Opinions

Hitman is een kruising tussen Jason Bourne en The Transporter. De film blinkt uit in goeie ideeën en enkele aangename scènes, maar mist blijkbaar de juiste mensen achter de schermen om er iets opvallends van te maken. Timothy Olyphant doet het niet slecht, al had ik toch graag een ander acteur in deze rol gezien. De tegenstand is ook vrij onopvallend. Het resultaat is een leuke actiefilm geworden, maar meer ook niet.

Ik hoop ooit eens de legende Chuck Norris aan het werk te zien. Dit is mijn 2e film van de man (na Lone Wolf McQuade) en hij kan me niet overtuigen. Ik zal denkelijk moeten teruggrijpen naar de 80's. Deze film heeft weinig karatewerk trouwens en dan val je al snel terug op andere troeven. Helaas zijn die er niet. Wat schietpartijen met enkele stuntmannen die hun best doen om omvergeblazen te worden, maar meer dan een bende gangsters waarvan je weet dat ze het einde van de film niet halen, is het ook niet.

Een film met genoeg vaart om er van te kunnen genieten. Reynolds en Jackson spelen hun standaard rol zonder enige verrassing. Het klikt wel tussen beiden en de humor valt nog wel mee. Het is goed gemaakt bandwerk met humor, actie, achtervolgingen en 2 bekende acteurs die de boel dragen. Liefhebbers van het genre zullen hier best wel van genieten.

Reynolds speelt weer het Reynoldstypetje en daar zullen de fans best van genieten. Maar wat een drukte is deze film met slechte humor en povere actie. De fun is er wat uit na het vorige deel, ondanks de komst van enkele grote namen als Hayek, Banderas en Freeman. De humor werkt nooit en eigenlijk zit je maar te kijken naar een hoop bekende acteurs die heel de tijd liggen te roepen tegen elkaar. Ik verwachtte niet zo heel veel van de film, maar dit stelt wel echt teleur.

Zeer aanstekelijke documentaire over Motown dankzij het duo Gordy & Robinson. Je kent waarschijnlijk de hits en wat namen uit de Motown stal. Ik had ook het beeld van de soms wat te luchtige muziekfabriek tegenover de meer sociaal bewogen Stax Records waar namen zaten als Otis Redding, Booker T, Isaac Hayes. Maar de impact van Motown was veel groter. De docu laat zien hoe divers het label eigenlijk wel was, de problemen waar ze mee te maken hadden, het talent dat er zat, maar ook een tijdsgeest van een haatdragend Amerika tegenover zwarte burgers. Vooral naar het zuiden.

De beelden zijn zeer boeiend, de muziek is alom tegenwoordig. En praktisch alle artiesten komen wel een keer aan bod. Je kan er nog uren over vertellen, maar het geeft wel een goed beeld. En Gordy & Robinson lijken me twee toffe gasten waar ik gerust een avond op café mee wil gaan. Al zijn die ondertussen respectievelijk 95 en 84 jaar.

Na de (te) lange LotR reeks dan toch maar eens beginnen aan de Hobbit-trilogie. Een prequel eigenlijk van de LotR-reeks, dus we zien dezelfde type figuren terug en ook enkele karakters van daar. De focus ligt eigenlijk niet op de hobbits maar op een groep dwergen die niet het leukste gezelschap zijn. De film lijkt wel een Kabouter Plop-film met een veel groter budget, aangevuld met enkele zwaardgevechten. Ik zal me ook wagen aan de 2 volgende films, maar veel beterschap is er niet te verwachten vrees ik...

Ik zal nooit fan zijn van de Tolkien-films. Het zegt al genoeg dat ik de Hobbitfilms beter vond dan de Ring-films. In het 2e deel werd het nog wat avontuurlijker, maar in het finalegedeelte neemt fantasy terug alles over en krijgen we een (voor mij althans) veel te lange en weinig boeiende film met figuren die eerder kinderen aan zal trekken. Het is ook wel het genre dat me minder ligt, ik kan me voorstellen dat anderen hier wel van kunnen genieten.

Dat de films van LotR en Hobbit niet mijn ding zijn, is ondertussen wel duidelijk. Weinig avontuur, veel te lang en ik mis de nodige sfeer die van dit soort films de nodige fun kan maken. In deze 2e Hobbit volgen we verder de troep dwergen die nogal irritant waren in het eerste deel. Hier komen ze alvast beter tot hun recht en krijgen we ook meer spanning tussen elven, dwergen en orks. Tauriel is een leuk figuur, misschien niet ontoevallig een personage dat niet in de boeken verschenen zou zijn? En het personage van Legolas werd ook hier meer uitgewerkt dan de 3 LotR films samen. Er is wat meer spanning in een hoop scènes en de actie is wat beter uitgewerkt. Helaas kan de film dit niet lang volhouden. Zeker aan dat Meerdorp valt de film wat in elkaar. en opnieuw mag de film gerust een uur korter. Een hoop plotlijnen mogen gerust geschrapt worden. Samen met een deel van de personages.

Wat mij betreft tot nu het beste deel al uit de Middle Earth reeks, hopelijk valt de laatste Hobbit evengoed mee.

Scandinavische thrillers, het blijft een mooie combinatie. Hodejegerne is een mooi voorbeeld daarvan. Geen poespas, maar een sterk script en de nodige spanning. Het is geen Hollywood, zodat het soms ietsje meer mag. Iets harder, wat meer bloed en scènes die in de VS amper gefilmd worden. Creatief is het niet echt, visueel springt het nergens uit. Je hebt natuurlijk de Noorse natuur, maar meer ook niet. Qua verhaal is dit echter zeer boeiend. Het is even wennen aan Aksel Hennie, maar dat komt snel goed. De film zelf is gewoon genieten.

Zoveel beter bij een nieuwe kijkbeurt. Minimalistische animatie, waardoor alles meer tot zijn recht komt. Een familie waarin het soms zwaar botst, maar die samenhangt met liefde. De vele 'verhaaltjes' schetsen een leefwereld waarin die conflicten en verzoeningen hand in hand gaan.

Het is net door die vele herkenbare dingen weer te geven en geen groot drama dat het beeld van de liefdevolle familie zo sterk en herkenbaar maakt. Het gaat meestal over vele kleine dingen en soms gaat de fantasie dan wel eens op hol. Om telkens weer in een warme thuis te landen na een vlucht op de wolken.

Een film die verkocht wordt met de verwijzing naar Dalkomhan insaeng en Ajeossi. Qua stijl is dat eigenlijk ook wel. De mix van film noir en harde actie werkt wel en heeft in deze films een mooie moderne look. En toch werkt A Company Man niet echt. Doordat de actie iets te lang uitblijft zoek je al snel naar het verhaal en dat is niet zo origineel. Eens de actie losbreekt valt het best nog wel mee, maar kan het toch niet als referenties overbluffen. Blijft over: een goeie Koreaanse actiefilm waar meer ingezeten had. Maar al wel een land om in 't oog te houden.

Een film waar ik niet veel van verwachtte. Het is vooral bekend vanwege het nummer White Christmas en ik ging er dan ook van uit dat het enkel dat was wat de film bekend maakte. Een film gemaakt in oorlogsjaren op het randje van de Amerikaanse deelname in WO II. Tijdens de opnames zou Amerika via Pearl Harbor betrokken raken bij de wereldoorlog en daarom werden enkele scènes wat meer heroïsch gemaakt. Dat zie je aan de act bij 4th of July waar extra beelden te zien zijn op een filmdoek.

De film kent een bekend verhaal van 2 mannen die achter hetzelfde meisje zitten. Maar het is net dat wat hier wel goed werkt. Ik ben geen liefhebber van al die feestdagen. De meeste ervan worden bij ons niet eens gevierd. En al op voorhand ging mijn voorkeur sneller naar Fred Astaire dan naar Bing Crosby. Maar ik betrapte me er op hoe ik zo meeleefde met Crosby (Jim in de film) als hij in de Holiday Inn een eigen leven opstart en met Linda een mooie vrouw naast zich heeft waar hij die plannen mee kan delen en dan komt Astaire (Ted in de film) dat allemaal verprutsen voor een carrière en het verwerken van het verlies van zijn geliefde op koste van de liefde van zijn maat. Ik had echt met Crosby te doen.

Raar maar waar is het net dat spel tussen de drie figuren (en die manager als aanhangsel) de grote troef van de film. De liedjes van Crosby vallen wel mee, maar zijn gedateerd. En Astaire heeft ook al beter gedanst. Maar het is zeker niet slecht en past in het concept van al die feestdagen. De film is dan ook als muzikale komedie niet meteen memorabel, maar is wel een goeie romantische komedie geworden. Beter dan verwacht, maar zal denkelijk gezien het genre (de minder geliefde mix van romantiek, komedie en muziek) niet bij iedereen in de smaak vallen.

Ik verwijs ook graag naar ABC of the Death als concept, al vond ik dat wel beter. Natuurlijk was daar de vrijheid nog iets groter. Hier zit je met een 8-tal feestdagen als rode draad. Feestdagen waarvan bij enkele er al een hoop horrorversies bestaan in de filmwereld. Niet eenvoudig om er dan nog iets origineel van te maken.

Het is eigenlijk een aaneenschakeling van kortfilms in één thema. Je moet er wat voor zijn. Het levert meestal ook wisselend succes af. Een film met ups and downs, maar door de korte duur van de verhaaltjes, valt het nog best wel mee. Er springt wel niet echt iets uit helaas.

Ik was haast vergeten hoe fout deze film is. Paul Verhoeven was ook niet bepaald trots op dit werk. Een verhaal dat op zich niet slecht is, maar dan kan je beter The Invisible Man zien, dan deze Hollow Man. Even is het wel leuk om het effect van de onzichtbare Kevin Bacon te zien. Maar net dat is ook de zwakte van de film. De grote focus ligt op de special effects om die onzichtbare man te laten zien. De personages zijn weinig boeiend. Wat er niet goed aan doet als de voorspelbare aftelrace begint en iedereen één voor één wordt vermoord. Muziek was beter dan ik me kon herinneren. Misschien dat Hollow Man ooit nog een moderne reboot zal krijgen.

Bwa, ik heb de film nu wel gezien, maar daar is dan ook bijna alles mee gezegd. Niet dat hij zo slecht was, er zijn nog erger films, maar de film is gewoon leeg, als je begrijpt wat ik bedoel. Standaard acteerwerk, amper een verhaal, mindere uitwerking van special effects, .... Vrij teleurstellend filmpje.

En Christian Slater is enorm slecht bezig de laatste tijd.

Indrukwekkende film die meteen je aandacht trekt. Met scènes die nooit overbodig zijn, een sterke prestatie van actrice Cathalina Geraerts en wat een heerlijke muziek. Het is een warme boeiende film geworden met een mix tussen mysterie en rouwen en dat door de ogen van een puber die opgroeit in een wat gebroken gezin en worstelt met zichzelf. Het is misschien wel de beste film van Fien Troch geworden. Jammer dat het tegen het einde het spoor kwijt lijkt te zijn, al is dat op zich ook wel niet slecht. Absoluut van genoten en een film die nog blijft nazinderen.

Een overzicht van onze Vlaamse filmgeschiedenis. Een uitgebreid beeld op basis van tal van interviews, rapportages en filmfragmenten. Het zijn dus vooral getuigenissen van de mensen uit het vak zelf die uiteraard trots zijn op wat ze gedaan hebben en zeer goed weten hoe de wereld draaide. Niet alleen qua film maken zelf, maar ook de financiering of de opleiding bvb.

Robbe De Hert noemt de film Hollywood aan de Schelde. Zelf Antwerpenaar en veel Antwerpse films in deze lijst, wat toch voor een verkeerd beeld kan zorgen omdat het gaat over de films van heel Vlaanderen. Dus ook buiten Antwerpen. De film legt grote focus op de vroegere periode. Dat is op zich wel interessant natuurlijk, want daar begon het allemaal. Maar dan zie je wel dat de kwaliteit van de documentaire aan kracht verliest als we later in de tijd gaan. Nog snel komen gekende films als Rundskop, Broken Circle Breakdown, Girl of Helaasheid der Dingen in beeld.

Het zijn veel films natuurlijk en zeker bij de oude periode komen de klassiekers wel aan bod. Al mis ik ook daar enkele titels als Jan Zonder Vrees (animatie) of Collega's maken de brug (film naar tv-serie). En in het begin wordt er nog rekening gehouden met komedie van Charles Janssens, Gaston & Leo of Urbanus. Bij de latere films ontbreekt daarvan alle spoor. Geen Max (Jaques Vermeire) of Oesje (Chris Van den Durpel) en wat met klassiekers als Ben X of Pauline & Paulette? Ook nergens aandacht voor jeugdfilms. Ik weet niet of er veel oudere jeugdfilms zijn, maar of je ze graag ziet of niet heb je de laatste 20 jaar ook films van Studio 100, FC De Kampioenen of de Buurtpolitie. Toch veel titels die qua kijkcijfers goed scoren. En wie ben ik om te zeggen wat goed is of niet?

Robbe De Hert is zelf al een tijd ziek, zijn vorige film komt al uit 2000 met Lijmen/Been. Bovendien kende de film veel vertraging door financiering en productieproblemen. De makers (Robbe De Hert en collega's die hem hielpen) kijken vooral graag naar het verleden en hun eigen voorbeelden of eigen geschiedenis. Misschien had de documentaire op tijd moeten stoppen, of had hij vollediger moeten zijn. Of meer een geheel, wat nu wel ontbreekt. Alsof de makers er van uit gaan dat we nu wel weten dat er goeie films zijn en dat ter loops vertellen om te focussen op eventueel vergeten titels.

Los van de kwaliteit van de documentaire en de volledigheid (of de nood daaraan) is het voor filmliefhebbers een boeiende getuigenis. Alleen denk ik dat het te veel was voor één film en het meer veredeld knip en plakwerk was dan een sterke docu.

Het verhaal is nogal dun en sommige scenes zijn nogal overbodig. Andere situaties maakten dan weer veel goed. Zoals de ondervraging door Interne Zaken. 2,5 sterren.

Ik hou wel van dit soort Murphy films. Eind jaren '90 en begin jaren '00 was hij vooral te zien in hyperkinetische films als Bowfinger, Dr. Dolittle, Nutty Professor en Daddy Day Care. Het werkt wel tussen Murphy en Goldblum. Het geheel is niet zo bijster bijzonder, maar kan toch af en toe voor een glimlach zorgen en is een leuke feelgoodmovie. Af en toe is dat wel voldoende.

Een film waar je inderdaad weinig aan kan vastknopen als kijker. De film heeft niet echt samenhang en de sfeer is niet sterk genoeg om daar op terug te vallen. We het absurdisme en de verrassende gebeurtenissen die je als kijker net genoeg weten vast te houden. Een film die je als kijker onbeantwoorde vragen toespeelt. Het is een circusact geworden, maar dan minder conventioneel. De film bleef in elk geval hangen, maar op sommige vlakken evengoed met een beetje honger. En het overweldigd visueel niet genoeg om een echte topfilm te worden.

Een fascinerende film die best wel goed begint. Het verhaal draait de goeie kant op en met de acteerprestties volgt er een relaas dat het houdt tussen drama, humor en een sfeer van documentaire. Later heeft de regisseur blijkbaar niet altijd de teugels in handen, al begrijp ik wel waar hij naar toe wil. Ruth raakt overtuigd door P.J. maar dan lijkt het zwaard naar de andere kant te wankelen. Ruth is niet langer de labiele persoon onder het juk van de sekte. De persoonlijke invloeden bij P.J. en de andere personages komen nu van andere bronnen: verliefdheid, seksualiteit, religie, ...

Mooie soundtrack en enkele sublieme scènes, al wringt het soms wat met het script in de 2e helft en komt het wat rommelig over. Toch een boeiende film die de moeite is om te kijken.

Best wel een goeie western waarin het verhaal op zich niet veel betekent, maar de dialogen zijn wel interessant. De grens tussen goed en slecht zijn niet per se die van overvallers tegenover de slachtoffers. De morele houding van mensen, hun visie over de indianen, ... speelt ook een grote rol. Paul Newman past wel goed in de hoofdrol.

Wel een leuk weetje dat acteur Martin Balsam tijdens de opnames stiekem de set verliet, omdat hij geen toestemming kreeg om naar de Oscaruitreiking in 1966 te gaan, het jaar dat de film werd opgenomen. Hij was immers genomineerd voor de film A Thousand Clowns. Balsam won die avond de Oscar voor beste mannelijke bijrol.

Dit is echt wel een buitenbeentje in de westerns. Ik had de film gezien vanwege Lee Van Cleef, maar het is toch niet echt een spaghettiwestern zoals we dat gewoon zijn. Hier is meer komedie en absurditeit dan je gewoon bent bij het genre. En dat zorgt voor een wat geforceerde western. Het was leuk om Gina Lollobrigida eens te zien. Lee Van Cleef komt toch meer tot z'n recht in de echte westerns, zelfs als hij daar een bijrolletje zou spelen. De cast en de setting maakt nog veel goed, maar zelfs naar mijn normen is de muziek veel te druk en de regie een rommeltje.

Niet echt een geslaagde horror/thriller. Regisseur Nicholas McCarthy heeft vooral ervaring in kortfilms en dat zie je wel. Hij kan de sfeer en spanning niet echt vasthouden voor lange tijd. Jammer, want sommige momenten werken best wel. Had dit wat consequenter geweest had dit een mooie film kunnen zijn. De film moet het dan ook hebben van schrikmomenten, want eens er effectief iets te zien is, wordt het toch een heel pak minder.

Ik vond de film op de eerste plaats door de naam van Naya Rivera. Deze film zal helaas niet voor haar doorbraak zorgen in de filmwereld. Volgende keer beter. Home (At the devil's door) is een film die op zich niet slecht is, maar je volgende week al terug vergeten bent. Het is niet simpel om horror te maken...

Dit is duidelijk een film voor kinderen die aan speed zitten. En ik weet niet of dat wel zo'n goed idee is... Jim Parsons en Rihanna doen het best wel goed als stemacteurs. Maar daarmee is ook alles gezegd. De makers gaan er in een razende snelheid van door, spelen op veilig en mikken op korte begrijpelijk grappen op kinderniveau. Geen tijd voor drama, opbouw of echte verhaallijnen. Hoeft misschien ook niet, maar daarmee is wel duidelijk dat ik niet in het doelpubliek val. Dreamworks heeft de laatste jaren niet veel soeps gemaakt, op een enkele uitzondering na. Tijd voor wat verfrissing in de animatiewereld!

Misschien wel de Vlaamse tegenhanger van de broers Dardennes. Al zijn de personages in die leefwereld er meestal nog erger aan toe. De jongeren in Home hebben vooral nood aan een thuis. Alhoewel ze - ieder met hun eigen problemen - nog wel kunnen rekenen op ouders. Die hen niet per se laten vallen, maar in hun ogen moeite doen om er te zijn voor hun kinderen. Al dan niet op de juiste manier. En omdat de 2 generaties elk hun mening hebben over die 'juiste' manier, wordt de communicatie moeilijk. Of dat nu gaat over school, liefde of problemen.

Zeker bij de scènes waar jongeren en volwassenen samen zijn, zie je hoe zwijgzaam de jongeren zijn en hoe moeilijk ook de volwassenen zoeken naar de juiste woorden. Als je de jongeren apart ziet, kruipen ze in een wereld van smartphone en sociale media. Als je daar door kijkt, doen die jongeren niet echt veel buiten samen wat rondhangen en skateboarden.

De gebeurtenis later in de film is niet de hoofdzaak, maar eerder de druk op de ketel waardoor jongeren en volwassenen wel genoodzaakt zijn om te praten. En ook dan is het niet eenvoudig om dezelfde taal te praten met elkaar.

Heerlijke Vlaamse film en wat luchtiger en realistischer dan de prozac-films van Dardennes.

Van het genre humor waar ik helemaal niet van hou. Met deze film zit je je meer te ergeren dan dat je kan lachen met de grappen (of wat er voor moet doorgaan)

Een patriotische film over Amerikaanse veteranen met Jessica Biel en 50 Cent lijkt wel gedoemd om te mislukken. Dit keer is het een andere belichting, al blijven de soldaten de grote helden natuurlijk. Deels wel terecht, al wordt alles vrij clichématig voorgesteld. De verhalen moeten het wat hebben van sentiment vanwege getraumatiseerde soldaten. Er is weinig samenhang in het verhaal en voor een mozäïekverhaal is er te weinig creativiteit. Wat dan nog wel goed is, zijn de verhaallijnen van Jessica Biel en Samuel L. Jackson. Dat het thema wordt aangekaart is niet slecht, maar dat maakt de film nog niet goed.

Ontspannende tekenfilm, maar zeker niet wat je van Disney-niveau zou verwachten. De onderliggende humor naar volwassenen toe (verwijzingen andere films, ironie, woordspelingen) mankeren hier, zodat het echt een tekenfilm wordt die eigenlijk vooral voor kinderen bedoeld is. Zeker niet het niveau van Brother Bear, Shrek, Shark Tale, Incredibles, Finding Nemo of andere recente tekenfilms. Leuk om eens een keertje te zien, maar niet meer.

Een doorsnee actiefilm met Jason Statham met een script van Sylvester Stallone. We krijgen een standaard verhaallijn met een good guy en wat bad guys, de nodige humor en actiescènes. Het wordt nergens echt bijzonder, maar als met Statham in dit soort films en nog wat bekende namen erbij (Winona Ryder, James Franco en Kate Bosworth) is het een film die doet wat je er van kan verwachten. Goed bandwerk is geen slechte film.