Opinions

De eerste echte samenwerking tussen het bekende filmkoppel Bud Spencer en Terence Hill. Nog voor ik naar actiefilms van Jackie Chan keek, was ik als kind gek van hun films. In deze film is er nog niet heel veel te merken van dit magische duo, al doen ze het samen niet slecht. Bovendien is deze film een verdienstelijke spaghettiwestern. Knap van regisseur Giuseppe Colizzi in z'n regiedebuut. Dat vooral Terence Hill goed past in dit genre zal hij later ook bewijzen in de Trinity films. Je moet ook weten dat in deze periode de spaghettifilms een groot aandeel hadden in de Italiaanse films. Wat enkel iets wil zeggen over de kwantiteit en niet per se over de kwaliteit. Toch doet deze film het zeer goed in dit genre. Het is geen topper, maar er zijn veel slechtere films gemaakt.

De film is het eerste deel uit een trilogie. Het derde deel had ik al gezien: Boot Hill. Nu nog het tweede gedeelte. En ik heb ook weer zin om films van Bud Spencer en Terence Hill te zien.

Ik lees hier en daar dat de film invloed was voor Engelstalige films als Heat, Léon en Desperado (en nog meer natuurlijk) en dat merk je wel. Het duurt even voor de film in gang schiet, maar dan barst de hel los. Dit is pure actie en die actie blijft maar doorgaan. Waar veel Hollywoodfilms tijd nemen voor een moraliserende dialoog of domme oneliner gaat de actie hier gewoon verder.

Het enige dat minder is, is dat de film ondertussen wat gedateerd is en dat de rollen naast de twee hoofdfiguren niet echt zo veel voorstellen. Maar kom, het is op de eerste plaats een actiefilm en daarin zit het wel snor. Dit concept in een goeie remake (een goeie wel te verstaan) en je hebt een absolute topfilm.

Zeer slechte film die zelfs geen deftige actie heeft om de film het toch wat aangenaam te maken. En in verhouding met Dolph Lundgren kan zelfs Steven Seagel nog acteren...

Dirty Dancing is wel een dure manier om het nummer I've had the time of my life te promoten. Je bent wel even mee met het dansen en het nummer, maar dat zou toch het minsten moeten zijn in een dansfilm. Verder is dit een flauw romantisch verhaaltje dat nergens bijzonder wordt. Het meest memorabele zijn dan ook enkele dansscènes, al had dit evengoed in een videoclip verteld kunnen worden. Ik hou wel van musicals, maar dit is gewoon een slechte muziekfilm zonder charme.

Amerikanen en WO II, het is toch anders nog. De VS heeft meer feeling met de Vietnamoorlog, die voor hen persoonlijk dichterbij was. Amerikaanse WO II-films hebben over het algemeen iets meer humor (zeker de oudere films) en zijn wat luchtiger. Midden in oorlogstijd gaan de soldaten zich hier bezig houden met een spelletje om zich te bewijzen. Het zal wel bij de training horen maar toch. Ik stel me er misschien wat te veel vragen bij, kan ook wel...

De film is wel leuk om te zien. De cast is mooi samengesteld met acteurs die zich over het algemeen wat kunnen handhaven en een soort hardheid kunnen uitstralen. Het verhaal is wel wat gedateerd en naar mijn mening te luchtig soms. Het is af en toe wat op het randje.

Wat het verhaal betreft, toch een compliment voor sommige plotwendingen. Niet echt spectaculair, maar toch net verrassend genoeg om wat origineel uit de hoek te komen en de kijker te blijven boeien. Vooral naar het einde toe loopt het soms anders dan de cliché verwachtingen.

Ooit begon het genre met Frank Bullitt, een keiharde agent die weliswaar zich inzet voor recht maar daarbij wel de grenzen van de wet aftast en ook in aanvaring komt met zijn oversten. Ook al is Bullitt de blauwdruk, Dirty Harry is nog meer de trendzetter. Na hem kwamen andere agenten als John McClane, Mad Max, Axel Foley, Alex Murphy, Popey Doyle, Martin Riggs, ... Allemaal weliswaar op hun beurt ook moderne versies van de lonesome cowboy uit de westerns of zelfs James Bond. Maar dichterbij en zo veel geloofwaardiger. Bovendien krijgen is Dirty Harry (nog meer dan zijn opvolgers) een agent die duidelijk laat merken hoe frustrerend het is om als agent je werk te doen als je gebonden bent aan regeltjes die op het eerste zicht eerder in het voordeel van de beklaagde dan van het slachtoffer zijn. Ik weet ook wel dat er regels nodig zijn om deze maatschappij te laten draaien. Maar in praktijk zijn het soms de verkeerde mensen die er voordeel uit halen.

Clint Eastwood is een geweldige Dirty Harry. Hij had zijn imago al mee uit de westerns en komt als een harde agent over. De film kent enkele elementen die later nog meer (tot het clichématige) zijn uitvergroot. De nieuwe collega (Dirty Harry klaagt wel, maar heeft weliswaar respect voor hem) en de roepende baas (die in veel andere films simpel de schreeuwende bullebak is). De vijand van DH is evengoed sterk en deed me zelfs denken aan The Joker. De loop van telefoon naar telefoon is dan weer nagedaan in Die Hard with a vengeance.

De film kent weinig verrassingen, deels door de vele copycats. Maar evengoed is het verhaal net iets te simpel. De film moet het niet echt van actie en spanning hebben, maar wel de figuur van Dirty Harry en zijn manier van werken. De film op zich is wel goed gemaakt en ik hou wel van de muziek van Lalo Schifrin, niet ontoevallig de man die ook muziek schreef voor Starsky & Hutch, Bullitt en Mission Impossible.

De film na herziening toch een halve ster verhoogd. De zwarte humor in de film is fantastisch en ook Wim Helsen acteert goed in deze film. De rol is dan ook op z'n lijf geschreven en het is nog de vraag of hij iets anders aankan, maar soit hier past hij in als gegoten. Ook verrassende rol voor Cleiren die toch gewoonlijk andere types moet spelen. De film sleept je mee met leuke humor, een gevarieerde soundtrack en spannende actie. Een film met adrenaline. Dit is gewoon sex, drugs en rock 'n roll!

Een film als dit zou net leuk moeten zijn voor de filmliefhebber door de vele filmverwijzingen. Maar het blijft bij een hoop pis- en kakhumor (excusez moi voor het woordgebruik) en geen flauwe maar toch leuke naked gun humor. Daardoor is de film niet alleen saai en vervelend, maar ook irritant geworden. Jammer van de 'verscheten' tijd.

De geschiedenis van de disco in Europa waarbij de hele geschiedenis in een uur wordt samengevat. Het is eerder 'disco voor beginners' dan een diepgaande documentaire. De opzet is gekend met beeldfragmenten afgewisseld met interviews van mensen in een stoel voor een camera. Als je niet zo thuis bent in het genre is dit wel een handige documentaire. Al moet die het wel doen met de namen die ze voor handen hebben. Waardoor sommige grote namen niet echt aan bod komen. Maar door het hoge tempo en de zijsprongetjes af en toe naar andere artiesten om de invloeden duidelijk te maken, is het op zich wel interessant.

Een film die me best wel aansprak en ik dus zeker wou kijken. Het begin deed me wat twijfelen. Ik apprecieer de stijl van filmen wel en had bij pakweg Cloverfield of REC er geen problemen mee. Wel leek het de weg op te gaan van documentaire, maar dan zo'n typisch Amerikaanse stijl. En als er iets is dat Amerikanen echt wel lelijk kunnen maken zijn het documentaires en nieuwsuitzendingen (CNN is gewoon irritant in verhouding met ons eigen journaal). Maar terug naar de film... Al snel krijg je door deze aanpak wel een realistisch beeld met uiteraard de link naar de apartheid. Maar toch de ruimte voor wat humor. Soms is de film naar mijn gevoel net iets te luchtig en hadden de makers nog wat verder mogen gaan. Maar de film boeit voldoende en oogt ook heel mooi. Een aanrader.

'Rear Window for kids'. Het is niet de eerste keer dat het hier vermeld wordt en waarschijnlijk ook niet de laatste keer. De plaaster is vervangen voor de enkelband en schoonheid van dienst door een blonde tienermeid. De film is wel goed onderhouden maar het ontbreekt wel de charme van Rear Window. De film twijfelt trouwens tussen een vlotte tienerfilm met het begluren van het meisje van de buren (Body Double) en een spannende thriller met de buurman die al dan niet een moordenaar is. De film heeft het moeilijk om een compromis te sluiten tussen die twee genres, maar doet toch z'n best. Geen bijster sterk acteerwerk, maar wel z'n leuke momenten. Met horten en stoten wordt het toch nog een goeie film. Beetje minder naar het einde toe, maar het geheel valt wel mee.

Luchtige maar toch amusante film dit. Het doet me wat denken aan The Faculty. Dit is een typische tienerthriller met een 90's MTV gehalte. De mix van populaire muziek, een hoge school met tieners die op weg zijn naar het volwassen worden en een thrillerthema. Verwacht geen 4 gangen menu, maar een goed gebakken hamburger smaakt ook altijd. Katie Holmes was op één of andere manier wel goed in dit genre, geen idee of ze later nog iets kon betekenen als actrice moest ze niet door Tom Cruise figuurlijk opgesloten werden. Een wat fout filmpje dat voor mij in de categorie valt van de reeksen Scream en Final Destination.

Zangeres Yasmine stierf op 25 juni 2009, dezelfde dag als Michael Jackson. En toch was haar overlijden geen fait divers in het nieuws. Zij verdient zeker een documentaire over haar leven. 'Dit was Yasmine' kijkt als een eerbetoon aan haar, aan de hand van getuigenissen door mensen die haar nauw aan het hart lagen. Daardoor is het ook eerder een reportage met interviews dan een echte documentaire. Het is eerder interessant en ontroerend dan een mooie documentaire over een bekende artiest. Eigenlijk had dit een aflevering van Belpop kunnen (moeten) zijn met een meer objectieve blik en beter geproduceerd. Ik stoorde me aan de tussenfilmpjes die telkens enkele woorden dropten die niet veel later aan bod kwamen. Hopelijk krijgen we (al dan niet via Belpop) een betere samenvatting van haar.

In de lijn van de tienerfilms van de 21e eeuw zoals Hunger Games of Maze Runner. En eigenlijk best zo slecht niet. Het is dan wel weer van hetzelfde, maar durft tenminste wat meer geweld te gebruiken en soms effectief mensen koelbloedig te laten sterven. Veel beter dan Hunger Games, waar het toch een spel op leven en dood zou moeten zijn, maar de moorden mooi buiten beeld gehouden worden. Als je al die films ziet, hoop ik toch dat dit niet het toekomstbeeld is dat mensen hebben. Je kan het zelfs uitbreiden met Snowpiercer of V for Vendetta. Al wie anders denkt moet er uit met een dictatoriaal regime dat zogezegd leeft volgens de regels, maar die wel zelf bepaald.

Shailene Woodley speelt vrij goed en troeft soms zelfs Jennifer Lawrence uit Hunger Games af. Theo James is een minder tegenspeler, maar de nadruk ligt op de vrouwelijke hoofdrol. Wel leuk is Kate Winslet die weer eens iets anders speelt. Gaat haar goed af eigenlijk.

Dit soort films mag net iets korter en toch wat meer verrassing hebben. Nu wordt het soms wat voorspelbaar. Het is allemaal wel leuk kom zien, maar het blijft toch niet nazinderen. Ben in elk geval benieuwd naar een vervolg. Of ze daar nog iets aan kunnen aanbreien of opnieuw in herhaling vallen. Kan wel meevallen. Hunger Games werd ook pas goed vanaf deel 2.

Zet enkele mensen in een beperkte ruimte en je hebt een interessant psychologisch experiment. Hoe ze reageren op elkaar, wie de leiding wil nemen en waar de grens ligt tussen eigenbelang om te overleven en meedoen met de groep om niet geïssoleerd te geraken. Probleem bij The Divide is dat je een zootje mensen bijeen krijgt dat niet echt geloofwaardig is. Daarmee bedoel ik dat al vanaf dag 1 je enkele figuren tegenkomt die psychologische gevolgen beginnen te vertonen die je veel later zou verwachten. Ik mis de opbouw een beetje. Er lijkt amper iemand normaal bij te zitten.

Los daarvan mag het natuurlijk na een tijdje erover gaan. Het blijft cinema. Al is het daarop even wachten toch weinig samenhangend. Sommige scènes zijn wel goed gedaan en gelukkig expliciet genoeg. Maar ik mis de sfeer een beetje. Een betere opbouw, 20 minuten korter en de impact van de latere scènes had veel groter geweest.

Ik hou wel van spaghettiwesterns, maar met Django kan ik niet veel eerlijk gezegd. De schietpartijen zijn net iets harder, maar dat gaat ten koste van de sfeer. Geen mooie landschappen, geen dreigende camerashots, geen sfeervolle momenten, ... De formule kennen we ondertussen al. Een lonesome cowboy die in een dorp de slechterikken te lijf gaat. Alleen heeft deze Django niet het charisma van een Eastwood. Het begint goed, maar nadien lukt het de regisseur niet om het niveau te behouden. Er zijn veel beter westerns gemaakt.

Tarantino die een ode brengt aan de spaghettiwestern. Maar dan met een Tarantinogehalte natuurlijk... Het idee was veel belovend met enkele bekende namen als Foxx, Waltz, DiCaprio en Jackson. Al ben ik verre van een liefhebber van Waltz. Inglorious Basterds vond ik maar niets en z'n versie van Kardinaal Richelieu in The Three Musketeers was ook al beter gedaan. En ook Foxx en DiCaprio hebben al beter gedaan. Jackson was gewoon een karikatuur.

De film begint niet slecht met vooral een zeer leuk moment als een bende verkleed als de KKK met doeken over hun hoofd een hele tijd liggen te zeveren over de gaten, wie die zakken gemaakt heeft, of ze die nu wel of niet dragen. Eindelijk goeie humor. De schietscènes vallen ook best mee, al zijn we dat nu ook wel wat gewoon in de filmwereld. Leuk, maar niet echt wow.

Daarna rijdt de film zich vast in een hoop palaver en 'nigger'-praat. Ook de muziek verschuift af en toe van westernmuziek naar voorspelbare hiphopdeuntjes. Waar is de tijd van 'Stuck in de middle', 'You can tell' en 'Bang Bang (My Baby Shot Me Down)'. Ik mis eigenlijk in z'n geheel de insteek van Tarantino die op vlak van regie weinig uitsteekt. Het script ligt nog wat in de lijn, al is dat een pak braver dan vroeger. Misschien dat liefhebbers van Inglourious Basterds hier nog iets aan vinden?

Django Unchained is een teleurstelling en wel wat overgewaardeerd. Als je echt een recent goeie parodie op de western wil zien, kan je beter kiezen voor de animatiefilm Rango.

Mijn 8e film van Kar-wai en voor mij alvast niet zijn beste. Maar bij hem ligt de lat wel heel hoog qua cinematografie, dus viel ook deze Fallen Angels best wel mee. We krijgen zijn gekende visuele stijl die je mee neemt in een dromerige nachtelijke sfeer met personages in de schaduw. Al was die schaduw nooit zo kleurrijk.

De film bouwt verder op Chunking Express, al kan je dit best wel apart zien. Je wordt meegenomen op een trip met de gekende stijl van cinematograaf Christopher Doyle en de bijpassende muziek. Het oogt 90s en is tegelijk heel tijdloos. Af en toe loopt het wel wat te verloren helaas, maar verder een gezellige film.

Een moderne interpretatie van Strangers on a Train van Hitchcock. Al staat het ondertussen wel ver van de film uit de jaren 50. Een high school film met de nodige fun en intriges. Het gaat een tijd cliché en doet ook nog denken aan bvb Mean Girls. Sarah Michelle Gellar is ondertussen al oud genoeg om de directrice van de school te spelen. Maar de sfeer zit best goed en na een tijd bloeit de film wat open. Geen grootse film, maar verder wel leuk genoeg als tussendoortje.

De film leek me een vrij luchtige 80's film te zijn met wat hiphop en zo. Toch volgens de trailer en de look van deze film. Gelukkig draaide het helemaal anders uit. We krijgen een broeierige dag te zien in Brooklyn met een wijk waar vooral zwarten wonen. Het is niet alleen broeierig omdat het zo warm is buiten, mensen leven er met onderhuidse spanningen. In de hittevolle dag lopen kleurrijke figuren rond, het duurt wat even maar ze zijn best wel boeiend.

Gaandeweg komt de hitte tot een climax, de onderhuidse frustraties vinden een weg naar boven. Het geeft de film een sterk hoogtepunt met passend einde. Eind jaren '80 was dit al niet nieuw, wel het feit dat er een film over gemaakt werd. Anno 2020 blijft de film ongelofelijk actueel. Helaas...

Dit is gewoon een feelgood action movie. Qua gevechte is dit natuurlijk niet de top, het zijn gewoon mooie gezichtjes en niet de grootste actiehelden. Maar een film met mooie gezichtjes is toch ook niet slecht he. Alles gaat zeer vlot en de gevechten zijn flitsend genoeg om niet in saaiheid te verdrinken. Een film om van te genieten, absoluut geen topper maar er zijn er slechter.

Doctor Sleep had de moeilijke taak om een film neer te zetten die zowel in de smaak zou vallen bij filmfans van de The Shining uit 1980 als de liefhebbers van de boeken en Stephen King zelf (die de 1980-versie van The Shining niet echt goed vond). Het is gelukkig een eigen verhaal geworden dat dicht bij het boek zou staan (nog niet gelezen) en verwijzingen brengt naar de film uit 1980, wat toch een klassieker is.

Het verhaal is vooral centraal met passende karakters. Ewan McGregor is verrassend goed in deze film. De toon is ook evenwichtig en de verwijzingen naar The Shining (het is tenslotte een sequel) zijn niet gratuit. Een klassieker is deze Doctor Sleep zeker niet, maar het is beter dan je van de film zou verwachten. Sequels en Stephen King verfilmingen doen het tenslotte niet altijd zo goed.

De hitmachine Marvel werkt ondertussen duidelijk als Disney en maakt bandwerk aan de hand van formules. Als dat werkt, is dat leuk natuurlijk. Doctor Strange moet het vooral hebben van de visuele werelden dankzij special effects. Maar net als de goden (Thor) heb ik bij Marvel ook niets met magiërs. Strange zie ik trouwens nergens passen in de MCU.

Geef DC een deftige regisseur en met films als dit kan je dan perfect concurreren. Marvel kan blijkbaar overal mee weg. De effects alleen kunnen de film niet redden.

Marvel blijft wel lang teren op de fan pleasing. Ook hier weer lijkt het vooral te mikken op de fans. Daar is niets mis mee, maar het vergeet soms een deftig verhaal op de eerste plaats te zetten. Doctor Strange en Scarlet Witch zijn niet mijn favoriete MCU figuren, dat speelt ook wel. Al is Strange hier wel niet zo irritant als in Spider-Man. Er zit genoeg vaart in de film en acteurs als Wong en Ejiofor doen het best goed.

Ik was vooral wat teleurgesteld in America Chavez die voor de nodige verfrissing lijkt te zorgen, maar nooit echt open bloeit. Ze blijft een randfiguur in deze film waar veel meer in gezeten had. Hopelijk krijgt ze later nog een herkansing, want hier doet ze nog niet zo veel.

Doctor Strange 2 heeft de nodige knipogen voor fans, wat leuk is om te zien. Ik zal ongetwijfeld veel gemist hebben. Het is leuk om te zien, maar meer dan wat extra accenten aan de film is het ook niet. De film pakt uit met CGI die we ondertussen al wat gewoon zijn, ook al is het goed gedaan.

Sterke film die blijkbaar wel een gemengd publiek wil aantrekken. Veel romantiek, met een dokter nog wel, en de verscheuring tussen twee geliefden. Meer een film voor vrouwen dus denk je. Anderzijds wordt dit geportreteerd tijdens de Russische Revolutie. Ondanks alle films die ik al had gezien met communisten, was er geen een bij die zo duidelijk in beeld bracht hoe het leven was onder een communistisch regime. Meestal laten ze enkel de top zien met de KGB, de koude oorlog en de strijd tegen Amerika. Hier merk je hoe men communisme toepast: herverdeling van het huis van Zhivago omdat het groot genoeg is voor zoveel personen, de voedselbonnen, het verbod op persoonlijk bezit, eigen meningen, genot/plezier, poëzie, ... Het toont ook eens de Russische kant tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Daarom vond ik het laatste gedeelte ook veel sterker omdat het daar nog meer aan bod kwam. Alhoewel de hele film toch nodig is om het opkomen van de revolutie weer te geven. Mooie beelden trouwens met die sneeuwlandschappen. Toch een film die je zeker moet gezien hebben.

Geen opvallende film. Ik had de aankondiging ervan zelfs wat gemist. Nochtans grote namen met Peter Van Den Begin en Jan Decleir. Het verhaal is actueel en heeft wat politieke verwijzingen. Nochtans is het geen politieke film geworden, maar een thriller. Het is niet altijd zo speciaal en heb je in Hollywood al beter gezien, maar het is voor een Vlaamse film met momenten wel hard. Wat sfeervolle muziek en hier en daar het juist shot, zorgen dat de film zeker aangenaam is om te zien. De personages zijn amper uitgewerkt zodat je niet veel meeleeft. Buiten Peter Van den Begin dan die één van zijn betere rollen speelt. Jan Decleir acteert weer op automatische piloot. Het is een vakman, maar speelt ver onder zijn kunnen. Doet wat denken aan Al Pacino of Robert De Niro die hun gloriejaren ook al lang achter zich hebben liggen.

De jonge Pacino bewijst hier dat hij toen al sterk genoeg was om een film te dragen. Een ogenschijnlijk simpel concept van een bankoverval en het onderhandelen met de politie wordt hier stevig uitgewerkt tot een ware klassieker. De nodige spanning, de nodige humor en vooral groots acteerwerk. Hoe de omstaanders meeleven met de bankovervaller. Typisch uit dat tijdperk waarin de flower power beweging nog wat nazindert van de peacefull sixties. Amerika verzet zich stilaan tegen de overheid die haar bevolking zonder resultaat naar Vietnam gestuurd heeft. Sonny speelt daar bewust/onbewust nog harder op in door zonder wapens naar buiten te komen of geld rond te strooien.

Ook een pluspunt is dat de film niet echt met stereotypen werkt. Geen geblondeerde vrouw die op Sonny zit te wachten, en ondanks de outing van Sonny over z'n relatie met Léon wordt hij hier niet als een 'janet' voorgesteld om even die term te gebruiken. Zo wordt het geheel in combinatie met de nodige humor toch zeer realistisch weergegeven. De bankovervallers worstelen met reële problemen. Iemand die naar toilet moet, eten, een bewaker met astma, de man met diabetes, .... Ook de details aan het begin van de film zijn goed gebracht: probleem met de camera's, het omzeilen van de anti-diefstal systemen zoals de kassa, de alarmsleutel en het gemerkte geld.

Wat mij betreft een absolute aanrader en de volle 5 sterren waardig.

Toch wel een leuke B-film. Wat het mist aan spektakel door gebrek aan budget, wordt gecompenseerd aan humor. Geen Amerikaanse setting, maar Schotse hooglanden. Ik was zelfs vergeten dat Kevin McKidd hier de hoofdrol speelde. Leuk om hem hier te zien.

De aanloop van de film vraagt wat tijd en visueel is het ook niet echt alles. Dan komen die weerwolven, maar dat is in de meeste films van het genre wel een probleem. Zoals gezegd is het zelfrelativerende hier de grote goedmaker. Als debuut kan dit in elk geval wel tellen. Neil Marshall zou als regisseur later nog betere films maken als The Descent en Doomsday.

Ik hou wel van dit genre. Niet helemaal het niveau van Shaun of the dead, maar meer als Lesbian Vampire Killers met de nodige Britse humor. Beter in elk geval dan de Scary movie reeks. Dit zit vol leuke scènes en neemt zichzelf niet al te serieus. Van dit genre mogen ze gerust nog meer films maken.

Soms zijn de grappen wel leuk, maar er is voor elke goeie grap ook wel een onozele bij. Het verhaal is echt er maar juist bijgehaald om de grappen aan elkaar te houden, meer niet. Toch ontspannend maar zeker geen hoogvlieger. 2,5 sterren.