Opinions

Ik vond de serie al slecht, en dit is echt een pijniging. Absolute rommel.

Jim Jarmusch maakte heerlijke films als Night on Earth, Broken Flowers, Ghost Dog en Only Lovers Left Alive. Maar ik hou niet van zijn zwart/wit films. Net als het wat teleurstellende Dead Man, ben ik niet overtuigd van zijn aanpak zonder kleur. Wat nochtans een meerwaarde kan zijn. Hier is het meer een vorm om een wat knullig acteerwerk te verbergen. Het begin leek veelbelovend, maar de personages zijn op zich niet boeiend genoeg voor de tijd dat ze krijgen. Pas in de gevangenis als er interactie komt tussen het trio, wordt het even interessant. Maar dan wordt het weer cliché. Zo boeiend zijn die personages ook niet, en veel sfeer wordt er niet opgebouwd. Een gemist kans, al maakt de muziek van Tom Waits wel wat goed.

Een komische horrorfilm in de stijl van Evil dead meet Friday the 13th meet Return of the living dead. Een hoop tieners die afgelegen op vakantie gaan met de nodige drank en flauwe humor. De film begint ook vrij saai en kan amper sfeer brengen. Eens alles losloopt is het zo over de top dat het regelmatig een glimlach naar boven brengt. Als je de film wil zien, even geduld dus voor het 'betere' gedeelte komt.

Deel 1 was toch wel een originele film in een uitgemolken genre. Slashermovie met nazi-zombies voor de gelegenheid. Maar deel 2 zet meteen een versnelling hoger. Als je het ergens mee wil vergelijken, heb je enkel Braindead en Shaun of the dead denk ik. Geweldige humor, over de top scènes en vooral kleurrijke figuren. De film is zo slim om het helemaal anders aan te pakken en geen tweede geljikaardige slasherfilm te maken. Misschien wel ergens jammer dat dit een sequel is, omdat het pas bij een publiek zal geraken dat deel 1 heeft leren kennen en toch de moeite neemt om deze betere film te kiezen.

Komedie is altijd moeilijk, daarom ook mijn waardering voor deze film. Het werkt bij mij en ik heb sinds lange tijd niet meer zo hard gelachen met een komische film. Dat zegt genoeg over de kwaliteit.

Ik hou wel van dit soort documentaires. Nog geen uur en een mooi overzicht van het palmares van een acteur of artiest. Met deze docu krijg je een beeld van de acteur Jack Nicholson met de nodige archiefbeelden. Het is vooral de moeite als je interesse hebt in het onderwerp, want creatief is het niet echt en de getuigen die aan het woord komen zijn eerder toevallige namen die wat dichter bij Nicholson stonden. Maar voor filmliefhebbers is dit zeker niet slecht.

Met het opvoeren van de beer verschuift de aandacht van Dolittle naar die circusbeer. Daar draait het nu allemaal om. En dat zorgt er voor dat het familiale onderwerp nog simpeler wordt. Op zich is het weer allemaal leuk gedaan (gezien het doelpubliek) maar het is toch minder dan z'n voorganger. Ik mis het verrassende effect dat de dokter met dieren kan praten. Dat wordt deels opgevangen door de weg die de dochter zoekt met zichzelf. Leuk tussendoortje, maar geen probleem als je het niet gezien hebt.

Eén van de betere Tom & Jerry animatiefilmpjes. Vond dit best wel geweldig te zien. Duidelijk een verschil met de kortfilms van tijdens de oorlogsjaren. En terecht genomineerd voor een Oscar. Het verhaal is ook meer dan de gewoonlijke Tom & Jerry ruzie gedropt in een bepaalde setting.

De eerste Bondfilm op groot doek kunnen zien, dankzij de kleine Antwerpse bioscoop De Cinema die de Connery Bondfilms nog eens vertoonde. Een film uit een hele andere tijd, meer dan 60 jaar geleden. Het begin van een franchise, al was het anno 1962 nog een gok hoe het ging lopen. De intentie was er al. Met Connery werd een Bond gekozen die een tijd zou kunnen meegaan. En hij was minder afgeborsteld dan de acteur die schrijver Ian Fleming zelf in gedachte had: David Niven. Maar zoals later ook zou blijken bij casting van bvb Keaton als Batman, moet je als filmmaker soms tegendraad zijn om uiteindelijk gelijk te krijgen.

Dr. No is gemaakt pre-Beatles tijdperk, terwijl Ian Fleming zelfs nog volop aan het schrijven was. Thunderball was recent uitgekomen (de eerst keuze van de filmmakers om te verfilmen) en zelfs het legendarische On Her Majesty's Secret Service. En een eerdere tv-verfilming van Casino Royal was niet zo geslaagd. Maar het werkte wel en veel elementen die ondertussen met Bond verbonden zijn komen hier al terug. De formule ligt al in grote lijnen vast en zou nog meer vorm krijgen in de komende films.

Dr. No is nog meer een spionagefilm maar kent al genoeg actie. Met spannende achtervolgingen, harde gevechten en Bond die doodt zonder te verpinken. En dat alles mooi verpakt op zonnige locaties en indrukwekkende sets met mooi geschoten beelden. Dat valt eens te meer op als je zo'n film op het grote doek kan zien. Met een terugblik vanuit 2025 is de film misschien wat trager, al stoort dat niet. En wat ondertussen cliché lijkt, was toen over het algemeen vrij nieuw. Het zijn tenslotte de latere Bondfilms (en soortgenoten) die naar Dr. No gekeken hebben en niet andersom.

Dr. Strangelove heeft de nodige potentie. Een film ten tijde van de Koude Oorlog dat niet alleen het absurde ervan aankaart, maar ook de bureaucratie en het blindelings volgen van bevelen en orders. Je moet wat zijn voor de humor natuurlijk. Stevige overacting en vooral Dr. Strangelove is niet altijd grappig. Zeker de manier waarop hij bvb meerderen keren iets uit zijn hand trekt omdat het geklemd is in zijn prothese. Niet mijn humor. Dan is Peter Sellers als RAF kapitein veel beter.

Kubrick maakt er op zich wel een mooie film van en het concept is de moeite om te zien. Maar veel dingen zijn gedateerd en de humor is echt wel knullig op veel momenten. Een klassieker met slijtage dus.

Dracula is natuurlijk één van de klassiekers in het griezelgenre. Er is al veel gedaan met vampieren, maar de beste versie is nog altijd die van de gotische aristocraat. Deze Dracula uit 1931 komt daar grotendeels aan tegemoet. Deels door een gebrek aan budget werd er hier en daar wat veranderd aan het verhaal van Bram Stoker. En dat gebrek van budget merk je nog wel op andere vlakken. Het was een genre dat nog niet echt leefde. Pas na het succes van Dracula volgde de rest van de klassiekers waaronder Frankenstein en The Mummy.

Het gebrek aan score geeft de film de nodige spanning en ook de setting is ideaal. Béla Lugosi zet het prototype van de bekendste vampier neer, al is zijn stijl anno 2014 misschien toch wel wat gedateerd. Van Helsing is niet zo heel bijzonder, wel leuk zijn de gekke Renfield en zijn begeleider. De film is nogal stijf moet ik zeggen. De maker heeft duidelijk gemikt op de sfeer van het verhaal en niet het boek zelf. Ik had toch meer creativiteit verwacht in het script bij een boekverfilming.

Desondanks een film die je als griezel/film liefhebber moet gezien hebben. Zowel om de verschijning van Dracula als het optreden van Béla Lugosi die absoluut om meer mag herinnerd worden dan de films van Ed Wood.

Je moet wat houden van de Hammer films natuurlijk, maar het is sowieso leuk om de iconische Dracula te zien, gespeeld door Christopher Lee. Met tegenspeler Peter Cushing, die ook in andere verfilmingen van The Mummy, Frankenstein en Sherlock Holmes (om maar een paar van zijn iconische verfilmingen te noemen) te zien was. Dracula heeft al zoveel versies gekend, maar de echte gothic versie blijft toch wel het meest sfeervolle. De film zelf is typisch Hammer met overdreven kleuren en wat houterig acteerwerk. Maar de 2 hoofdrolspelers doen het vrij goed. En ook al komt het geheel wat knullig over, wordt het toch voldoende sfeervol.

Ik wou deze film opnieuw zien en verwarde de film met Interview met a Vampire. Deze Dracula is het gekende verhaal van de graaf Dracula, de mooie Mina en vampierenjager Van Helsing. Een klassiek verhaal dus in een heerlijke Victoriaanse stijl. Coppola maakt er een passende film van en met een cast ensemble als dit, kan het amper mislopen. Mooie kostumering trouwens. Toch voelt de film wat gedateerd aan. De special effects zijn sterk verouderd helaas.

De grote troef natuurlijk is Gary Oldman als Dracula die me regelmatig doet denken aan Ralph Fiennes in deze vertolking. Anthony Hopkins en Winona Ryder doen het ook niet slecht. De goeie jaren van Keanu Reeves moeten duidelijk nog komen.

Dracula is een goede film geworden, gedateerd maar wel mooi aangekleed. Als één film en reboot verdient is het misschien deze wel.

Dracula 2000, op de dvd staat 2002 en de film zelf geeft het jaar 2001. Marketing die niet met zichzelf communiceert blijkbaar. Los daarvan is het resultaat een vampierenfilm qua idee wel leuk is om meer pit in een vampierenfilm te brengen. Helaas zijn we met films als Blade of Underworld al wat meer gewend ondertussen. Gerard Butler blijft toch een acteur die in elk personage dat hij brengt z'n typische accent legt, wat een bizar resultaat geeft. De invalshoek van de film met Judas als Dracula is wel leuk gevonden. Verder loopt de film wel lekker, maar blijft het ook niet meer dan de zoveelste draculafilm zonder helaas de bekende charme. Leuk voor liefhebbers van horror/griezelfanaten die wel van een vampierenfilm houden, maar een topper is het zeker niet.

Ik heb een hoop Dracula- en Vampierenfilms gezien. En veel eisen moet je niet stellen bij zo'n genre van films. Tenslotte kan je een vampier moeilijk realistisch voorstellen, omdat die nu eenmaal niet bestaan. Je moet het doen met de gegevens van Bram Stoker en andere oude Draculaverhalen (crusifix, wijwater, zonlicht, ...)

De Dracula in deze film is de slechtste Dracula die ik tot nu toe gezien heb. Een echte nerd die nooit dreigend overkomt. De film wordt in leven gehouden door enkele leuke fragmenten, maar die heb ik al eens in andere films gezien.

Een mooi maar voorspelbare film met een wat originele insteek op Dracula. De film loopt iets romantischer, maar doet het zeker niet slecht bij de epische gevechten. Het verhaal zelf is te voorspelbaar, zelfs voor dit genre. En dat haalt de pit wel uit de film. Anderzijds neemt het de tijd om dat kleine verhaal te vertellen. Ik heb hier wel van genoten, maar zal de film evengoed snel vergeten zijn..

Een eigenaardige mix deze film met de nodige goor, humor, schrikmomenten en evengoed vrij luchtig. Lorna Raver zet een indrukwekkende zigeunervrouw neer die je de stuipen op het lijft brengt. Alison Lohman doet het niet slecht, maar meer dan het 'blondje' dat de pineut is, mag ze helaas niet zijn. Zeker met daarnaast zo'n typisch figuur van de vriend/echtgenoot die uiteraard nooit iets heeft gezien en alles weg lacht of zegt dat ze overdrijft. Een metafoor voor een slechte relatie. Justin Long speelt die rol vrij irritant. De film is niet slecht, al mist het net genoeg spanning om echt horror te zijn. En is het te luchtig om echt serieus genomen te worden. Volgens mij was Sam Raimi niet bepaald de man op de juiste plaats.

Typisch verhaal van Stephen King. De reünie van de jongeren deed me wat denken aan It, al blijft het ook bij dit déja-vu. De film heeft wel wat sfeer, al zal de sneeuw er wel toe helpen. Heel mysterieus met enkele sterk uitgewerkte ideeën (denk aan de gedachtenkamer). Het interessante gedeelte komt dan ook van de 4 hoofdpersonages en niet van de grote namen als Tom Sizemore en vooral Morgan Freeman die toch wel wat laten afweten. Af en toe wat humor, hier en daar een knipoog naar X-files. Maar zonder dat leger-gedoe valt het verhaal nog best mee en ben ik wel te vinden voor dergelijk monsterverhaal, ook al is het al tal keren verfilmd. De film viel in elk geval beter mee dan in de herinneringen, al blijft het natuurlijk een feit wat geldt voor de meeste King-verfilmingen dat het boek beter is dan de film.

Wel had men meer mogen doen met de zogezegde gaves van die 4 'jongens' en iets meer uitleg bij het gebruik van de dreamcatcher in de film. Nu is die er blijkbaar enkel bijgehaald omdat het mooi oogt op de poster.

Doet het als familiefilm niet slecht, maar heeft te weinig diepgang om als sterke film uit de hoek te komen. Vrij zwak en standaard verhaal en acteerwerk. Goed om een keer te zien op tv, maar zal hem volgende week alweer vergeten zijn. Voor liefhebbers van lieve films en paarden.

Eindelijk is het er van gekomen om de film te zien. Ik verwachtte een film in de stijl van Cadillac Records, maar kwam toch wel deels bedrogen uit. In tegenstelling tot Cadillac Records is dit een vrije interpratie rond figuren en gebeurtenissen. Ik weet ook wel dat in bopics niet altijd alles klopt, maar hier zijn zelfs de figuren blauwdrukken van bestaande figuren. Zelfs de liedjes zijn niet van Motown, wat toch wel belangrijk is als je een film wil maken over het bekende platenlabel. Bij een musical mag gerust wat meer dichterlijke vrijheid, maar dan moet je wel weten wat je wil maken. Ofwel ga je voor een musical ofwel maak je een muziekfilm/biopic. Nu is het een musical met de stijl van een biopic. Je mist de creativiteit van een musical helaas en de (quasi) authenticiteit van een biopic. Dan denk ik bvb aan I'm not there dat wel op een creatieve manier een muziekfilm wil maken.

Het duurde dan ook even voor ik in de film zat. De liedjes waren nogal standaard en ik miste wel de sound van Motown. Als je daarover een film wil maken is de muziek enorm belangrijk. Gelukkige maakten 2 acteurs veel goed. Eddie Murphy, die sinds lange tijd weer eens een goeie rol te pakken had, en Jennifer Hudson die gewoon met alle aandacht gaat lopen. De rest doet het nogal standaard en Beyoncé heeft in Cadillac Records laten zien dat ze beter kan. Ook al blijft het (misschien wel goed zo) telkens een rol als zangeres.

Dreamgirls is een goed onderhouden film geworden dat wel wat creativiteit mist. Hudson verdient dan wel weer haar Oscar en trekt de film wat naar boven. Dit moet leuk geweest zijn in Broadway, maar dat blijkt helaas niet altijd op het witte doek.

Herziening van Dredd na meer dan 10 jaar. De 2e film deze week die ik zie met Karl Urban, na zijn bijrol in Ghost Ship, begin van zijn carrière. Het gaat hem wel af in deze film, een mix tussen Robocop en The Raid. Een eenvoudig verhaal, dat gelukkig vol actie zit. En de nodige kitsch aankleding en figuren. Ik kan niet vergelijken, net als bij zowat alle comicverfilmingen, heb ik ook hier de comics niet gelezen. En de originele verfilming met Stallone heb ik ook nog niet gezien.

Al bij al valt de film nogal mee. Er zit genoeg vaart in en Dredd is best een boeiend figuur. Qua verhaal betekend het niets en mag het bij een eventuele reboot (die er ooit toch zal komen), mag het nog een pak meer overdreven zijn. Het is tenslotte origineel een comic.

Niet zo'n sterke film. De enige die wat eer krijgt is De Palma die een mooi stukje regie aflevert. Maar verder is het niet altijd even sterk acteerwerk, een flinterdun verhaal met overbodige zaken. Ok, de scenes in het museum en de metro zijn mooi om te zien dankzij De Palma, maar ik had ze liever mooi in een film verwerkt te zien dan maar een film maken om goed regiewerk af te leveren. Het complete plaatje is niet zo goed imo.

Het verhaal wordt enorm gerokken trouwens, alsof ze van een kortverhaal vertrokken en de rest opgevuld werd door De Palma die de film gebruikt om (met succes) een paar dingen uit te proberen. Met een beter verhaal en goeie acteurs had dit wel wat kunnen worden. Cain valt nog mee, maar heeft niet veel werk op zich in de film. En een paar koppel tieten is leuk om te zien, maar maakt een film niet goed.

Een herziening van een film die in 2011 best wel indruk maakte. Het bewijs dat een blockbuster ook creatief kan zijn en meer weet te bieden dan sensatie en special effects. De sfeer van de jaren '80 is leuk om te zien. Het valt wel om dat de film vooral sterk is dankzij de muziek. Visueel is het zeker wel mooi, maar Refn heeft later beter gedaan. Het een weet het ander op te vangen. En Gosling is sterk als zwijgzame chauffeur, maar valt bijna door de mand als hij meer dialoog krijgt. Het blijft een klassieker, maar net dat ietsje te kort om bij de top te horen.

Nicolas Cage leent zijn bekende naam uit om deze B-film wat bekendheid te geven, maar het was meer voor het geld dan voor de liefde voor cinema. De film heeft gekeken naar de grindhouse films, maar het eindresultaat is vrij flauw. Dan blijf je vooral met een slechte film zitten natuurlijk. De slechte CGI is er met de jaren zeker niet beter op geworden. Het verhaal had iets uit MCU of DC kunnen zijn. Met wat meer budget en meer aandacht voor de score en effecten had die film er mooi tussen gepast.

Leuke luchtige misdaadkomedie. Het is een licht verhaal en van de Coen broers (of 1 in dit geval), hebben we al beter gezien. Maar toch heeft het genoeg vaart en humor om er van te genieten. Kleurrijke figuren en bizarre situaties die uit de hand lopen. Meer moet het soms niet zijn. En de twee hoofdrolspeelsters hebben genoeg chemie om de film niet weg te laten zakken.

Films over snelle auto's kunnen best boeiend zijn. Dat bewezen films als Taxi, Transporter en natuurlijk de Fast & Furious franchise. Alleen bieden die wel meer dan enkel snelle wagens. En deze Driven lijkt dan ook een tweedelige film. Op de baan, wat niet meer dan een race is zonder echte spanning (tenzij je echt van F1 houdt, maar dan zal je door de fouten daar niet echt van kunnen genieten) en naast de baan dat ook niet meer biedt dan wat voorspelbare verhaallijnen en een brok romantiek. Jammer, want je zou met deze cast toch meer verwachten. Irritant is het niet, maar gewoon saai en vervelend.

Heerlijke film met de nodige actie, coole figuren en snelle wagens. De inspiratie zou komen van Le samouraï en dat kan ik best volgen. Al staat het ook dicht bij latere 'auto'films als Drive, Transporter en ook wel Fast & Furious. The Driver neemt tijd om sfeer op te bouwen en ook lange achtervolgingen te maken. Geen flauw muziekje erbij, maar spanning waarbij deze keer de agenten niet na de eerste bocht over kop gaan. Maakt het allemaal veel spannender. De gierende banden zorgen voor meer geloofwaardigheid. Op zich stelt het verhaal niet veel voor, maar Walter Hill haalt er alles uit wat er in zit. Gewoon genieten!

Een rustige brave Amerikaanse Hollywoodfilm volgens het boekje. Goed geacteerd, maar meer ook niet. Ik weet niet goed welke weg de film op wil. Een statement maken over zwarte werknemers? Over mensen die ouder worden? Of geen statement en gewoon een feelgoodfilm van een vrouw en haar chauffeur? Geen idee... Het klikt ook niet helemaal moet ik zeggen en de film kabbelt maar wat voort. Aan de haarkleur kon ik wat zien dat de mensen ook ouder werden. En daar is alles mee gezegd. Het is allemaal nogal braaf. Nergens sfeervol en de link met de Oscars mis ik ook wel wat. Als geheel is het best leuk om volgen, maar ik ben verre van overdonderd. Laat staan dat ik er een klassieker in zou zien.

Roskam bouwt net als in Rundskop een intrigerende sfeertje op. Hij kan rekenen op een topcast in deze The Drop en dan liggen de verwachtingen hoog natuurlijk. Misschien is de film wel wat extra in de picture gekomen omdat het de laatste film van Gandolfini is en een Amerikaanse film met Schoenaerts. Maar ook Tom Hardy en Noomi Rapace zijn geen kleine namen die leuk om zien zijn. Zoals verwacht bouwt de film zachtjes op en zijn vooral Tom Hardy en Rapace de sterkhouders in dit verhaal. Maar gaandeweg hoop je toch dat het net iets meer wordt. Misschien was het wel het script dat te mager is om echt uit te blinken. Ik mis in elk geval de climax. Dat ik met vragen blijf zitten op het einde van een film is op zich niet slecht, maar hier heb ik meer vragen dan verhaal.

The Drop is geen slechte film, maar is op zich te 'grijs' om uit te blinken en zal dan ook niet meteen in de eindejaarslijstjes opduiken. Een film die wat moet groeien, maar ik denk eerder dat er gewoon meer uit te halen was. Een gemiste kans.

Greenway op dool. Dat de man een visuele regisseur is, is duidelijk. De film levert enkele mooie scènes af. Helaas is de creativiteit nogal wisselend. Het is niet echt een geheel en daardoor wordt je wel af en toe getriggerd, maar ben je zo weer de aandacht kwijt. Het is niet altijd even boeiend en qua sfeer vrij afstandelijk. Dergelijke absurde humor is niet bepaald mijn ding, maar omdat ik wel hield van The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover wou ik deze film ook een kans geven. Slecht is het zeker niet, maar meer dan visuele pracht is het ook niet. Of beter gezegd, mijn ding niet.

Druk, de film die bij velen eerder bekend is als Drunk (met een n) maar in het Engels dan weer Another Round is. Vinterberg kaart opnieuw een sociaal issue aan na pedofilie in Jagten en familiegeheimen in Festen. Druk is een verhaal over drinken, maar dan wel met onderliggende geheimen.

4 mannen in de sleur van hun leven grijpen naar een experiment om aan de hand van een bepaald minimum alcoholpercentage hun saaie leven terug leven in te blazen. Al blijkt snel dat daarmee alle problemen niet opgelost geraken. De film toont het brede spectrum van alcoholgebruik aan. De plezierige kant van alcohol bij het eten, het losser worden, het feesten, .. Maar ook de mindere kant met gezondheid, sociale impact en psychische gevolgen.

Een indrukwekkende film die vooral weer overtuigd door de aanwezigheid van Mads Mikkelsen. IJzersterke acteerprestatie in een film die best wel binnenkomt. Zonder met het vingertje te liggen zwaaien voor overmatig alcoholgebruik.