Opinions

Potje lachen met de Russen

Verrassend leuke film met een stralende Greta Garbo. De humor voelt erg scherp aan en totaal niet gedateerd aan. Heb een paar keer echt goed moeten lachen. Een vlot tempo en een fijn verhaaltje daarbij en je hebt een gezellige avond.

Escape rooms vind ik erg fijn en de films errond kunnen best vermakelijk zijn. Deze film probeert het concept te vermengen met verschillende andere subgenres ( time loops en haunted houses) maar slaagt daar jammer genoeg niet in. Was de film gebleven bij enkel de escape room gone wrong had ik me best geamuseerd. Tot op het punt dat het bovennatuurlijke aspect naar voren kwam was ik me best aan het amuseren.
Vanaf dan ging het jammer genoeg bergafwaarts. Puzzels worden naar de achtergrond geschoven en luide vioolmuziek zonder enig doel komen naar de voorgrond. Toen begon ik ook door te hebben wat een derpface iedere acteur opzet gedurende de hele film. Eenmaal ik me daarop focuste was het weer een tikkeltje leuker kijken.

Lag het aan mijn kat die gezellig en rustgevend op mijn buik lag te spinnen waardoor ik geen gevoel van spanning leek te krijgen? Ik weet het niet. Maar ik ga de film niet nog een keer zien om het uit te zoeken.

2*

Stomvervelende mensen in een vervelend stomme film.

Het script hier is zo slecht. Ik maak geen grapje, sommige dialogen lijken geschreven door een ChatGPT voorganger uit 2012. Het was ook moeilijk om naar te kijken vanwege de afschuwelijke acteerprestaties. Zelfs Luke Evans kon dit stuk rommel niet redden.

1,5*

No One Will Save You valt op omdat er weinig tot geen dialoog wordt gebruikt. Dit is een erg slimme keuze die erg veel bijdraagt aan de intensiteit van de film. Kaitlyn Dever steelt de show als agorafobische meid met een traumatisch verleden. Haar backstory vond ik niet bijster interessant maar haar vindingrijkheid bij het vechten met de aliens maakt van haar een verdiende protagonist. De aliens zelf zien er leuk uit en ademen een Stranger Things-sfeer uit. Nergens wordt het enorm origineel maar de aanpak is zeer uniek. Na een tijdje wordt het heen en weer geren wat eentonig maar de finale maakt veel goed.

3,5*

Wat kan ik zeggen? Ik zie een film met killer sharks, ik moet die zien.

Verdomd zwakke ziel die ik ben...

No Way Up is een film die met geen enkele natuurwet rekening houdt. Het hele concept van de pot gerukt en houdt niet veel steek als je er erg veel over nadenkt. Voeg daar nog eens irritante personages, lachwekkend acteerwerk en middelmatige CGI aan toe en je hebt een stinker van formaat. Zelfs de shark attacks zijn onlogisch en enorm teleurstellend.

1*

Verrassende actiefilm.

Nobody heeft me positief verrast. Het is een snelle, brute en bij vlagen erg grappige film met goed gechoreografeerde vechtscènes. Bob Odrnkirk mag naar mijn mening vaker zo’n rollen aannemen.

Enige minpunt is het tempo. Vaak voelde alles net iets te snel aan om het te laten inzinken. De toon van de film was ook niet altijd zeer duidelijk.

Al bij al een erg vermakelijke zit.

3,5*

Anna Kendrick, Shirley MacLaine en Billy Eichner zijn zowat altijd likeable. Jammer dat ze vastzitten in een overgeproduceerd vehikel vol slechte green key en een wel heel voorspelbaar plot. Ook de comedy sloeg de bal vaak mis. Gelukkig ben ik altijd wat vergevingsgezinder in de Kerstperiode dan anders.

2,5*

Jordan Peel werkt met de overtreffende trap, denk ik dan zo.

Nope is bij vlagen puntje-van-je-stoel-spannend en bouwt enorm goed zijn tension op. Enkele scènes waarvan ik dacht ‘Dit is échte cinema.’

Zo’n mooie cinematografie, adembenemende shots en een mysterieus plot dat nooit mijn aandacht verloor.

Keke Palmer was voor mij de ster van de film. Kan dat mens niet een keer in een flutproject meedoen zodat ik mezelf kan overtuigen dat ze een real life human being is? Wat een straf kind is dat. De rest van de cast staat niet in haar schaduw want eenieder speelde erg overtuigend en had er plezier mee.

Nope is minder ludiek dan Peele’s vorige uitingen, kent een gestroomlijnder plot en een minder originele premise. Maar dit kon de pret echt niet bederven.

4*

Robert Eggers heeft me niet helemaal kunnen overtuigen met zijn filmografie. Ik vond The Lighthouse erg goed, maar ik snapte de hype rond The Witch niet. Toch was ik erg benieuwd wat hij met het verhaal van Nosferatu zou doen. Ik moet zeggen dat ik de bioscoopzaal met gemengde gevoelens heb verlaten.

Het valt niet te ontkennen dat Eggers weet hoe hij een mooie film moet maken. De sets zijn verbluffend, de camerabewegingen waren perfect en de hele sfeer was erg verontrustend. Ik moet ook het uitstekende geluidsontwerp noemen: van de walgelijke slurpgeluiden tot de dreigende soundtrack. Het werkte allemaal prachtig.

Ik ben niet zo'n fan van jump scares omdat ze zelden effect op me hebben. Toch sprong ik drie keer op van mijn stoel en stak ik mijn armen in de lucht uit verrassing. De spanning is zeker aanwezig en ik was erg onder de indruk van het verhaal.

Wat de film de das omdoet is het trage tempo. In de eerste helft zat ik echt aan het scherm gekluisterd, maar in de tweede helft had ik moeite om wakker te blijven. De dialogen zijn op zijn zachtst gezegd rommelig en Lily-Rose Depp acteert zo stoïcijns dat ik me niet met haar personage kon verbinden. De hele “possession” verhaallijn werd ook te lang uitgesponnen, waardoor een goedkoop gevoel ontstond van proberen te shockeren alleen maar om je te shockeren.

Nosferatu is zeker een goede horrorfilm, maar de gebreken zijn duidelijk. Het is een film die je niet vaak meer uit Hollywood ziet komen. Ik hoop echt dat ze de gotische horrorfilms terugbrengen.

3,5*

Nosferatu.

Ik had na Das Cabinet Des Dr. Caligari wel zin in meer oude films. Dus bekeek ik deze adaptie van Bram Stoker's Dracula. Het personage Nosferatu is erg creepy en bezorgde me een eng gevoel. De muziek geeft de film een extra onheilspellende sfeer. Het einde waar de vampier smelt viel eigenlijk tegen. Veel te amateuristisch. Een mooie 3,5*

Ik wilde nooit echt deze film zien, gewoon omdat het mijn genre niet is. We hadden hem vroeger op dvd, maar dan snel verkocht op de rommelmarkt. Vandaag heb ik de film weer gekocht, en dankzij alle lage verwachtingen is het erg goed meegevallen.

Het begin vind ik wat vreemd. De vertelling van de meneer aan de mevrouw (die later Allie en Noah blijken te zijn) vond ik eerst niet echt aangenaam, maar op het einde werd alles duidelijk en kreeg ik toch even kippenvel. De film is een aaneenschakeling van kusscènes en sentimenteel gedoe, maar daarom niet minder leuk. Het verhaal wordt erg mooi neergezet en op het eind denk je echt van: wie kiest ze? Maar het was wel nogal voorspelbaar dat ze voor Noah kiest.

Het acteerwerk is bijzonder goed. Vooral Ryan Gosling en Rachel McAdams springen eruit als jonge geliefden. Ook de rest speelt hier op hun best. Nergens komt het ongeloofwaardig en uiteindelijk wordt er sympathie gewekt voor elk personage.

Ik ben aangenaam verrast en hierdoor geef ik de film een mooie 4*.

I'm alive...

Now Is Good is een aangrijpende film over een 17-jarig meisje, Tessa, die weet dat ze nooit 18 zal worden. In deze film zie je hoe zij en iedereen rondom haar ermee omgaat. Tessa heeft een lijst opgesteld met wat ze nog allemaal wil doen; een soort bucket-list. Hierin staan allerlei dingen. Van autorijden tot drugs nemen...

Dakota Fanning. Wauw. Wat een acteerprestatie. Dankzij haar is deze film écht wat geworden. Ze speelt erg geloofwaardig. Maar ook Paddy Considine speelt erg realistisch de vader. Zijn reacties op Tessa's leed is gewoon hartverscheurend. Zijn meltdown op het eind was fenomenaal geacteerd. Chapeau!

Het verhaal was best realistisch. Een soort Achtste-Groepers Huilen Niet voor een ouder publiek. Die Adam werkte me best erg veel op de zenuwen. Hij kwam nu echt niet goed over. In het begin wist ik niet wat ik van hem moest denken, maar naarmate de film vorderde kon ik 'm meer waarderen. De film duurt niet te lang, is erg vlot en kakt nergens in. Op het eind betrapte ik me wel met tranen in m'n ogen.

4*

Now You See Me heeft een geniale combo: de mix van goocheltrucs en een heist-film is extreem entertainend. Het origineel heb ik destijds vaak gezien en hard van genoten. Het vervolg is toch wel een grote stap terug. Isla Fisher wordt hard gemist en wordt magertjes vervangen door Lizzy Caplan. Jesse Eisenberg en Dave Franco krijgen opvallend weinig te doen. Andere personages krijgen dan wel meer screentime, ze krijgen nog steeds geen diepgang. De trucs en twists zijn nog meer overdreven ingewikkeld om een zwak plot en script te verbergen. Het lukt hen maar gedeeltelijk.

2,5*

La Nuit A Dévoré le Monde is een ingetogen, stille doch effectieve zombiefilm. Er zijn enkele interessante keuzes gemaakt naar uitgangspunt en camerawerk toe. Het is leuk eens een dergelijke film zonder al die actie en overmatig bloedvergiet te zien. Dat de zombies in kwestie geen enkel geluid maken en plots aanwezig zijn zorgt voor een nare, onbehaaglijke sfeer. Dankzij enkele superbe longtakes waar de dreiging achter elke hoek tevoorschijn kan komen zit de spanning er regelmatig goed in. De gore is grotendeels afwezig maar wat er in zit is erg goed uitgevoerd.

Jammer dat er vlak voor de derde akte een verrassing opduikt waar ik echt niet enthousiast over ben. Ik ga het niet spoilen maar ik zat met een dode blik toen het gebeurde. Doordat het vooral op een locatie en met slechts een acteur afspeelt kan het soms wat naar het eentonige neigen. Gelukkig zijn er enkele zeer sterke scènes die deze film toch het kijken waard maken.

Een a-typische zombiefilm die onder de huid kruipt vanwege zijn andere aanpak, rustige verhaal en voelbare dreiging.

Leuk.

4*

Indi-Nun-na Jones and the Eyes of Saint Lucy

The Nun, The Goat and the Possessed Frenchie

Ik ben grote fan van James Wans Conjuring-films. Alles wat erna kwam is van gemengde kwaliteit en vaak niet al te best. The Nun was daarin het dieptepunt. Die film was saai, voorspelbaar en niks meer dan een reeks jumpscares aan elkaar geknoopt met een flets verhaaltje. Ik hoopte dat men geleerd had van hun fouten in het verleden.

Niet dus.

The Nun 2 is bijna een exacte replica van de vorige film en brengt niks nieuws. De openingsscène alleen al zit vol clichés en valse suspense-opbouw. Onmiddellijk had ik een idee van wat het komende anderhalf uur zou brengen en ik had gelijk. De rest van de film heeft gelukkig wel al meer verhaal dan zijn voorganger dus dat is een pluspunt. De productie ziet er ook globaal gezien erg goed uit met o.a. mistige straatjes, geheimzinnige kapellen en imposante kerken verlicht door maanlicht. Enkele practical effects zijn ook te applaudisseren. De cast stelt ook niet teleur. Taissa Farmiga kan niks slecht doen voor mij. Anna Popplewell wekt bij mij gevoelens van pure nostalgie op met haar rol in de Narnia-films. Bonnie Aarons als de titulaire non is nog steeds erg creepy.

Daarmee is ook alles gezegd wat goed is aan dit vehikel. Jumpscares zie je van mijlenver aankomen en zijn niet eens goed uitgevoerd. De non komt amper dreigend over want ze zet de protagonisten niet echt in posities waarin de gevolgen voelbaar zijn. Naar shock-factor toe hebben ze het erg op veilig gespeeld. Er zijn enkele goede scènes maar die werden allemaal al in de trailer getoond. Nergens werd ik omvergeblazen. Op een gegeven moment had ik wél een kleine kriebeling in de buik maar toen besefte ik dat dit niet van spanning was. Ik moest naar de wc.

Moest jij een almachtige demon zijn die de hel op aarde wil brengen, wat zou je dan doen?

A. Iedereen vermoorden met een knip van je vingers en scherpe tanden.

B. Eindeloos spelletjes spelen, jezelf verbergen in een hoop magazines of een schimmelvlek, balletjes rondgooien, eindeloos schreeuwen zonder enige dreigende beweging te maken.

Ik moet geen tekening maken om te tonen welke optie de schrijvers genomen hebben.

1,5*