Opinions

De film die samen met Armageddon uitkwam en het misschien minder goed deed aan de kassa, maar door critici hoger dan Armageddon werd ingeschat. Het is maar wat je zoekt in een film natuurlijk. Armageddon is een spektakelfilm en dat is best passend bij het thema. Wat actie, spanning, thriller, ... Deep Impact wil het wat realistischer aanpakken. Met momenten werkt dat wel, maar het blijft ongeloofwaardig. Op momenten is het zo droog gebracht, dat de spanning gewoon weg was. Amper paniek als je te horen krijgt dat de wereld gaat vergaan, de president die weer even leider van de wereld is en ook meteen een plan B voor handen heeft. Zowel wat reddingsmissie betreft als opvang voor enige overlevenden. Het wringt toch evengoed moet ik zeggen als Armageddon.

Soms werkt het wel, denk maar aan de crew die er veel professioneler uit ziet. Of de impact van meteoor. De romance tussen Elijah Wood en Leelee Sobieski is ook wel leuk, maar voegt gewoon niets toe aan het verhaal.

Deep Impact is een leuke blockbuster met evengoed een supercast als Armageddon. Maar soms heb je Bay nodig om dit soort films te maken.

Een typisch Amerikaanse puberparodie dat denkt om wat suggestief bloot te laten zien en enkele flauwe woordspelingen te gebruiken al voldoende is om een film in elkaar te boksen. Helaas werkt dat niet en is de film dus ook zeer flauw en de moeite niet om te zien.

Slechte film die vroeger wel wat mensen zal opgewonden of geïnteresseerd hebben. Maar dan vooral omdat er nog geen gelijkaardige alternatieven waren. Als je het porno-gedeelte wegdenkt zie je een dom verhaal en slecht acteerwerk. Zelfs de muziek is ergelijk. Dat hij een cultfilm is in het genre, interesseert me verder als FILMliefhebber niet.

The Deer Hunter... Na 7 jaar werd het tijd voor een herziening van deze klassieker. Ik kon me er niet veel meer van herinneren, buiten natuurlijk de scène met de Russische Roulette. En dat dit de laatste film was van legende John Cazale die de première nooit gehaald heeft.

Ik dacht eerst dat dit een boekverfilming was, maar na het zien van de film moest ik toch op die gedachte terugkomen en na opzoeken had ik gelijk dat dit niet van een boek kwam. Regisseur Michael Cimino die een Oscar won voor beste regie, zat mee aan de wieg van het script maar heeft de film groot gemaakt door Robert De Niro aan boord te helpen. Die als assistent nog andere namen aantrok en locaties uitzocht. Dat Cimino trouwens een prijs heeft gewonnen verwonderd me. De film kent enkele scènes die zeker de moeite zijn, maar dat is vooral op rekening van de acteurs. Dit is een ijzersterke cast, met voorop Walken en De Niro.

De regie is wat minder eigenlijk. Met momenten is het de moeite om te kijken, maar overdonderd wordt je nooit. Michael Cimino zorgt ook voor weinig geheel en slaagt er niet helemaal in om sfeer te scheppen. Je bent vooral mee in de film door de prestatie van de acteurs en de tijd die wordt genomen om iets weer te geven. Maar ik mis de opbouw of de wow-momenten die je als kijker doen omverblazen. Enige uitzondering dat ik even hoop kreeg is de moment dat Michael terug komt.

Die dingen maken dat The Deer Hunter een klassieker is waar deels de mot al inzit. Overweldigend is hij niet (meer) maar je ziet nog wel een stukje van de glorie. En met een voortreffelijke De Niro en Walken wordt veel goedgemaakt. Zeer goeie film, maar geen top.

Daniel Craig en Liev Schreiber is een duo dat wel werkt in deze film. Het is ook de moeite om een WOII-film te zien vanuit een ander standpunt. Gewoonlijk zijn het de nazi's of het verzet dat joden helpt of Amerikanen die het eens allemaal zullen oplossen. Films die uiteraard ook de moeite zijn en nodig zijn om dit in het collectieve geheugen te houden. Maar dit geeft voor de verandering eens een andere kant van de joden weer. Hoe ze proberen te overleven en omgaan met hun geloof in deze toch beproevende periode.

Af en toe is het verhaal wat voorspelbaar en clichématig, maar de film zakt niet te ver weg en kan zich goed handhaven. Mooi geschoten en boeiend tot het einde. En dat is toch voornaam bij een film.

Kaiten laat een deel van WOII zien, die wat minder bekend is denk ik. De aanval van Japan dmv duikboten. En toch hebben we het allemaal al eens gezien. En veel beter dan, ook al werd het dan vooral weergegeven door de Amerikaanse visie. Ook hier weer de jonge mannen die denkelijk zonder het goed te beseffen voluit voor de eer gaan en hun land willen verdedigen in de oorlog tegen de vijand. Dat het daar niet zo simpel zou zijn, dat ze vrienden zouden verliezen en het leven nooit meer hetzelfde zou zijn, drong toen blijkbaar nog niet door.

Op zich is zo'n verhaal niet slecht, het was nu immers zo. Achteraf na 5 jaar oorlog in het achterhoofd is het gemakkelijk praten. Maar toch mocht het origineler en mooier gebracht worden in deze film. Helemaal boeien doet het niet. Het is geen slechte film, maar mist de nodige creatieve input en sfeerschepping.

Japan had dan wel een ander beeld in de oorlog, hier heeft het toch maar mooi de sfeer van goedkoop Hollywood overgenomen. Jammer, want het had veel meer kunnen zijn.

De film begint nogal mager en ik had even schrik dat het één van de mindere Tony Scott films zou worden. Maar dan krijgen we de kern van het verhaal met het terugblikken in de tijd. En ik moet zeggen, dat het hier veel interessanter is gedaan en beter uitgewerkt dan we in veel andere films gewoon zijn. De samenwerking Scott en Washington blijft ook hier werken en stilaan krijgen we de bekende Scott-formule te zien. En ik moet toegeven dat het wel werkt. Denzel Washington speelt met gemak Caviezel en Kilmer naar huis. Het is sowieso een film die het moet hebben van een goed actieverhaal met veel spanning en niet zo zeer epische acteerprestaties. Boeiend einde ook dat interessant blijft tot het laatste. Waarmee de film beter is geworden dan verwacht.

Ik had me laten overtuigen van Jeunet's kunnen in Amélie, wat bevestigd werd in Un Long Dimanche de Fiançailles. (Alien resurrection is een buitenbeentje voor deze regisseur). Dus verder op zoek naar materiaal van de man en zo kwam ik bij La Cité des Enfants Perdus, een film die ik verschrikkelijk slecht vond en meteen de reden was om Delicatessen steeds opzij te leggen. Na lang tijd toch maar de moeite gedaan om Delicatessen een kans te geven en dat was zeker de moeite.

Ik zal één van de weinige zijn die zo verschillend stemt op deze film en La Cité des Enfants Perdus. Waar net genoemde film nog meer absurditeit is, kan Delicatessen verder nog rekenen op een onderhouden verhaal, betere visuele humor en een goeie dosis cynisme. Het genre zal me nooit echt liggen moet ik toegeven, maar af en toe komt er een film met de nodige absurditeit/fantasy die me wel kan bekoren en daar valt Delicatessen zeker onder. Echt van genoten, met letterlijk en figuurlijk kleurrijke figuren. Vooral het spel tussen visualiteit en geluid/muziek is zeer leuk om zien. Als debuut mag dit absoluut tellen en zet Jeunet en Caro meteen op de kaart van de filmwereld.

Ik ben grote fan van Bruce Springsteen, dus heel blij met deze biopic. Maar evengoed met de nodige reservatie omdat ik Bruce al meer live heb gezien en het moeilijker wordt om door de acteur te zien die hem zou spelen. Ik was ook benieuwd welke periode ze zouden kiezen. Het begin van Springsteen in aanloop van Born to Run? Of de moeilijke periode tussen Born to Run en Darkness on the Edge of Town, waarin hij veel speelt, schrijft voor andere artiesten maar ook in de clinch ligt met z'n toenmalige manager Mike Appel. Het werd de interne strijd na het succes The River waarna de druk hoger werd als artiest, maar hij worstelde met z'n jeugd en depressies. Dat werd verwerkt met professionele hulp en het uitbrengen van zijn meest intieme album: Nebraska.

De film is op zich mooi gemaakt en Jeremy Allen White valt nog goed mee als Bruce. Naast Jon Landau zien we weinig bekende figuren. De E Street Band komt af en toe voorbije in de achtergrond. Het draait helemaal om Bruce en hoofdzakelijk de muziek van dat album Nebraska. Het script is weinig boeiend en wil te veel uitleggen waarover Nebraska gaat, om zo volgens mij te verklaren hoe Springsteen denkt. Dat levert mooie beelden en muziek op, maar het verhaal kabbelt wat verder. Jammer, zeker als grote fan van The Boss. Ik heb dus ietwat genoten, vanwege de muziek en de beelden. Maar als film doet deze biopic het helaas niet zo goed. En zal die snel in de vergeethoek geraken... Als jonge mensen hierdoor het album Nebraska (en Springsteen) leren kennen, is dat toch iets positief aan de film.

Een horrorfilm dat grotendeels volgens het Hollywoodboekje loopt en waar je in grote lijnen toch al ziet hoe het zal verlopen. Eric Bana zal hier geen prijzen mee winnen en de rest van de cast ben ik al vergeten. Maar de aankleding is best wel goed gedaan met de nodige sfeer en jumpscares. Beter dan het zou mogen zijn, een sfeervolle blockbuster.

Het relaas van 4 mannen die er op uit trekken in de wildernis om zichzelf terug te vinden in de natuur. Met een beeld van die streek vanuit een stadsvisie. Het romantische idee van een kano op een wilde rivier en lokale bewoners die afgesloten van de beschaafde wereld, domme boeren zouden zijn met inteelt uit een wereld die stil is blijven staan. Burt Reynolds is het haantje van de groep die volgens hem geboren lijkt te zijn voor die wilde natuur, maar uiteindelijk komt hij evengoed uit de stad.

In het begin lijken die vooroordelen ook bevestigd. Iets evident als de vraag om hun auto's naar een bepaald punt te brengen, lijkt al te moeilijk voor de lokale bewoners. Die zijn terughoudend tegenover de vreemdelingen uit de stad. Wat achteraf gezien ook niet moeilijk is, omdat het juist mensen uit de stad zijn die met de aanleg van een dam in het natuurgebied, hun leefwereld overhoop halen.

Onze avonturiers komen na een kanotocht enkele lokale mannen tegen die hen vasthouden en één van hen zelfs seksueel lastigvalt. Opnieuw lijkt hiermee het cliché bevestigd. Wat een trip met een kano op een wilde rivier moest worden, is nu een kwestie van overleven. Het is op dit moment dat de film zich onderscheid van bvb een horrorfilm als The hills have eyes. Ook als kijker ga je mee in het idee dat die lokale mannen de bevestiging zijn van het kwade in zo'n vergeten uithoek waar de tijd is stil blijven staan. We gaan mee in de blik van de 4 mannen. Want zijn die twee mannen dezelfde als de eerste mensen die we zagen? Als Drew tijdens het varen in het water valt, zou hij beschoten zijn maar dat zien we nergens en wordt ook later nooit bevestigd. Als ze later opnieuw een man met een wapen tegenkomen en doden is het nooit zeker dat die één van de twee slechte hillbillies is. Hun vooroordelen die ze al hadden werden door het incident met de twee hillbillies kracht bij gezet, zodat ze dat beeld overal zagen. Wat toch wel ontkracht wordt als ze uiteindelijk bij hun auto's terecht komen, die er zoals afgesproken staan. Als de politie haar werk doet. Als ze eten krijgen van de lokale inwoners...

Het lijkt wel dat horrorfilms die met hillbillies werken, hun inspiratie halen uit Deliverance. Maar eigenlijk hebben ze net de hele insteek gemist. Deliverance is geen subtiele horror, maar net een gelaagde film van het beeld van stadsmensen tegenover mensen de eerder in de natuur wonen. En het beeld dat ze van zichzelf hebben. De mannen zijn ook duidelijk veranderd naar het einde toe. Maar dat komt omdat ze de maskers die ze zichzelf voorhielden, dan zijn afgevallen. Ze hebben zichzelf gevonden, maar dat wil niet zeggen dat ze daar zo blij mee zijn...

Een typisch product van zijn tijd. Vol clichés, het nodige schietwerk en meer actie dan acteerwerk. Oh ja, en een synthesizerdeuntje op de achtergrond. De Delta Force is een groep lachende mannen die volgens mij een oorlog zouden beginnen omdat ze zich dan kunnen amuseren met elkaar. Het eerste deel is - ondanks dat de figuren bijna een parodie worden - net spannend genoeg. Ik zat toch wel uit te kijken hoe het zou verlopen. Dan begint de actie en zie je het gebrek duidelijk aan kwaliteit. Chuck Norris is ondertussen een cultfiguur. Maar ik mis in dit genre toch wel de flauwe oneliners die je gewoon bent bij bvb Schwarzenegger of Willis.

Leuke actiefilm, maar vooral dan een guilty pleasure en niet bepaald kwaliteitsvol.

Ik had het boek van Koontz al gezelen. Ik had geen idee dat de man al zo oud was. Een fijn boek, zoals wel meer met computer-SF zijn de verfilmingen al snel verouderd. Het idee is wel interessant natuurlijk. Door de vele automatisering is het op den duur de vraag of wij dat gebruik om te leven of dat we er door geleefd worden. En waar ligt de grens met artificiele intelligentie?

De computer is natuurlijk al lang verouderd en heeft een groot '2001 a space odyssey' gehalte. Slechte effecten en ik verwachte elke moment een grote rode knop achter de stem. Dan gaat het wat beter als de computer zelf begint te handelen en het leven van Susan overheerst om met haar te willen experimenteren zullen we maar zeggen.

Later heeft de computer een manier gevonden om fysiek te bewegen en dat is nogal rommelig. Bovendien is dat gedoe met de baby gewoon overbodig en slecht gemaakt. Een domper op de reeks. Het middenste deel kon perfect gezien het budget en de tijdsgeest, maar dat einde had m'n beter weggelaten. Misschien dat een Hollywoodremake (nu ze toch zo volop bezig zijn) een mooie update kan geven aan de film?

Foute 80's horror die best wel leuk is om een keer te zien. Bava slaagt er in om een sfeertje op te bouwen, al mag dat geen excuus zijn vanwege het knullige uitzicht en de belachelijke make-up. Begrijpelijk een semi-cultfilm maar geen topper. Daarvoor zijn er te veel betere zombiefilms.

Beter dan z'n voorganger eigenlijk, het blijft een foute 80's horrorfilm maar toch is het minder knullig dan deel 1. Hoogstaande cinema zal dit nooit worden, maar deel 1 bewees dat het slechter kan!

Ik ben net te oud om dit te kunnen zien als kind. Voor kinderen moet dit nog wel werken, maar de humor is zo flauw en voorspelbaar. Ik kende Denice de Menace enkel van strips en enkele tekenfilmafleveringen. Toen was dat nog wel leuk, maar de filmversie slaagt er geen moment in om een glimlach uit te lokken. Waar home alone nog wat slapstick probeert te geven, is dit gewoon beschamend met momenten. Enkel voor de kids, maar wel als de ouders dan iets anders kunnen gaan doen en niet mee hoeven te kijken.

Een drama met gemengde gevoelens. De film komt soms nogal goedkoop over. Een laag budget zal hier ongetwijfeld in meespelen. Hilde Van Mieghem kan trouwens beter en brengt niets extra aan de film. Anderzijds is het verhaal wel eentje om na te denken, al weet ik niet of dat aan het verhaal zelf ligt of het uitgangspunt op zich.

Els Dottermans kreeg een prijs voor beste actrice, en toch gaat alle aandacht naar vooral Matthias Schoenaerts, die hier toont dat hij meer kan dan enkel de rebelse jongen (Meisje, Linkeroever, Loft) Zeer overtuigende prestatie trouwens. Ook Veerle Baetens is niet slecht en vrij apart om Tom Van Dyck in een meer introverte rol te zien. Maar verder krijg je meer typetjes te zien die nogal kleurloos worden weergegeven.

Maar ik begrijp wel dat het een zeer gevoelig item is, vooral in België. Het script is zeer sterk (met de kanttekening in m'n eerste alinea) waarin plaats is voor zowel de motieven, de gevoelens van de mensen die er dicht en ver van staan. Ik heb al slechter films in dit thema gezien en ergens is het toch wel zo dat dergelijke gevoelige films dichter bij de kijker staan als ze in het Vlaams zijn. Dezelfde film met Amerikaanse acteurs zou degraderen tot een Vitayafilm waar je minder binding mee krijgt. Door het taalgebruik en het veel meer herkenbare sta je (ik toch) dichter bij het totale gebeuren.

Scorsese is voor mij een wat wisselende regisseur, maar soms weet hij toch pareltjes te maken. The Departed is niet zijn eerste gangsterfilm, hier gaat hij voor een verhaal met een remake van Infernal Affairs. Maar dan langer, minder spanning en veel te veel leunend op de plot ipv een deftig scenario. Het is niet slecht, maar het voelt nogal druk en sommige dingen hadden er gerust uit gemogen. De cast valt wel mee, maar heeft al beter gedaan. Als je houdt van het genre is het zeker geen slechte film, maar er zijn veel betere films gemaakt. De film kan ook niet tippen aan het origineel en Scorsese doet met de remake ook niet veel. Alleen voller maken, wat sommige dingen eerder als ballast dan als meerwaarde maakt.

Ik zal niet de eerste zijn die de link met Mad Max en David Lynch maakt. Moest Lynch zich aan een aflevering van Mad Max wagen, was het deze film geweest. Besson ligt me wel beter dan Lynch, al gaat zeker buiten deze film de vergelijking helemaal niet meer op. Met Le dernier combat zitten we in een apocalyptische wereld, zonder te weten hoe dat komt en hoe lang. Maar de schaarse inwoners proberen te overleven en zijn ondertussen terug holbewoners geworden. Vandaar het gebrek aan spraak. De dingen die ze nog kennen, komt door hun aanwezigheid. Ik denk aan auto-onderdelen of het maken van eten. Anderzijds merk je bvb de muurschilderingen en de onwennigheid in bepaalde situaties.

Door het gebrek aan spraak en de opvallende muziek is het soms een hallucinerende trip. Niet helemaal van de wereld, maar qua sfeer is het wel goed gedaan. Deze stijl zal me nooit helemaal liggen, maar Besson laat wel van zich horen met dit debuut. Al verkies ik wel z'n latere films waar hij als regisseur en/of producer en/of scriptschrijver aan meewerkte.

Niet de topper die ik had verwacht, maar toch een ontroerend mooie weergave van monniken die door de druk van oorlog worstelen met hun geloof. Met de vraag of ook in deze momenten God hen zal steunen. Nu komt het er meer dan eens op aan om niet alleen te geloven, maar ook te vertrouwen in dat geloof. De voorstelling is vrij droog en iets te veel van hetzelfde soms om een echte topfilm te worden. Maar het acteerwerk is heel mooi gedaan en Xavier Beauvois kan er toch deels de nodige symboliek in leggen. Het had beter gekund, maar toch heb ik er van genoten.

De film komt zeer traag op gang en niet in een positieve manier. Het is soms slaapverwekkend en wordt pas interessant als Shailene Woodley op de proppen komt. Clooney alleen is niet genoeg in deze film en het zegt al genoeg dat hij wordt weggespeeld door Woodley in een bijrol. Ik hoop in elk geval meer van haar te zien, ook in The fault in our stars was ze geweldig. De mooie momenten zijn vrij zeldzaam. Ik heb amper de indruk dat iemand ook maar echt treurt voor Elizabeth in een coma. De zijsprong naar Brian Speer maakt het wel interessant en geeft het cachet wat road-movie gevoel.

Ik hou anders wel van de stijl om het gewone leven met z'n kleine dingen weer te geven. Maar daar horen toch ook wel emoties bij. En de Amerikaanse 'arthouse' (als je het een noemer wil geven) weet nog niet goed hoe ze dat moet aanpakken. Al bewees The fault in our stars (om weer die film te noemen) dat het wel kan.

Beter dan verwacht. Maar beter dan dat wordt het ook weer niet.

Desert Passage voelt eerder aan als bandwerk of een aflevering uit een serie. En dan moet ik vooral aan Zorro denken met die Mexicaanse sidekick. Regisseur Lesley Selander maakte dan ook op 11 jaar tijd 107 westerns. Dat zegt op zich al genoeg. Maar toch is dit geen slechte western. Niet te lang, genoeg avontuur en een simpel maar vermakelijk verhaaltje. Dit zal niet echt in het geheugen blijven plakken, maar ik heb er toch wel even van genoten. Uit een tijd waarin tv-series nog niet massaal werden gemaakt, was dit popcorn-vermaak tussen de grootse Hollywoodfilms.

Ik ben enorm fan van La Notte en ook L'avventura en L'eclisse heb ik een hoge score gegeven. Deze Il Deserto Rosso bevalt me een pak minder, ondanks de mooie beelden en de prachtige Monica Vitti. Ik hou ook niet van de industriële grijsheid in het begin. Het dromerige van La Notte heeft plaats gemaakt voor een eerder depressieve setting. En dat doet Monica Vitti op zich zeker goed. Maar ik kan hier niet zo van genieten. Wat overblijft is een film met mooie beelden die nogal koud en afstandelijk overkomt. Jammer, want Antonioni heeft een mooie stijl. Deze ligt me helaas veel minder.

Een vroege screwball comedy in een genre dat pas later z'n grote titels zou afleveren. Het is zeker geen slechte film en soms wat gedurfd naar Hollywood's normen uit die tijd. De code voor Hollywoodfilms zou kort daarna in voegen treden zodat een film als dit niet meteen zou te zien zijn. Niet dat het zo speciaal is, 80 jaar later zijn we al veel meer gewoon. Het is vooral een brave komische romantische film geworden dat net dat beetje meer pit en charisma in zich heeft. Miriam Hopkins is de ster van de film, de rest is wisselvallig. En met het nieuwe genre is het nog wat wennen aan het tempo/de timing dat denkelijk in theater beter had gewerkt maar bij film toch niet altijd juist ziet.

Gewoon een leuke film dus, maar geen klassieker helaas.

Blijft nog altijd een goeie film. Je merkt hier wel de stijl van Tarantino toen de films van de man en regisseur Rodriguez nog dichter bij elkaar lagen. Rodriguez beheerst naar mijn gevoel het genre beter. Ik kan toch meer genieten van deze Desperado dan van de Tarantino-films. Verder heeft Desperado alles wat z'n voorganger wat ontbrak. Een coole lead, een pracht van een vrouw, geweldige muziek en no-nonsense humor en actie. In herinnering zal hij altijd een 5* houden, maar ik geef toe dat het bij een 4.5* blijft. Daarvoor is het net niet 'af' genoeg en heb je enkele foute dingen als de cameo van Tarantino bvb. Die man zou verplicht ACHTER zijn camera moeten blijven.

Desperation is een typisch Stephen King verhaal en is qua idee zeker niet slecht. Helaas lukt de vertaling naar het grote doek niet altijd. Ook al is dit een tv-film, het is best wel gedateerd voor een film van 2006. Je zou het ergens begin jaren '90 schatten als je de kwaliteit ziet van de beelden. Het geheel is nogal soft. En die cast... Enkel Ron Perlman viel nog best mee moet ik zeggen. Annabeth Gish was altijd de minste uit de X-Files, maar misschien nog één van de weinigen die zich wat thuis voelt. Tom Skeritt heeft maar één goeie film en dat is Alien. Hier valt hij nog net mee, maar deed hij me wat denken aan een goedkope versie van Kris Kristofferson. Verder nogal kleurloze figuren. En dat gedoe weer rond religie is toch iets dat in Amerika beter zal werken dan hier.

Goed advies: lees het boek en laat zoals bij de meeste Kings, de verfilming links liggen. Ik moest wel even glimlachen trouwens als hij verwijst naar z'n grote schrijversconcurrent Dean Koontz. Maar meer dan een glimlach werd het niet in deze film. Jammer.

Een echte kinderanimatie met de Minions als een Amerikaanse versie van de Smurfen. Goed voor de verkoop en niet onverwacht later ook uitgewerkt met eigen films. De film kent af en toe haar momenten, maar is vooral laagdrempelig met kinderlijke humor. De jongsten zullen hier best van genieten, maar meer is het ook niet.

Een vervolg op deel 1 met meer van hetzelfde. Of meer van de minions vooral, waarvan de makers doorhebben dat ze best aanslaan bij kinderen. Deel 2 is vooral een drukke film geworden, het verhaal moet wat wijken voor gags en drukke scènes. Wie houdt van deel 1 zal hier ook van genieten, ook al is het nooit bijzonder.

Een saaie ripoff van The Incredibles. De drie meisjes worden helemaal op de achtergrond geduwd en de broer van Gru is een irritante toevoeging. De charme is er nu wel helemaal uit, maar zoals dat werkt bij sequels zal het zijn weg wel gevonden hebben naar de liefhebbers van de eerste delen. En koop nadien gerust een minion bij de merchandising.