Opinions

We zijn al deel 4, een serie die het wel goed doet bij kinderen en nog steeds genoeg geld opbrengt om verder te gaan. Tegelijk blijft de formule wat hetzelfde, dus verwacht niet veel verrassingen. Wel slim is dat enkele figuren nu echt een cameo zijn zodat het niet overvol is. De rol van Lucy is een pak minder interessant dan voordien. En de minions zijn stilaan het opvulsel van de film geworden om het magere verhaal aan te vullen met losse gags. Kinderen zullen hier meer aan hebben. Ik ben de film volgende week alweer vergeten.

Disney & Dali in een project dat sinds 45 in de kast bleef liggen om het tegen 2003 in een afgewerkte versie toch uit te brengen en meteen ook genomineerd te worden voor de Oscars. Het is een blik op wat had kunnen zijn, want deze animatie was normaal een deel van een compilatiefilm. Nooit uitgevoerd om financiële redenen (vooral toch) anno 1945 als de oorlog in Europa nog maar net gedaan was. De inspiratie komt uit de Griekse mythologie, vereeuwigd in de stijl van Dali. Het resultaat is een dromerige en tijdloze animatie waarbij je niet altijd goed ziet wat uit 45 komt en wat uit 2003. Disney speelde volgens mij op veilig met wat meer fun, want in de late jaren '40 kregen we compilatiefilms als Make Mine Music (waar dit misschien nog net had in gepast), Fun and Fancy Free en Melody Time. Pas in de jaren '50 kwamen de echte lange animatie classics terug aan bod. Tegen dan was Destino al lang vergeten, tot het gelukkig terug werd opgepikt.

B-filmpje dat eigenlijk wel leuk is om te kijken. Interessant verhaaltje over een leraar die z'n leerlingen echt wel eens een lesje wil leren. Jammer van het slechte acteerwerk soms en de mindere kwaliteit door een klein budget. Maar tja, wat kan je verwachten van zo'n film. Toch nog een 2.5*

Een aangename film noir / thriller met een vrij korte tijdsduur. Het is op zich geen klassieker, maar alles zit best goed. Mooi gefilmd, boeiend verhaal en de 2 hoofdpersonages dragen de film op hun schouders. Ook al lijkt de film niet zo memorabel, blijft hij wel langer hangen dan je zou denken. Geen grootse film dus, maar wel vakmanschap.

Ik was vroeger geen echte fan van de broers Dardenne. Maar met Le Gamin au Vélo kregen ze mijn waardering dan toch. En dat hebben ze met Deux jours, une nuit nog kunnen vasthouden. De film lijkt in het begin een spannende strijd rond een vrouw die haar job terug wil en een weekend tijd heeft om stemmen te ronselen. Spanning is er dan wel, want je bent als kijker toch benieuwd of het haar zal lukken. Dan komen er stilaan puzzelstukjes boven. Ze blijkt ziek te zijn geweest. En nog meer: een depressie. Het laatste wat iemand die depressief nodig heeft, is een heel weekend de strijd aangaan met tegenslagen. Niet evident, want elke tegenkanting heeft haar gevolgen.

Nog voor ik over het einde begin toch even dit zeggen. Los van de strijd om stemmen en het eindresultaat, is de discussie op zich ook wel boeiend. Hoe iedereen toch wat anders reageert op de discussie of je kiest voor geld. Niet uw wedde, maar een extra bonus die je zou krijgen. Of anderzijds de mogelijkheid om er voor te zorgen dat uw collega werkt heeft. Geen leven of dood, maar een zeer realistisch vraagstuk. Gaandeweg blijkt ook dat het antwoord niet enkel van personen afhangt, maar ook van hun achtergrond, hun thuissituatie, hun mening over het vraagstuk dat soms gekleurd is en de directe confrontatie uiteraard.

Het einde is geniaal. Eindelijk komt er een oplossing uit de bus. Waar je als kijker ook spannend op hebt zitten wachten. Maar dat resultaat doet er niet toe. Het weekend stemmen ronselen heeft Sandra door haar depressie getrokken. Want op zich is het altijd wel de moeite om te vechten voor je job, maar het is niet dat ze ineens op straat zou staan. En op haar leeftijd zal ze hopelijk een andere job krijgen. Maar de tegenslagen die ze heeft gehad (slechts 3 mensen kiezen haar boven geld, de voorman maakt haar zwart, haar baas wil haar niet meer terug, ze zou het werk niet meer aan kunnen, ...) heeft ze kunnen omdraaien. De helft wil haar nu terug en van de andere helft weet ze ook waarom die voor het geld kiezen. Die zal ze toch nooit kunnen overtuigen. En haar baas doet zelfs moeite om haar terug aan te nemen.

Ze neemt de job niet aan, omdat ze haar collega niet op straat wil zetten, maar ook om het hoofdstuk te kunnen afsluiten. Het is haar gelukt, haar doel is bereikt. Terug samen werken met die 8 collega's die voor het geld gingen en de voorman die haar zwart maakte, zouden haar terug depressief maken.

Christelijk fundamentalisme in het zuiden van de VS rond de jaren '50 en '60. Het zorgt altijd voor een beklemmende sfeer met figuren die zo fanatiek de bijbel volgen dat christelijke naastenliefde alleen maar wordt toegepast als het van pas komt. The Devil All Time laat zien dat op verschillende gebeurtenissen waar zogezegd God steeds aanwezig is, er toch zeer veel geweld is. Het lijkt eerder dat de duivel de hele tijd aanwezig was.

Het verhaal komt traag op gang en echt groots wordt het nooit. Maar langs de andere kan is de sfeer wel zeer passend en maken de acteerprestaties wel veel goed. De overgangen tussen verschillende luiken van het verhaal zijn niet echt vlot en halen het ritme er wat uit. Maar over het algemeen best wel een interessante film, waar toch iets meer uit te halen viel.

In grote lijnen is dit een vrij standaard tragische komedie en het onderwerp heeft ook niet echt alles mee om een groot publiek te bereiken. Ik heb niets met mode en het hele gedoe errond. Maar David Frankel (die verder niet veel sterke films gemaakt heeft) weet wel met die ingrediënten een boeiende film te maken. Het begint al met de casting. Iedereen zit gegoten in de rollen. Bovendien kent de film een hoog ritme waarmee de gejaagdheid goed naar voor komt. De 'strijd' tussen Miranda Priestly is dat van een spannend schaakspel met om de beurt een zet.

Ook al is dit visueel nooit bijzonder en komt het net te kort voor de grootse acteerprijzen, is de film eigenlijk nooit slecht. Ik zat geboeid te kijken in de film die je meesleept en niet meer los laat. Af en toe van harte gelachen. Een film die beter is dan het mocht zijn.

Boeiende film over het oerconcept van een gedreven jongeman die z'n ziel aan de duivel zou verkopen om z'n doel te bereiken. De grote troef is natuurlijk Pacino die hier één van z'n betere rollen speelt. De rol is op z'n lijf geschreven en de combinatie van passionele mimiek en dialoog maken dit tot een boeiend personage met prachtige scènes. Creatief is het soms wat gedateerd, al blijft het een interessante film. Tegenpool van Pacino is de gedreven Keanu Reeves en de mix van generatie acteurs past als gegoten. Crème op de taart is wel de rolo van Charlize Theron die voor een bijrol wel erg opvalt. Dit soort rollen passen haar beter dan de standaard vrouwenrol met veel dialoog.

Je zou toch een betere film verwachten met deze twee topnamen: Ford en Pitt. Maar het wil niet echt lukken en zowel qua script als regie loopt deze film als een kip zonder kop. Pitt komt nog wel weg met het Iers accent, maar tenzij je daar een talentenshow mee wil doen is dat nog geen garantie op een goeie film natuurlijk. Alan J. Pakula heeft wel maar van dit soort films gemaakt die het allure hebben van een tv-film, maar die wel konden teren op een beter script en acteurs die met improvisatie (wegens gebrek aan deftige regie) nog iets van de film konden maken. Een misser dus deze The Devil's Own!

William Forsythe is gewoon perfect gecast voor deze film. Eerst leek het mee een film zoals Wrong turn of zo, maar dit is een zeer sterke horrorfilm. Aanrader voor horrorfans.

Devotion is vooral de verfilming van een verhaal dat niet mag vergeten worden. De biografie van Jesse Brown die al heel zijn leven te maken heeft met racisme en zoveel meer tegenwind kreeg als hij zich opwerkte tot eerste zwarte piloot in de Air Force, ten tijde van de oorlog in Korea. Het vergelijk met de Top Gun sequel eerder dit jaar is snel gemaakt met de vliegtuigen. Devotion heeft meer charme en een interessanter verhaal. Al is het verloop vrij voorspelbaar. Maar wel mooi verfilmd met een hart. Echt uitblinken doet het nooit, maar hier geniet je absoluut 2 uur van in de bioscoop.

Geen slecht uitgewerkte horrorfilm. Je hebt tegenwoordig zoveel horrorfilms waarvan je verschiet dat ze die gemaakt hebben in de 21e eeuw, met beelden en decors uit de 70's of 80's. Hier valt het acteerwerk nog goed mee. Origineel is het natuurlijk niet, maar het is zeker een aangename film om te kijken.

Ik las hier al een verwijzing naar Wong Kar-Wai en daar moest ik ook even aan denken. Bi Gan heeft duidelijk naar die films gekeken, te merken aan het verhaal en het kleurengebruik. Maar het verschil met Kar-Wai zit in de sfeer en wat je noemt het ritme van de film. Dat is minder geslaagd in Long Day's Journey into Night. Het blijft niet echt kleven en het voelt wat geforceerd art house aan. Maar de beelden zijn gelukkig wel mooi en verschillende scènes zijn best de moeite om te zien. Al kunnen die de film niet helemaal redden helaas.

Een Franse thriller die wat doet denken aan Hitchcock en dat is niet toevallig. Het verhaal is van de hand van Boileau-Narcejac. Een ander boek van het schrijversduo werd door de meester verfilmd als Vertigo. Regisseur van dienst is Henri-Georges Clouzot die net als bij zijn film Le Salaire de la peur, zijn vrouw Véra Clouzot voor de camera zette. De combinatie met de mooie Simone Signoret werkt wel. Doe er nog Paul Meurisse bij (die ooit de overstap maakte van zingen naar acteren dankzij geliefde Edith Piaf) en je krijgt een boeiend trio.

Het verhaal kent de nodige intriges en de spanning wordt mooi opgebouwd. In dit geval moet Clouzot zeker niet onderdoen voor Hitchock en zet hij Les Diaboliques neer als een spannende thriller met de nodige intrige die pas tegen het einde neerdaalt. Al een paar keer gezien, maar het blijft indruk maken en staat na al die jaren nog stevig overeind.

Je ziet al meteen dat Dial M for Murder gebaseerd is op een theaterstuk. Maar je moet Hitchcock wel aangeven dat hij toch een neus had voor goeie verhalen. En hij weet de vertaling ook goed te maken van theaterstuk naar film met acteurs die daarin passen. Ietwat een verschil met zijn vorige film I Confess met Montgomery Clift die in datzelfde jaar in From Here to Eternity zich liet gaan met method acting. Clift zou in Dial M for Murder alvast niet passen. Je moet wel houden van de stijl natuurlijk, maar ik kan hier zeker van genieten.

De film kan rekenen op sterke acteurs zodat het verhaal mooi naar voren komt en er dankzij acteurs en verhaal een grote spanning wordt opgebouwd. Zo'n film kan je niet opnieuw maken, daar leent de huidige acteerstijl zich niet toe. Hitchcock zet de kijker midden in de crime scene. Zelfs al ben je getuige vanop de eerste rij, is het nog altijd spannend. De kunst van zoiets te creëren terwijl je als kijker zelfs al weet wie de dader is en hoe die dat gedaan heeft. Het gaat dan ook meer om de spanning tussen dader, slachtoffer en onderzoeker.

Dial M for Murder is een film die gegoten zit voor Hitchcock. Misschien is het dan weinig gedurfd, maar hij is als een vis in het water met een spannend verhaal, sterke acteurs en een kleine locatie. Zet daar de meester op en het wordt een meesterwerk.

Een western die je met een grote korrel zout moet nemen. Vooral de regie en de montage verprutsen veel. Zaken die niet kloppen, slechte overgangen, weinig kwaliteit hier. Lee Van Cleef blijft gelukkig een goeie acteur in het genre en Jack Palance houdt zich nog net recht. Als western is het nog te doen, al is het zeker geen topper in het genre.

Een Bondfilm met gemengde gevoelens. Enerzijds is de reeks op het juiste spoor terug met Connery, de snufjes zijn niet echt overdreven en er zit wel wat actie in de film. Nadeel is wel dat dit verhaal even goed door Roger Moore had gespeeld kunnen worden en het begin is van een lange reeks Bondfilms die meer mikt op grappige momenten en onozele absurditeiten. Het kan misschien fans aantrekken, maar ik hou bij Bondfilmen liever van actie, spionage en spanning dan van humor en running gags.

Connery is terug na de uitstap met Lazenby. Gelukkig acteert hij wel beter dan in You only live twice. Waarschijnlijk heeft hij z'n eisen kunnen stellen bij het maken een contract. Dat verklaart de mindere gadgets, waar Connery altijd een hekel aan had. Hij acteert ook losser en veel beter omdat hij dankzij de eisen (zowel op de set als financieel) zich beter op z'n plaats voelt. Connery heeft trouwens geen echte concurrentie wat acteerwerk betreft, want andere personages laten het wat afweten. Ok, M, Q en Monneypenny gaat nog wel voor de minuten dat ze in beeld komen. Maar bvb Blofeld is verschrikkelijk miscast met Charles Gray. Verder heb je veel te veel personages die het overzicht wat doen verliezen. Sterkhouders zijn Wint en Kidd die door hun psychotische trekjes best gevaarlijk overkomen. Daarom is het wel jammer dat ze telkens nadien hand in hand vertrekken. Hun geaardheid kan mij niet veel schelen, maar op deze manier neem je ze niet meer au serieux. En personages als Tiffany Case zijn gewoonweg irritant met momenten.

Positief in deze film is dat Bond best wel goed gespeeld wordt door Connery en dat ook naar voren komt in sommige (korte) dialogen. De actie valt ook wel mee met een paar leuke achtervolgingen. Negatief is het belachelijk trekken van de Bondreeks, de overdosis aan personages en het gebrekkige verhaal. Connery in een Moore-film en het zit niet altijd even goed. Jammer.

Ik had onlangs de serie The Crown gezien, waarin Diana een grote rol speelt in seizoen 3 en 4 (en normaal ook binnenkort in seizoen 5 en 6). Daar zie je echt haar strijd tussen haar rol als deel van de monarchie en de bekendheid waarmee ze humanitaire projecten steunt, en de regels en tradities van het koningshuis waar ze nooit in past. In de film komt die 'strijd' met het koningshuis en haar relatie tot Charles, niet aan bod.

De film Diana draait hoofdzakelijk rond de relatie tussen haar en Dr. Hasnat Kahn die na haar huwelijk met Charles zorgt voor een nieuwe toekomst, maar tegelijk ook zal zorgen voor het begin van een snel einde. Op zich begrijp ik wel de keuze om hiervoor te gaan bij het maken van een film. Maar het script laat te wensen over om de echte impact op haar leven naar voor te brengen en de andere belangrijke elementen van Diana's leven te tonen. Nu is het meer een romantisch ongelukkig drama met een paar randverhalen die wat geforceerd voelen.

Toch wel een verschil met bvb een film als Jackie (2016) met een wat vergelijkbare Jackie Kennedy. Bij Diana kozen de makers om te proberen de echte Diana te laten zien, maar daardoor werd het 'Lady' gedeelte te veel weggelaten zodat je als kijker niet altijd het idee hebt om naar het leven van een iconische prinses te kijken. Terwijl die - zeker bij haar leven - voor veel mensen een sprookje, een inspiratie, een hart onder de riem was. Op zich doet Watts het goed, maar de rest van de film is een rommeltje. Zowel Watts als Diana verdienen beter.

Ik ben een grote fan van Jackie Chan en dan mocht deze natuurlijk niet ontbreken. Het debuut van Chan in een hoofdrol (was eerder al te zien in kleine rollen). Ik ben iets minder enthousiast dan mijn voorgangers hier op MM. De film heeft duidelijk te lijden door de tand des tijds. Bovendien zijn we ondertussen toch al verwend en ben ik niet meer tevreden met enkel het in beeld brengen van wat gevechten. Ik mis in deze film de kracht, de sfeer, de grootse choreografieën, waar Jackie Chan bekend om staat. In de 2e helft zien we daar dan wel al een deel van. Dit zal in de komende films (zoals Police Story, Project A en Drunken Master) meer uitgewerkt worden. Deze film is goed opweg, maar nog lang geen Rumble in the Bronx.

Een erotisch drama dat geschreven is als een drama met rond een vrouw die worstelt met zichzelf, maar geregisseerd als een erotische film. De film lijkt toch enkele dingen te willen meegeven of aankaarten. De nymfomane weet dat ze naar seks verlangt, maar wil toch ook een gewone relatie. Ernaast ook het verschil tussen vrije seks en prostitutie, het verschil tussen grote seksdrift bij mannen en vrouwen, toxische relaties, ... Het komt wel aan bod, maar soms nogal vluchtig. De focus ligt helemaal op het hoofdpersonage Valérie, maar ze is als actrice toch iets te zwak om de film op haar eentje te dragen. De rest van de cast is echt onopvallend, zodat er een te zware last op haar schouders rust. Op zich wel een leuke film, maar meer wordt het helaas niet.

Blijkbaar hebben veel kijkers de film bekeken met de verkeerde intensies. Dit gaat niet echt over de verzetstrijder die Che Guevara was, maar wel over z'n jongeren jaren toen hij nog als ambitieuze dokter door Latijns-Amerika trok. Het resultaat is een boeiende roadmovie over 2 jonge mannen die kennis maken met de wereld buiten hun dorp.

Je kan wel opperen dat het niet per se Guevara moest zijn en dat hij inwisselbaar is. Kan goed zijn, maar dat maakt het personage niet minder boeiend. De meeste mensen kennen Che tegenwoordig enkel als T-shirt logo. Wat we hier te zien krijgen is net een kant van Che die ik persoonlijk niet kende, en voor mij dus wel interessant was.

Niet zo lang geleden heb ik een andere bekende roadmovie gezien: Easy Rider. Maar deze Diarios de Motocicleta is tig keer boeiender. De personages hebben hier een doel en rijden niet vol filosofische gedachten om zichzelf te leren kennen.

Een boeiende coming-of-age dat nog meer dan andere gelijkaardige films vanuit de jonge tiener spreekt. Terug naar de vrije jaren '70, wat aantoont dat dit thema van alle tijden is. De film is vrij creatief en ook al heb ik de graphic novel niet gelezen, kan ik me met de animatiebeelden er al iets van voorstellen. Het maakt de film dat ietsje meer. Het is algemeen mooi trouwens. Je waant je de hele tijd in de jaren '70. De film is wel niet iets te lang. Met hier en daar een betere montage had er wat meer dynamiek in gezeten. Tegelijk worden met enkele verhaallijnen (Tabatha, de vader, de zus) net iets te weinig gedaan en blijft het oppervlakkig.

Ik had onlangs het boek Audrey & Anne van Jolien Janzing. Een gefictionaliseerde weergave van echte gebeurtenissen, waarbij Otto Frank persoonlijk op bezoek gaat bij Audrey Hepburn om haar te vragen om in een verfilming de rol van Anne Frank te spelen. In het boek wordt terug geblikt naar de jeugd van Audrey & Anne die wat gelijk liep. Wel onder andere familiale omstandigheden en met een andere afloop. Maar beiden waren tiener, geboren met een maand verschil, geen geboren Nederlanders maar tijdens WO II wel woonachtig daar. Audrey weigerde omdat de herinneringen te zwaar waren en ze zich ook te oude voelde voor de rol.

Na de oorlog kwam het dagboek van Anne Frank uit en al in 1955 verscheen een Broadway voorstelling, 10 jaar na het overlijden van Anne. Het won Tony Awards en een Pulitzer en Hollywood zag er een verfilming in. Iets geromantiseerd misschien, al valt het naar Hollywood normen nog mee. Met Otto Frank zelf als adviseur. Ook al is het soms een Amerikaanse blik, blijven de feiten wat ze zijn en ook die zeldzame mooie momenten werden zo beschreven in Anne's dagboek. Met het einde als een indrukwekkende scène. Critici waren lovend, de film won 3 van de 8 Oscarnominaties, maar aan de kassa deed de film wat minder. Rond die tijd waren oorlogsfilms vooral die van de helden en de Amerikanen die Europa kwamen redden, amper of niet over de slachtoffers en de gruwel die vooral joden ondergingen. Maar ook als film zelf is dit een aanrader.

Ik ken de strip van Dick Tracy niet echt, en hoopte met deze eerste verfilming een introductie te krijgen. Jef merkt wel dat de film nog niet veel voorbeelden had. Het is dan ook eerder een B-film en een poging om de stap te zetten van tv naar groot doek. Misschien dat het lagere budget in de oorlogsjaren er mee te maken heeft. Ik mis een iconische agent in de hoofdrol. Dan zijn we ondertussen toch al een pak beter gewoon. Of het is gewoon mijn ding niet.

Die Another Day wordt wel eens genoemd als de slechtste Bondfilm uit de reeks. Het is verre van de beste, maar bij herziening is het toch ook niet de slechtste film uit de franchise. Helaas zijn de minpunten hier zo opvallend, dat de pluspunten niet altijd opvallen.

De film heeft sterk te lijden onder de CGI die al bij het begin de gun barrel verknalt. Het maakt de Bondfilm een rommeltje en is vooral nefast voor het stuntwerk dat in de franchise toch wel een troef is. Sommige scènes hebben zoveel CGI dat het gewoon ergert. De vijand is ook niet echt geweldig. En we krijgen in Die Another Day zoveel verwijzingen naar de voorbije films (qua idee dan weer leuk) dat het soms een parodie wordt. We hebben het allemaal al eens gezien en meestal beter. En zelfs al in 1999 werden de oneliners die toch wat bij Bond horen, gênante dad-jokes.

Maar zoals gezegd heeft de film ook veel positieve dingen. De actie zit echt wel goed, er is voldoende spanning en de settings zijn boeiend. Vooral de gevechten tussen man vs man en vrouw vs vrouw zitten goed. Ik ben wel fan van Halle Berry waar meer mee gedaan mocht worden. De opening is één van de beste uit de reeks en eigenlijk valt 2/3 van de film best goed mee. Het is het laatste deel dat een rommeltje is. En de slechte CGI actiescènes halen de vaart uit de film. Jammer, want de film kent mooie elementen die wat opzij worden geschoven door de lelijke delen. En achteraf gezien is die onzichtbare auto nog niet slecht gevonden. En moet je ook niet meer maken over de cameo van Madonna, want meer is het ook niet.

Deze film blijft toch staan na al die jaren. Bij herziening blijft het een actifilm om van te snoepen. Af en toe wat gedateerd, maar grotendeels toch nog best de moeite. En Alan Rickman is een geweldige vijand. Dat die nooit gevraagd werd voor een Bondfilm... Een klassieker.

Deze 2e Die Hard film is deels een blauwdruk van het eerste deel. Ander accenten, maar toch grotendeels hetzelfde. Gelukkig beseffen de scriptschrijvers dat en heeft McClane een grote dosis zelfrelativering. Sommige scènes zijn ook zeer explosief, alleen is het niet altijd even origineel. Maar qua vermaak zit dit deel nog best wel goed.

Een groter budget dan de vorige films en dat is er aan te zien. Gelukkig niet helemaal opnieuw hetzelfde als de vorige films, maar een ander concept met dezelfde ingrediënten. Het spelletje van Simon says lukt wel, maar het geheel mist toch nog de feeling en de spanning van de vorige films. Haal hier Bruce Willis weg en de film valt in elkaar als een pudding. Leuk om een keer te zien, maar al een pak minder bij herziening. De film moet het van de verrassingselementen hebben, al lukt dat niet altijd even goed.

De Vlaamse versie van Catch me if you can. Het verhaal is toch geweldig, zeker als je weet dat de man echt bestaan heeft. Frans van Reeth speelde met het gerecht door zonder echt na te denken het criminele pad op te gaan, maar ook telkens te ontsnappen van de politie en tussendoor voluit te leven en te genieten van dag tot dag. Axel Daeseleir past zeker in deze rol en ik ben blij dat men qua taalgebruik voor dialecten heeft gekozen. Meestal worden dergelijke Vlaamse films verprutst door algemeen Nederlands te willen aanhouden. Een hoogstandje is de film niet en het mist aan grootse creativiteit. Maar entertainment is het wel en telkens te bekijken met de glimlach.

Dit is grafisch een hoogstandje uit de Disneystal. Ook al heeft het geheel een groot Disneygehalte, dit springt er qua looks toch bovenuit. Jammer dat het weeral zo stiefmoederlijk behandeld wordt. Creativiteit is precies nog altijd een scheldwoord bij Disney. Centen komen eerst. Jammer, want deze alternatieve versie van Platvoet en z'n vriendjes mocht er wel zijn. Ik had graag de techniek ook nog eens terug gezien. In vergelijking met Platvoet of Ice Age ziet dit er veel beter uit. Het compenseert het te lichte verhaal toch wel. Ook al kloppen wetenschappelijk de dinosaurussen niet altijd. Ze komen in elk geval geloofwaardig over en het blijft een animatiefilm.