Opinions

Dead End staat onder het genre horror/thriller, alhoewel het evengoed een grote dosis zwarte humor meeheeft. Niet alleen de familieleden op zich die elk anders reageren en op den duur bizarre uitspraken doen. Maar ook de droge onthullingen die ze na de opgelopen trauma's zomaar uitspuwen.

Met een zeer laag budget (nog geen miljoen dollar) heeft deze film het veelvoud opgebracht. Het lijkt altijd 'gemakkelijk' om een film te maken met een weg, een handvol acteurs, een auto en wat attributen. Maar op dat moment hangt veel af van de spanning en de acteurs waar alle aandacht naar gaat.

Leuke Marion, al gaat de aandacht vooral naar de moeder. Lin Shaye is enorm droog en steelt de show. De rest doet het ook wel leuk. Dead End is verrassend leuk in een genre dat me wat doet denken aan films als Triangle of Ghost Ship. Voor zover je deze film ergens mee kan vergelijken.

Ik ben een liefhebber van de Western, en ik moet toegeven dat ik op dat vlak iets minder open sta voor gemengde genres. Films als Wild Bill, Blueberry, Django Unchained en Blazing Saddles hebben zeker hun fans, maar waren te weinig western voor mij. Dan vielen zelfs Cowboys vs Aliens en Wild Wild West nog beter mee. Deze Dead Man experimenteert met het western genre met elementen uit het psychedelische, zwart-wit en aparte humor.

Met momenten is het wel mooi, dus slecht is deze film zeker niet. Maar het kan me in z'n geheel weinig boeien. Depp is zo'n twijfelachtige figuur die ik wel eens graag bezig zie in een film, maar die met moeite ook in een hoofdrol perfect een film kan dragen. En de muziek van Neil Young is ook niet zo boeiend als z'n grote hits.

Een ietwat aangename film met z'n momenten, maar niet mijn ding helaas. Net als bij Blueberry te psychedelisch naar mijn smaak. En te weinig western an sich.

Geweldig sfeertje met af en toe een sterk 'wow'-moment. Richard in het café bvb of de meeting bij die drie gasten thuis als Herbie naar de voordeur gaat. Fantastisch. Dit is de ideale mix tussen drama en thriller. Ben X meets Death Wish. Maar dan zonder het melige met de bijhorende traanscènes.

De kritiek op het de flashbacks is ongegrond. Het concrast met de mooi geschoten beeld is net mooi gedaan en geeft dat ietsje extra mee.

De lof gaat toch vooral naar het personage van Richard. De acteur straalt zowel broederliefde als verdriet en haat uit. En de reactie van die gasten als ze weten dat Richard de broer van Anthony is. Het geeft iets dreigends aan Richard. Terwijl dit toch geen pussy's zijn kruipen ze haast weg als ze terugdenken aan de eerdere gebeurtenissen. Deels schrik voor Richard met een vleugje spijt omdat ze zich met Sonny hebben laten meeslepen.

Enkel wat jammer van het einde dat niet slecht is, maar ook niet bepaald een climax om de film mee af te ronden. Dat had beter gemogen.

Peter Weir is niet meteen een stijlregisseur, maar deze Dead Poets Society staat wel stevig in z'n schoenen en hij weet op een solide manier een boeiend verhaal te vertellen. We krijgen een hele 50's setting te zien met een typisch internaat. En daar is het toch wel de kunst van Weir om geen karikatuur weer te geven, maar een geloofwaardige school met puberende jongeren en een leraar die voor de school te progressieve ideeën heeft. De film wordt vooral gedragen door de leerlingen met een fijne cast waaronder Ethan Hawke, Robert Sean Leonard (House M.D.) en andere wat minder bekende namen. De acteur waar alle aandacht naar toegaat is toch wel Robin Williams, versterkt door de centrale rol van leraar. Williams' rol heeft niet veel vrijheid, het zijn vooral zijn ideeën rond poëzie die van belang zijn. Maar hij maakt er wel een geweldige rol van die absoluut werkt.

Toch nog te vermelden is Kurtwood Smith als strenge vader. Voor hem is zo'n drama evenmin het gewoonlijke genre. De jaren voor deze film speelde hij oa mee in Robocop en Rambo III. Films van een heel ander kaliber. Hij is evengoed overtuigend.

Of de zelfmoord in de film zo geloofwaardig is, is nog de vraag. Het komt eigenlijk toch ietwat uit het niets, ook al wordt het gerechtvaardigd door de kapot gesprongen droom van Neil, gevoed door de liberale ideeën van John Keating. Het voelde ietwat geforceerd aan, al valt het nogal mee en is het vervolg wel goed gedaan. Mooi rustig einde trouwens. Integer, maar toch opvallend.

Mooie afsluiter voor deze franchise. Zeker na het wat minder Sudden Impact. Harry speelt hier niet meer op de zijlijn, maar is terug het echte hoofdpersonage. Enkele leuke toevoegingen ook met een nog onbekende Jim Carrey, een jonge Liam Neeson die al enkele kleine rollen achter de rug had en een cameo van Guns n' Roses. Toch gaan die niet gratuit met de aandacht lopen, het blijft een Dirty Harry film. En dat zit goed. Eastwood is weer in vorm en zijn personage is ook gewoon agent met een partner. Het is zeker niet de beste film uit de reeks, maar sommige dingen maken het best wel goed. De gevechten zijn in orde en de auto achtervolging is best wel genieten. Eastwood had gelijk als hij na deze film de rol niet meer wou spelen. Dirty Harry is met pensioen en dat mag zo blijven. Het is ook een figuur van zijn tijd en dat zou niet echt werken of in het beste geval te veel opgepoetst worden als er ooit een reboot zou komen. Denk maar aan Shaft of Die Hard die in de latere films nog maar een schaduw waren van de originele harde agenten.

Zoals ze wel meer zeggen: het boek was beter dan de film. Dat is hier ook zo en er wordt de fout gemaakt om het goeie verhaal van King niet altijd op een ideale manier wordt vertaald naar het script. Toch nog een goeie King-verfilming geworden (er zijn er al slechter geweest) maar zeker geen topfilm. Walken acteert niet slecht, maar zit niet altijd goed in z'n rol. het acteerwerk gaat wel, maar de feeling met z'n personage laat soms de wensen over. Martin Sheen is gewoon irritant als de politieker, maar dat kan ook aan het typetje zijn dat hij speelt (platvloerse Amerikaanse politieker met een Texaans accent)

Cronenberg brengt het er goed vanaf en heeft oog voor details. Misschien met een net iets hoger budget en een beter script , had de film geen kwaad gekunnen.

De film haalt de mosterd bij andere gelijkaardige thrillers, maar weet niet altijd goed hoe alles in een eigen geheel te gieten. Het evenwicht is soms wat zoek, al zit er wel voldoende potentie in. Het blijft allemaal vrij voorspelbaar en braaf helaas, al had hier meer ingezeten. Er zit weinig animo in.

De zoveelste heldenfilm, al neemt Deadpool z'n eigen genre graag op de korrel. Een beetje zelfspot en parodie van de vele heldenfilms (en van Ryan Reynolds zelf), maar ook het de 4e dimensie met het contact naar de kijker. Er komt nog een troef boven als het eindelijk 18+ wordt gemaakt. Niet onbelangrijk voor dergelijke actiefilms. Zeker niet als je wil vermijden dat je doelpubliek 12-jarigen zijn of mensen die eerder fan zijn van het latex pakje dan van de gevechten in de film. De aanpak is leuk, maar ook weer niet revolutionair. Het blijft nogal braaf, de vijand is enorm saai en het verhaal is niet veel soeps. Het zit Deadpool niet echt mee, en je merkt dat de hele film (maar dan ook helemaal) op de schouders van Deadpool drukt. Misschien een te veilige zet van de filmstudio, die niet durfde om voluit te gaan. Buiten Reynolds (wiens carrière al half verbrand is) zijn er geen bekende namen. Hierdoor komt Deadpool gelukkig extra goed uit de verf, maar is het toch bang afwachten voor de sequel. Nu deze film lijkt te werken, zal die er wel snel komen. En Deadpool lijkt me niet het figuur dat je zomaar bij de andere X-Men of Avengers zet.

In de lijn van de vorige Deadpool films met vooral een hoop grappen en veel minder een verhaal. Het verhaal gedeelte is nog minder in deze film, die vooral als aantrekkingskracht heeft dat Deadpool en Wolverine in 1 film samen te zien zijn. Je moet wat houden van de drukte van Reynolds en de vele puberale grappen.

Tegelijk probeert Marvel de franchise terug op de rails te krijgen. Mensen bleven wel kijken, maar je kan niet ontkennen dat er een vermoeidheid opkwam, de multiverse niet echt aansloeg en we soms toch veel van het zelfde te zien kregen. Deze Deadpool film is zeker niet de beste film uit de MCU, maar het is wel de ideale stopknop om daarna verder te gaan met een nieuwe adem. Een film waar Marvel liefhebbers van zullen smullen. Boordevol leuke cameo's en verwijzingen, al moet je daar volgens mij ook de comics en een hoop mindere Marvel series bij nemen om alles te herkennen. Maar veel dingen zijn best goed gedaan. En dat maakt van Deadpool & Wolverine, zeker als je weinig voorkennis hebt en alle spoilers hebt kunnen ontwijken, best een aangename film.

Meer van hetzelfde. Ryan Reynolds schiet als Deadpool opnieuw een reeks grappen af. Voor elke goeie grap zijn er helaas enkele flauwe grappen. Het werkt niet altijd en ik denk dat Deadpool gaandeweg de franchise gewoon vervelend zal worden. De show wordt vooral gesteeld door Zazie Beetz als Domino, de meest verfrissende filmsuperheld sinds lange tijd. Brolin als Cable valt ook beter mee dan verwacht. De film valt nog best mee, maar de franchise is sterk overroepen. Het is nog niet zo kinderachtig als Guardians of the Galaxy, maar je voelt de film wat zweven tussen R-rated en pubervriendelijk. Duidelijk een Marvel-product.

Jeroen Perceval maakt zijn debuut als regisseur met zijn eerste langspeelfilm. Het oogt niet slecht, al doet Perceval niet veel nieuws. De kunst ligt vooral in het wat atypisch casten en het is wat harder dan de gemiddelde Vlaamse film. Mooie beelden in elk geval, maar het verhaal pakte mij niet echt. Het is een onderwerp dat Perceval met zijn turbulente jeugdjaren wel kende (al weet ik niet tot in welke mate). Benieuwd dus of hij opnieuw voor zo'n film kan zorgen zonder in herhaling te vallen. Maar dat is de uitdaging van elke debuterende regisseur natuurlijk.

Zeer sterke film. Vooral omdat de film compleet gedragen wordt door de 3 acteurs en hun dialogen. 1 echte locatie (die buitenscene van 5 minuten telt niet mee) en geen afleidende actiescenes. Knap hoe die 3 acteurs dan de film kunnen boeien. Ook deels de prestatie van regisseur en het script. Ik heb de film gekochte in de Quality Film Reeks, waar hij zeker in thuis hoort.

Zeer over de top film dat overkomt als een cartoon. Het script valt nog best mee voor het genre, maar alles is er zo hard over dat het gewoon niet meer grappig is. Leuk voor de kids, maar meer ook niet.

Elke biopic zorgt voor een vrije interpretatie van het hoofdfiguur. Tenslotte moet het nog entertainende film blijven en is een beeld van iemand soms duidelijker opsomming van feiten. Bij Harry Houdini worden wel wat loopjes met de werkelijkheid genomen. Enkel zijn talent als ontsnappingskoning en interesse in het paranormale zijn overgenomen. De rest (inclusief zijn overlijden) zijn pure fantasie. Niet echt een biopic dus, maar een romantische mysteriefilm met de bekende Houdini als persiflage. Met momenten is dit zeker geen slechte film op, maar niet echt speciaal ook niet. Op vlak van romantiek schiet het te kort en ook het mysteriegehalte laat toch op zich wachten. Het talent van Houdini om te kunnen ontsnappen wordt vrij slecht in beeld gebracht en is eerder een fait-divers om te laten zien dat het over Houdini gaat.

Catherine Zeta-Jones speelt een voorspelbare rol die we van haar gewoon zijn. Guy Pearce is niet slecht als Houdini met de nodige flair, maar veel charisma is er ook niet. Wel goed is Saoirse Ronan die de show steelt, inclusief een sterk Schots accent. Saoirse is van oorsprong Ierse trouwens.

Death Defying Acts is een goed gemaakte film met mooie kostuums en een leuk verhaaltje. Maar opvallend is het ook niet en helaas al snel vergeten. Beetje bandwerk, maar dan wel uit een goeie fabriek.

De affiche lijkt op fantasie, maar het is een horrorfilm met de nodige humor. Uit de filmstal A24, die wel meer alternatieve pareltjes afleveren. Niet altijd geslaagd misschien, maar wel origineler dan de gemiddelde Hollywoodfilm tegenwoordig. Ook hier is het een apart verhaal dat op zich al interessant is. Het geheel wankelt soms wel en de toon is vrij labiel. Ook de acteerprestaties zijn niet de beste rollen van de cast. Maar het is wel genoeg entertainment. Soms is dat al voldoende bij een film.

De blauwdruk van deze film zijn (opvallend genoeg) historische feiten. Uiteraard serieus aangedikt, het gaat vooral over de gebeurtenissen. De filmwereld kent veel parodiefilms, maar dit is wat mij betreft een uitzonderlijke karikatuur. En als kijker ben je misschien wat mee met enkele feiten, maar het zijn vooral de absurde situaties die opvallen onder het regime van Stalin. Toch zoals wij dat zien. De random executies die elk moment kunnen veranderen, de angst om een 'fout' te maken tegen Stalin, zonder het soms te beseffen. Opschrijven wat je gezegd hebt, zien dat je niet te laat bent, … En bij mensen aan de macht is het constant wikken en wegen en strategisch vooruitdenken of woorden zoveel omdraaien om tegen niemands schenen te stappen. Zeker niet de gene die mee aan de macht zitten.

De film draait vooral rond de humor en de acteurs amuseren zich duidelijk. Verder is het geen hoogstaande film natuurlijk. Maar in kader van zelfrelativering (alhoewel dit in het eigen Rusland geen geliefde film is) kunnen meer van dit soort films gebruiken.

140 minuten voor een detectiveverhaal lijkt lang. Al is het een boekverfilming en dan is het niet slecht dat er wat tijd wordt genomen. Bovendien moeten alle belangrijke scènes en puzzels aan bod komen bij dit genre. Ik ben zelf opgegroeid met de boeken van Agatha Christie en later de tv-reeks met David Suchet. Mijn beeld van de Belgische Hercule Poirot was dus al gevormd. Acteurs als Albert Finney of Peter Ustinov doen het zeker niet slecht, maar ik verkies nog altijd de versie van Suchet.

Deze Death on the Nile is een sterrencast met vooral klassiek getinte acteurs. Dat zorgt voor een geloofwaardige groep karakters, al zijn deze namen niet helemaal mijn lijstje van favoriete namen. Ze passen goed in hun rol, maar als acteur zie ik ze niet even graag bezig. Bovendien verlangt dit genre veel dialogen en daar zijn ze niet allemaal even sterk in. Peter Ustinov en David Niven wel gelukkig en dat levert een sterke climax op waarbij Poirot op een boeiende manier de gehele onthulling doet. Bovendien zorgt men hier in Egypte voor een prachtige setting.

Death on the Nile is een wat verouderde film met een sterk verhaal en dankzij Ustinov een boeiende detective geworden. Figuren als Bette Davis, Maggie Smith of Angela Lansbury hebben een aparte stijl van acteren waar ik niet zo van hou. Maar de rest zorgt dan weer voor mooie cinema. Het verhaal werkt nog steeds het beste in boekvorm en ik ben meer een liefhebber van de Suchet-reeks. Dit mag zeker een verfrissing gebruiken, al vrees ik dat dit genre minder in trek is en zal vervliegen in een tv-film met mindere kwaliteit. In elk geval heb ik hier zeker van genoten, al is het niet een echte topfilm.

De film ligt in de lijn van Murder on the Orient Express, de vorige Hercule Poirot film van Kenneth Branagh. Een film die blijkbaar niet zo goed scoort hier, maar ik hou wel van de stijl. Het is ook geen echte thriller of actie, maar een detectivefilm. Een whodonit verhaal van Agatha Christie. Misschien wel een genre dat wat in de vergeethoek is geraakt.

De rol van Hercule Poirot is al talloze keren ingevuld. En het verhaal van Death on the Nile is ook al meerdere keren verteld. De bekendste Poirot-vertolkers (Peter Ustinov en David Suchet) hebben elk ook al hun versie van het verhaal gespeeld. Ik hou wel van de stijl van Kenneth Branagh die niet alleen het verhaal laat zien, maar het geheel ook wat aankleed in een kleurrijke nostalgische sfeer. Opnieuw met cinematograaf Haris Zambarloukos die ook meewerkte aan Murder on the Orient Express. Benieuwd of er nog een vervolg komt na deze twee films. Van Poirot zijn nog meer boeken geschreven. En Agatha Christie is de best verkochte fictie auteur aller tijden.

Vrij slaapverwekkende film die uit drie kwart van de tijd bestaat uit een hoop vrouwenpraat. En dat andere kwart wordt dan nog verpest door een bleirende Kurt Russell. M'n verwachtingen waren hoog na het veel betere Planet Terror (4 sterren gegeven) van Robert Rodriguez.

Je kan komen met elementen als filmkennis van Tarantino en verwijzingen naar oude stijlen, ... Maar als de film in de eerste plaats niet goed is heb je daar ook niet veel aan. Waar ze in Planet Terror meer op hun plaats waren als odes aan de oude films, krijg je hier enkel die elementen en is m'n de film zelf vergeten. Laten we de actrices een hele tijd liggen zeveren tegen elkaar, dan vullen we de tijd ook wel...

Heel teleurstellend met slechts 1 scene, als Kurt Russel in het eerste gedeelte tegen de andere auto rijdt met de 4 meisjes erin zodat die ten dode zijn opgeschreven. Maar dat maakt de film niet goed. En ik heb al veel betere achtervolgingen gezien.

In een wereld enkele jaren voor Mad Max met het testosteron van Fast & Furious. Maar alles in een no nonsens film waarin al snel to the point gekomen wordt. Alle clichés op een hoopje en vooral snelle auto's en de nodige actie. Ideaal voor dit genre dus en entertainment van begin tot einde. Regisseur Paul W.S. Anderson gaat verder op het elan van z'n vorige films Resident Evil en Alien vs Predator. Een film wel met weinig ambitie, hierna ging het snel bergaf met de franchise en je merkt ook dat het niet meer is dan dit.

De prequel van Death Race uit 2008 laat de oorsprong zien van Death Race en z'n hoofdrolspeler Frankenstein. De film komt nogal teleurstellend op gang. Geen Jason Stathom of Tyrese Gibson en de compensatie is niet echt sterk. Sean Bean is nogal flauw en ook Ving Rhames is nog erger. DeObia Oparei valt nog mee, maar is geen Gibson. Wel leuk is dat Lists er al bij is en ook Danny Trejo doet het goed. Hoofdrolspeler Luke Goss moet nog op gang komen. Hij kan Stathom niet doen vergeten helaas.

Na dik 45 minuten komt het dan toch nog op los. Door het opzetten van het nieuwe spel Death Race en de jacht op Lucas, wordt het zelfs interessanter dan zijn voorganger. Er is evengoed voldoende actie, auto's en bloed om te boeien. Het valt op dat producer Anderson de touwtjes in handen blijft houden.

Ik kijk uit naar het derde deel, dat dus eigenlijk de link tussen deze film en die uit 2008 moet worden. Misschien moet ik het origineel uit 1975 met Sylvester Stallone en David Carradine maar eens opzoeken.

Een film die aantoont dat James Wan niet bepaald een sterk filmregisseur is. Zowel qua montage als camerawerk is hij zeer zwak hier. Enkel de actiescènes komen er nog wel wat goed uit, maar aangezien de film ook een deel drama bevat, schiet Wan toch te kort.

Death Sentence doet wat er van hem verwacht wordt: een wraakfilm in de stijl van Death Wish, The brave one, The Punisher, ... Al zoekt het vooral in het begin nog z'n weg waar het z'n accenten wil leggen. Daar waar Death Wish harder is en The brave one meer de psychologische achtergrond benadrukt, ligt het hier in het midden tussen drama en actie. Eens de trein vertrokken is, loopt hij wel vlot genoeg om te genieten van de film.

Trek u niets aan van het verhaal, laat de melodramatische scènes rustig doen in het begin van de film en geniet van de film. Geen topper, maar wel een leuke brok entertainement.

Een doorsnee horrorfilm met enkele grieten in een spookhuis en één of andere legende. Op zich wel eens leuk om te kijken, maar echt niet speciaal. Bovendien slecht geacteerd en nogal omsamenhangd en niet zo bijster origineel verhaal. Maar het is dan ook geen Oscarkandidaat he. Toch maar 2 sterren.

Een JCVD film uit de periode dat hij succes had in Hollywood, maar ook nog goed in vorm was. Eind jaren '90 zou die ster toch wat dalen helaas. Het verhaal is typisch voor het genre en eerder een kapstok voor wat gevechten, oneliners en stoer gedoe. Death Warrant probeert dan ook nergens om er bovenuit te komen, maar is op zich niet slecht. We krijgen te zien wat we verwachten.

Ik heb niet zo lang geleden The Brave One gezien met Judie Foster, het verhaal van Foster in New York die samen met haar vriend aangevallen wordt en ze het recht in eigen handen neemt als haar vriend uiteindelijk overlijdt. Daar is het concept (dat hetzelfde is als Death Wish) wel beter uitgewerkt met meer aandacht voor de psychische problemen voor de overlevenden die paranoia worden en in alles en iedereen een potentiele crimineel zien. Ook is de spanning beter opgebouwd dan in Death Wish.

Op zich is Death Wish nog niet zo heel slecht, alleen had ik er meer van verwacht. Alleen weet deze film niet echt waar hij zich moet situeren. Charles Bronson is meer een acteur voor actiefilms en het verhaal wil ook een psychologische kant weergeven. Waarom hij het recht in eigen handen neemt, de problemen met z'n geweten, z'n oordeel over wapens, ... En dat komt niet altijd goed over. De inspecteur die met de zaak bezig is, komt bij momenten zelfs irritant over en andere personages zijn amper uitgewerkt. Daardoor krijg je wel het effect dat alle aandacht naar Bronson gaat natuurlijk.

Langs de andere kant geeft het wel een goeie reflectie weer zoals AVM al eerder zei, over de sociale onrust die Amerika heerste, de stijgende criminaliteit en de onmacht om die criminaliteit aan te pakken. Als een Batman of Spiderman die taak van Bronson zonder problemen kunnen overnemen, waarom dan niet de meer realistischer toer opgaan met Paul Kersey? De film heeft wel als voorbeeld gediend voor latere wraakfilms als The Brave One, The Punisher, Walking tall en vele anderen. En ook al is hij niet echt goed uitgewerkt, toch blijft de film enigszins in het geheugen hangen.

De originele film is uitgegroeid tot een cultfilm met ruwe scènes. Die film is dan ook meer dan enkel een wraakfilm, maar eerder een beeld van de Amerikaanse grootsteden in de jaren '70. In de verte leunt het wat aan bij bvb Taxi Driver. Niet weggelegd voor de gladde Hollywoodsterren, acteurs als Steve McQueen of Frank Sinatra weigerden de rol van Paul Kersey. De sequels zochten meer naar de sensatie. En dat kan je ook van deze reboot zeggen.

De ruwe scènes zijn wat afgeborsteld, ook al is de film 16+ (voor grote titels eerder een uitzondering tegenwoordig). De film mist die insteek van geweld in de VS en de bijhorende discussie van wapendracht en recht in eigen handen. Het verzand snel in een wraakfilm met op de rand wat gedoe op sociale media en podcasts. Eigenlijk viel het nog mee qua entertainment. Maar zonder die extra insteek met de discussies rond wapens/vigilante en ruwe scènes is het vooral een standaard wraakfilm voor liefhebbers van het genre.

Vorig weekend deel 1 gezien dat van mij 2.5 sterren kreeg. Deze film is kwalitatief hetzelfde en krijgt dus evenveel sterren. Anders is wel dat sommige sterke punten verlegd zijn. Er is minder aandacht gegeven aan de personages, maar m'n heeft nu blijkbaar gekozen tussen het psychologische en de actie, iets waar deel 1 mee worstelde.

Death Wish 2 komt over als een kruising tussen Death Wish en een aflevering van The A-Team. Misschien vanwege de 80's sfeer dat ik aan die tweede moet denken. De actie wordt wat opgevoerd, maar is verre van origineel. Het element van de journaliste hebben ze blijkbaar gebruikt in The Brave One, dat imo een soort moderne remake is van Death Wish. Sterk is wel dat m'n het aangedurfd heeft om sommige personages aan hun einde te laten komen waar men het niet direct van zou verwachten: de dochter en de New Yorkse agent.

Eindconclusie is dat dit vervolg doet waar m'n in deel 1 al meer aandacht had aan moeten besteden: actie en vaart brengen in de film. Al had met wat meer diepgang in de personages de film toch wat beter geworden. Nu is Death Wish 1 gewoon een blauwdruk van de wraakfilms (mooi voorbeeld, maar slecht uitgewerkt) en de volgende delen leuke B-actiefilms om van te genieten zonder meer. Beniewd hoe het zit met de rest van de reeks. Dat zal even duren, want ik heb enkel de eerste twee delen op video staan.

Ontspannend filmpje dat door overacting en een absurde verhaallijn niet serieus moet nemen. Qua griezelgehalte een nul, maar wel leuk voor een avondje film.

Zoals Onderhond het al aangaf is dit een love it or hate it film. Een animatie die regelrecht tegen de standaard film in gaat. Zoals evengoed sommige mensen afgeschrikt worden door een trage film, zal het hier ook mensen afschrikken bij de snelle beelden en montage. Of in beide gevallen net aantrekken.

Aan de beelden en trailer te zien, leek dit zeker niet mijn film. Daarom dat het ook lang duurde voor ik de film heb gezien. Maar kom, toch een kans geven natuurlijk. En het eindresultaat is een mix tussen 'zeker mijn ding niet' en 'bewondering voor de creativiteit'. Het is meer bewondering dan genieten wat mij betreft. Snelle beelden in een rotvaart, knap gemonteerd met een animatie die durft spelen met haar beelden. Het valt wat mij betreft eerder onder experimenteel, of zo ervaar ik het wel.

Bij deze dus: mijn complimenten en knap gemaakt, maar geef mij maar een andere film.

Wordt wel eens de beste niet-Jaws haaienfilm genoemd. Dat laten we in het midden, maar het zegt wel iets over het genre en de lat die enorm hoog ligt met Jaws als ultieme haaienfilm. Deep Blue Sea komt niet in de buurt, maar is ook niet zo flauw of knullig als de meeste andere haaienfilms. We krijgen een blockbuster die zich niet al te serieus neemt met een leuke cast en het gekende afvalrace concept. Genoeg actie en entertainment, niet genoeg spanning en een vrij luchtig verhaal. Ideale popcorn dus, maar het komt niet aan de figuurlijke knieën van Jaws.