Opinions

Ik had hier helaas meer van verwacht. The Hangover is een komedie geworden met vrij saaie cliché humor en zoals te verwachten de typische grappen met een blote kont en seksistische opmerkingen. Het is al te gemakkelijk om allerlei zaken in het verhaal te gieten met telkens opnieuw de verwondering. Maar zo fantastisch zijn die niet. Het geheel lijkt wel een Disneyfilm voor halfvolwassen mannen. Hier zal wel een publiek voor zijn, maar ik vond hem toch niet echt geslaagd.

Geweldige film. Toen de film begon, dacht ik dat het een lange trage zit zou worden, maar al snel komt het tempo er in, mede dankzij de sterke soundtrack. De sfeer deed me wat denken aan Lola Rennt met momenten. Saoirse Ronan ken ik enkel van Atonement en recent The Lovely Bones. Maar ze kan de film perfect dragen. Het komt in elk geval mooi uit met Cate Blanchett al tegenspeler. Eric Bana is het enige minpunt in de film. Blijft een tweederangsacteur. Verder zit de film wel als gegoten met de nodige humor, visueel mooie scènes, passende muziek en vooral een eigen stijl. Joe Wright kon me al overtuigen met Atonement (al is dat niet met deze film te vergelijken) en ben wel benieuwd naar meer van hem. Een aanrader deze film!

Een typische Allen-film, waar de liefhebbers zeker van zullen houden. Hij haalt het niveau niet van Annie Halle of Manhattan, maar de dialogen en karakters zijn wel typisch voor hem. De film is niet altijd samenhangend en ook al komen ze uitgebreid aan bod, zitten de zussen niet helemaal op de voorgrond. En de meeste scènes met Woody Allen lopen qua verhaal wat op de zijlijn. De humor is best wel goed en de film heeft een indrukwekkende cast. Want naast de zussen (Mia Farrow, Barbara Hersey en Dianne Wiest) en hun partners (Allen, Cain en Max von Sydow) zijn er ook rollen voor Carrie Fisher, Julia Louis-Dreyfus, Julie Kavner (Marge Simpson) en Hollywoodlegende Maureen O'Sullivan (Jane uit de 30s film Tarzan the Ape Man) die bovendien de moeder van Mia Farrow is.

Een film die veel minder is dan Silence of the lambs. Hopkins straalt minder dreiging uit in Hannibal en ook Moore is een beetje miscast. Foster was veel breekbaarder, wat het contrast met Lecter beter liet uitkomen. In Hannibal zitten ook veel minder interessante figuren. Het budget ligt wel wat hoger denk ik, zodat het qua beeldvorming en actie beter is. Spanning en script zijn dan weer minder. Een vervolg dat op zich nog wel te genieten is, maar niet aan het niveau van Silence of the lambs raakt.

De upgrade van de sprookjes gaat verder. En dit keer is het tijd voor Hans en Grietje. Leuke insteek natuurlijk, al is het niet zo evident om van een toch wat kort verhaal een anderhalf uur vertier te maken. En het probleem dat je hier hebt is dat heksen eigenlijk nooit werken in een film. Om aan het beeld van een heks te voldoen zit je al snel met een clichématige oude lelijke heks. Dat de heks in deze film af en toe het uitzicht heeft van Femke Janssen is wel leuk natuurlijk, maar helpt niet helemaal om het imago van de heks op te krikken.

Met het avontuur- en actiegehalte krijgen we met Hans en Grietje een aangename film, maar blijft het braaf eigenlijk om er bovenuit te springen. We hebben dit allemaal al een keer gezien. Het doet dan ook wat denken aan bvb Van Helsing. Resultaat is dus een aangename film, maar meer niet. Het zijn de details die het nog wat doen: Hans met diabetes of de fan met de plakboek.

Gelukkig brengt Shyamalan het er terug beter af. Na het wat minderen The Village en het gedrocht Lady in the water had ik niet veel hoop in de regisseur. Toch even een kans geven omdat het verhaal me wel aansprak. En dat is goed uitgedraaid. The Happening kan de sfeer van Signs terug oppikken en Shyamalan kan in tegenstelling tot de vorige twee films, wel de spanning behouden. In tegenstelling tot andere thrillers van dit genre geeft hij niet zwart/wit een verklaring van de gebeurtenissen weer. Dat maakt het nog geheimzinniger. Al is het einde vrij moraliserend.

Geweldig hoe hij op den duur de spanning er zelfs kan inhouden door gewoon wind door het gras en de bomen te laten waaien. Origineel ook hoe de mensen zichzelf van kant willen maken en niet de zoveelste zombiefilm door een virus.

En qua humor zit het ook goed. Denk aan Wahlberg die tegen een plant aan het praten is en dan merkt dat het plastiek is. Het acteerwerk op zich is niet altijd geweldig, daar moet de film het zeker niet van hebben. Maar hij is wel beter meegevallen dan verwacht.

Amerikanen en cynische humor werkt niet altijd moet ik zeggen. Maar laat ik positief beginnen. Happiness is een zootje ongeregelde figuren die soms wel leuke scènes opleveren. Het een al wat beter dan de andere. Dat gedoe met die ouders van de 3 zussen was niet zo interessant en de schrijfster van de drie kwam ook niet over.

Happiness lijkt wel een chizofrene film te worden die niet goed weet hoe het geweldige script aan te pakken. Dat levert een mix op van American Pie en een Woody Allen film. Voor elke scherpe grap is er wel een goedkope tegenhanger helaas. Misschien had de film zich ook wat beter kunnen focussen op minder thema's. Met een kortere tijdsduur had het veel aantrekkelijker geweest.

De cast past wel bij dit soort film, maar ik ben niet zo'n liefhebber van Philip Seymour Hoffman. Hj zet niet bepaald de meest interessante personages neer (voor mijn filmsmaak). Geen sterke film dus, maar wel genoeg materiaal dat de film omhoog trekt. Al vraag ik me wel af of dit de goeie aanpak was...

Een blik op de maatschappij, hoppend van geluk naar geluk om uiteindelijk alles te missen en zich te verdrinken in materialisme. Visueel leuk gebracht in een korte snelle vaart.

De leukste horrorkomedie sinds Final Destination. Het vindt de juiste combinatie tussen mysterie (who don't it) en de nodige komedie zonder te flauw te worden. De cast amuseert zich blijkbaar, het tempo ligt hoog genoeg en de film zorgt voor de perfecte cocktail van humor, romantiek en oneliners. Ik moest ook meteen aan Final Destination denken. Ook hier zit een leuke franchise uit met films die misschien niet tot de beste horrorfilms horen, maar die ik als guilty pleasure zeker zal opzoeken. Een onverwachte meevaller die me zeker bevallen is.

Meer van hetzelfde met quasi dezelfde cast. Het is dan ook opnieuw genieten. Alleen doet het er iets minder toe wie de moordenaar is en zit er af en toe teveel een boodschap in. Daardoor mist het dat vlotte tempo van het eerste deel. Dat er voorlopig geen 3e deel komt, is dus niet slecht. Tenzij ze met een fris idee komen om de reeks op dezelfde manier verder te zetten. Toch van genoten nog. Voor de liefhebbers van het eerste deel.

Tja, veel over gelezen... de film die in Amerika Bond van de nr 1 hield, meer kans heeft op een Oscar heeft dan Cars... Dikke teleurstelling. De film oogt niet slecht, maar qua verhaal had ik meer aan Cars bvb. Weinig humor en eigenlijk is het nogal goedkoop om ipv een kwalitatieve tekenfilm te willen scoren, gebruik te maken van foute popdeuntjes die iedereen zowiezo kent, enkele lieftallige pinguins en een hoop zoetzeme voorspelbare liefde. En vrij moraliserend, vandaar ook de kans voor de oscar zeker?

Enige sterkhouders zijn de mooie achtergronden, de grappige kleine pinguins en ook de eerste keer dat ik zo'n gevaarlijke zeeleeuw heb gezien. En dit is volgens mij de eerste animatiedierenfilm sinds lange tijd zonder hyperkinetisch knaagdier. Doorsnee filmpje, maar een die ik toch niet in huis ga halen... 2.5 sterren.

Over de val van een man die alles heeft, maar toch nog risico's neemt om meer te krijgen. En dan blijkt nog maar eens dat als het er echt op aan komt je niet zomaar op iedereen kan vertrouwen. Iemand kennen is nog altijd iets anders dan vriendschap.

Tot zover het idee van de film dat wel leuk is bij Vlaamse films. Drama doet het altijd wel goed in Vlaanderen. Alleen is het nogal droog uitgewerkt en rammelt de film het verhaal maar wat af. Het einde is niet slecht, al zit er geen spanning in eens je weet wat de clue is. De personages zijn meer typetjes en hebben weinig persoonlijkheid. Enkel het hoofdpersonage krijgt wat diepgang, al is dat ook maar omdat het verhaal dat vraagt. Acteerwerk is vrij standaard.

Helemaal geen fan van Screwy Squirrel. En de animatie zelf is ook nogal belegen en gedateerd. Tex Avery maakte andere animaties met meer woordspelingen of het doorbreken van de vierde muur. En dat ontbreekt helemaal. Het is wat ongrappige slapstick geworden.

De grote troef van deze film is de constante onzekerheid of Jeff nu wel iets verkeerd heeft gedaan of niet. Zo ja, is het zijn verdiende loon (zonder een discussie te beginnen over het feit dat je het recht zelf in eigen handen mag nemen), anders is hij wel het slachtoffer van iets waarbij de kans altijd bestaat dat hij onschuldig is. Sterke dialogen en een spanning waarbij je jezelf constant afvraagt wie nu in z'n recht is en wat er effectief gebeurd is.

De film beviel me beter bij herziening. David Slade doet z'n job zeer goed.

The Bodyguard zonder romantiek. JCVD speelt op safe met de rol van oud-veteraan die bovendien nog een oorlogstrauma met zich meedraagt. En dan gevraagd wordt om een job te doen als bodyguard. Het verhaal stelt op zich niet veel voor, maar voor het genre moet dat niet altijd. Geen opvallende film van JCVD, maar de man heeft al slechter gedaan. Liefhebbers zullen hier wel van genieten.

Deze Beatlesfilm is denkelijk enkel interessant als je van The Beatles houdt. Qua verhaal is het natuurlijk niet veel en echt acteren kan je het niet noemen. Maar we zien wel de Beatles die hun ding doen. Er wordt veel geïmproviseerd en ze blijven zichzelf: The Beatles. Muzikanten en zangers die anno 1964 nog volop optreden en doorbreken in heel de wereld. Dit zijn echte supersterren. Tegelijkertijd zijn dit 4 twintigers die zich goed amuseren en een eigen humor hebben die nogal aansluit bij die van Monty Python. Niet ontoevallig, want 15 jaar later zou George Harrison de film Life Of Brian van hen financieren en er een rolletje in meespelen.

Je hebt een tweedelig gevoel bij deze film. Er is gekozen voor veel improvisatie, wat meer natuurlijke Beatles met zich meebrengt. En die vallen best wel mee met hun humor. Anderzijds had een andere regisseur hier misschien wel meer uit kunnen halen. Maar zou dat wel lukken met het kwartet dat vooral muzieksterren zijn en geen acteurs?

A hard day's night is vooral een muzikale terugblik op één van de grootste muzikale acts ooit in de geschiedenis. Het doet alvast smaken naar een grootse documentaire of biopic van hen.

Wat een slechte Van Damme film. Hij is hier een wannabe Rambo. En veel stijl hebben z'n gevechten hier ook niet echt moet ik zeggen. Het idee van de jacht is trouwens ook al veel beter uitgewerkt. Dat gaat helemaal verloren omdat al de jagers gewoon figuranten zijn. Geen domme oneliners die nog voor een glimlach kunnen zorgen, weinig echte actie en verder de gewoonlijke clichés. Er zijn slechter films, maar deze is op het randje van slaapverwekkend.

De carrière van Steven Seagal begon veelbelovend met Above the law in 1988. Toch zou het duren tot Under Siege voor hij een echte klassieker neerzette. Hard to kill is dan wel een klassieke actiefilm, hij heeft met te veel mankementen te maken om echt een goeie film te worden. Deels door een slechte regisseur en een hele foute setting van slechte muziek en even slecht uitgewerkte gevechten. En ook al heeft het genre dat niet echt nodig, een minimum aan acteerwerk, al was het bij de rest van de cast, is toch wel nodig. Wat overblijft is een vrij brave actiefilm die voldoende boeit, maar helaas te hard rammelt om goed te zijn.

Ik dacht dat deze film wel iets voor mij zou zijn, de nodige actie in een wat aparte aanpak met veel flitsende beelden. Het doet denken aan first person shooters, maar ik heb verder totaal niets met games dus veel ben ik er ook niet mee. De aanpak mag dan wel origineel zijn, qua actie en entertainment zie ik er toch niet veel leuks in. Doe mij dan maar John Wick of Crank bvb.

Westerns blijven toch iets nostalgisch, het is tegenwoordig nog moeilijk om een sterke western te maken. Regisseur Jeymes Samuel (broer van zanger Seal trouwens) had met They Die by Dawn in 2013 al eerder een western (kortfilm) gemaakt. De film pakt uit met een indrukwekkende cast: Idris Elba, Jonathan Majors, Regina King, Zazie Beetz, Delroy Lindo en nog meer bekende gezichten waar ik wel 1 of meer films van gezien heb.

Het is wennen, want western is meestal nogal traditioneel met ofwel de ouwe Amerikaanse aanpak ofwel de spaghetti-versie. Al zijn er wel mooie titels die het anders doen natuurlijk. The Harder They Fall zorgt voor een wat meer kleurrijke versie, zowel visueel als de karakters. Weer eens anders dan het zwijgzame type. Daardoor zweeft het wel wat tussen boeiende actie en de nodige spanning. Ben ook minder fan van de muziek in dit geval dat niet echt op zijn plaats is.

De film doet het niet slecht en is best leuk om te zien. Maar het mist de nodige charme om echt goed te worden. En ik had gehoopt dat het nog meer iets creatiever zou zijn. Nu is het vooral een klassieke western met een wat hippe aanpak. En misschien lag de focus wat te verdeeld over de verschillende personages, zodat geen enkele helemaal voluit kon schitteren. De hoofdpersonages van het verhaal krijgen ook te weinig kans om samen te spelen. Er gebeuren veel dingen helaas wat naast elkaar.

Ik ben wel een liefhebber van hun muziek, en was wel benieuwd naar het verhaal achter dit duo. Het gaat hoofdzakelijk over Bridge over Troubled Water. Het album dat het afscheid betekende van Simon & Garfunkel (op enkele reünies na). Er is weinig focus in de documentaire die wat lijkt te hoppen tussen verhalen en weetjes met oude archiefbeelden en getuigenissen van de makers van het album.

Over het duo zelf kom je niet al te veel te weten, dat vraagt een andere documentaire waarschijnlijk. Al gaat de film af en toe terug in de tijd om de evolutie weer te geven. Het resultaat is eerder zo'n aflevering van Classic Albums dat echt op muziekliefhebbers mikt en niet echt een breder publiek wil opzoeken. De sfeer zit wel goed en je voelt de liefde tussen beide heren die eerder muzikaal uit elkaar gegroeid zijn en niet met ruzie uiteen zijn gegaan. Maar het wordt nooit meer dan mannen in een stoel die weliswaar met liefde over het vak praten. En er wordt veel goedgemaakt door de info die je krijgt en het werk dat komt zien bij songwriting en de opnames in de studio.

Aanrader voor muziekliefhebbers dus en vooral als je van het genre houdt. Te standaard voor een breder publiek.

In de jaren '80 begonnen Belgen te experimenteren met muziek in een landje waarin ondersteuning, erkenning, middelen en publiek zeer schaars waren. Wat bij muziek regelmatig wel lukte, was minder het geval bij het medium film. Als er al waardering was, kreeg je verfilmingen van theater of literatuur. Harpya is dan ook een wat aangename uitzondering, al voelt het eindresultaat nog te veel aan als een gedateerd experiment. Het bevalt me al wel beter dan zijn kortfilm Pegasus. Harpya is eerder een update van de kortfilms net rond de vorige eeuwwisseling.

Het leven van één van de belangrijkste vrouwen in de Amerikaanse geschiedenis. Schrijnend dat het zo lang geduurd heeft voor hier een film over gemaakt werd. Het resultaat is een film geworden die vooral de persoon van Harriet centraal zet en er geen heldenfilm of zo van wil maken. Haar daden zijn voldoende om indruk te maken. Tegelijk zorgt dat soms voor een mindere film, omdat het buiten Cynthia Erivo als Harriet niet altijd even sterk is. De cast is niet zo bekend. De makers moesten het stellen met 17 miljoen dollar als budget. Andere biopics van dat jaar zoals Bohemian Rhapsody of Rocketman hadden een budget van 40-50 miljoen. En nog eens het dubbele voor Ford vs Ferrari. Een film als dit mag toch wel wat meer centen gebruiken.

De film is op zich wel mooi, het leven van Harriet is uiteraard boeiend genoeg en Cynthia Erivo is geschikt voor deze rol. Zij staat ook centraal en niet de blanke man, zoals wel meer in dit soort films. Maar het wordt nooit echt groots of indrukwekkend, het is zeker geen epische film. Zonder Erivo had dit misschien wel in de vergeethoek geraakt. Jammer, want het personage verdient beter.

Toch wel een apart genre die wraakfilms. Er zijn de laatste jaren weer enkele bijgemaakt, maar het blijft een leuk genre. Qua verhaal is dit zeker geen echte opvallende film, maar het acteerwerk zit wel goed en de film bevat wel enkele sterke harde scènes. Caine is natuurlijk een grote troef voor de film. Er had misschien wat meer in kunnen zitten, maar uiteindelijk is dit best wel een goeie film geworden. In elk geval een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Wel grappig, in de parodie op YouTube van Honest Trailers overloopt men alle Harry Potter films en deze Chamber of Secrets wordt ook wel eens 'The one that everybody hates' genoemd. Gebeurd wel meer met franchise dat mindere 2e deel. Te snel achter elkaar, geen tijd om de tijd te nemen dus. De acteurs zijn nog altijd niet ingewerkt en het geheel voelt wat rommelig aan. Dobby is een ergelijk figuur en ook Tom Riddle en het spook Mertyl zijn gewoon zeuren. Harry Potter mist de latere tegenstander Voldemort duidelijk. Een wat overbodig deel dit dat je voor het verhaal best kan overslaan volgens mij. De film is nu ook weer niet zo slecht, maar wel het minste deel van de franchise.

Eén van de mindere delen uit de reeks. Je voelt dat het een verplicht hoofdstuk is in aanloop naar de echte finale. Veel zaken hebben we al een keer gezien en het verhaal is niet echt verfrissend. Bovendien ontbreekt het magische dat zich rond film 3 is beginnen settelen en het kinderlijke achter zich had gelaten. Je verwacht dan meer actie of diepgang van de karakters, maar daar blijf je ook met een leeg gevoel zitten. Ik heb nog wel hoop op een mooie finale in het laatste deel, al vraag ik me af of het wel een goed idee was om het laatste boek in twee delen te verfilmen...

Eindelijk het laatste deel. Zo voelt het aan en de film zit ook met dat sfeertje. In plaats van de grote finale, krijgen we meer een zucht van verluchting dat het allemaal gedaan is. Nog eventjes en we zijn er. David Yates is verre van mijn favoriete Harry Potter regisseur geweest. Het verschil is enorm groot met bvb Prisoner of Azkaban of the Goblet of Fire. Deathly Hallow is meer een gevechtsfilm geworden met een kruising tussen Star Wars en Gladiator of Robin Hood. Ik mis het avontuurlijke in de laatste delen. Waar is de magie? Waar is de creativiteit? Wat we hier zagen, kwam al eens langs in de reeks en was ook zo te verwachten. Amper humor in deze film trouwens. Het speels is er helemaal af nu.

Wel mag gezegd worden dat de cast ondertussen gegroeid is in hun rollen. Eerlijkheidshalve zou (naar anologie met de hype rond Lord of the rings) deze film in de lijstjes van de Oscars moeten zitten. Al hadden ze met prestaties uit eerdere films meer kans gehad.

Minder dan het vorige deel, maar toch nog goed bezig. Het kindse geraakt er wat af en er wordt tijd genomen voor het avontuurlijke. Al mist de film soms de nodige humor en neemt het zichzelf wat te au serieux. Je mist ook opnieuw de sterke acteurs van de vorige film. Ik ben in elk geval al blij dat Dobby niet opnieuw te zien is. De hoofdpersonages vervallen soms in cliché scènes met puberliefde maar de figuren van 'the dark side' (om het met een Star Wars term te zeggen) worden toch wat beter uitgewerkt.

Het gaat gelukkig terug iets beter met de reeks. Mooie sfeer en ook de personages krijgen meer persoonlijkheid. Al zat hier toch meer in en ik hoop dat de laatste delen terug voor het verwachte vuurwerk zorgen. Als geheel voelt dit net als de vorige film als verplichtte delen die gewoon nodig zijn om het verhaal te doen kloppen. Geen grote verrassingen, zodat alles terugvalt op humor, sfeer en acteerwerk. In plaats van verhaal en spanning. Gelukkig zitten de acteurs nu al een tijdje in de bekende personagesrollen en worden ze beter uitgewerkt. Al krijgen sommige figuren soms nog snel een figuurlijke oneliner op ze toch nog even in beeld te houden. Ik hoop dat de 2 laatste films voor wat verrassing zorgen en de reeks toch in schoonheid kunnen doen eindigen.

Nogal een saai gedeelte eigenlijk. Het verhaal is nergens verrassend en vertelt eigenlijk wat er verwacht werd na het vorige deel. Op zich is dat wel nodig natuurlijk, maar een beetje humor of spanning had toch wel gemogen. De sfeer zit wel goed, maar iedereen draait precies op automatische piloot en dat is jammer. Hopelijk gaat het niet bergaf met de reeks. De enige verfrissing is de nieuwe lerares die meteen voor het hoogtepunt van de film zorgt. Terwijl het eigenlijk rond de orde en de strijd met Voldemort zou moeten gaan. Verkeerde accenten gelegd?