Opinions

Aangename film van een man die door één gebeurtenis z'n leven ziet veranderen. En daardoor ook z'n banden met andere mensen in het dorp. Z'n relatie met Cledir is eigenlijk een weerspiegeling tussen de oude en nieuwe Maiquel. De macho op versiertoer die een knappe meid aan de haak slaat, maar uiteindelijk met verantwoordelijkheden zit en daarmee worstelt omdat die niet echt passen bij z'n nieuwe 'ik'. Alles wordt mooi ingekaderd met interessante figuren. Het resultaat is een kleurige gangsterfilm met tropische klanken. En niet zoals in andere films iemand zonder toekomst in een ghettowijk.

John Wayne in een 50s western, dan krijg je cowboys vs indianen. Een andere tijdsgeest en een verschil met tijdsgenoot High Noon bvb. Wayne heeft al betere rollen gespeeld, al past hij wel in figuren als Hondo. Een soort lone wolf met een ruwe bolster maar een klein hartje. De andere karakters zijn weinig bijzonder, met uitzondering van Geraldine Page. De combinatie Page en Wayne valt best goed mee. En nog een bekend gezicht (snuit) met de hond Sam die volgens de IMDb de hond Pal is, die Lassie speelt in de tv-serie en enkele films in de jaren 40.

Hooligans, een drama dat al een tijdje op de lijst stond, maar nooit van die lijst af geraakte. Een top 250 film die het goed doet in de Bad Ladder, Elijah Wood in de hoofdrol, voetbal en hooligans, ... Niet echt zaken die me direct aanspreken. Maar de film toch een kans gegeven.

De film is een drama die je als kijker wil meenemen in de sfeer van de Engelse hooligans. Ik ben geen voetballiefhebber en zal nooit begrijpen wat de motivaties zijn voor de acties van dergelijke bendes. Dat komt ook amper in beeld. Het accent ligt meer op de constante vetes, al ontbreekt ook daar alle spanning. De film is op zich wel goed onderhouden en probeert met al dan niet subtiele informatie de kijker te informeren over het onderwerp.

Verder is het verhaal vrij voorspelbaar en niet echt boeiend. Slecht is de film niet helemaal, maar ik begrijp niet wat dit in de top 250 doet. Het acteerwerk is niet slecht, al is het niet moeilijk om wat te liggen zuipen en kloppen op elkaar. Ik zal hooligans nooit verstaan en dat is met deze film zeker niet anders geworden.

Het lijkt wel een subgenre van de romantische komedie. Zet een Britse acteur (Colin Firth, Hugh Grant, Hugh Jackman, ...) in Amerika zodat het een exotisch accent heeft en je bent vertrokken. De humor is gelukkig in dergelijke films iets subtieler dan bij Amerikaanse equivalenten, maar verder blijft het wel een romantische komedie zoals er veel gemaakt worden. Met momenten werkt het wel en krijgt de film zelfs bij mij een glimlach. Maar zoals Colin met z'n ex en z'n nieuwe liefde omgaat is het de vraag of hij zelf nog wel weet waar hij aan toe is. Het leukste van de hele film is nog wel het constante rookverbod waar Minnie Driver mee te maken heeft. En dat is nogal weinig om een hele film te redden helaas.

Gooi [Rec] en Dawn of the dead in een mixer en zet Luc Besson achter de camera en je krijgt La Horde. Op zich is dit natuurlijk niet speciaal, maar ik hou wel van het genre. De actie is hier wel goed, zo geniet ik er van als ze gewoon met de blote handen tegen die zombies aan het vechten zijn. Gewoonlijk is er wel één of andere wijsneus die opmerkt dat je ze door het hoofd moet schieten om ze te kunnen doden. Het tempo ligt hoog en het team dat 10-kleine-negers-gewijs zal afgemaakt worden (dat hoort nu eenmaal bij het genre) is goed samengesteld. Af en toe wat leuke dialogen en oneliners en het kan niet meer kapot. Een klassieker zal het niet worden, maar genoten heb ik wel.

Deed me wat denken aan Princess, al zijn er wel meerdere wraakfilms gemaakt natuurlijk. De nadruk ligt hier op het harde. Op zich is het niet slecht maar het gevaar van routine sluipt dichterbij. Ik moet toegeven dat ik geboeid was door de film en bleef kijken. Het tempo ligt er gelukkig wel in. Maar zoals gezegd is dit één van de vele wraakfilms en ondanks het 'genieten' van deze film vrees ik dat hij niet lang zal blijven hangen in het geheugen. Maar ik heb geen spijt dat ik de film gezien heb. Dat is toch ook al veel.

Een animatie die ik per toeval tegenkwam. Niet van Ghibli, al is de stijl wel gelijkend. De film komt traag op gang en ik denk dat velen zich zullen storen aan het trage tempo. Maar dat is ook net de charme van deze film. De animatie is verbluffend en het oogt als een schilderij met vele details en dan komt dat trage tempo wel van pas. Zeer meeslepend als een sprookje in een fantasiewereld waarin je gewoon wegdroomt.

Het is misschien niet allemaal origineel, maar het zit goed in elkaar en vooral visueel is dit prachtig. Misschien had het net iets korter gemogen, al valt dat nog wel mee. Van mij alvast een hoge score, ik was zeer geboeid door dit pareltje.

De film heeft ongeveer de tijdsduur van een Zoom-sessie. Iets langer, omdat de echte sessie iets later start. Het resultaat is nergens origineel, alleen zijn de handcamera's vervangen door de camera's van een laptop tijdens een videocall. Het gevolg is zowat hetzelfde als tijdens Paranormal Activity. Maar het is een rommeltje en het verhaal kent weinig lijn. Wat de film goed maakt is het Zoom-gegeven, wat herkenbaar is in coronatijden. En de schrikmomenten werken soms wel. Maar boeiend is het nooit. Jammer, want hier kon je meer mee doen.

Jammer deze film. Ik ben niet bij voorbaat gekant tegen tienerfilms. Twilight, Harry Potter, Hunger Games, The 5th wave, Divergent, Golden compass, Percy Jackson, Maze Runner, Narnia en andere films zijn zeker niet slecht en hebben op hun eigen manier wel iets. Meestal gericht op tieners, zodat het voor mij ook niet meer is dan wat entertainment. The Host zit mee in die rij, al bengelt het toch wel onderaan. Weinig creatief en ook niet bepaald mooi om te zien.

Het verhaal houdt zich tussen een tiener versie van Terminator vs Invasion of the body snatchers. Helaas heeft het ook niet meer te vertellen dan de achtervolging van een groep rebellen. Het idee van de twee zielen in één lichaam is niet slecht, maar in praktijk werkt het niet bepaald. Saoirse Ronan is nochtans een sterke actrice die niet echt goed op haar plaats zit. Wat volgens mij aan de regie ligt, omdat het spel met de stemmen hoofdzakelijk buiten de set wordt gespeeld.

Het resultaat is wat saaie en niet bepaald mooie film geworden. Te cliché en eerder met de kassa in gedachten dan te willen uitpakken. Als je films wil zien als tiener, kan je beter eerst de films in het begin van mijn recensie opzoeken.

Een echte aanrader voor liefhebbers van dit genre. De enige minpunten is dat er soms te veel clichés (ook al eerder gemeld in het forum) voorkomen en om een of andere reden is de film geen topper. De maffia is ook compleet ongeloofwaardig en de aandacht wordt net iets te veel gevestigd op Willis om goed te zijn. Verder is er niet veel aan te merken, tenslotte heeft de film een sterk verhaal en is het totaalbeeld goed naar voren gebracht door de regisseur.

In grote lijnen is dit natuurlijk zeer cliché en een B-film, maar als je houdt van het genre valt dit best nog mee. Ondanks de gruwelijke verminkingen blijft de film relatief braaf. Maar de cast valt voor dit soort films nog wel mee. Ik kan me voorstellen dat er een publiek voor is, en gezien de sequels is dat er ook. Met een regisseur als Eli Roth weet je ook op voorhand dat je geen Oscarmateriaal opzet.

De Amerikaanse Eli Roth laat ook wel zien hoe hij Europa (en dan vooral Oost-Europa) ziet. Het lijkt wel een voorlichtingsfilm om niet naar daar te reizen. Voor de meeste castleden is Hostel de best aangeschreven film uit hun palmares...

Eigenaardig genoeg kan deze sequel het niveau (ook al is dat niet zo hoog) van het eerste deel nog best ophouden. Geen 1 op 1 herhaling van het eerste deel maar iets meer interessante slachtoffers en wat meer tip van de sluier van de bad guys. Eli Roth zet de trend verder, je weet ondertussen wat je kan verwachten. En al bij al valt dit voor een 2e deel voor een B-horror film nog best mee.

Inhoudelijk heeft de film niet veel te bieden, dan is het moeilijk om het echt uit te werken natuurlijk. Maar Scott Cooper slaagt er wel in om van het geheel een harde klassieke western te maken. Het verhaal is eenvoudig en de personages weinig achtergrond maar de acteurs maken er zeker het beste van. Mooi aangekleed en harde scènes voor een gewoonlijk licht genre. De western durft nog eens hard te zijn ipv meer richting humor te gaan. De film zal vooral liefhebbers van western aantrekken. Nergens speciaal, maar wel mooi aangekleed.

Leuk filmpje met de nodige persiflages en ook nog een deftig uitgewerkt verhaal. Iets wat m'n wel eens durft te vergeten bij de Amerikaanse parodiefilms als Scary movie en consoorten. De humor is ook veel subtieler, al is het wel in veel gevallen wat voorspelbaar soms.

Dat subtiele wordt soms afgewisseld met Engelse absurditeiten. Denk aan het laatste half uur bvb. Ook de running gag met de zwaan werkt wel.

Het geheel is net iets minder dan Shaun of the dead, maar ik weet wel dat de makers niet op één film teren en in staat zijn om meer van dit soort films af te leveren. Benieuwd of de volgende film ook van deze kwaliteit zal zijn. Geen topper, maar wel een zeker aanrader imo.

Goed dat ik niet eerst naar de score hier was gaan zien. Verwacht van Hot Pursuit geen hoogstaande cinema of acteerwerk. Het lijkt allemaal zo luchtig te zijn, en toch zit het onderliggend best wel goed. Ik moest voldoende lachen en het verhaal was niet slecht. Ik heb me best wel geamuseerd hier. Vergara doet haar ding, maar Witherspoon is best wel leuk. Komedie is zeer moeilijk en ook al is het hier niet zo verfijnd, werkt het toch best.

De film is een directe verwijzing naar de flutfilm Top Gun dat buiten z'n sterke opening niet veel voorstelde. Dan maar lachen met die film en dat werkt wel. De film heeft veel verwijzingen naar andere films en vele slapstick grapjes en flauwe woordspelingen. Maar het bewijst nog maar eens dat dit geen gemakkelijk genre is en de lijn met onderbroekenlol heel dun is. Sheen is ook geen Nielsen en de film kan het niveau van Naked Gun of Airplane niet halen. Desondanks is het wel een gewone komedie geworden, die toch nog beter smaakt dan de Scary Movies, Epics, Disasters, ... (zie ook vorige post) in deze wereld.

Blijft de beste oorlogsfilm ooit. En beste animatiefilm ooit. De film kan met het gebruik van animatie voor symboliek zorgen zonder melig te worden en sfeer scheppen zonder geforceerd over te komen. Door de oorlog te kijken vanuit kinderogen, is het verhaal ook internationaal. Dit gaat niet over goed of slecht en politiek vingerwijzen. Tenslotte zijn het Japanners die in onze ogen aan de verkeerde kant vochten. Voor de kinderen is het gewoon oorlog en proberen ze te overleven. Hun verhaal kan je perfect langs beide kanten van de veldslag (als ik de verschrikkelijke oorlog zo even mag noemen) projecteren. Dit is ook geen lieve animatie of ontspannende avonturenfilm. Het gaat er in verhouding soms wel hard aan toe en pakt in elk geval op je emoties.

Ik kan er zelf moeilijk over spreken wat dit qua impact anno 1988 moest hebben. Ik was amper 10 jaar toen. Terwijl grote studio Disney beroep deed op sprookjes en kinderboeken (ook niet evident toen, het is dankzij Sneeuwwitje dat een kinderboek als Wizard of Oz kon verfilmd worden) en werd animatie al snel in de kinderhoek geduwd. Nausicaä even buiten beschouwing gelaten is dit de eerste animatiefilm van Studio Ghibli die duidelijk een andere toon neerzette. Totoro die tegelijk werd uitgebracht was commercieel dan ook een groter succes.

De film maakt ook nu nog indruk. Mooie beelden, ontroerend verhaal en prachtige muziek. Een film die blijft hangen...

Een korte animatie, maar het verhaal heeft ook niet meer nodig. Als je dit wil rekken moet je er wel dingen aan toevoegen en zal het moeten boeten aan kwaliteit. De film doet wat denken aan de Ghibli stal met een mooie animatie die er wel in past. Al hoort het toch nog niet tot de topfilms van die studio. Daarvoor mis ik net dat tikkeltje warmte, die verrassende fantasie. Het is zeker geen Byôsoku 5 Senchimêtoru.

Deze film is gewoon een mooi sprookje zonder meer. Weinig speciaal, maar wel heel goed in wat het wil brengen. En soms is dat meer dan voldoende.

Een proloog van The Darjeeling Limited, en ik denk dat je dit ook op die manier moet zien. Wat jammer is, want als kortfilm zelf schiet het toch te kort. Zeker gezien andere kortfilms van Wes Anderson die best wel leuke kortverhalen kan vertellen met zijn eigen gekende stijl. Die stijl komt ook wat naar voor hier, maar het geheel is te licht om te blijven hangen en maakt zeker niet de nodige impact.

Een thriller naar waargebeurde feiten. Hotel Mumbai focust helemaal op de gebeurtenissen in hotel Taj Mahal Palace Hotel en bouwt de sfeer op. We maken kennis met enkele personages waarvan we niet weten wie het einde zal halen. Visueel best de moeite, de film zelf heeft het gekende verloop zoals we dat kennen in dit genre. Zeker geen slechte film. Ik ergerde mij wel wat aan Jason Isaacs die hier misplaatst was. Maar verder wel ok.

Het nadeel is dat het onderwerp tevens nefast is voor de beoordeling van de film. De oorlog in Rwanda is zo'n ver-van-mijn-bed-show in verhouding met oorlogen als WO II, Vietnam, Bosnië, Irak, Koeweit, ... zodat het moeilijker is om zo aangegrepen te worden door deze films. Het verhaal is dat ook een zeer waarheidsgetrouwe spiegel die ons voorgehouden wordt.

De film probeert niet te overdramatiseren, wat velen hier blijkbaar te doorsnee vinden. Omdat het te rationeel zou zijn. Door dit ietwat droger te maken komt het verhaal veel duidelijker en sterker over.

Vooral het acteerwerk is de sterkhouder in deze film. Vooral Don Cheadle is ideaal als de hotelmanager die vol frustaties zit door de machteloosheid, ondanks alle beloftes, connecties, pers, VN-soldaten, ... Dit toont aan dat de VN ook maar ingrijpt als het er zelf z'n belang aan heeft (zonder al te politiek te willen gaan hier). Nick Nolte komt wat stroef over, maar als militair kan dat eigenlijk geen kwaad. Jean Reno als Belg is wel ironisch, maar valt nog vrij goed mee.

Een aangrijpend verhaal, dat jammer genoeg in onze Westerse wereld blijft tot een blad uit de geschiedenis en een film die ons doet denken aan Schindler's List. Als Belgen rouwen we meer om de 10 gestorven militairen (wat uiteraard ook jammer is) dan de miljoen onschuldige slachtoffers.

Het concept is vrij mager, een hoop bekende monsters in een hotel met een cliché liefdesverhaaltje. Bovendien is het visueel niet zo echt speciaal. En toch... Het wordt nergens te plat en de humor werkt wel. Enkele geweldige knipogen. De film valt in het genre van animatiefilms als Cloudy with a Chance of Meatballs, Monsters vs Aliens en Igor.

Veel valt er niet over te zeggen eigenlijk, de stemacteurs maken het leuk en amuseren zich duidelijk. Verder weinig creativiteit, maar net sterk vakwerk. Op vlak van entertainment en script dan toch. Hoe van iets simpel zoiets leuk wordt gemaakt is op zich al een verdienste. Eén van de betere films van 2012.

Iets minder dan de voorganger, maar nog steeds meer humor dan menig animatiefilm tegenwoordig. Pixar mag gerust hiervan leren zodat hun films meer zijn dan mooie beelden. Iets waar Pixar wel goed in is, maar wat voor mij niet voldoende is. Het geheel is wat meer gag-gericht in deze sequel, niet abnormaal voor een vervolgfilm in dit genre. Maar toch werkt de humor nog wel. Gewoon goed gemaakte komedie.

Het gekende verhaal rond Sherlock Holmes. Memorabel wordt het nooit, de film wordt duidelijk door het verhaal gedragen en kan er niet veel meer mee doen. Basil Rathbone is wel een goeie Sherlock en de donkere aankleding past bij het verhaal. Op zich is er niets mis mee, al mocht het wel wat meer zijn. Dan vond ik de versie uit 1959 met Peter Cushing en Christopher Lee beter gedaan.

Toch wel een verschil met latere Sherlock Holmes verfilmingen als de Disney klassieker en de versie met Robert Downey Jr waar eerder een good guy tegenover een bad guy wordt gezet met respectievelijk Professor Ratigan en Professor Moriarty. In de film van 1959 hebben we een goed oud mysterie. Holmes heeft wel zijn kenmerken (pijp, hoedje, ...) maar is vooral een detective met een analytisch inzicht. Nog geen parodie op zichzelf met minuscule puzzelstukken die niemand had kunnen oplossen. Hij is gewoon een zeer intelligente detective, gemotiveerd in zijn vak. Dr. Watson is ook niet zomaar een hulpje.

De film mikt op het verhaal, dat dicht bij de boeken staat. Met een kleurrijke Sherlock Holmes in een setting die tussen mysterie en horror hangt. Gemaakt met een beperkt budget, maar het weet daar creatief mee om te gaan. Het zweeft tussen cult en kitch, maar het past wel bij dit genre. Het geeft de film een extra sfeer van het Victoriaanse Engeland. Heerlijk om te zien.

Af en toe geef ik dergelijke komedies een kans in de hoop dat het voor een breed publiek gemaakt is en het met wat geluk toch nog grappig is. Jammer genoeg is dat hier weer niet het geval. Het idee is opnieuw leuker dan de uitwerking. Misschien wat meer voor tienermeiden, maar zeker niet voor de hele familie.

Ik had eerst Devil's Reject gezien (ergens begin 2007) wat me toen wel beviel. Een film in de stijl van Wrong Turn en Texas Chain Saw Massacre maar toch een eigen karakter. De voorganger van die film had ik nog niet gezien: House of 1000 corpses. Tijd dus om die boven te halen en zoals het cliché wil is het origineel (zo goed als) altijd beter dan de sequel. Rob Zombie heeft een eigen stijl van regisseren en het is hier al gezegd, hij steekt z'n achtergrond als muzikant niet weg. Het vergelijk met een Texas Chainsaw Massacre kan je wel plaatsen, maar dit heeft een groter MTV-gehalte meegekregen. De film krijgt een shot suiker in gespoten en geeft het geflpte van de familie perfect meer. De film gaat nu eenmaal over een geschifte bende, en dat wordt mooi weergegeven. Enkele prachtige scènes die de film in het genre wat liften, maar ik moet ook toegeven dat de film zweeft tussen kunst en kitch. Het is er wat over, maar in dit geval hou ik er wel van. Een aanrader voor de liefhebbers!

Kruising tussen Saw en The Cube. Opzich wel een leuke film als je je er niet aan stoort dat het soms nogal voorspelbaar is. Dennis Hopper is hierin nog slechter dan gewoonlijk. Maar ook bij de andere personage had misschien wel wat meer uitwerking van de karakters gemogen. Wel eens leuk om te zien.

Ridley Scott verrast de tijd wel met zijn films. Na enkele teleurstellende film maakte hij in 2021 ook al het boeiende The Last Duel, ook met Adam Driver trouwens. House of Gucci is een wat aparte kleurrijke film waar de critici nogal verdeeld over waren. Tegelijk zie je de naam van Lady Gaga - terecht trouwens - regelmatig bij filmprijzen opduiken. Af en toe ook die van Jared Leto, maar die lijkt bij elke film waar hij aan meewerkt meer en meer te ontgoochelen, vervreemd van de film waar hij in meewerkt. Gelukkig een klein rolletje in House of Gucci, zodat het niet stoort.

De biografie over een modebedrijf, maar het draait niet echt over mode. En het is ook geen standaard biografie. Wat sommigen zien als een karikatuur, is voor mij net een levendige film met de nodige humor. Uiteraard zullen de Gucci's zo niet geweest zijn, maar ik wil op de eerste plaats een goeie film zien. En dat was ook het geval. Een mix van kleurrijke figuren, twee sterke lead acteurs, passende muziek en setting en op tijd en stond een vleugje humor die voor de glimlach zorgt. Hier heb ik best van genoten en ben ik met een goed gevoel terug naar huis gegaan.

Je hebt wel meer films die gebaseerd zijn op pc-games. Maar deze film steekt dat ook niet onder stoelen of banken. Daardoor komt het ook wat minder storend over en krijg je een gezellig laten-we-de-zombies-afmaken-voor-zij-het-doen-film. Gewoon een ontspannende horrorfilm. Heb al veel slechter gezien.