Opinions

Ik ben nooit echte en liefhebber geweest van de film noir, maar deze Rififi heeft me wel enorm kunnen boeien. Deels ook door de combinatie met het spannende 'heist' verhaal. De film kent een wat trage opbouw die volledig in de film noir en maffia past. Gaandeweg komt het heist-gedeelte erbij en dat is een pak boeiender dan de Amerikaanse gelijkaardige prenten als Ocean's eleven of The Italian Job. Vooral de inbraak zelf is zenuwslopend. Geen nooit muziek of woord dialoog. En toch zit je gekluisterd aan het scherm.

Het verdere verloop wijkt mooi af van het Hollywood-parcours, te danken aan het feit dat de film in Frankrijk gemaakt is en niet onder het juk van de Amerikaanse filmwereld valt. Wat dan weer komt omdat regisseur Dassin op de zwarte lijst van Hollywood geraakte. Maar hij won er wel een prijs mee op Cannes.

Soms ik het een nadeel om bij de feiten te blijven in een kostuumfilm als dit, waar bvb een Pride & Prejudice minder last van heeft. Het verhaal van The Duchess is op dat vlak iets minder boeiend. Maar gelukkig kan de film wel teren op enkele sterke acteurs, mooie kostumering en indrukwekkende sets.

De acteurs zijn ook altijd mooier dan de echte mensen er volgens de schilderijen hadden uitgezien. Keira Knightley is alvast vertrouwd met dit soort rollen, ze schitterde eerder al in Pride & Prejudice. Ralph Fiennes zet ook hier een rol neer die mooi past in de film, zonder geforceerd alle aandacht naar zich toe te willen trekken. Zeer professioneel acteur.

Het geheel is niet slecht en vooral voor liefhebbers een aanrader. Daarbuiten zal het misschien niet zo veel mensen aantrekken. Het verhaal is ook niet zo erg bijzonder. Al bij al een goeie film.

Daffy Duck in gevecht met de animator. Heerlijk om te zien hoe gespeeld wordt met de animatie, met enige constante als Daffy Duck. Het kon gerust nog verder gaan, maar is toch best leuk.

Een ode aan Buck Rogers, al heb ik daar niet veel mee. Heerlijke animatie in de stijl van de SF-films van de jaren '50 en Daffy Duck werkt op zich wel. Ik las dat Spielberg en George Lucas hier zo'n fan van waren en Lucas de animatie liet spelen als voorprogramma van zijn Star Wars film in de bioscoop.

De humor werkt met momenten en de aankleding is best goed gedaan. Verder niet veel bijzonder, maar wel in de stijl van de gekende Merrie Melodies cartoons.

Ik ben nooit fan geweest van de Marx Brothers. Duck Soup duurt maar een uur, al leek het een eeuwigheid. Een combinatie van visuele grappen en versleten dad jokes van de zeer irritante Groucho. Nergens wordt het leuk. Dit zal 100 jaar geleden wel een publiek gevonden hebben, maar deze film is zeer belegen.

Ik vond al niets aan de Marx Brothers en daar doet deze kortfilm van The Stooges mij wat aan denken. Ook die humor ligt me niet echt. De drie figuren zijn al wel minder irritant dan de Marx Brothers, maar de humor is gedateerd en nogal infantiel. Weinig te lachen al zal dat begin vorige eeuw vast wel een publiek hebben gehad.

De eerste film uit de DisneyToon reeks die nog titels zou afleveren als A Goofy Movie, Tinkerbell en Planes. Het is toch wennen aan de stijl. Zeker als je de kwaliteit van de Studio Animaties van Disney gewoon bent. En nog meer als je bedenkt dat die een jaar later met Beauty & the Beast zouden komen. Het concept is dan ook minder een gezinsfilm, maar eerder een kinderfilm. Gebaseerd op de gelijknamige serie. Het is daar wel trouw aan gebleven. Ik lees hier verwijzingen naar Aladdin. Die zijn er wel, maar bedenk wel dat de Disneyfilm pas uitkwam in 1992.

Eens het verhaal loopt, bevalt het me nog wel wat. Gelukkig is de film kort. Maar het blijft vooral voor kinderen en de nostalgie zal toch wat meespelen misschien. Ook had deze animatie wat meer kwaliteit gemogen. Anders had je evengoed een dubbele aflevering kunnen maken. Raar trouwens dat Disney dit nadien niet opnieuw heeft gedaan met series als bvb Quack Pack, Darkwing Duck, Rescue Rangers, The Wuzzles of Gummi Beren.Ze zullen ondervonden hebben dat het meer vereist om een serie te vertalen naar een film. Niet evident, zeker niet met korte snelle grappige animatiereeksen.

Vooral terend op nostalgie dus, maar op zich ook weer niet zo slecht. Het mist gewoon de kwaliteit van de meeste andere Disneyfilms en het filmgehalte om te mikken op een groter publiek en het wat epischer te maken.

Jeugdnostalgie met een groot Gaston & Leo gehalte. Van een toegankelijk niveau uit de jaren '80 dat we ook kennen bij bvb The A-Team. Terence Hill en Bud Spencer vullen elkaar aan en de vrolijkheid in deze film is best wel aanstekelijk. Het resultaat is een film die alvast beter is dan de gelijkaardige politiefilm(reeks) Police Academy en voor mij als nostalgische terugblik nog altijd leuk is om terug te zien.

Sterk debuut van Spielberg voor hij zijn blockbusters (op enkele na) vooral Hollywood- en familievriendelijk maakte. Een eenvoudig verhaal dat net daardoor zo sterk is. Het verhaal zou geschreven kunnen zijn door Stephen King, die zich net door deze film jaren later liet inspireren in een ander verhaal. Het zal wel altijd de vraag zijn of Duel nu nog bekend had geweest als Spielberg er na niet had doorgebroken en één van de bekendste regisseurs van Hollywood (van zijn generatie) zou geworden zijn.

De film is gemaakt voor televisie, maar dat is niet echt te zien aan de kwaliteit, omdat de eenvoud ook op het grote doek tot haar recht komt. Wel zie je dat er enkele scènes aan zijn toegevoegd om de speelduur te verlengen. Die hadden gerust weg gemogen, al stoort het niet helemaal. En opvallend op het einde dat de truck niet ontploft, maar indrukwekkend neerstort. Het maakt meer indruk dan een zoveelste explosie moet ik zeggen. Sterke film dus die schittert in haar eenvoud.

Het leek een goed idee deze Duel in the sun. Producer David O. Selznick, de man achter King Kong, Gone with the wind en Rebecca, wilde zichzelf overtreffen met de verfilming van het gelijknamige boek. En met acteurs als Gregory Peck en Lionel Barrymore. Maar blijkbaar liet producer Selznick zich vooral zot maken door z'n geliefde, de actrice Jennifer Jones (alhoewel beiden zelf getrouwd waren) en het succes van Gone with the wind dat hij met veel geld wilde overstijgen. Maar in tegenstelling tot Gone with the wind of Rebecca, had deze western maar liefst 7 regisseurs. Geen enkele acteur kan overtuigen. De mannen hebben al beter gezien en hoe Jennifer Jones en Lillian Gish aan hun Oscarnominaties zijn geraakt is mij een raadsel.

Je merkt wel de invloed van Selznick. Hij kan ietwat overweg met de kleuren (Technicolor) en maakt een epos dat wat doet denken aan Giant. Maar de verfilming zelf is niet echt rechtlijnig en weinig boeiend. Het is duidelijk dat niemand echt de film in handen heeft. Bovendien is dit meer een flauw liefdesverhaal dan een echte western. Als Selznick zijn hoofd er had bijgehouden en één sterke regisseur achter de camera gezeten had, kon dit veel beter uitdraaien dan wat we nu gezien hebben...

De film won de meeste prijzen bij de Magritte Awards ooit. 10 nominaties met 9 prijzen, de 2 hoofdactrices stonden immers tegenover elkaar met uiteindelijk prijs voor Veerle Baetens. Het relaas van 2 gezinnen die naast elkaar wonen en het jongetje van de buren plots verongelukt. Vanaf dan speelt zich een soort strijd met schuldgevoelens en beschuldigingen. Je gaat als kijker mee in die flow rond het ongeluk en de feiten die in de nasleep gebeuren. De twijfel tussen paranoia en waarheid. Tot het bewijs valt op het einde dat het moederinstinct gelijk had.

Gesetteld in de jaren 50 (veronderstel ik) met het klassieke gezin. Maar ook met de mooie pastelkleuren. Die kleuren en afgeborstelde levensstijl die de ideale wereld moeten benaderen, in contrast met de tragedie die er zich plaats vindt. De muziek (die ook geprezen werd) ondersteunt de sfeer en de twijfel over wat nu echt is en wat misschien alleen in het hoofd van de moeder zit.

Apart einde trouwens. Ik had nog een laatste redding verwacht, het klassieke happy end. Wat dus niet gebeurde. Maar belangrijkste is wel het bewijs dat de moeder vanaf het begin gelijk had, terwijl ze rond haar hier geen enkele steun in vond.

De debuutfilm (qua langspeelfilm toch) van Ridley Scott. Een regisseur vol missers en toppers. The Duellist is een misser. De verwijzing naar Barry Lyndon is al meermaals gevallen, bij deze nog maar een keer. Hij heeft een gelijkaardige film willen maken, maar mist toch wel de echte uitstraling van de film. Je hebt fotografen en je hebt mensen met een fototoestel... 2 jaar later doet hij echt zijn ding en is hij als regisseur zoveel creatiever met de horrorfilm Alien en de film daarop Blade Runner.

Scott wil in The Duellist zowel een verhaal vertellen als uitblinken met beeld. En mist daardoor in beide gevallen. Het is allemaal nogal afstandelijk en de beelden zijn vrij droog. Geen memorabele film. Jammer, want hier had misschien wel meer ingezeten.

Verschrikkelijk deze film. Ik was beschaamd in de plaats van de acteurs. Humor van een zeer laag niveau dat ik niet echt kan appreciëren. Wc-humor, zeiken op een motor, ... er zal wel een publiek voor zijn, maar ik niet. Zelfs Carrey kan het spel niet redden met z'n smoelwerk.

De eerste cartoon van Droopy, er zijn er betere maar dit is een klassieker. Mooi ook bij die MGM Cartoons is het doorbreken van de vierde wand. Ik hou wel van die humor. Verder is het wat gedateerd en heeft het toch wat aan charme verloren.

Na herziening er een half sterretje af gedaan. Maar dan blijven er nog 4.5* over. Iets minder omdat de film echt wel een kinds gehalte heeft en het met momenten simpel houdt. Grotendeels budgetmatig na dure films als Pinocchio en Fantasia.

Anderzijds blijft dit één van Disney's mooiste films. Disney heeft duidelijk geleerd uit het verleden en combineert hier alle troeven die ze in handen hadden. Het vertellende van Pinocchio, het tijdloze van Sneeuwwitje, de animatie van de korte animaties en met de roze olifanten het spelen met beeld en muziek zoals in Fantasia. Verschil is dat in Dumbo alles meer klopt en in elkaar gegoten zit. Bovendien heeft het lage budget wel z'n voordeel en is dat met de quasi psychedelische beelden van de Pink Elephant Parade één van de mooiste scènes uit de Disneyreeks. Een film die nadien enkel evenaard is binnen Disney met Bambi en misschien wel Sleeping Beauty. Dit is echt genieten.

Een matige Disneyfilm over een rijke kerel die een familiecircus kapot maakt en daartussen loopt ergens Dumbo rond. Voor een film over Dumbo wordt de bekende olifant wel helemaal opzij gezet. De aandacht gaat helemaal naar de mensen. Sommige dingen werden wegens politieke correcte redenen niet meer gebruikt. Begrijpelijk, je kan nog wat zeggen over de tijdsgeest, maar dat gaat niet op als je het opnieuw doet anno 2019. Maar er verdwijnt nog meer van de animatie. Zelfs de charme uit het bekende 'Baby Mine' wordt compleet weg gerukt. Disney recycleert haar eigen films. Het is een bedrijf geworden dat draait rond sequels, remakes, spin-offs en franchises. Ook Tim Burton gaat op de knieën voor het geld. De tijd dat hij creatief zijn stempel drukte op de films die hij maakte, is ook al gedaan. De remakes draaien rond het uitpakken van CGI om hetzelfde (toch bijna) te vertellen. Maar er is meer nodig dan enkel een nieuw laagje verf...

Ik was toch iets weerhoudend voor deze film, omdat het mij eerder overkwam als een cultfilm waar eerder de fans die de boeken en de eerdere verfilming iets aan hebben. Iets waar 'nerds' die wild gaan bij elke figuurtje van Star Wars of Lord of the Rings helemaal wild van worden. Maar regisseur Denis Villeneuve stelde me wel gerust, en de cast was veel belovend.

De film is zeker gemaakt voor een bioscoop. Visueel zeer indrukwekkend. Je herkent de stijl van Denis Villeneuve die goed weet met welke cinematografen hij moet werken. Dit keer is het Greig Fraser, gekend van Zero Dark Thirty en Rogue One. Hij zorgt mee voor die stilistische heerlijke stijl waar je de spanning toch ook in voelt. Een indrukwekkende cast die het zeker goed doet en Hans Zimmer die weer schittert.

Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar op zich wel interessant. En ik ben wel benieuwd naar het vervolg. Maar het is vooral de aankleding die de film zo bijzonder maakt.

Eindelijk deel 2 kunnen zien na een technische storing in de bioscoop bij een eerste poging. Ik zie films vooral graag in de bioscoop natuurlijk, maar vooral een film als Dune komt tot haar recht op een groot doek. Ik had deel 1 niet opnieuw gezien. Het verhaal is dan ook niet echt mijn ding en te zweverig. Ik heb de originele film uit de jaren '80 ook niet gezien en het boek nooit gelezen. Dus blind in deze Villeneuve versies gegaan. Ik ga geen huiswerk maken voor ik een film wil zien, het moet maar goed zijn van de eerste keer. En visueel is dat wel de moeite.

Deel 2 is iets minder en doet denken aan Star Wars, terwijl dat bij het origineel minder het geval was naar mijn gevoel. Maar visueel is dit wel weer een pareltje. Wat een effecten en decors met een wereld die indruk maakt. De acteerprestaties vallen nog wel mee, al zijn dit niet hun beste rollen. En vooral Florence Pugh en Léa Seydoux zijn zo sterk onderbenut.

Dune is een typische Villeneuve film met een zeer gestileerde droomwereld. Sci-fi in een droomwereld, of toch een droom uit de hel. Er wordt al direct gesproken over een vervolg, spinoff of serie. Het uitmelken is al begonnen. Van mij had Dune gerust 1 mooie film geweest. Hier en daar er iets uithalen en uitbrengen als een opgepoetste klassieker.

De film kwam (voor mij toch) terug in de aandacht door de film van Christopher Nolan. Nolan nam de kijker echt mee in Dunkirk tijdens de dagen van de evacuatie en de oorlog die volop woedt. De miniserie Dunkirk uit 2004 pakt het anders aan. Je zit er iets minder tussen zoals bij Nolan, maar het geeft wel een zeer duidelijk overzicht van de geschiedenis. Geen romantische vertelling, maar vooral feiten met een mix van archiefbeelden en nagespeelde scènes. De belevenis zit hier meer in het realisme en door de mix met de archiefbeelden krijg je echt een duidelijk beeld van toen. De aanpak kijkt als eerder als een creatief gemaakte documentaire dan als een oorlogsfilm met archiefbeelden. Een kleine nuance, maar sowieso de moeite waard om te kijken.

Nolan had gelijk dat je deze film absoluut in de bioscoop moest gaan zien. Eigenlijk zou je dat met elke film moeten doen, maar Dunkirk komt best wel tot haar recht in een cinema en niet op een klein scherm. Een film over WO II, een thema dat al meer aan bod is gekomen. Op het eerste zicht ook geen heroïsche bevrijding zoals Saving Private Ryan of een dramatisch weergeven van de gruwel in Schindler's List. Dunkirk speelt zich in het begin van de oorlog af, en ook al was het een geslaagde missie voor de geallieerden, zou het nog enkele jaren duren voor de Duitsers werden teruggedrongen.

De film toont de gevaren van de oorlog. De constante dreiging dat de vijand zal aanvallen. Zelden in een oorlogsfilm komt deze permanente aanval door de vijand zo sterk in beeld. Elke bom en kogel komt recht binnen. Nolan trapt niet in de val van zijverhaaltjes, romantiek, achtergrond van soldaten of toevallige gebeurtenissen. Prachtige beelden van het strand van Duinkerke, de vlucht van de vliegtuigen over het Kanaal, de dijende Noordzee. Soldaten die vechten, maar toch ook bang zijn van de oorlog. De uitzichtloosheid. De film lijkt geen begin te hebben en op het einde van de film weet je dat dit verre van het einde van de oorlog is.

Nolan maakt één van z'n betere films. Het is een parel voor het oog met cinematografie van Hoyte van Hoytema (Interstellar, Spectre) en een streling voor het oor met opnieuw een zeer verrassend sterke Hans Zimmer. Je geniet van de prachtige film en zit tegelijk vol spanning op het puntje van je stoel. Dichter bij een oorlog zal je niet geraken in een film. Voor zover ik dat kan inschatten natuurlijk.

Een humoristische film die soms doet denken aan de recente Vlaamse humor of Monty Python. Maar dan wel stilistisch veel mooier aangekleed. De Zweedse humor werkt ongelofelijk, ook al is het als film eerder een collage dan een echt geheel. Maar er is genoeg te zien en af en toe werkt die humor wel. Dat alles in een passende stijl die je kan omschrijven als fris saai of grijs pastel. Wisselend niveau, maar wel een constante visuele stijl. Had hier en daar gerust geknipt mogen worden volgens mij.

Een moderne folk-horror van de hand van Sjón, die eerder meewerkte met Bjork en ook schreef aan Northmann (2022). Een trage film die toch fascineert en net schittert in die heerlijke donkere fantasie. Het geheel hoeft niet echt een verklaring, je haalt er zelf maar uit wat je denkt te zien. Maar de film kent wel elementen van folklore en de nodige symboliek. Noomi Rapace is geschikt voor deze rol. De dialogen zijn schaars zodat de beelden meer spreken. Geen grootse opvallende film, maar wel een boeiend pareltje.