Opinions

John Woo doet een remake van zijn eigen Dip huet seung hung (1989). Maar dan verplaatst naar Parijs, en opgeleukt naar een huidig westers standaardverhaaltje - en dat levert een volstrekt overbodige en zwakke film op die alleen op de actiescenes hangt. Nou kan Woo dat wel, daar niet van.

De cast is wel redelijk - Emmanuel ligt me wel niet erg in deze rol, maar daar tegenover zijn Sy en Silvers best ok. Tenminste in het begin, naarmate de film vordert slaat ook daar de sleur wel ietwat in toe. Net als de actie in het begin beter loopt dan op het einde. Het is ook allemaal wel wat heel erg voorspelbaar, met de tientallen bad guys die als blikken eendjes worden afgeschoten. Vanzelf in de juiste volgorde, en met de verplichte 'snappende' momenten. Meh, wat een sleur.

Meh, alweer een film over een huurmoordenaar. Hebben ze in Hollywood geen behangers of hondenuitlaters meer of zo.

Toch is deze zoveelste variant op het uitgetreden thema dan verrassend genoeg wel weer erg ok. Niet in het minst door de combinatie van Bautista en Boutella - dat werkt gewoon. Verder is de toon leuk luchtig, is alles leuk over de top en gaat het allemaal lekker vlot, en zijn er zat leuke bijrolletjes waarbij vooral Kingsley en Klementieff opvallen.

Nul pretenties, en wellicht daardoor dat het gewoon werkt. Fijn kijkvoer.

Flauwe boel.

Kutcher en Heigl werken niet samen. Ongeloofwaardig als stel, en niets van chemie te bekennen. Erger, Heigl irriteert me voornamelijk. Het verhaal is flauw en veel te voorspelbaar, de grappen werken nauwelijks en de actie trekt op niets.

Laat deze maar lopen, is mijn advies.

Zoals me wel vaker gebeurt met de wat extremere Aziatische films heb ik nogal moeite om iets van het verhaal, de motieven en beweegredenen van de hoofdpersonen te begrijpen. Daardoor wordt het moeilijk om in de film te komen, en blijft het wat oppervlakkig bij een verzameling extreem geweld waar ik het hoe en waarom op een of andere manier niet echt doorgronden kan - kennelijk liggen de emoties die daar de aanleiding voor vormen gewoon te ver van me af. Doet me haast verlangen naar zo'n uitleggerig filmpje op youtube waardoor ik snap hoe ik sommige scenes moet plaatsen - de hallucinaties of droom scenes van onze geachte hoofdpersoon bijvoorbeeld.

Moeilijk te duiden. Wel mooi gespeeld en in beeld gebracht, dat zie ik dan wel weer.

Een verhaal van vriendschap en dienstbaarheid tegen de achtergrond van de opkomst van het regime van Pol Pot, met zijn heilsstaat waarin voor intelligentsia geen enkele plaats was. Veel van de achtergrond krijgen we daar in deze film niet van te zien misschien, maar van de uitwerking wel - wat gezien de titel ook niet echt verrassend mag zijn. Toch is het verhaal van Schanberg en Dith Pran een prima kapstok om dit stuk geschiedenis mee te vertellen, al is het begin wat matig en doet de tijdsprong ook geen goed aan de spanningsboog. Maar wel een noodzakelijke intro om de kwalijke invloed van de VS in het conflict onder de aandacht te brengen. Dan de verwarring en chaos van het tweede deel, waarin de Khmer de macht overnemen en het verblijf in de Franse ambassade. Waarop van de 'echte' Rockoff nogal wat kritiek kwam op de film - want zo is het volgens hem helemaal niet gegaan, het was Pran zelf die zijn keuze maakte en het plotje over de foto speelde daar geen rol in. Vervolgens het derde en meest indrukwekkende deel - met beelden die ver boven de gemiddelde horrorfilm uitgaan, maar waarvan je weet dat de werkelijkheid nog evenveel verder stak.

De casting is voor deze film werkelijk perfect. Sam Waterston draagt precies het juiste soort persoon uit om Schanberg te spelen - een ietwat theoretisch en idealistisch ingestelde journalist die verbijsterd is over wat er door zijn land uit naam van vrijheid en democratie allemaal wordt uitgehaald. Met tegenover hem de pragmatische en cynische Haing S. Ngor in zijn eerste rol - en meteen een Oscar. En ook een van de eerste rollen van John Malkovich, en heerlijk fris in vergelijking met nu. En ook perfect maar minder aimabel Craig T. Nelson - die een zeldzaam vervelend etter speelt, en daarbij alles wat fout is aan Amerikanen vertegenwoordigt.

Cinematografie en locaties zitten ook wel goed, al blijven na afloop vooral de beelden van de killing fields hangen. De kritiek op de soundtrack van Oldfield deel ik niet - het plaatst de hele handeling duidelijk in de jaren-70 en -80, al moet je die tijd misschien meegemaakt hebben om dat zo op te vatten.

En ja, de eindgeneriek met hoe het verder ging, het beeld van de echte Pran, en Imagine erbij, dat kan je dan afgezaagd vinden. Maar aan de andere kant, we vieren hier elk jaar bevrijdingsdag, met kransleggingen en vroom naar de grond starende mensen en toespraken dat het allemaal toch maar nooit meer gebeuren mag. Schaf dat dan eerst maar eens af, denk ik dan. Het is nog lang geen vrede.

Met zo'n titel weet je waar je aan begint.

Het mag dan ook geen verbazing zijn dat Hasselhoff zelf met afstand de beste acteur in de cast is. En het moet gezegd, de film begint op gang te komen als hij verschijnt. Met redelijk wat zelfspot ook, je moet het de man nageven. Echt leuk wordt het dan ook weer niet, daar zijn de grappen toch wat te schaars voor, hoewel het gedoe met KITT en de neppe Baywatch boel toch wel weer aardig is.

Lanthimos krijgt het zonder twijfel voor elkaar om echt vreemde films te maken. Films die je bijblijven, ondanks dat je misschien niet weet wat je er dan van vinden moet.

En ook hier dan weer. Wel jammer dat Farrell wat tegenvalt in wat toch de grootste hoofdrol moet zijn, het komt me gewoon niet geloofwaardig over wat de man laat zien en neerzet aan emoties. Niet eenvoudig misschien om zo'n rol als dit te spelen, maar toch, de bijrollen komen er beter mee weg. En dan nog, ja, Lanthimos laat weer eens wat vreemds zien, maar ik vraag me dan wel af of het de moeite is om het te proeven - net zoals ik Rivella eigenlijk gewoon niet lekker vind. Net als zijn vorige films komt ook deze niet op een heel hoge score uit, ben ik bang - vreemd is tenslotte niet synoniem met goed.

Harde maar wel wat conventionele wraakfilm.

Wat vooral opvalt is het acteren. En daarbij dan nog vooral Travolta. Wat is die man goed op dreef in deze film - waarmee niks ten nadele van Robert de Niro, die ook weer even laat zien hoe het moet. Emotieloos, jawel - geen rimpel beweegt op zijn kop. Zou hij dan ook al gebotoxt zijn? Maar hoe dan ook, emotieloos is wat hij hier laat zien, grotendeels, maar dat is ook wat het verhaal vraagt. Of hij het nou speelt dat er geen rimpel van z'n plek komt, of dat hij het niet kan maakt dan niet meer uit. Knappe casting, in het tweede geval.

Jammer dat het kat-en-muisspel niet echt geloofwaardig overkomt, en ook jammer dat de sleutelscène vlak voor het einde zo onbevredigend geacteerd wordt. Terwijl de makkers in de rest van de film juist wel zo sterk zijn. Wat daar weer tegenover staat is dat een groot deel in de prachtige natuur speelt. Robert de Niro op hertenjacht, jawel.

Deze film indertijd in de bios gezien, en toen diep van onder de indruk. Dat was overigens behoorlijk ver voordat er iemand van Tarantino gehoord had - Reservoir Dogs was wel eerder uit, maar werd niet zo heel snel bekend, en de associatie van deze film met Tarantino kwam voor zover ik me herinner pas met de dvd-versie - op de doos van de vhs band die ik indertijd had was de naam van Tarantino niet te bekennen - en of dat uiteindelijk deze film nou zo'n goed gedaan heeft betwijfel ik nogal, en dat het iets anders dan een marketingtrucje is eigenlijk ook.

Deze film dan. Lekker vlot vanaf het begin, met een heleboel tamelijk subtiele humor - de heerlijk Frans onhulpvaardige manier waarmee Zed in het hotel wordt behandeld, bijvoorbeeld, of de manier waarop elke vertaling het tarief van Zoe hoger maakt. Maar ook Nosferatu, de mooi botte manier waarop Eric zijn intrede doet, en de manier waarop daarna doorheen de nacht de voorbereiding van de overval met militaire precisie op een professionele manier tot in details wordt uitgewerkt - of zoiets. Qua timing allemaal best goed, qua cinematografie behoorlijk wat goeie en toen nog best nieuwe trucjes, goeie bijpassende soundtrack, en goeie rollen vooral van Stolz, Anglade en Delpy - van alledrie misschien wel hun beste rollen zelfs.

Niet zoveel mis mee, dus, wat mij betreft - de paar kleine foutjes, zoals de overdreven schietpartij aan het einde zijn op zich wel te vergeven - net als dat Avary zich misschien net een tikje vertilt aan het verhaal - dat compenseert wel wat doordat indertijd een zo bot gewelddadige film nog wel ietwat nieuw was, en deze daarin bovengemiddeld veel inhoud en verhaal te bieden had. Nou ben ik daarin wellicht nog steeds wel wat bevooroordeeld, er zit wel ergens een stukje jeugdsentiment aan - en ik had indertijd ook behoorlijk wat moeite gedaan om die vhs band te vinden. Besteld bij een speciaalzaak in de stad, als ik het me goed herinner.

Soderbergh probeert weer eens wat.

En op zich is dat wel bewonderenswaardig, want daarmee kom je zo af en toe op iets nieuws dat wel werkt. Maar niet in deze film, met b-lijst acteurs en een hoofdrol met blauw haar. Dat dat dan het meiske is wat we allemaal nog kennen van ‘Flowers for Zoe’ maakt het niet tot een goede film, en Soderbergh’s experimenteerzucht is te weinig doelgericht om uberhaupt te kunnen zeggen of het een succes of een mislukking is. De film als geheel wel, overigens. Oh, was dit bedoeld als Soderbergh’s take op de lockdown film? nog meer meh.

Eenvoudig filmpje dat geen cliche ongebruikt laat maar toch ook weer verrassend uit de hoek komt. Komedie is misschien niet echt het goede genre - er is wel enige sprake van humor, maar wel heel subtiel. Drama is misschien een betere omschrijving, en zo staat de film ook op IMDB - maar ook dan geldt dat het wel een licht drama is. Tenslotte, het loopt dan wel niet goed af, maar het blijft wel luchtig en een soort van happy end.

De wederzijdse ontdekking van de twee culturen - en dat is denk ik min of meer het hoofdonderwerp van de film - is heel voorzichtig, respectvol, en subtiel, en in een warm en menselijk kader. En in dat begrip is er ook een happy end - heel knap gedaan vind ik, en daardoor kom je met een goed gevoel uit de film.

Oh getver, Lanthimos doet aan crazy credits.

We kunnen dan wel iets denken als, ach het is maar heel kort, maar het voelt toch als een drempel, iets waarvoor er ergens een grijsbaardige oude man op een hachelijke brug staat, en iets prevelt als ‘tot hier en niet verder’ en misschien zelfs ‘over mijn lijk’. En als je daar dan tegenover staat dan hoor je dus ineens zomaar bij die anderen, de tegenpartij, de as van het kwaad, die mensen waar antifa tegen is. Het moment waarop je had moeten inzien dat je niet langer bij de good guys hoort, het moment waarop jouw biografie dat ene detail prijsgeeft waar het misging, het moment waarop duidelijk wordt dat jijzelf in de film over je eigen leven niet de final girl bent. Zo werkt het met principes - of je bent goed, of je zult eeuwig branden in de hel, die speciale hel die je eigen geloof je toegezegd heeft, en waarvan je altijd dacht dat die er voor ‘de anderen’ was.

Draaf ik door? misschien, maar evengoed vind ik dit beslist niet Lanthimos’ beste werk, en hoewel er beslist wel een paar erg, erg sterke scenes zijn, het ontbreekt eerst en vooral aan iets magisch of episch dat die scenes samenbindt, en zonder die samenhang lijkt het toch ongemakkelijk veel op wat interessantdoenerij zonder motief of moraal van betekenis. Vergelijk het eens met de films uit de gloriedagen van een Louis Malle, een Jean-Luc Godard. Lanthimos wil te graag, maar mist de inhoud, de diepte, de identiteit. Een beetje als de jonge hond op de receptie die zijn taart laat vallen, en zich geen raad weet met de situatie. Genant, voor alle aanwezigen.

Sowieso een misser van jewelste om de hele film aan Plemons op te hangen - acteurs die hun carriere in een of andere serie opgebouwd hebben, nee. Doe dat nou gewoon niet, het werkt niet, en BrBad is daar wel het best denkbare voorbeeld van. Die hele cast had na de serie gewoon een beroepsverbod moeten krijgen. Op Giancarlo Esposito na dan.

Lanthimos heeft de wind mee, maar gebruikt dat voordeel hiermee wel op een erg consumptieve manier. Triest, want het is tegelijkertijd ook zo duidelijk dat hij heel, heel veel meer kan dan dit.

Het verhaal van Arthur zoals je het nog nooit eerder gehoord hebt.

Om het onzin te noemen gaat wellicht wat ver, want er is nou niet echt veel bekend over de geschiedenis van de 'echte' Arthur, en al zeker niet als je daarbij op betrouwbare bronnen staat. Toch, om zo'n afstand te nemen van de traditionele verhalen is wellicht wat straf - je kan met hetzelfde recht zo ongeveer alles uit je duim zuigen.

Indertijd was ik bar teleurgesteld in de film, dat weet ik nog wel. Nu kijk ik er iets minder streng naar wellicht, en valt met op dat Clive Owen een mooie rol speelt tussen alle bekende en (nu) grote namen. De wapenrusting van Keira Knightley is aan de andere kant nog precies even bespottelijk als ik toen al vond - die twee leren veters zijn misschien voldoende als bh, maar een zwaard of pijl gaat het toch echt niet tegenhouden. Style over no substance, zoiets.

En nog zoiets, de scheldnaam die in de film gebruikt wordt voor de Picten 'Woads' verwijst naar de blauwe kleurstof waarmee ze zich insmeerden. Wede, noemen we dat hier. Maar als je vervolgens jezelf daar mee volsmeert, verlies je toch wel een beetje het recht om je tegen je vijand af te zetten. En als je dan op imdb kijkt, dan zijn er nog veel meer dingen serieus mis. Jammer, met weinig moeite kan het wel kloppen, en waarom zou je dat eigenlijk niet gewoon doen.

Beetje vreemd. En eigenlijk niet heel lekker.

Toch wel grappig om gezien te hebben, dit sprookje dan wel historische blijspel gebaseerd op schoolboekgeschiedenis. De Thaise acteurs doen het op zich wel redelijk, maar de keuze om ze gebroken engels te laten spreken komt wat potsierlijk over. Net als de acteerprestaties van de westerlingen - die komen er niet best af. De beste is nog wel de koningin, die tenminste ongegeneerd evil uit haar ogen kijkt. Dat verdient dan wel een puntje.

Het indrukwekkende verhaal van de familie Williams - vader Richard en dochters Venus en Serena. Zelfs voor iemand die zoals ik nooit iets van tennissen volgt zijn dat bekende namen. Will Smith is precies de juiste acteur om Richard Williams te spelen, en laat daarbij meer acteren zien dan we meestal in zijn rollen zien. De meiskes die de zusjes spelen zijn geloofwaardig en voor mijn onervaren oog ziet het tennissen er prima uit.

Aan de negatieve kant moet ik dan wel kwijt nog dat het wel vrij duidelijk is dat het verhaal wel erg eenzijdig alleen het narratief van de evenwichtige en realistische vader vertelt - en dat er ook nog eens heel dik op legt. Maar daar krijg je geen kampioenen mee. Sportfeelgood, maar misschien niet heel waarachtig.

Een sprookje.

Wie zich verwacht had aan een historisch verantwoord epos aan het hof van Louis XIV zal van een koude kermis thuiskomen. En dat komt niet alleen doordat er een zeemeermin meespeelt - een fraaie rol van Fan Bingbing wellicht, maar helaas is het geheel onder water dus zie je daar zo ongeveer niks van. Ter compensatie is Kaya Scodelario wel veel in beeld, en dat maakt ook wel wat goed - haar schattige snuitje past precies bij dit soort film, en dat doet Pierce Brosnan met zijn vettige lange grijze haar ook.

Wat wel echt heel ver beneden de maat is is het einde van het nogal trekkerige narratief. Arme Bingbing, als toverzeemeermin krijgt ze het nog zwaar te verduren in die laatste minuten. De schrijvers wisten kennelijk niet of ze nu wel of niet een cliffhanger voor een eventueel vervolg moesten bedenken. Laat maar, een deel is wel genoeg.

Oxfords, not brogues

Wel jammer dat dat dan weer zo omstandig uitgelegd moet worden, je mag ook wel wat aan je publiek overlaten.

Na het teleurstellende tweede deel alweer het derde in de Kingsman serie, en deze keer terug in de tijd voor een geschiedenisles, al is het met een hele serie knipogen - vermakelijk is het zeker wel. Jammer dat Eggsy niet meedoet, maar in een prequel van zo’n honderd jaar eerder kan dat ook niet echt. Leuke rollen van Ifans (Raspoetin, met af en toe wat veel nadruk op de tweede en derde lettergreep) en Hollander (vooral als George V, en ik moet bekennen dat ik niet in de gaten had dat hij ook de Tsaar en der Kaiser speelt). En een fijne Lord Kitchener van Charles Dance - misschien wel de best denkbare acteur voor die rol ook.

Fiennes zet eens een andere rol neer dan we meestal van hem zien, maar de stereotype bad guy of prime minister die hij ondertussen al zovaak gespeeld heeft is gauw vergeten, want ook deze mengeling van actie en slapstick ligt hem goed. Arterton komt er in vergelijking maar bekaaid af met een wat kleurloos bijrolletje, daar had wel wat meer ingezeten wat mij betreft.

Dat er een teaser naar een volgend deel aangeplakt moest worden was natuurlijk nogal onvermijdelijk, maar wel jammer dat dat zo slordig gedaan is. Daarmee kom je toch met een wat negatieve sfeer uit de film.

Mooie film, maar ik denk wel met wat concessies aan de "moderne tijden". Ik kan me toch nauwelijks voorstellen dat er zo'n familiaire omgang geweest is tussen Loque en "Bertie" - in die tijd was het koningshuis toch lijkt me wel een heel stuk verhevener dan nu nog. Tenslotte, zoals in de inleiding al genoemd wordt, George V was koning van een kwart van de wereldbevolking...

Maar dat doet nauwelijks af van de kracht van het verhaal. Mooi gespeeld, goed verteld, tikje sentimenteel.

Nadat ik de theatrical cut al best vaak gezien heb de afgelopen jaren, nu eens de directors cut gezien. En dat voegt toch wel wat toe. De film wordt er veel evenwichtiger en verhalender van, en de zwakke punten van de korte versie verdwijnen veel meer op de achtergrond. Aan de andere kant is de speelduur van drie uur ook wel weer iets om rekening mee te houden, het is toch zeker twee keer zo lang als een 'gewone' film.

Het verhaal is misschien iets dat je liggen moet, maar als dat zo is dan kan je weinig beters vinden dan dit. Heroiek, heldendom, romantiek, avonturen in het midden-Oosten op het hoogtepunt van de kruisvaarten. De symboliek van eer ten opzichte van verraad, edelheid ten opzichte van fanatisme, het goede tegenover het juiste. En allemaal verpakt in een opgeleukt stuk geschiedenisles, want misschien is het allemaal niet letterlijk zo gebeurd, maar een verzonnen sprookje is het beslist ook weer niet.

Orlando Bloom overtuigt wel als Balian, maar in de scenes met Liam Neeson en vooral Jeremy Irons wordt hij wel weggespeeld. Op zich is dat niet echt een schande, en vooral Jeremy Irons is hier heel goed. Eva Green ook - dat komt in de directors cut toch ook duidelijk beter naar voren. En dan zijn er nog talloze andere acteurs, waar voor sommigen niet eens een naam voor de rol is, zoals de hospitalier, of de grafdelver, maar die in de directors cut wel een mooie terugkerende rol krijgen. Dat maakt het verhaal weer een stuk levendiger en geloofwaardiger.

De beelden van de landschappen, eigenlijk haast alles wat niet ofwel binnen of tijdens een gevecht, is tegen het kitscherige aan mooi, en vaak overdadig. Daar is duidelijk een groot deel van het absurd grote budget heen gegaan, 147 miljoen dollar schijnt dit filmpje gekost te hebben. Da's ruim een miljoen per minuut van de oorspronkelijke speelduur. Misschien dat dat ook wel een reden was om maar een directors cut uit te brengen.

Een beetje teveel gemikt op een blockbuster.

Een beetje teveel herhaling van Black Hawk Down.

Een beetje teveel politiek correct.

Een beetje te voorspelbaar.

Een beetje te ongeloofwaardig.

Wel een aardige film verder, als je in de stemming bent voor het genre. Prima vakwerk, eigenlijk geen speld tussen te krijgen. Alleen het plot is wat teveel voorspelbaar, wat te makkelijk.

Aardige film, maar het script dobbert te veel om het echt boeiend te maken en maakt het me moeilijk om mijn aandacht er bij te houden. Wellicht daardoor hier en daar een nuance gemist... Wel charmant gespeeld, goed gefilmd met mooie beelden van de natuur.

Tsja.

Vervolgen werken meestal niet zo goed als het origineel, en ook hier gaat het weer mis. De uitstap naar Amerika is wat gezocht en komt ook niet echt bij me aan. Hoewel ik Bridges en Moore wel mooie rollen vond hebben. Wellicht leuker geweest als ze niet in Amerika geplaatst waren.

Verder worden de dingen die in het eerste deel werkten braaf herhaald, en dat levert nog steeds wel een ietwat vermakelijk filmpje op. Maar wel wat tegenvallend na het eerste deel.

Manners maketh man.

Niet heel simpel om in het genre nog iets nieuws te brengen, maar Kingsman komt er aardig mee weg. Het overdreven gentleman-gedoe werkt best aardig en is vooral de Britse cast ook behoorlijk op het lijf geschreven - of althans zo lijkt het toch. In de actiescenes zit nogal wat aardig bedachte creatieve cinematografie verwerkt, check bijvoorbeeld even de actie in de kerk - best knap vermomd dat het niet een enkel shot is. Net als de truc later met de hoofden, slim gedaan.

Belangrijker misschien is dat de hele cast gewoon klopt. Zeker de eerste film in heel erg lang waarin Samuel L. Jackson net iets meer moet doen dan zijn gewone typetje. En dat Taron Egerton zich overeind weet te houden tegenover Colin Firth en Michael Caine is toch ook zeker wel iets wat respect verdient.

Voor de verstokte Bronson liefhebber.

En voor de rest een bron van verbazing, hoe het kon dat indertijd zo'n film als deze kennelijk toch volle zalen trok, want heel veel verschil met een aflevering van een willekeurige politieserie is er eigenlijk niet. De production values zijn in ieder geval op dat niveau, en het verhaal is ook al niet best - en ook nog eens niet best uitgewerkt. Het komt ook nogal over als een vlot afgeraffeld lopendebandwerkje - wellicht ook doordat dit alweer de 9e film van Bronson en J. Lee Thompson was.

Waar het met Bronson precies is misgegaan en hij alleen nog maar in dit soort wreker-without-a-cause rollen terecht kwam? jammer, ik zag hem liever in een karakterrol zoals Harmonica. Maar ja, het kan niet elke week een meesterwerk zijn. Kennelijk.

Interessante film.

Na de aftiteling nog eerst maar even aan het mijmeren geslagen - zo van 'waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken'. En ik weet nog niet zo of ik het enthousiasme van veel kijkers delen kan - heel goed vond ik de dialogen bijvoorbeeld niet, en er kwam nogal wat veel absoluut oninteressant gehakketak langs - waarvan de duiding van Onderhond wat mij betreft echt wel de scherpste is. En dat geeft dan meteen ook een mooie verklaring van de titel. Misschien ook wel genoeg om als motief in de film te zien, zonder er links naar wereldliteratuur of theater bij te halen.

Cinematografisch nogal traditioneel en op safe, alleen in de laatste paar minuten viel me wat indringenders op - tijdens de afsluitende monoloog van Aydin, die ik overigens als de tekst van een brief begrijp. Daartegenover dan wel serieus mooi in de harde landschappen, de nietsontziende manier waarop er met het paard omgegaan wordt, en de rijk aangeklede binnenlocaties - absurd mooi hier en daar, en in perfectie uitgelicht en in beeld gebracht.

Daarbij een heel goed gedoseerd en getimed gebruik van de Sonate D959 van Schubert, passend in de wat beschouwende en narrige sfeer die over de film hangt. Perfect mooi en beheerste soundtrack - dat hielp me nogal om de moordende speelduur geduldig uit te zitten. Daar begint mijn mening ook langzamerhand naar toe te gaan - ik vind het vooral een sfeerstuk, waar je een motief in kan zien in de richting van de winterslaap, de stuurloze manier waarop mensen door hun leven gaan en het onvermogen om daar betekenis aan te geven.

Het verhaal had zo mooi kunnen zijn, maar het wordt niet fraai verteld. En erger nog, de regie laat ernstig steken vallen. Dillon en Young waren toen de up-and-coming acteurs, maar driekwart van de scenes zijn gewoon slecht, en ik heb daar niet het gevoel bij dat het aan hen ligt. Alleen Max von Sydow ontkomt nog een beetje aan het drama, genoeg ervaring om zich niets van een regisseur aan te trekken misschien. Dearden heeft een fraai lijstje op zijn conto ook - niets scoort een overtuigende voldoende, en dat kan toch niet aan het talent van de cast liggen als je de namen daarvan ziet.

Trekkerige muziek in de soundtrack om het af te maken. Goed voor een regenachtige zondag misschien, maar het moet wel echt hárd regenen.

Na een hele serie mislukte films met Val Kilmer - moet ik MacGruber noemen? - met enige aarzeling naar deze gaan kijken. Die aarzeling blijkt echt overbodig te zijn, dit is een fijne film. Het verhaal is grappig losjes opgehangen aan de stijl van een pulp detective romannetje - en geeft dat ook openlijk toe. En die stijl lukt - is dat een verrassing? Alle boeken van Mickey Spillane zijn tenslotte ook prima verfilmd, en nou wil ik nog niet meteen zeggen dat deze film daarbij aan kan haken, maar heel ver ligt het nou ook weer niet.

Goed - het verhaal is spannend, springt van de ene plotwending in de andere, maakt af en toe een onverwachte zijsprong. Echt de sfeer en het gevoel van een ouderwetse detective. Robert Downey Jr. is de held van het verhaal, en doet dat best aardig - en hij wordt daarin ook goed aangevuld door Val Kilmer, de ene geeft aan en de ander trapt in. Michelle Monaghan is de femme waarvan in het verhaal zal moeten blijken of ze wel of niet fatale zal zijn - zoals dat hoort in dit soort film - en dat lukt zonder enig probleem door alle plotwendingen heen, ze draagt die rol volstrekt geloofwaardig. Ze had voor de film wel wat meer concurrentie kunnen hebben - de rol van Angela Lindvall als Flicka is wat aan de kleine kant, zoals al uit haar eerste scene blijkt - helaas blijft het daar ongeveer bij. En heel jammer natuurlijk ook dat Shannyn Sossamon maar zo'n klein rolletje heeft - ik had haar best langer willen zien. Aan de andere kant Corbin Bernsen dan, heeft ook net zo'n twijfelachtige eer als Val Kilmer - als hij op een poster staat, krijg ik twijfel of ik een film wel moet gaan zien - maar in dit geval ook volkomen onterecht, hij heeft maar een klein rolletje maar doet dat onwaarschijnlijk goed.

De actiescenes zijn niet de hoofdmoot van het verhaal, maar zijn op zich wel goed in het verhaal gepast en ook spectaculair genoeg om bovenop alle plotwendingen nog wat extra spanning te geven. Waar de actie onwaarschijnlijk wordt is daar in het verhaal ook een goede smoes voor - en dat is een van de vondsten die deze film echt tot een uitschieter maakt. Nog niet tot een topper - daar mist het verhaal net iets teveel het genie van Mickey Spillane voor, een echte film noir wordt het niet - en de held is ook niet echt een Mike Hammer. Toch echt een leuke film.

Getruc met droom en werkelijkheid waardoor je als kijker lang blijft raden hoe de vork aan de steel zit. Op zich niet onaardig, maar ook wel wat stijl over inhoud, en aan het einde als het geheel duidelijk begint te worden wel licht teleurstellend - en aanleiding om te gaan zoeken of het verhaal wel klopt, of er geen details rammelen.

Mooi gespeeld, dat wel. Wat dan weer de vraag bij me oproept waarom eigenlijk Ingeborga Dapkunaite relatief onbekend gebleven is. Tenminste, behalve haar kleine rolletje in Seven Years in Tibet is ze me daarna nooit meer opgevallen, en da's toch alweer bijna twintig jaar geleden.

Jet Li is een held.

De hand van Luc Besson in het screenplay is wel heel duidelijk te herkennen. En zijn stijl werkt ook goed - dit is een leuke vlotte film waar de vechtscenes het verhaal ondersteunen, en het verhaal ook de vechtscenes goed omlijst - je zit niet zoals met sommige karatefilms te wachten tot het volgende rondje meppen loskomt. En het verhaal zit vol met aardige gimmicks - de scene met de lockers op het station, de scenes met de acupunctuurnaalden, om er maar eens een paar te noemen. Of de scene in de sportzaal - natuurlijk een cliche, maar wel erg leuk gedaan.

En dan nog de bijrollen, van Tcheky Karyo als de over de top bad guy en Bridget Fonda als het schatje met het slechte verleden.

Mooie film, en blijft ook na de zoveelste keer leuk om te zien.

Joanna Pacula is voor mij eigenlijk alleen bekend uit Gorky Park (1983) met een rol die indertijd diepe indruk maakte. Toch resulteerde dat kennelijk niet in een doorbraak voor haar carriere, want wat daarop volgde was een ietwat dalende lijn van bijrolletjes en B-films, als ik dat maar even heel oneerbiedig zo mag samenvatten. En wellicht zit ik er ook naast, want een redelijk groot deel van haar films heb ik geloof ik niet eens gezien.

En wellicht geldt hetzelfde ook voor Mimi Kuzyk - die herinner ik me nog uit Hill Street Blues. Volgens mij toch een heel behoorlijke actrice, en daarnaast beslist niet lelijk - en dat bedoel ik als understatement. Toch nooit doorgebroken. Kennelijk is daar dan toch meer voor nodig.

Meedoen aan zo'n B-filmpje als dit zal in ieder geval niet geholpen hebben. Heel slecht is het op zich niet, maar precies ook wel weer zo'n film waar je als acteur niet echt voordelig uit gaat komen. Niet genoeg om iets te worden voor het mainstream publiek, en te weinig apart om iets van een cultstatus te krijgen. Te weinig inspiratie, geen vonk om er iets van te maken.

Wellicht ligt dat ook vooral aan regisseur Pen Densham. Na drie films waarvan twee onder de maat is hij kennelijk producent geworden. Ieder zijn vak.