Opinions

Een hondenleven... We zitten in een achterbuurt van Italië met een man die als een hond behandeld wordt. Door de lokale bevolking die hem nooit als vol aanziet en door de bullebak van de buurt die hem te pas en te onpas gebruikt als het uitkomt. En zolang het hondje doet wat hem gevraagd wordt, is hij goed natuurlijk. Trouw als een hond, maar ook die heeft grenzen als hij niet goed behandeld wordt.

Marcello Fonte won in Cannes terecht de prijs voor beste acteur. Je ziet de onmacht, angst en twijfel in zijn ogen. Hij probeert een zeer eenvoudig leven te leiden met z'n passie voor honden en de liefde voor zijn dochter. Maar het wordt hem enorm moeilijk gemaakt en alhoewel hij midden tussen conflict zit, probeert hij dat net te vermijden.

Groots wordt het nooit, maar vooral dankzij Fonte en de treurnis in de film, is het toch best de moeite geworden.

Een wraakfilm met een twist, en dat is zeker goed. Ik hou wel van de wraakfilms die we de laatste jaren te zien krijgen. Van John Wick en Equalizer tot Promising Young Woman en You Were Never Really Here. Dogman zet vooral het hoofdpersonage centraal en Besson brengt vooral een karakterfilm ipv pure actie. Een apart en boeiend verhaal met vooral een schitterende Caleb Landry Jones in de hoofdrol die de film de nodige kleur geeft.

Dogman blijft niet nazinderen zoals Bessons andere films als Léon, Nikita, Angel-A en Fifth Element. Maar de film valt wel op en zorgt voor de nodige mysterie. Het resultaat is een boeiende film en de beste film van Besson sinds Angel-A.

Het mooie van de film is dat door het minimale aan decor en attributen, de aandacht compleet gaat naar de personages, het verhaal en de dialogen. Het heeft veel weg van toneel, maar dan in een filmversie gegoten. De film wijkt dus af van de standaard normen voor film en pikt wel zaken op van toneel maar blijft toch nog een film. Het lijkt allemaal wel toneel, maar de filmtechnieken (oa de prachtige openinsshot) maken van deze film een eigen originele prent.

Een vrij lange film met een overdosis van (figuurlijk) kleurrijke figuren. Dialogen die niet altijd werken en met momenten wel wat saai. Maar Fellini is een topregisseur en trekt de film toch nog omhoog. Prachtige beelden, heerlijke shots om naar te kijken een speels duo met visuele beelden en passende muziek. Het maakt veel goed en het is dan ook jammer dat de film zelf me niet zo echt kon boeien.

Ik had nog nooit gehoord van Dolemite/Rudy Ray Moore. Ik had al wel wat blaxploitation films gezien als Shaft, Coffy en Foxy Brown. Maar die films wilden vooral goeie films zijn met een hard randje. Dolemite leek daar wel een parodie op te zijn. Al is Dolemite op de eerste plaats een typetje van Rudy Ray Moore natuurlijk. Zijn manier om op het podium te staan en met zijn raps ook wel The Godfather van de rap genoemd waar veel rappers naar opkijken. Snoop Dogg die in de film zit, is een grote fan van hem.

Het verhaal achter Dolemite is dan ook beter dan de cultfilm zelf natuurlijk. Heerlijk hoe Eddie Murphy de rol met verve neerzet. Al schitteren ook andere acteurs (en Wesley Snipes in het bijzonder) in deze film. Een tijdsgeest waarin Afro-Amerikanen weliswaar meer kansen kregen in muziek, tv en film. Maar waarvan de stem nog altijd niet hard door klonk. Als zo'n Dolemite dan in vorm van een opvallend figuur met de juiste woorden komt, hangen de fans aan zijn voeten. Dat die film niet bepaald hoge kwaliteit is (volgens de normen van de gekende filmwereld) maakt niet uit. Dolemite is HUN idool. Het is hun eigen held en het zorgt voor de nodige entertainment. Geweldig hoe die film op de eerste plaats een manier is om bekend te worden en een droom waar te maken. Met weinig middelen, de mensen die ter beschikking zijn en gewoon doen waar je zin in hebt. Kung fu? Kung fu! Niet sexy genoeg? Dan maar wat meer humor. Was het goed? Ja, alles staat er op!

De film is soms wat chaotisch en als verhaal is het ook niet meer dan het relaas van een cultfiguur. Maar het is best leuk te zien, de cast heeft er zin in en Eddie Murphy en Wesley Snipes zetten goeie rollen neer. Meer moet het soms niet zijn.

Het zal wel aan mij liggen denk ik. Dolls, een hoog gewaardeerde film hier op MM had ik ooit een kans gegeven en na een half uur gewoon afgezet. Het leek me verre van de beste film die ik toen zag. Nu, anno 2012, de film opnieuw een kans gegeven dankzij het Top Tipper spel. Andere omstandigheden, wat filmjaren rijker en zo goed als mogelijk zonder vooroordelen. In de zelfde ronde van het Top Tipper spel zag ik ook Kikujiro van Kitano en die was wel meegevallen en eerder had ik ook al genoten van Zatôichi.

Dolls begint met een mooi poppenspel met een verschrikkelijk irriterende zang. Geen goed begin voor een film moet ik zeggen. Gaandeweg loopt het wat beter en ik genoot met momenten van mooie scènes. Visueel is dit inderdaad een prachtige film, al zijn er op dat vlak nu ook weer betere films te vinden. Kwestie van smaak natuurlijk. Dat visuele is dan ook de troef van de film want verder wordt het nergens boeiend en spelen de acteurs vrij emotieloos en kabbelt alles maar wat voort. Jammer, want de Oosterse cinema kan me met momenten anders toch wel boeien. Deze dus niet.

Weinig creatieve documentaire, maar als je Dolly Parton wil leren kennen is dit wel de ideale film. Een overzicht van haar carrière met enkele getuigenissen, wat beeldmateriaal en de gekende liedjes. Ik denk wel dat je toch al ietwat liefhebber moet zijn van haar om er echt van te kunnen genieten. Als muziekliefhebber was het alvast interessant.

Misschien niet de meest creatieve Almodóvar, maar wel een zeer persoonlijk. Zijn gekende kitch is wat achterwege, al kunnen we wel genieten van het bekende kleurenpallet. Het is een gezellige film geworden. Grote indruk laat het op zich niet echt achter. Maar Antonio Banderas trekt de film wel wat omhoog en het is verder absoluut niet slecht. Een goed verhaal, aangename personages. Maar nooit enorm speciaal helaas. Groot in de eenvoud.

Een heerlijk luchtige Truffaut over het leven van een koppel met hun ups en downs. In een idyllische setting met een mini gemeenschap op een Franse binnenkoer met enkele appartementjes. Wat dromerige figuren, wat zorgt voor een mooi warm verhaal. Al is het niet veel verhaal op zich, maar we zijn toch getuigen van veel boeiende speels scènes. En zoals je bij Truffaut kan verwachten veel mooie shots. Let ook op de cameo van Monsieur Hulot, ook al is het niet gespeeld door Tati zelf.

Tony Scott kleurt de film naar zijn hand en maakt er een mooie Tony Scott film van. Indrukwekkende performance van Keira Knightley die hetzelfde jaar ook te zien was in Pride & Prejudice en The Jacket. 3 toch uiteenlopende rollen. En dan was ze nog maar 20 jaar! Haar rol als titelpersonage Domino is ook meteen de enige troef van de film helaas. Het begint boeiend met de voorstelling van Domino en de aanloop van het verhaal. Dan zakt het helaas in en wordt het jammer genoeg een wat vervelende film. Jammer, want hier had meer in gezeten.

Wat een heerlijke film! Het relaas van een koppige dorpspriester die desondanks nog steeds luistert naar zijn geweten en de stem van Jezus (waar hij in de film regelmatig een gesprek voert), in strijd met de nieuwe burgemeester van een communistische partij die het op zijn eigen manier goed heeft voor de dorpsbewoners. Hun stijlen botsen wel eens met elkaar en ze staan klaar om elkaar te grazen te nemen. Maar bij veel problemen vinden ze elkaar. Daartussen heb je een soort Romeo & Juliet verhaal met een communistische jongen en een katholiek meisje.

Een luchtige film met de nodige humor en vooral een goed script en goed geacteerd. De kracht zit in de eenvoud en de sfeer die je helemaal meesleept. Het heeft na al die jaren niet van kracht moeten inboeten.

De light versie van Requiem for a dream. Don Jon kaart pornoverslaving aan maar ziet blijkbaar het geheel eerder vanuit een romcom-bril. Alles lijkt trouwens opgelost als je eenmaal de echte liefde hebt ontmoet. Bizar dat je zo verslavingen kan oplossen. De film heeft nochtans veel potentie. De stijl is anders dan we gewoon zijn, maar sommige figuren zijn gewoon ergerlijk. Niemand krijgt echt uitdieping als personage. Veel dingen gaan ook zo goed als verloren. De zus die alleen maar met haar gsm bezig is omdat er toch niet echt gepraat wordt in het gezin, de puberale vrienden, de kerk die met haar afgestompte biecht langs geen kanten echt luistert naar haar parochianen en de vriendin die via romantische films een beeld heeft dat mannen alles moeten doen voor hun vrouw.

Don Jon had met al die dingen ofwel de kant moeten kiezen van de verslaving, ofwel de personages net tot hun recht moeten laten komen. Nu is het vis noch vlees en is het een mislukte film helaas.

Monroe buiten haar comfortzone. Wat lijkt als een romcom wordt al snel een thriller. Monroe speelt een personage waar iets mis mee lijkt te zijn. Alsof ze op een rare manier acteert. Maar het wordt gaandeweg duidelijk dat haar personage zo is. Sterk gedaan met de nodige mysterie. En misschien laat ze hier idd wel zien dat ze wel degelijk kan acteren. Haar beste films moesten nog komen, waar ze haar komische talent voluit liet zien. De actrice gaat met alle aandacht lopen, en niet omdat ze de bekendste naam is van de affiche.

Mooi om te zien hoe de thriller verloopt en een passende, menselijke ontknoping krijgt. Ook mooi om te zien is de relatie tussen de personages van Richard Widmark en Anne Bancroft (in haar debuutrol). De jazzmuziek maakt het helemaal af. Een film-noir met een eigen draai. Boeiend script.

De film lijkt in het begin één nogal doorsnee, maar krijgt op een passend tempo de nodige spanning en diepgang op een geloofwaardige manier. Onverwacht goed dit.

Niet echt origineel, maar toch goed uitgewerkt. Home alone zonder de humor. Chainsaw Massacre zonder freaks. Bij dit soort films is vooral de opbouw en sfeer belangrijk. En dat lukt op zich wel. De film blijft zeker niet hangen, maar is best te genieten. De korte duur helpt wel en de cast valt goed mee. In een genre waar veel rommel te vinden is, ben ik toch blij deze gezien te hebben.

Er is al veel geschreven over de film met de nodige analyses er bij. Het zegt alvast veel over de impact van zo'n film. De link met klimaat en antivaxers is dan ook niet ver weg. De film is een satire op de aanpak ervan, maar tegelijk voelt heel veel ook iets al te realistisch aan. De grens tussen satire en werkelijkheid is soms vaag.

Over het algemeen best wel een boeiende film, maar helaas iets te lang en niet scherp genoeg om echt groots te worden. Het is net als de doorsnee blockbuster rampenfilm ook hier allemaal Amerika wat de klok slaat. Maar het wil duidelijk een luchtige en toegankelijke film zijn. Misschien ook goed dat een film als dit zo een breder publiek aantrekt. Maar door te mikken op een breder publiek, mist de film wel de echte scherpte.

Korte horror is niet evident omdat je minder tijd hebt om sfeer op te bouwen. In deze kortfilm zit de sfeer meteen erin. Met als uitgangspunt 'don't move'. Een versie van 1 2 3 piano, maar dan gruwelijker. Mooi gedaan met de nodige effecten die het heerlijk goor en hard maken. Het einde mocht iets spectaculairder zijn, hier had ik meer van verwacht.

Ik ben zeer grote fan van Florence Pugh en dat is na deze film zeker niet veranderd. Een heerlijk sfeervolle thriller die laat tonen dat Olivia Wilde best wel kan regisseren. Er was wat te doen achter de schermen van de film en bij de promotie, maar dat is gewoon vuile was dat even buiten kwam en waar denkelijk het grootste deel ook niet echt waar zal zijn. Laat dat het oordeel van deze film niet beïnvloeden.

Don't Worry Darling is een thriller die niet helemaal open bloeit helaas, maar door de mooie setting en vooral Florence Pugh toch wat omhoog getild wordt. Hier zat volgens mij meer in. Een hele leuke film waar je helaas af en toe wat op je honger blijft zitten. Maar over het algemeen best goed gemaakt en zeker van genoten.

Donald is altijd een driftkikker, maar het gaat vooral rond Pluto. Binnenkort alweer 90 jaar oud! Geen hoogstaande animatie, maar deze heeft wel wat charme. En de humor rond de magneet is niet slecht. Niets memorabel, wel genoeg om van te genieten.

Nogal een flauwe animatie. Het leest ongetwijfeld beter als een comic voor wie kind is. Veel valt er niet te vertellen, het is eerder bandwerk van Disney. Een animatie van zijn tijd dat in 1940 nog wel in de smaak viel, maar ondertussen sterk gedateerd.

't Was even wennen om Al Pacino als ondergeschikte te zien van Michael Madsen. Johnny Depp is vooral de uitblinker in deze film en kan zich als hoofdfiguur goed handhaven naast een sterke Pacino in bijrol. Depp is voor een keertje niet te zien als weirdo zoals we dat gewoon van hem zijn, maar in een echt sterke serieuze karakterrol. Verhaallijn is ook sterk en hoort bij de betere maffiafilms. Toch is het af en toe wat licht en scheelt er iets met de montage denk ik. Er zijn wel spannende momenten en knappe dialogen, mar het gebeurt dat de spanning effe verdwijnt door een verkeerde omschakeling naar een volgende scene. Mijn indruk toch... Maar dat zijn maar details uiteraard. Een stevige 4.5 voor deze klassieker.

Donnie Darko, een film die al lang er op het lijstje stond om te herbekijken. Ik voelde ergens dat die 5* van voordien toch wat overroepen waren. Al moet ik zeggen dat ik toch verrassend op 4* ben geëindigd bij de herziening.

Het verhaal is gewoon geweldig. Sommige stukken zijn nog steeds overweldigend en knap om te zien. Wat wel tegenvalt is het acteerwerk van sommige nevenpersonages en toch enkele irriterende zaken. Dat typisch Amerikaanse preutse gedoe met het wijzende vingertje, deed me wat denken aan de godsdienstfanatica in The Mist.

Qua regie zijn er ook enkele steken gevallen. De ene keer is die geweldig met mooie overgangen, de andere keer merk je wel dat er wat verdoezelt wordt door de snelheid en is het wat horten en stoten geblazen.

Een film kortom die het vooral van de originele verhaallijn moet hebben en de bizarre fantasie. Vandaar ook het cultgehalte. Als het genre niet je ding is, valt de film meteen uit de boot. Ik heb er wel van genoten, maar de 5* waren toch wat overdreven moet ik bekennen.

Voor een Nederlandse horrorfilm met zo'n klein budget is dit niet zo slecht. Nadruk ligt wel compleet op de schrikeffecten (vooral verrassend), de spanning en de special effects. Qua verhaal is er niet veel te vertellen. Nogal inspiratieloos en slecht uitgewerkt. Acteerwerk is ook nogal bedroevend en de personages zijn amper uitgewerkt. Maar op zich kan deze film wel staan naast andere doorsnee horrorfilms van 13 in een dozijn. Dat was ook wat ik verwachte, dus eigenlijk was ik niet zo teleurgesteld. De film is wel enkel voor horrorfans, want meer is dit echt wel niet. En een 2e keer zal ik hem ook niet moeten zien.... 2.5 sterren.

Nadat ik recent Escape from New York had gezien had ik opnieuw zin in deze Doomsday. Escape from NY was me niet echt goed bevallen, maar deze Doomsday is toch wel beter. Veel kleurrijker, veel dynamischer, meer pit en actie in de film. En met Rhona Mitra een mooier gezicht dan Kurt Russell

De film is dan niet origineel en pikt overal wat leuke ideeën om het in een nieuw kleedje te steken. Maar het geheel is wel een frissen en eigentijdse coctail geworden. Af en toe zie je wel de lege luchtbel als het op acteren terechtkomt (die hoge pieten in Londen), maar als het op actie en entertainement aan komt werkt het wel. Leuk gevonden met die Schotse punkers vs de ridders in het kasteel. Hoe mensen afgesloten van de buitenwereld opnieuw op zoek gaan naar een identiteit en daarbij bekende elementen opnieuw leven in blazen. Ik kan Rhona Mitra meer en meer apreciëren als actie actrice. Mag van mij meer aan bod komen.

The Doors, een film die op zich alleen al verplicht moet zijn voor muziekliefhebbers vanwege de muziek. Dat deze groep een biopic verdient is niet meer dan logisch. Jim Morrison als centraal figuur wordt bij deze film nog eens benadrukt, de rest zijn gewoon bandleden. Jammer eigenlijk, omdat je toch ook wat over de groep wil te weten komen.

Bij een eerste kijkbeurt valt vooral de muziek op die zeer sfeervol wordt gebracht. Oliver Stone neemt je mee in de sfeer van de 60's met ongeremd gebruik van drugs en drank en een wereld van veel liefde, psychedelische dromen en filosofische gedachten. Als je later verder kijkt dan de muziek en ook dieper verdiept in het leven van de groep, wordt je soms toch teleurgesteld. Ofwel maak je er een meer accuratere biopic van dat niet zoals deze versie een groot aandeel fantasie bevat en bovendien zo goed als geen samenwerking kende met de overige bandleden, ofwel geef je een echt sfeerbeeld weer. Maar daar schiet Stone dan weer tekort.

Ik wil de film zeker niet afschieten. Er zit wel wat verhaal in en het geeft met een serieuze korrel zout ook verschillende feiten weer die zich afgespeeld hadden. Val Kilmer is op zich zeker niet slecht, vooral fysiek. Kilmer heeft zich blijkbaar vooral verdiept in beeldmateriaal van z'n optredens, de rest is ook moeilijk te vergelijken. Al vrees ik toch dat het er soms over is. Het einde is ondanks de bekende tragedie een anticlimax.

Geen slechte film, al hoop ik ooit op een betere biopic die deze groep zeker en vast verdient.

De film is een karakterfilm dat op het eerste zicht niet visueel overtuigt, maar eigenlijk wel heerlijke beelden kent. Het verhaal over een acteur/regisseur met stuk waarin hij zichzelf reflecteert. Theater en echte emoties vloeien meer en meer door elkaar. Het is een zeer gelaagde film, die best wel goed in elkaar steekt. Het is wat tragere cinema, maar voor je het weet ben je helemaal meegesleept. De regisseur slaagt er in om veel te zeggen tussen de lijnen en dat in een film die draait rond dialoog en theaterteksten.

Ik ken helaas te weinig van de bredere geschiedenis met de achtergrond van deze film. Chroestsjov bracht dan wel een ander bewind na de dood van Stalin, maar voor veel Russen die stierven van honger was het zeker geen mooie tijd. Voordien kon m'n dergelijke protesten in het geheim in de kiem smoren, maar in Novotsjerkassk liep het sterk uit de hand en zou dit stilaan het einde van Chroestsjov in luiden.

De film is in zwart/wit en neemt je zo mee naar Rusland in de jaren '60. Je moet wel wat van de achtergrond meehebben denken, maar tegelijk is dit ook wel iets dat elders, ooit heeft plaatsgevonden. Het protest groeit en het bloedbad komt best binnen.

Een vervolg van Vincke en Verstuyft na De Zaak Alzheimer. Maar dan zonder Jan Decleir en regisseur Erik Van Looy. En dat merk je wel. De stijl van Verheyen is toch anders en een echte tegenhanger in de plaats van Decleir was er ook niet. Resultaat is een goed onderhouden blockbuster in de stijl van Vermist met leuke weetjes over de Albanese cultuur. Maar een klassieker is het zeker niet. Al heb ik wel zin in een volgende film met Vincke en Verstuyft. Hopelijk terug met Van Looy dan.

Goeie actiefilm maar ook niet meer. Ik had meer verwacht van het verhaal, maar de verhaallijn gaat meer naar de agent zelf dan naar de moordzaak die hij leidt. Gelukkig is Armand Assante een goeie acteur zodat het toch nog de moeite wordt. 3 sterren

Billy Wilder blijft toch wel een aparte regisseur. Ik had al enkele films gezien en een echte lijn is er niet in zijn films. Verschillende genres, verschillende stijlen, maar toch telkens vertrekkend van een sterk script. Ik had vooral al films gezien uit de jaren '50: Stalag 17, Some like it hot, Sunset Blvd, The seven year itch, Sabrina en The apartment. Films die me meer liggen, maar wat aan het genre te wijten is.

Double Indemnity is bij wijze van spreke de moeder van de film noir. Het is te zeggen dat veel stijlelementen in het genre later ook veel zouden terugkomen. Qua sfeer zit dit zeker goed, als is film-noir nooit echt mijn favoriete stijl geweest. Maar kom, deze film doet het wel prima en vooral de aanpak van Billy Wilder maakt het des te boeiender. Hier is het genre nog geen gimmick geworden zoals later veel het geval is. Als thriller is dit niet echt boeiend, maar als misdaadfilm is dit zeker niet slecht.

Het herbekijken van de film doet me enigszins wel benieuwen naar de Trois Couleur-films. De film heeft een mooie opening met een prachtige sfeer en muziek. Die wordt ook hoog behouden gedurende de film. Zo heb ik echt genoten van het poppenspel. Ik ga niet liggen filosoferen rond dubbelgangers en het eventueel bestaan van een parallel universum. Dat interesseert me niet, ik wil gewoon een goeie film en dit valt voor mij onder fantasy.

De film dus, waar Krzysztof Kieślowski voor een prachtige setting zorgt en - om het weer te zeggen - een boeiende sfeer kan behouden. Hij heft de film naar een hoog niveau tot het einde. Maar het mist de film aan een climax om er toch nog net iets groter van te maken. In elk geval is dit een mooie film geworden die je aan het scherm doet kluisteren tot het einde. Sterke rol trouwens van Irene Jacob die de film duidelijk draagt. Dit is gewoon genieten.