Opinions

Blijft toch een aparte film. Daredevil is geen slecht personage en met Elektra en Bullseye (Kingpin is wat minder) zou dit toch een goeie film moeten worden. Het verhaal is heerlijk donker, wat we bij pakweg Spiderman of Avengers niet direct zien. En af en toe zelfs een leuke soundtrack. Het probleem is dat de sterke ideeën niet altijd uit de verf komen en de film over de hele lijn te braaf is. Daardoor is Daredevil vrij gevoelsloos geworden. Mede dankzij Ben Affleck die beter regisseert dan acteert en niet echt boeiend is. En grote reden is het overmatig gebruik van CGI dat ook die andere goedgevondenmaarslechtuitgewerkte film is: Catwoman. Daredevil verdient absoluut een reboot. Donkerder, een betere regisseur met ook aandacht voor de gevechten en harder dan deze soms toch softe film. De ingrediënten zijn er. Nu nog de juiste kok en wat kruiden.

Wes Anderson is toch een regisseur die je moet liggen, maar met een geheel eigen stijl. Deze The Darjeeling Limited is ee film die even nodig heeft om in te komen, maar na een half uurtje ben ik helemaal mee met de humor. Op één of andere manier moest ik steeds aan The Beatles denken. De combinatie van Beatles met Wes Anderson had waarschijnlijk wel een geheel geschifte film opgeleverd.

De figuren zijn 3 gestoorde kerels in een aangename roadmovie, zonder slapstick te worden. De humor is lekker zwart en de 3 acteurs vullen elkaar aan. Het werkt niet altijd even sterk, daarvoor is het net niet sterk genoeg. Ik voel wel dat dit bij een herziening zeker zal meevallen. Zullen we zien als het zover is natuurlijk...

De Batmanfilms zijn leuke popcornfilms, maar het zal wel aan het personage liggen en z'n gebrek aan humor dat het nooit echt wat wordt. Doet me wat denken aan een Superman of The Hulk die iedereen wel kent, maar nooit een deftige film afleveren. Na de twee vorige films van Nolan was het uitkijken naar dit derde deel van zijn trilogie met de zwarte ridder. Beetje teleurstellend toch moet ik zeggen. Niet dat ik er de topper van het jaar van verwachtte (ik kijk veel liever uit naar Expandables 2 en Skyfall om in het blockbustergenre te blijven) maar 7 jaar na Batman Begins zou je toch wel mogen verwachten dat Nolan de serie wat omhoog zou tillen.

Het is nergens een verrassing, duurt wat lang en heeft te veel personages. Niet dat het ingewikkeld is, maar het flitst te weinig nu. Je hebt de oude garde die gewoon doet wat ze moeten doen met uitzondering van Michael Caine die altijd geweldig blijft. Bij de nieuwkomers had ik niet veel hoop in Bane. Op dat vlak verrast Tom Hardy gelukkig. Ik las hier de schertsende naam Darth Connery en dat klopt wel moet ik zeggen. Z'n stem klinkt als een mix tussen Darth Vader en Sean Connery. Indrukwekkend figuur die de film nog interessant maakt. Ook heel goed gedaan is Joseph Gordon-Levitt. Zijn verwijzing naar Robin was natuurlijk te voorspellen, maar gewoon het personage speelt zelfs Gary Oldman naar huis.

Veel minder is de voorstelling van Catwoman, waar toch veel van verwacht werd. Je zit dan wel met een legacy en verschillende versies, maar in tegenstelling tot de oude Batman-versies moet deze Catwoman wel degelijk onderdoen voor haar voorgangers. Ik zie zelfs liever Halle berry spelen als Catwoman en die film werd publiek gelynchd.'t Is niet omdat je een latexpakje aandoet en je been recht omhoog kan tillen dat je een perfecte Catwoman bent.

Een half uur korter, een andere Catwoman, wat sarcastische humor en meer verrassende kruiden hadden van deze film een betere versie kunnen maken. Nu is het nog wel een leuke blockbuster geworden, maar ik vrees dat het toch snel vergeten wordt.

Blijft een goeie blockbuster. Het zal altijd moeilijk oordelen zijn over The Joker, door de hype rond het overlijden van Ledger. Hij doet het in elk geval heel goed en zorgt voor een deftige tegenspeler voor Batman. Harvey Dent komt amper uit de verf helaas, Scarecrow wordt er nog wat ongelukkig bijgesleurd en ook van klokkenluider Reese had ik meer verwacht. Of ze hadden het personage gewoon moeten weglaten. Net als Lau trouwens. Verder voldoende actie en een mooie openingsscène.

Heerlijke film met Hollywood-koppel Lauren Bacall en Humphrey Bogart, toen al enkele jaren getrouwd en al samen gezien op het grote doek. Dat zorgt ook hier voor de nodige chemie. Dark Passage kan rekenen op een interessant verhaal en vooral het begin is best wel goed gefilmd. Dat zorgt voor een vrij goeie film-noir, ook al is het tweede deel vd film iets minder. Het is niet de beste film van Bacall of Bogart, wat vooral komt omdat ze gewoon nog veel betere klassiekers hebben gemaakt. Dark Passage kan ook niet rekenen op de gekende sterke dialogen, maar moet het eerder van het verhaal hebben en het begin van de film. Maar het blijft toch een aanrader.

De filmreeks had al te maken met vermoeidheid en viel de laatste tijd in herhaling. Het zijn de aparte films als Deadpool of Logan die nog enigszins opvielen. Niet dat de MCU de beste films maakte, maar je ziet toch dat zowel X-Men (tot en met deze film apart van Fox) en de meeste DC films met een minderwaardigheidscomplex zitten. Tegen dat Dark Phoenix uitkwam was Fox zo goed als overgenomen door Disney en zaten iedereen al in gedachten met de X-Men in de MCU en wie de nieuwe Wolverine zou spelen. Deze film moest nog uitkomen en het was al verleden tijd. En je ziet aan de film ook dat gewoon niemand hier nog zin in heeft. De verhaallijn is blijkbaar een zijsprong naar een nieuwe tijdlijn, wat het excuus geeft om geen aansluiting te moeten hebben met de eerste X-Men films begin jaren '00.

Leuk om weten is dat de Jennifer Lawrence (Mystique) en Tim Poccock (Scott) in deze film ouder zijn dan Rebbecca Romijn (originele Mystique) en James Marsden (originele Scott) in de X-Men film in 2000. De 'jonge cast' wordt ondertussen ook wat ouder.

Deze film heeft te maken met metaalmoeheid. Niets verrassend, alle X-Men doen hun truukjes, de paar nieuwe X-Men zijn al terug vergeten tegen de aftiteling. En de vijand van dienst is ook niet bepaald memorabel. Dark Phoenix zou een gekend verhaal zijn in de comic-reeks. Ben ik niet vertrouwd mee. De comics zelf van Marvel hebben in Europa nooit echt hun doorbraak gekend buiten de films en de merchandising. Maar de strips is niet iets dat hier echt verkoopt en ik dus ook totaal niet gelezen heb. Geen idee hoe het originele comic-verhaal is, ik wou gewoon een goeie film.

Een jammerlijk einde aan deze franchise, die best wel haar momenten kende. Laat de reeks nu wat rusten en kom binnen enkele jaren nog eens terug, al dan niet in de MCU.

Een zeer ruwe film rond schapenhoeders in Engeland. Als de vader van Alice komt te overlijden gaat ze terug naar het ouderlijk huis om de boerderij over te nemen. Daar heeft ze volgens haar in elk geval recht op. Maar haar broer die altijd gebleven is, vindt dat natuurlijk ook. Wat volgt is een spanning tussen beiden, die verweven wordt met wonden uit het verleden.

Clio Barnard heeft vooral die ruwe pijnlijke sfeer willen weergeven, maar ik mis deels daardoor het effect van de boodschap. Al zorgt Ruth Wilson wel voor een boeiend hoofdpersonage. Het verleden wordt nogal clichématig verteld. Jammer, want hier kon meer mee gedaan worden. Of op een andere manier.

Tim Burton kan me niet altijd overtuigen. Hij maakt soms mooie films als Edward Scissorhands, Batman, Ed Wood, ... maar slaat evengoed de bal mis in slechte remakes als Charlie & The Chocolate Factory of Alice In Wonderland. Films die weliswaar de bekende gothic wereld van Burton tonen, maar mager zijn van verhaal en nogal geforceerd overkomen. Ook hier is Dark Shadows met momenten een kruising tussen Addams Family en Twilight. Depp kan me al een tijdje niet meer overtuigen en ook Green heeft al betere films gemaakt. De enige die nog voor verfrissing in deze film zorgde was Chloë Grace Moretz als de tienerdochter. Leek me ook de enige normale in de familie en het contrast tussen deze puberende dochter in een voor die tijd moderne wereld en de stijve Depp uit een ver verleden, zorgt voor leuke scènes. Verder is Dark Shadows niet slecht, maar gewoon wat saai met momenten. Vooral die intro met belabberde tekstlijnen en het verplichte achtergrondverhaaltje was weinig boeiend. Leuk om een keer te zien, maar verre van memorabel. Tijd dat Burton zich nog eens bewijst.

Signs 2.0 Een film die niet per se Horror is, maar aangezien Suspence geen genre is op MM moet dat samen met SF de lading dekken. 2013 wordt alvast een sterk suspencejaar en het zijn die thrillers/horrors die blijkbaar het filmjaar wat moeten redden. Na Mama is dit opnieuw één van de betere films in dit magere filmjaar en dan moet ik The Conjuring nog zien.

Qua verhaal is het nogal cliché, maar tegelijkertijd ook realistisch in de omkleding. Daarmee doel ik niet op de entiteiten (om het zo maar te noemen), maar wel op de verklaringen die het gezin en de omgeving zoekt of geeft om de gebeurtenissen te kunnen plaatsen. Mijn complimenten trouwens ook aan de scriptschrijver, ondanks het weinig originele plot. Maar er wordt wel vrij weinig getoond, wat de fantasie van de kijker ten goede komt. Niet zo evident meer tegenwoordig, zeker niet in Amerikaanse films.

Keri Russell en Josh Hamilton zijn niet slecht, maar ook niet echt opvallend. Kadan Rockett en Dakota Goyo zijn meer cliché als kinderen. Wel goed is de man van het muziek en geluid. Dat beloofd, want componist Joseph Bishara is ook betrokken bij The Conjuring.

Gemiddelde film. Ik heb zowel deze als de originele versie op DVD, maar wou eerst de Amerikaanse zien. Dan maak ik geen vergelijk en kan het alleen maar beter worden. Net als de Grudge is het horrorgehalte nogal miniem in de remakes tegenover de originele films. Matige acteerprestaties

Wat de Revenant is voor DiCaprio, is Darkest Hour voor Gary Oldman. Een ietwat geforceerde film om de acteur toch maar een Oscar te gunnen nadat ze beseft hebben dat hij die al lang verdiend had. Oldman doet het alvast beter dan DiCaprio. Deed me wat denken aan Christian Bale in de rol van Dick Cheney voor de film Vice (2018). Churchill is een iconisch figuur, een typische held dat een land nodig heeft voor het nodige zelfvertrouwen. Maar evengoed geen onbesproken figuur die toch wel wat doden op z'n geweten heeft. Ik ging er dan ook vanuit dat de film (zoals praktisch alle biopics) de nodige fouten kent en sterk geromantiseerd is. Ik ga de film dan ook niet helemaal afrekenen op de onjuistheden. Al zal dat altijd wel een stuk meespelen als je een realistisch beeld van de geschiedenis denkt weer te geven.

Ik zag kort hiervoor een andere film van Joe Wright: Pride and Prejudice. Een geweldig romantisch epos. En ook hier is Joe Wright een meester die een zeer mooie film neerzet. Dit is de stijl waarin hij goed is en kan uitblinken. Beter dan in het soms eerder geprezen Atonement wat mij betreft. Toeval wil dat actrice Lily James, die hier secretaresse speelt, een jaar eerder speelde in Pride and Prejudice en Zombies. Een verfilming van het bekende boek van Jane Austin (wat Joe Wright ook heeft gedaan), maar dan aangevuld met zombies.

Ik ken de figuur Churchill natuurlijk wel, maar net te weinig van de feiten achter deze film om te zien wat echt is en wat niet. (buiten de iconische speech). Ik kan me wel voorstellen dat Engeland voor een dilemma zat. Kiezen voor de vrede, wat wil zeggen dat ze Europa in de steek laten en dan maar hopen dat Hitler het daarbij laat. Maar dan verliezen ze ook hun macht natuurlijk. Amerika wil geen partij kiezen en steunt Engeland op dat moment dus ook niet. Engeland wordt daarmee geïsoleerd. Een Brexit avant la lettre eigenlijk. Maar dan wel met de dreiging voor de deur dat Hitler toch nog naar het eiland trekt om zijn rijk uit te breiden. Ofwel kiezen voor de confrontatie. Dat houdt in dat mensen opgeofferd worden om andere soldaten te redden. En zich klaar te zetten voor een oorlog. Een ideale situatie is er niet en elke keuze heeft haar kostprijs. De film stelt alles dan wat romantisch en heroïsch voor. Dat hoort wat bij een biopic zeker?

De film stelt op zich niet veel voor, maar Gary Oldman in de hoofdrol en de regie van Joe Wright maken veel goed. Best genietbare film dus.

Sam Raimi is verre van een goeie regisseur. Hij had geweldige ideeën met de Evil Dead reeks die uitgroeide tot een cultserie. De man was ongelimiteerd in z'n fantasie en zette die humor ook centraal. Het moest niet zo serieus gaan. Later waagde hij zich meer commercieel en zat toen met veel films gevangen tussen de creativiteit van een cultfilm en het entertainmentgehalte van een blockbuster. En als je ergens tussen loopt is de kans ook groot dat je niets raakt. Darkman heeft het probleem dat de Spider-Man films hebben en films als the Quick and the Dead of Drag me to hell. Ze zijn te kitscherig en te speels voor een goeie blockbuster die je als volwassenen nog kan smaken en te braaf en geforceerd om er een aparte cultfilm van te maken.

Het idee is leuk, een ode aan de horror uit de jaren '30 met freaks als The Mummy, Frankenstein of The Elephant Man gemixt in een superheld stijl The Shadow en Batman. De vijanden zijn stripfiguurtjes, maar wederom te braaf om echt kleurrijk op te vallen. De grootste fout is dan ook nog eens om Danny Elfman als componist te nemen, waardoor het vergelijk met een Batman nog groter wordt.

Om toch positief te blijven is het idee geweldig eigenlijk. Darkman die de gezichten van z'n vijanden digitiaal afprint om hen zo te verschalken. Een concept dat later wel eens meer in films gebruikt wordt, maar hier meer centraal staat. Films als Face/Off laten zien dat met de juiste regisseur en effecten dit best wel mooi kan uitdraaien. Net als bij de Spider-Man franchise verdient Darkman ooit een reboot door een sterkere regisseur.

Recent hebben we nog een golf van dit soort films gezien. Denk aan Mama, The Conjuring, Insidious, Sinister en The Awakening. Maar het genre is al ouder natuurlijk. El orfanato, Mirrors of The Amityville Horror. Maar de echt goeie films in dit genre waren veel schaarser als je dezelfde sfeer wil zien. Het is vooral dat spelen met schaduwen, suggestie, duisternis, ... Zonder al te veel uit te leggen. En daarin slaagt Darkness wel. Een groot deel van de film wordt de spanning opgebouwd en het lukt de maker om dat tot het einde vast te houden. Wat niet evident is, omdat het meestal ontspoort op het moment dat het kwade bekender wordt. Maar Darkness kan zich goed handhaven.

Deze documentaire is niet echt een blik op Bowie zelf. Daarvoor is het te onvolledig en te veraf van Bowie zelf. Anderzijds gaat de film wel over zijn muziek, en dat is best wel een pluspunt in een documentaire over een zanger. Het is geen hele carrière van hem, maar wel een poging om via 5 momenten in z'n hele muzikale loopbaan, aan te tonen dat hij een zeer veelzijdig artiest is. Misschien is dit wel een goeie manier om de muziek van Bowie te leren kennen, zonder er verder op in te gaan. Van avant-garde tot popmuziek, van rockgitaren tot synthesizer, van psychedelische rock tot soul, van experimenteel tot open en vrolijk. In elke periode komen grote hits van hem naar voren, wat nog eens duidelijk maakt dat hij een verscheiden gamma aan muziek maakte. Met het idee om origineel te zijn, of gewoon anders te zijn, al dan niet zichzelf, passend in het moment waarin hij leefde en hij zich als mens voelde.

Een aangename documentaire dus en handig om in een kort overzicht z'n muzikale carrière te leren kennen. Verder wel niet echt creatief, maar zo'n documentaire zal er na zijn dood nog wel van komen.

Romero is de godfather van de zombiefilms. Het mag wat meer zijn bij deze film met de nodige actie. Maar de overstap van zwart/wit naar kleur lukt blijkbaar niet goed en zorgt voor slechte effecten. De zombies kennen niet echt dreiging, tenzij omdat ze met zoveel zijn. Een leuke B-film en van invloed op vele opvolgers in het genre, maar het is ondertussen toch wat gedateerd en niet meer dan een guilty cultpleasure.

Een remake (reboot) van de film uit 1978 alweer. Zack Snyder gooit er zijn gekende lelijke filter tegen aan, maar zorgt wel voor de nodige spektakel. En de zombies zien er alvast wat meer dreigend uit dan in de jaren '70. Al moet zo'n zombiefilm als dit het niet meteen hebben van de grote spanning. Dawn of the Dead moet vooral een mix zijn van de gekende zombies, wat actie, beetje humor en een hoop diverse figuren die voor het grote deel het einde niet zullen halen. Een spannend momentje af en toe, doet de film uiteraard wel goed.

Je moet wat van zombiefilms houden, meer doet deze film ook niet. Maar voor het genre is dit best goed gedaan.

In een artikel over de 'beste' Planet of the Apes' film kwam deze er als beste uit. Op een mindere sequel uit de originele reeks na, is dit voor mij net de minste film van de franchise. Het verhaal is duidelijk een overbodig tussenstuk in aanloop naar aansluiting met de originele film. Maar trilogieën zijn aantrekkelijker en financieel interessanter natuurlijk, dus rekken we al de ideeën die we hebben voor een prequel tot een driedelige film.

Geen James Franco dit keer, maar wel Jason Clarke en Gary Oldman die naast Andy Serkis als Caesar mogen schitteren. Al is schitteren dan weer relatief. De talenten spelen met hun loonbrief in gedachten. Gelukkig brengt Serkis het er beter van af en maakt hij van Caesar een boeiend personage. De film is teruggebracht tot een gevecht tussen mens en aap. Meer is er ook niet te zien en dat zorgt voor een hele saaie film. We krijgen enkele cliché personages te zien, maar dit is echt slaapverwekkend. Jammer, want de apen zien er geweldig uit en het voelt dan ook aan als een verloren investering. Een beter script en een andere regisseur hadden hier veel meer uit kunnen halen.

Deze film is zo'n één van die films die ik alsmaar opnieuw kan bekijken. Weliswaar een luchtige blockbuster, maar de effecten werken eerlijk gezegd nog wel. We zijn ondertussen al 10 jaar verder. Dennis Quaid en Jake Gyllenhaal zijn ideaal voor dit soort films. En de prachtige apocalyptische beelden maken het zeker boeiend. Is de film geloofwaardig? Enigszins wel moet ik zeggen. Is het realistisch? Dat dan weer niet. Het blijft een blockbuster die op de eerste plaats spektakel wil brengen. De ijstijd zal er op deze manier niet snel komen. Maar anderzijds zijn natuurrampen en klimaatsveranderingen ook niet verzonnen. Het kan een aanzet zijn om nog meer na te denken over onze planeet. Maar de film is vooral een fantasierijke actiefilm over de mens die het hoofd moet bieden tegen weersomstandigheden. Geen absolute topper die door z'n ongeloofwaardigheid wat afgeschoten wordt (deels onterecht, omdat het vooral film blijft). Maar zoals ik het ervaar een film die blijft entertainen. Soms moet dat niet meer zijn.

Zombiefilms blijft toch altijd iets gevaarlijk en snel gedateerd. Al heeft Romero enkele pareltjes gemaakt in het genre. We zijn ondertussen iets dynamischer zombies gewoon. De wezens uit Walking Dead, 28 days later, Resident Evil of I am legend zijn dreigender dan deze slome doden. De focus ligt ook meer op de mensen in dit 3e deel. Al komt dat zombie-gedeelte wel goed in de scènes met Bub en vooral de gore finale. Verder nog van gevarieerde kwaliteit waarbij de mensen het niet altijd even goed doen helaas. Leuk om zien, tijd om de andere Romero's nog eens te bekijken.

Tja, een film over zombies, blijkbaar ook gemaakt door zombies. Weinig inhoud en veel clichés. Verder valt de actie nog wel mee en je blijft gelukkig kijken naar de film. Maar er zit niets opvallend in en inhoudelijk is het ook niet veel soeps. Weer een groep die moet overleven, weer een virus, weer de voor de hand liggende figuren die overwinnen, ... Als remake is het vrij zielig gedaan. Als zombiefilm valt hij nog wel mee, al valt dit eerder onder de noemer overbodig. Ik heb me niet verveeld, maar daar is dan ook alles mee gezegd. 2*

Een cult wraakfilm die ondertussen wel wat gedateerd is. De remake is voor één keer beter dan z'n origineel. Maar sommige dingen komen wel goed in beeld, net door het groffe filmen. Het geeft alles nog een extra rauw sfeertje mee. Goeie film, maar ondertussen zijn we (helaas misschien) al meer gewoon.

Een SF flim uit de jaren '50 leek al bij voorbaat gedoemd. Een genre dat nog niet aanvaard werd door het grote publiek en zeker niet serieus werd genomen. Langs de andere kant was het ook verre van dood en was er wel wat interesse. Maar Hollywood zag dat nog niet zo. De film valt gelukkig niet in de valkuilen van kartonnen ruimteschepen en groene monstertjes. The day the earth stood still kwam eigenlijk op het juiste moment. Niet lang na de oorlog als de spanning nog dik aanwezig was en de paranoia tussen landen en culturen vrij groot. Veel landen zaten met (al dan niet nucleaire) wapens aan de grenzen gereed op één verkeerde beweging van in hun ogen 'de vijand'. Zelfs een instantie als de VN kon daar op dat moment nog weinig aan doen.

De film draait zoals gezegd rond sfeer en spanning, wat een goeie keuze is. Daardoor komt de film minder gedateerd over dan je zou verwachten van het genre. Misschien ook wel zo dat de film het genre op tafel heeft kunnen gooien en de deur heeft geopend voor andere films in het genre. Opvallend trouwens dat Robert Wise later vooral bekend zou worden met musicals als West Side Story en The Sound of Music, wat hij by the way geweldig heeft gedaan.

Ik heb de remake nog niet gezien, maar ik ga er van uit dat die meer mikt op special effects en de essentie van de film wat achteruit duwt. Zoals wel meer met remakes in Hollywood...

De film kan niet tippen aan het origineel, dat perfect paste in de tijdsgeest in de na-oorlogsjaren. Niet dat de wereld er ondertussen beter op geworden is, maar je mist toch een echte insteek. Het is een remake geworden door makers die precies niet goed begrepen waarover de film ging. Weinig inhoud dus, maar de film is wel goed gemaakt voor een blockbuster. Op zich ook niet zoveel verschil met films als Independence Day of Armageddon. Keanu Reeves is sterk gecast en Jennifer Connelly doet het ook niet slecht. Kathy Bates is de vertaling van de Amerikaanse arrogantie. Als die buitenaardse wezens de aarde zo in 't oog hadden gehouden, hadden ze ook buiten Amerika kunnen landen. Je hebt als kijker dan ook sneller sympathie voor Klaatu dan de VN. Vermakelijke film in elk geval, maar mooie verpakking van een lege doos.

Men is in de filmwereld al op verschillende manier met vampieren omgegaan van romantiek over horror of humor tot pure actie. Dit is meer een thriller met een licht moraliserende ondertoon. Het idee is niet slecht, maar in vergelijking met andere ideeën als bij Blade, Underworld of 30 Days Of Night is dit toch iets minder. Het acteerwerk is gezien het genre niet slecht, maar ik had wat meer actie en verrassingselement willen zien. Dat een vampier ontvlamt bij het spiezen is niet echt iets om achterover te vallen. Als kijker wil je meer dan dit. Nochtans zit het idee wel goed en er had misschien wel meer mee kunnen gedaan. Leuk om een keer te zien, maar er zijn beter vampierenfilms.

Een rampenfilm met enkele bekende gezichten en de nodige special effects. Een genre dat in Hollywood best wel mooie tijden heeft gekend en om één of andere manier toch dat ietsje meer aandacht krijgt. Misschien om te benadrukken hoe heldhaftig Amerika is om de reddende engel te zijn?

Daylight is best wel aangenaam om te zien. Soms er wat over, maar dat hoort wel bij het genre. En je moet geen grote acteerprestaties verwachten, maar er zit wel genoeg vaart in het verhaal. De effecten houden best goed staande. Geen slechte film, maar meer is het ook niet.

Een verrassende film met een onderwerp dat zeker voor die tijd nog onbespreekbaar was. Niet dat alcoholisme weg is, maar er wordt al gesproken over overdadig drankgebruik, over AA, over afkicken en verslaving, ... Ik wil het niet zover drijven qua vergelijking, maar het doet wat denken aan Requiem for a Dream. In zeker mate...

De acteerstijl zweeft tussen het oude Hollywood en de eerder realistische stijl uit die tijd. Ik ken Jack Lemmon bovendien eerder van zijn komische rollen. Maar het gaat hem goed af. Inspiratie voor die andere Jack misschien? Nicholson? Het verhaal is vooral boeiend en de manier waarop de hoofdpersonage wegkwijnen in hun verslaving en er mee worstelen om er door te geraken. Vooral individueel, maar telkens toch in een gevecht met hun omgeving. Zeker nadat de pleziertjes weg ebben en het drama de overhand neemt, wordt het echt de moeite.

Toch een apart fenomeen die High School films. Het is soms een boeiende setting. Denk aan Grease, Carrie, Fame, Glee, Mean Girls of The Breakfast Club. Maar als het enkel draait om het losgaan met het eindejaarfeest zoals American Pie, Animal House of deze Dazed and Confused, verlies ik toch wel wat interesse. Alsof het een hele andere wereld is, vol met clichés.

De soundtrack is wel leuk als je er van houdt, maar meer dan goeie muziek is het ook niet. Hier en daar leuke personages, maar echt boeien doet het nooit. De film komt uit 1993 maar voelt een pak ouder. En dan heb ik het niet over de setting. Het is niet slecht, maar goed wordt het ook nooit.

Fascinerende film die je zeker doet meeslepen. Het verhaal is niet zo groots. Een man die worstelt tussen z'n toch wat duistere leven en z'n liefde voor muziek. Telkens weer opnieuw de verleiding, het gevecht dat hij levert omdat niemand uit z'n leefwereld begrijpt waarom hij in godsnaam piano gaat spelen. 'Geld is toch veel belangrijker!'...

Mooie droge aanpak die daardoor een hardere sfeer geeft. Bijpassende muziek die zeker niet melig wordt. Het blijft een pianist die oefent en geen verdoken virtuoos die vanaf noot 1 de mooiste symphonieën uit z'n mouw schud.

Soms iets te oppervlakkig en een nogal negatieve sfeer (doet geen afbraak aan de kwaliteit, maar eerder aan mijn persoonlijke smaak), al is dit best wel een goeie film.

Het vergelijk met Intouchables ligt niet ver weg. De rouille et d'os snijdt enigszins eenzelfde thema aan, al gaat het hier toch nog iets anders. Twee figuren die van dag tot dag leven en weinig hoop kennen, ontmoeten elkaar en bouwen een vriendschap op. Daardoor geven ze elkaar onbewust de nodige hoop. Mooi is dat de klik die beide personages maken niet tegelijkertijd komt en het ook niet evident is om over te stappen van 'bedankt dat ge mij komt helpen, we zien wel wat er komt' tot 'dikke merci, gij zijt gewoon de persoon waar ik op kan rekenen en die mij geholpen heeft'.

Knappe acteerprestaties van Cotillard en Schoenaerts. Cotillard leerde ik kennen in de film Taxi, waar ze dat extraatje was in een leuke film. Gaandeweg lijkt ze wel bij elke film meer en meer te kunnen overtuigen van haar kunnen. En ook Schoenaerts is weer in vorm. Geen wonder dat hij het zo goed doet buiten ons Vlaanderenlandje.

Leuke horrorkomedie die ook regelmatig de 4th wall breekt. Een blik passende acteurs die droog zich door de situatie worstelen. Er zijn genoeg grappen om er van te genieten, maar het geheel mist dat extra pit. Of visueel uitzonderlijke. Je blijft als kijker wat op je honger zitten. Ideeën genoeg, maar hier mocht toch iets langer over nagedacht worden voor er een eindresultaat werd gemaakt.