehad en de actie heeft iets cartoonachtig met momenten. Het mag er gerust wat over zijn, maar nu is het te speels.

Maar desondanks valt deze Hateful Eight best wel mee. Ik was vooral afgehaakt met zijn 2 vorige films. Tarantino leek wel een parodie op zichzelf te zijn. Met Hateful Eight gaat hij terug wat naar z'n roots. Niet zo vernieuwend meer, maar wel veilig. En met een goeie film als gevolg.

Veel Mickey is er niet te zien, het draait vooral rond de skeletten in het spookhuis. Een product van zijn tijd waarbij Disney vooral muziek gebruikte in zijn korte animaties. Maar het zou nog even duren voor je een betere balans krijgt tussen de animatie en de muziek waarbij het genieten is van het ritme van de animatie. Het begin is wel wat horror, kan me voorstellen dat bijna 100 jaar geleden meer impact had.

Ik ben wel fan van de Poirot films met en door Kenneth Branagh. Visueel zeker de moeite, mooie shots en ook al is dit weer de 3e film met Poirot, zijn het toch losstaande films. Dat alleen al kan je in deze tijd maar toejuichen.

Branagh kan weer rekenen op een bekende cast en een boeiend verhaal van de hand van Agatha Christie. Niet zomaar een detectiveverhaal, maar met de nodige horror er bij. Al is het uiteindelijk ook 'maar' een whodunit. Sommige dingen zag ik al direct en ik moet zeggen dat het mysterie wel wat uitblijft tegenover de vorige films. Want de cast is dan wel bekend, echt sterk zijn ze niet. Gelukkig valt Branagh wel mee, al heeft zijn personage ook niet meteen een grote diepgang. Jammer, want Branagh slaagt er wel in om van een Poirotfilm meer te maken dan enkel een wat grijze tvfilm. Je blijft wat op je honger zitten in dit 3e film, maar over het algemeen heb ik er wel van genoten.

Een gothic haunted house verhaal met een vrij grote cast voor dit soort film. Al zal dat bij de acteurs niet meteen bovenaan het lijstje staan van beste films. Regisseur Jan de Bont maakte wel meer leuke films in de 90's met Speed en Twister. En niet veel later Tomb Raider. The Haunting heeft wel de nodige potentie en kan terugvallen op een interessant verhaal. Visueel is het kasteel best mooi, maar merk je wel dat de effecten uit een andere tijd komen. Geef dit in handen van bvb Guillermo del Toro of Tim Burton en je krijgt een hele andere film. Ik hou wel van dit soort griezelverhalen. Geen echte horror, maar sfeervolle kampvuurverhalen.

Het is geweten dat het naziregime voor een groot stuk een proces was van allemaal kleine radartjes met mensen die er aan deelnamen als een uitvergrote bureaucratie zonder te (willen) beseffen waar ze aan meewerkten. Het verhaal van Der Hauptmann lijkt overdreven, maar is wel degelijk echt gebeurd. Het geeft in grote lijnen twee dingen mee. Het effect van een uniform dat voor een machtsgevoel zorgt. Denk ook aan de film Das Experiment waarin de helft van een groep cipier speelt en de andere helft gevangene. Ook echt gebeurd met hetzelfde gevolg waarbij het uniform voor een grotere zelfzekerheid en machtsgevoel zorgt. Daarnaast heb je de bureaucratie, waarbij er geen probleem lijkt te zijn als de regels maar gevolgd worden. En zelfs als het ethisch een probleem lijkt te worden, wordt er gereageerd volgens de regels.

Hoe je het ook bekijkt, dit concept zorgt alvast voor een boeiend verhaal. Maar ook de aankleding is mooi gedaan. Uiteraard in zwart-wit zoals wel meer bij oorlogsfilms. Maar met mooie fotografie en belichting. En het effect van bvb een bomaanslag of schietpartij komt hard binnen.

Meer dan 10 jaar later nog eens herzien. Ondertussen ook een pak meer Ghibli films kunnen bekijken. En daar zitten toch wel betere pareltjes tussen. Deze film is nog altijd een leuk sprookje. Het duurt even voor het op gang geraakt en visueel is het niet enorm bijzonder. Maar toch enkele boeiende figuren en kwalitatief zeker goed gemaakt. Blijft een heerlijke film om weer te zien.

Tijd voor herziening van deze geweldige slasher met uiteraard de briljante plottwist. Door de ene geprezen, door de andere net afgeschoten. Het is een zeer sfeervolle horror geworden met de immer prachtige Cécile De France. Regisseur Alexandre Aja heeft de touwtjes in handen als schrijver, regisseur en producer. En dat bij een onafhankelijk label waar de regels van Hollywood iets minder tellen. Dat geeft hem wat meer artistieke vrijheid, een verschil met zijn latere film Piranha 3D bvb. Al tekenend dat de film in de VS werd gecensureerd. Maar de film kreeg er door de critici wel wat tegenwind. Slashers zijn ze er wel gewend, maar niet deze hoeveelheid gore.

De soundtrack is niet slecht, vooral het nummer tijdens de openingstitels was spannend. Alleen jammer dat ze daarna met dat nummer van Muse kwamen. Dat haalde de sfeer toch wat weg en gaf zo'n commercieel sausje dat niet nodig was.

1 van 2 theatrical released cartoons met de Fab Five van Disney: Mickey, Minnie, Donald, Goofy & Pluto. Jeugdnostalgie en uiteraard ben ik van na 1937, werd dit vroeger wel meer afgespeeld. Leuke animatie met een selectie grappen. Disney is hier vooral weer sterk in de combinatie van animatie met muziek.

Steven Soderbergh weet altijd bekende acteurs aan te trekken, zonder daar dan iets mee te doen. Hij zal een betere vriend zijn dan een regisseur. En met af en toe een toevalstreffer in de bioscoop schrikt hij z'n vrienden niet af natuurlijk. Haywire heeft veel potentie. Het verhaal is niet slecht en ook met Gina Carano een geschikte lead in een actiefilm. De rest is wat miscast en wordt eerder als naam op een affiche gebruikt. Hij had het geld beter wat meer in de afwerking gestoken. Nu komt het nogal low budget over.

De film zoekt haar weg tussen een spionagethriller, film noir en actiefilm. Maar weet nooit de juiste mix te vinden. Het mag wel eens anders zijn en ik hoef geen grootse explosies of opjuttende muziek of geluidseffecten bij knokpartijen. En in tegenstelling tot Jason Bourne wordt hier minder met de camera geschud omdat Carano beter is in de actiescènes. Dat ze minder acteert hoeft geen probleem te zijn in dit genre.

Een aangename film dus die net te kort komt als blockbuster en te standaard is om als alternatieve actiefilm door te gaan. Beter dan verwacht, maar minder dan het had kunnen zijn.

Een film voor de liefhebbers en die zullen niet in de meerderheid zijn vrees ik. Ik had moeten weten dat het me niet zou liggen natuurlijk. Dit is een donkere film met een groot experimenteergehalte. Geen tijd voor opbouw sfeer en verhaal is uiteraard compleet afwezig. Niets mis mee, het hoort bij het genre. Maar daar ben ik persoonlijk niets mee. Een uitzonderlijke film, maar niet mijn ding.

Mijn 2e film van Susanne Bier na Efter brylluppet en bij deze zo goed meegevallen dat het ook niet de laatste zal zijn. Ik ben al een liefhebber van de Scandinavische films. De titel Haevnen deed me eerst denken aan Heaven, maar het is blijkbaar het Deens voor 'wraak'. Titel die bij de film past, maar de Engelse titel In a better world is evengoed niet misplaatst.

Haevnen toont wereld zoals hij is met goed en slechte dingen. In a better world kan verwijzen naar een wereld zonder geweld, maar evengoed dat in die betere wereld de slechteriken gestraft worden. Maar in het echte leven ligt dat niet zo simpel. Je kan niet zomaar geweld met geweld afstraffen. Dat is niet simpel en het ene geval is het andere niet. Mooi om die verschillende facetten te zien. De jongen die gepest wordt, maar ook de man die geslagen wordt, de Big Man die vrouwen open snijdt tot zelfs de moeder van Christian die overleden is wat hij evengoed wil wreken op zijn vader.

Bier is sterk in die dingen, al zal dit misschien niet iedereen aanspreken. Ze neemt de tijd om de personages uit te werken en ook die kleine dingen een belangrijke plaats te geven. En vooral die passende muziek die een mix is tussen de Afrikaanse scènes en de Deense. Een mooie bijdragen bij de film.

Haevnen is heel goed meegevallen en doet me zeker smaken naar meer van Susanne Bier. Een aanrader!

Een horrorkomedie die zich stap voor stap ontrafelt. Niet dat het verhaal zo ingewikkeld is, maar de ware toedracht komt niet vanaf de eerste minuut boven water. Henry Rollins speelt een solitaire man die droog van zich afbijt als hij wordt lastig gevallen. De droge humor ligt me wel en zorgt voor leuke scènes. Zoals te verwachten wordt het iets minder als de pointe helemaal bekend wordt, maar gelukkig ligt de focus daar niet te hard op. Eigenlijk is het een film stijl The Equalizer, maar dan indie en met een hoek af.

Een film met een mooi verhaal dat helaas niet altijd de diepgang kent die het zou moeten meegeven. Het verhaal van een vader die zijn zoon alle kansen wil geven en er alles voor over heeft om hem bij een goeie vioolleraar te brengen. In de grote stad leren beiden elkaar en de wereld wat beter kennen. De interactie tussen Xiaochun en zijn vader is wel mooi. Al blijft het verder wat oppervlakkig. Gelukkig is het talent van vioolspelen goed genoeg om van te genieten. En met Tsjaikovski's muziek wordt de zweep er toch nog opgelegd. Ook daar weer weinig diepgang die ik toch had verwacht, maar de muziek is niet slecht natuurlijk.

Together heeft veel potentie die het niet gebruikt. Maar het is toch net boeiend genoeg om boven het gemiddelde te komen.

Een actiefilm met actuele politieke knipogen en 2 acteurs die zich thuis voelen in het genre. Ze hebben weinig charisma onderling en doen weinig bijzonder, maar ze kunnen een popcorn film als dit wel dragen. Samen met het nodige budget. De actie is ook het belangrijkste, want de humor werkt niet zo goed en spanning is ook ver te zoeken. Maar genoeg entertainment voor een zondagse filmkijkbeurt.

Tijd om de film nog een keer te zien. De film die zeker toen geboekt stond als het ultieme moment in de filmgeschiedenis dat we Al Pacino en Robert De Niro tegenover elkaar aan het werk zien en dan nog met best sterke prestaties. Heat is een spannende thriller geworden met zowel pittige actiescènes die niet per se 'cool' willen zijn met de nodige humor. Geen domme oneliners in deze film, maar een harde thriller.

Naast Pacion en De Niro valt ook nu weer de indrukwekkende cast op. Je hebt het team met Kilmer, Sizemore en Trejo. Maar verder ook nog Jon Voight, Ashley Judd, Natalie Portman, Hank Azaria, Henry Rollins, Jeremy Piven en Ted Levine. En nog veel minder bekende namen met herkenbare gezichten. Cinematograaf Dante Spinotti wordt wat onderschat. Niet lang na deze film zou hij wel erkenning krijgen met L.A. Confidential. Maar het is vooral de muziek van Elliot Goldenthal die opvalt met een dreigende spanning op de juiste momenten.

De film liet een grote erfenis na met veel films die beïnvloed werden. Toch valt hier zeker op dat ondanks het idee van een koppige politieagent die achter een berekende crimineel zit (al zoveel gedaan), dat het toch wel in slaagt om de nodige clichés te omzeilen. Met aandacht tussen de onderlinge relaties. Na al die jaren blijft Heat nog mooi overeind.

The heat is de zoveelste buddycopfilm maar met 2 dames wordt het toch nog weer anders. Sandra Bullock is altijd al goed in komedies en Melissa McCarthy past er goed bij. Ze deed me wat denken aan Ricky Gervais. Het verhaal zelf is nogal standaard en buiten de dames doet niemand het echt goed. Enkel die albino agent was nog best grappig. Veel schwung komt er niet in en de grappen zijn van wisselend succes. Maar het was zeker niet vervelend en best wel leuk om een keer te zien.

Een serene documentaire die eigenlijk wel past bij Elliott Smith. De muziek zorgt voor een passend sfeertje en vooral via radio opnames komt Smith zelf regelmatig aan bod. Maar creatief stelt het weinig voor. De klassieke mix van archiefbeelden en interviews. Het is wel goed gemaakt en geeft een beeld van de singer-songwriter. Ze laten vooral de muziek spreken gelukkig, maar het is te onopvallend om boven andere documentaires eruit te schieten.

De film begint al zeer mooi als we het decor zien in de hel waar de duivel Henry ontvangt. Visueel blijft het wel goed gedaan, maar is het ook niet zo bijzonder verder in de film. Het verhaal is echt wel gedateerd, en ik hou nochtans van classic Hollywood. De dialogen zijn weinig bijzonder, de acteerprestaties nogal wisselend. Slecht is de film niet, het kabbelt rustig verder en zorgt voor een feel good film. Al had ik er toch meer van verwacht.

Doorsnee actiefilm, maar meer ook niet. Deed me wat denken aan The Punisher...

In mijn ogen de beste film van Peter Jackson. Vooral omdat hij hier als regisseur meer dan in z'n andere films aandacht besteed aan de acteurs en niet alleen aan andere zaken zoals computereffects of scenes. Zijn regisseurswerk bvb in LOTR heeft een George Lucas-gehalte dat zorgt voor een avontuurlijk geheel maar weinig ruimte laat voor het acteerwerk. Ook bij King Kong was dat minder.

Prachtig script trouwens en mooi uitgewerkt. Je wordt gewoon meegsleurd in de leefwereld van de 2 personages die met gemak de hele film dragen. Ook de fantasiewereld is zeer indrukwekkend.

Sterke aanrader, een film die je zeker moet zien!

Minder kat & muis zoals we dat gewoon zijn, maar eentje met diepgang. Het geweten van Tom misschien? Het is een buitenbeentje in de reeks en dat maakt het op zich al interessant. Al had het toch iets meer mogen zijn.

Een cult animatiefilm. Veel van dit soort animatiefilms voor een wat ouder publiek zijn er helaas niet (meer), of komen toch moeilijker bovendrijven. De animatie is een collage van een reeks kortverhalen en dat maakt het wel boeiend. Voldoende variatie om de fantasie te laten spelen. Maar tegelijk kent het daardoor ook betere en mindere momenten.

De film komt grotendeels van het gelijknamige magazine. Tegelijk werd het een inspiratie op andere films. Eén van de delen is wel een hele duidelijke blauwdruk voor de latere film The Fifth Element. Blijkbaar werden er ook technieken gebruikt in de film die later wel meer werden toegepast. Dat krijg je als je minder rekening moet houden met regels en meer creatieve ruimte hebt. De animatie is soms wel verouderd en het concept zou in deze tijd ook niet meer werken. Maar er zitten nog wel sterke elementen in en de heerlijke ruwe animatiestijl heeft wel iets dat je helaas niet veel meer ziet.

Houden jullie dan maar Bassie en Adriaan. Als ik moet kiezen gaat m'n keuze resoluut naar Urbanus. Deze film is een typische Urbanusfilm die prachtig geregisseerd is door de Belgische Steven Spielberg: Stijn Conincx. Een film die ik al verschillende keren heb gezien en die nog steeds niet gaat vervelen. Vooral omdat de humor en de drama zowat op het zelfde niveau liggen en de film in een gezond evenwicht houden. Niet te zwaar en anderzijds ook niet te plat van humor. En (vooral in de vroegere shows) is toch maar gebleken dat Urbanus qua humor eenzaam aan de top staat in België. Toegegeven met een leuke groep er net onder, maar Urbanus is gewoon de beste.

Een clash tussen acteerstijlen met Hollywoodster Olivia de Havilland, de modernere Montgomery Clift en de theatrale Ralph Richardson. Blijkbaar konden ze elkaar niet echt verdragen. Het zal ergens tussen clashende ego's en overdreven beeld van de media zijn. Wel goed gedaan, en het doet het verhaal geen kwaad.

De film komt van een theaterstuk en is ook praktisch zo weergegeven in de film. Niets mis met theatrale films, een oude filmstijl waar ik wel van hou. Maar het voelt toch wat gedateerd aan. De personages zijn ook niet bepaald sympathieke figuren waar je je in meeleeft. Gelukkig wel goed geacteerd, maar het geheel mist de nodige charme of sfeer. Het verhaal maakt ook veel goed. Dit zal eens een grote klassieker geweest zijn, maar begrijpelijk dat de titel wat in de vergeethoek geraakt is.

Het relaas van een groep wasbeerhonden met de gave om zich te transformeren in iets of iemand. Met het verdwijnen van hun leefruimte, moeten ze creatief zijn om zich te weren tegen de betonbouw. Een ecologisch verhaal dus, niet het enige van Ghibli. Daar is zeker niets mis mee. Pompoko pakt vooral uit met de leuke wezens en de toegankelijke fantasie. Visueel is het niet altijd zo bijzonder en de film mist de charme van de meeste andere Ghibli films. Desondanks blijft het een leuke film met een interessant verhaal.