Opinions

Een reeks die met de kijkcijfers gaat lopen, terwijl het betere Divergent de hype niet kan evenaren... Deel 1 van The Hunger Games was net leuk genoeg om te zien. Een Disneyversie van Battle Royale met zoveel suiker erop dat je niet meer proefde wat het originele gerecht was. Na lang twijfelen toch deel 2 gezien en dat was een hele verfrissing. Eindelijk wat avontuur en een spannend verhaal. Blijft een tieneractiefilm, maar tenminste genietbaar. Daarom had ik wel hoop in deze halve finale met deel 1 van het overbodig verdeelde einde.

Het probleem is uiteraard dat splitsen in 2 delen, dat al meer films kapot heeft gemaakt. De films worden nog harder gerekt en al die tijd moet je wel kunnen opvullen. Er gebeurt gewoon niets in deze film. Geen echte actie, enkel wat gepraat en zelfs wat het rebelse betreft blijf ik op mijn honger zitten. Katniss roept een hele film achter Peeta en dat is het enige dat op de voorgrond komt. Terwijl de makers zich richten op de Hunger Games en de strijd tussen de rebellen en het rijke Capitool, schreven de scriptschrijvers over Katniss die haar Peeta terugwil. Resultaat is dat beide intenties mislukken en we met een zeer saaie film zitten. Misschien kan deel 2 van dit einddeel nog wat goedmaken. Deel 1 maakte alvast niet echt veel warm, dus het zal zonder aanloop gebeuren.

Een serie die kapot is gegaan aan de opsplitsing in 4 delen voor winstbejag. De hele essentie in het verhaal is verpakt in deel 2. Deel 1 is te braaf maar leuk als introductie, de laatste delen zijn vrij saai en een uitloper van deel 2. Dit laatste deel is iets beter dan het vorige deel, omdat we hier een mooie afsluiting krijgen. Weinig origineel, maar gelukkig al wat meer actie. De link met bestaande politieke regimes maakt het wel boeiend. Dit is een soort 1984 (George Orwell) of V for Vendetta voor de jeugd.

Ook dit deel heeft veel saaie momenten en deel 3 had nooit in twee delen gesplitst mogen worden. Daardoor mist de trein alle vaart en krijgen we veel slechte randscènes te zien. De films zullen wel hun kijkers gehad hebben, maar hierdoor mogen ze het wel vergeten om de tand des tijds te doorstaan.

Beter dan verwacht eigenlijk. Hunger Games was best een leuke serie, al maakten ze de fout om het laatste deel onnodig te rekken in een part 1 en part 2 zodat het wat in mineur eindigde en er vermoeidheid op zat. Ook Hunger Games kon niet ontsnappen aan een prequel ontsnappen. Prequels werken zelden goed, hebben een voorspelbaar verhaal en je hebt als kijker het gevoel om met een B-ploeg te zitten voor personages die je al kent. Maar gelukkig is deze prequel ook geschreven door de auteur van de originele boekenreeks en is het best een goeie cast. Bovendien volgen we een personages dat toch wel de bad guy was in de originele trilogie en hier als hoofdpersonage/held wordt naar voorgeschoven. De vraag is dus vooral hoe beide verhalen gelinkt zullen worden in de film.

Omdat de focus wat op een ander personage ligt (nog geen sprake van Katniss Everdeen), blijft het interessant. En met Tom Blyth krijgt Snow voldoende achtergrond. Rachel Zegler toonde al met West Side Story dat ze kan acteren en gelukkig doet ze het hier ook goed, want met grote missers als Snow White en Shazam heb je serieuze troeven nodig om je publiek terug te winnen.

Ballad of Songbirds & Snakes blijft een blockbuster in een franchise (en een prequel), maar kan genoeg entertainen. Veel nieuws zie je niet, maar qua amusement doet de film wat het moet doen. En ben ik nieuwsgierig genoeg om ook het volgende deel te zien.

Ik had niet veel verwachtingen in deze film. Tony Scott staat niet echt bepaald bekend vanwege de inhoud, meer met blockbusters als Enemy of the state en Man on fire, waarmee het beste dan ook gezegd is. Zeer knap regiedebuut in een film die meer weg heeft van David Lynch light. Een vampierenfilm die echt doelt op de honger en de achterliggende passie. Bowie brengt het er niet slecht van af, maar vooral Deneuve en Sarandon acteren met veel overtuiging. En de sfeerzetting is ook wel meeslepend. Misschien geen echte topper, maar wel van genoten, en zeer verrassend filmpje van Tony Scott. Knap!

Anno 2014 een film uit 1990 kijken met een verhaal uit 1984, volop Koude Oorlog is best een verrijking. Voor één keer speelt de zogezegde datering in het voordeel van de film. Het versterkt de geloofwaardigheid moet ik zeggen. Wat actie/thrillers betreft zijn we ondertussen een heel ander genre gewoon met tal van computereffecten, grootse explosies en flauwe oneliners. De kracht in de Hunt for Red October is net de wat serieuzere aanpak met meer aandacht voor een sterk verhaal. Door het niet te humoristisch of lichtvoetig aan te pakken, komt de gespannen sfeer die bij de Koude Oorlog hoort, veel beter naar voren. Ik merk veel meer spanning dan we tegenwoordig in thrillers tegenkomen.

John McTiernan heeft duidelijk de film stevig in handen en haalt ook meer uit het acteerwerk. Sean Connery speelt één van z'n betere rollen en wordt terecht voor de tweede keer als hoofdrolspeler genomineerd bij de BAFTA's. En ook Alec Baldwin, die niet meteen bekend staat als de beste acteur, speelt één van z'n beste rollen. Verder is het een cast die wel werkt met mooie rollen voor oa James Earl Jones, Sam Neill, Tim Curry en Stellan Skarsgård.

De grote verdienste is vooral die van schrijver Tom Clancy en het is McTiernan gelukt om de vertaling te maken naar het grote doek. De figuur van Jack Ryan is meteen gezet en de spanning komt goed naar voren. Ik ben vol lof voor de regie, de cast, de muziek en het verhaal. Ik kan iedereen aanraden om de film (nog) eens te bekijken.

The Hunt is best wel een leuke komedie. Je wordt zeker in het begin constant op het verkeerde been gezet. En de humor is lekker zwart. De hoofdrolspeelster heeft een aparte acteerstijl. Maar op zich past het wel goed bij het genre. Het concept van de jacht op mensen is al meer gedaan. Meestal ligt daar de focus op de actie of de spanning. Nu is dat eerder humor geworden en dat werkt wel. Gelukkige weet het ook het juiste publiek te bereiken en krijgen we geen tienerhumor en zelfcensuur bij de bloederige scenes. Vermakelijke film dit!

Ik ben meer van het genre beginnen houden na gelijkaardige films als Yip Man en Wong Fei Hung. Huo Yuan Jia of Fearless (de naam van de man zal te moeilijk geweest zijn voor de Engelstalige markt en een naam is moeilijk te vertalen) is gebaseerd op een waargebeurde feiten. Dit vermengd met de nodige legendes die rond de man werden verteld, levert dat een mooi verhaal op. Een verhaal dat we misschien al wel meer gezien hebben over iemand die in China opstaat om de eer van de Chinezen te verdedigen tegen vreemde mogendheden die begin 20e er hun intrede deden.

De film mikt meer op sfeer en drama dan op humor. Maar wel sterk aanwezig zijn natuurlijk de uitgekiemde gevechten. Ieder zijn stijl natuurlijk, maar Jet Li kan nog altijd op hoog niveau meedraaien.

Het verhaal is niet zo evident, Huo Yuan Jia is in het begin geen sympathiek figuur, in tegenstelling tot bvb Yip Man of Wong Fei-hung. Er is ook nog geen echte dreiging en de man is vooral bezig met zichzelf. Hij wil de grootste zijn en eer is in zijn ogen nog wraak. We krijgen gaandeweg een wedergeboorte van hem als hij tot inkeer komt als het wat uit de hand loopt. Je kan je je amper voorstellen dat regisseur Ronny Yu voor deze film titels maakte als Bride of Chucky, 51st state en Freddy vs Jason. Het feit dat hij bij die films geen producer was, kan misschien ook wel meegespeeld hebben. Ik veronderstel dat Huo Yuan Jia meer zijn ding was.

Dit is een film die bij elke kijkbeurt beter wordt. Er valt meer te zien dan de zoveelste Chinese martial-art films. Een zeer mooie film!

Een mix tussen Fast & The Furious en een rampenfilm, maar dan met een pak minder budget en talent. De binnenscènes zullen vooral nodig zijn om de slechte CGI van de storm wat te verbergen. Er gebeurt gelukkig genoeg om het nog ietwat leuk te houden, maar daar is dan het meeste mee gezegd.

Dan krijg je ergens plots deze dialoog: I'm out of bullets! / Well how'd that happen? / I shot them all! die tussen de rest van de standaard tekst toch voor een glimlach zorgt. Jammer dat er niet meer van dit in zit. Wat zelfspot had de film goed gedaan. De focus lag te veel op een echte actiefilm.

Liefhebbers van dit soort B-films zullen er wel van genieten. Maar je gaat niets missen als je deze skipt.

Op zich geen slechte film, al is hij nergens echt speciaal. Denzel speelt zoals gewoonlijk, maar ook niet fantastisch. De randfiguren zijn historisch misschien wel correct, maar in deze film met momenten vrij saai en amper uitgewerkt. Het verhaal is nog wel boeiend, maar dat ligt meer aan de frustrerende gebeurtenis die het leven van Carter toch wel gehypothekeerde. Qua filmmuziek was het logisch dat het gelijknamige nummer van Bob Dylan een grote rol speelde, maar 3 keer het nummer opvoeren doet het lied jammer genoeg wat in kracht afnemen. Best te genieten film, maar geen topper.

Oorlogsfilms zijn er met hopen en je moet al sterk uit de hoek komen om daarin origineel te zijn. Sinds de oorlog in Irak kwamen er nieuwe films na de vele films over Vietnam of WOII. Een ander type van oorlogvoering eigenlijk ook. The Hurt Locker geeft geen compleet beeld van de oorlog, maar volgt enkele soldaten in missie met als opvallend gegeven dat één van hen een bomontruimer is. De vrij realistische stijl (al blijft dat relatief als je er zelf toch niet geweest bent) en de spanning van een bom die gaat aflopen, zorgen voor een boeiende film. Maar in z'n geheel is het ook niet meer dan dat. Als pure sfeerfilm is het te braaf en als spektakelfilm is de minimum aan verhaallijn te klein. En voor een film die zich toelegt op het uitwerken van enkele personages, slaat het daar ook de bal mis. Ik moet geen pure drama hebben, maar toch iets meer uitwerking had gemogen.

The Hurt Locker is zeker niet de beste film en na het zien van Black Hawk Down niet zo lang geleden, merk je wel dat het dat niveau niet kan halen. Maar kwalitatief is het best wel mooi gefilmd en maken de verschillende aparte scènes nog een beetje goed.

Hollywood is er in geslaagd om een sport als boksen in verschillende films tot iets spannends te maken. Iets wat me anders nooit interesseert. Met pool lukt het echter niet. De focus ligt op het gokken en niet op de pool en dat maakt die scènes weinig boeiend. The Hustler kent enkele leuke personages en Paul Newman is een goeie acteur, maar het wordt nergens interessant en het geheel oogt nogal saai en langdradig. De film heeft de tijd niet helemaal doorstaan. Ik had hier toch meer van verwacht.

Een crimi-film als een sexy versie van de Scorsese gangsterfilms met een rise & fall. Het begint boeiend met kleurrijke figuren in een zwoele omgeving met passende neonlichten. Maar dan valt de film wat stil en loopt het een stramien verhaaltje af. De actrices deden het niet slecht, maar dat maakte de film niet goed in de tweede helft. Jammer, want hier had meer ingezeten. Het werd allemaal iets te afstandelijk. Een gemiste kans.

Mijn 4e Kim Ki-Duk film ondertussen en opnieuw een sterk staaltje cinema. Een film met heerlijke muziek die je meesleept in een golf van emoties. Het zwijgen van de personages doet de aandacht nog meer trekken naar de karakters zelf en de banden tussen hen.

Een film die niet alleen mooi is maar ook af en toe doet verrassen zoals de zelfmoordscène, de ontmaagding van het meisje en het zinken van de boot. Geweldige idee en prachtig metaforisch neergezet allemaal. Hoog tijd om Bin-Jip eens vast te nemen uit m'n collectie.

Ik las ergens 'Before Sunrise maar dan onder invloed van vodka' en dat is geen slechte beschrijving. Een semi-romantisch verhaal op een trein van twee mensen die elkaar per toeval tegen komen. Maar Compartment no. 6 heeft minder romantiek en de nodige drama. Toch zijn het twee boeiende figuren, elk op weg naar hun toekomst. De twee liggen op het eerste zicht ver uit elkaar en ook al komen we niet zo heel veel te weten, schudden ze elkaar figuurlijk wakker gedurende de reis. Klaar voor de toekomst, ook als het niet is wat ze droomden. Ze ondersteunen elkaar om met nieuwe moed en warmte verder te gaan. Mooie film waar je dicht op de hoofdpersonages zit als kijker. Waar het koude harde Rusland samenkomt met de ontluikende warmte die beetje bij beetje in de personages groeit.