Opinions

Direct-to-video-filmpje, maar dan uit het DVD-tijdperk.

Even zien die acteur waar ken ik die ook alweer van? Is dat Bruno uit The Kids from Fame?

Oh nee!!! Het is die enge creep die altijd rond Brenda hing in Six Feet Under!!!

Plot is het typische Stephen King-verhaaltje (maar dan geschreven door iemand anders).

Productiewaarden en camerawerk zit allemaal op televisie-film-niveau.

Weinig bijzonder al is het plot ergens nog wel aardig.

Piepjonge Yves Montand in film van meester-regisseur Marcel Carné uit 1946.

Helaas zat men in 1946 niet te wachten op een film die speelde net na de bevrijding van Parijs en waarin een voormalige partizaan oploopt tegen een collaborateur waarvan iedereen denkt dat het een verzetsheld is.

Film flopte genadeloos.

Dat ligt dus niet aan de film zelf, die is wat minder uitbundig dan Les Enfants du Paradis, maar komt toch wel visueel bij de betere films uit de jaren veertig.

Grotendeels overigens een liefdes-drama waarbij alle oorlogs-traumatiek op de achtergrond een rol speelt.

En dat alles wordt gadegeslagen en becommentarieerd door "Het Lot" dat in de vorm van een clochard-achtige type de personages ook regelmatig persoonlijk waarschuwt.

Zware en overduidelijk door Tarkovsky (Solaris/Stalker) geïnspireerde SF.

Heeft in het begin zowiso wat te lijden onder de Tarkovsky-vergelijking, maar als de film vordert blijkt ie toch een eigen toon te hebben.

Een zeer hermetische film, onaangenaam ook vaak.

Veel donker/rood-tinten en een hoofdpersoon die langzamerhand Messiaanse trekjes begint te krijgen.

Las net 1000-tal psychiatrische patienten als cast of thousands.

Intrigerende film al met al mede geholpen door aantal uitermate fraaie scenes.

Maar ook termen als arty-farty, donker en hysterisch/waanzinnig kun je er op los laten.

Kijken dus op eigen risico, maar op z'n allerminst een film als een flinke stoot in de buik.

Andrzej Zulawski is een regisseur die het niet zo opheeft met die hele mensheid.

Een gitzwart drama, waarin de hoofdpersonages veel schreeuwen tegen elkaar en daarbij ook fysiek geweld niet schuwen.

Raakt soms ergens redelijk aan Cronenberg, maar waar zijn films saai worden als de horror afneemt, worden er hier alleen maar wat horror-elementen aan bijgevoegd zonder dat het allemaal echt iets met de gangbare horror van doen heeft....of zoiets.

Liefhebbers van Irreversible, Martyrs, La Pianiste zullen het geweldig vinden, mensen met een positief mensbeeld moeten hier maar van wegblijven die zullen een wereld zien die ze liever niet zien.

Meesterwerkje!

Bejubeld en uitgejouwd in Cannes en gefilmd in tilt-lens-o-vision (gefocust in het midden, vertekend in de hoeken).
Centraal staat het echtpaar Juan en Natalia met hun kinderen, daaromheen de mensen in hun directe omgeving.
Regisseur Reygadas (Japon, Stellet Licht) is bepaald niet wereldvreemd: internetporno, Buzz Lightyear, Spiderman, R2D2, The Pink Panther en het laatste dat je verwacht in deze stevige arthouse-movie: één entiteit in CGI.
Daarnaast een nummer van Neil Young nog ontoonvaster dan hij het zelf zou kunnen en de meest bizarre zelfmoord ooit in een film.
Pas in het laatste half uur begint er iets van een plot te ontstaan, niet dat het uitmaakt, alle scenes zijn fascinerend en een flink aantal zelfs briljant.
Meesterwerk!

Kijk dat waren nog eens tijden waar je je vakantie in Italië kon terugverdienen door een flinke stapel porno mee te nemen. Porno op...dan verkopen we foto's van Ornella Muti!

Maar onze verspreiders van de vrije liefde krijgen het aan de stok met de Italiaanse politie en zoeken onderdak in het huis van Irene Papas...niet zo handig want die heeft net d'r hubby vermoordt en zo'n leuk hippie-koppel daar kan je dan fijn de schuld aan geven.

Wie nou wie precies in gijzeling houdt? Dat is het sterkste thema in deze film van regisseur Lenzi die in de jaren tachtig vooral succes had met kannibalen-films.

Hier met veel bloot/naakt vermoedelijk wel met body-doubles Muti was nog minderjarig en Papas naakte lijf ziet er verassend jong uit.....beste in het begin en aan het eind tussendoor zakkken de thrills een klein beetje in.

Gerestaureerde Engels gedubde versie op Shameless...vreemd genoeg bestaat er van één van de mooiste scenes (de voliere) alleen een Italiaanse versie.

Eerste film waarin de Funes de bekende driftkikker speelt inclusief het overduidelijke gevlij wanneer het hem uit komt.

Verhaaltje zelf is het gebruikelijke klucht-senario - iedereen bedriegt iedereen en uiteindelijk weet niemand meer precies als wie hij/zij zich voor moet doen.

Vaak te flauw, maar de Funes is zoals gebruikelijk wel grappig.

Heerlijke Franse film zich afspelend in een besneeuwd Frans dorp vlakbij de Zwitserse grens.

Plaatselijke beroemdheid (weervrouw en kaasmeisje) wordt dood gevonden met flinke hoeveelheid pillen...zelfmoord.

Maar in de buurt zijnde pulpschrijver ziet er een goed verhaal in en ontdekt vreemde gelijkenissen met het leven van Marilyn Monroe.

't is geen epische film, ook niet experimenteel of vernieuwend en toch vind ik dit één van de aangenaamste Franse films van de afgelopen jaren.

Kwaliteits-drama met een vleugje zwarte humor en een beetje thriller-elementen.

Soort mengeling van "Fargo" en "A L'Origine" ... ik zie zomaar Patrick Dewaere de hoofdrol doen.

Meesterwerkje!

Onbekende, onbeminde maar razendspannende bovennatuurlijke thriller.
Nogal wat scenes geïnspireerd door Hitchcock's "North by Northwest" al is het sproeivliegtuigje hier vervangen door straaljagers.
Voorloper van o.a. Brian de Palma's "The Fury" en Cronenberg's "Scanners".
Wie is de dader? terwijl onze hoofdpersoon zelf door iedereen als verdachte wordt gezien.
Budget was misschien niet zo heel erg hoog, maar gaat nergens ten koste van de spanning.
Nagelbijter!

Verwachtingen waren weer iets hoger dan waargemaakt konden worden.

Geen slechte film, maar wel een beetje tobberig over Deens stel in huwelijkscrisis dat in Praag is om de overleden vader van de man op te halen.

De stad Praag komt af en toe erg mooi in beeld, maar het grootste deel deel speelt zich binnenkamers af in het hotel, in een restaurant, in de kroeg.

De moeite waard, maar niet het verwachte meesterwerkje.

Heerlijk deze laatste film van Robert Altman.
Een lach-en-een-traan-film, maar ook duidelijk een afscheid van het leven door regisseur Altman.
In de laatste scene komt de engel weer voorbij en zien we Kevin Kline wijzen van "wie is er nu aan de beurt?". Niet één van de personages, maar de regisseur zelf dus.
Prachtige gospel, country en een nostalgisch jaren vijftig radio-sfeertje -een stukje verleden dat tot in het heden kon blijven voorbestaan, gewoon omdat niemand er aan had gedacht de stekker eruit te trekken.
Vreselijk moeten lachen om het "I Like Bad Jokes"-nummer van Woody Harrelson & John C. Reilly.

Hopelijk zal het iedereen duidelijk zijn dat het bekijken van deze film niet geheel mijn eigen keuze was, maar voor het kerstdiner was mijn nichtje de baas over de afstandsbediening. Mierzoet cliche-verhaal en tot overmaat van ramp kweelt Whitney Houston ook nog een paar liedjes. Godzijdank is dit typisch zo'n film die alleen rond de kerstdagen te zien is. Vreselijk.

Al die Edgar Allan Poe-verfilmingen door Roger Corman al heel lang geleden gezien, alleen deze was er nog doorheen geglipt. Qua filmische uitvoering wat toneelmatig, maar het verhaal en Ray Milland maken het geweldig griezelvoer.

Na het meesterlijke Les Géants waren de verwachtingen hooggespannen, maar die worden helaas niet helemaal ingelost. Soort van sprookje in een desolaat Frankrijk. Neigt soms een beetje naar een Alex van Warmerdam. Film blijft wel boeien, maar eigenlijk leeft het voornamelijk op met de kleine rolletjes van Michael Lonsdale en de inmiddels bijna 90-jarige Max von Sydow.

Zo af en toe komen we nog wel eens een onontdekt juweeltje van een jaren zestig film tegen. Thriller is het niet echt helemaal, qua sfeer doet het meer denken aan "The Graduate" misschien ook door de prachtige kleuren uit die tijd.

Anthony Perkins zal altijd wel geassocieerd blijven worden met Norman Bates, maar speelt hier weer een ander, maar soortgelijk verknipt figuur. En dan ook nog een prachtige Tuesday Weld als zijn kersverse vriendinnetje.

Thriller, zwarte komedie, offbeat liefdesdrama: zou allemaal kunnen, genieten in ieder geval.

Hele interessante spaghetti-western.

Meer plot dan gebruikelijk bij de Italianen, een heuse visie op de JFK-moord, maar dat betekent niet dat er geen ruimte is voor stoere mannen, schieten, vechten en wat sadisme.

Mag wat mij betreft bij de toppers in het spaghetti-genre.

Zo worden de noodlotsdrama's niet meer gemaakt. In de jaren zeventig barste de Italiaanse en Franse cinema ervan. Tegenwoordig nog maar sporadisch. Dit is het soort van film waar Ang Lee's "The Ice Storm" op gebasseerd is.

Alain Delon eens niet (zoals te vaak) als gangster of politieman, maar als leraar verscheurd door liefde voor twee vrouwen en zijn net opgedane vriendschappen.

Onterecht "vergeten" film.

Tegenvallende acteerprestatie van Maggie Smith als Miss Jean Brodie, leverde weliswaar een Oscar op, maar ik denk hier toch over-acting.
Verhaal zelf is natuurlijk wel goed, bonte vooruitstrevende, moderne lerares op conservatieve meisjesschool, althans dat is de eerste indruk. Bij de lof voor Mussolini beginnen de wenkbrauwen al enigszins te fronsen en blijkt het hele verhaal nog wel wat donkerder dan de standaard meisjesschool-film. 't is natuurlijk wel een Muriel Sparks-verfilming!
Tijdsverloop is ook wat onduidelijk aangegeven en samen met de wat irritante hoofdrol wordt de totaalscore nogal matigjes.

In de herziening!

Een "grower" deze film....al ben ik geloof ik één van de weinigen die hem snapt.

De enige vraag die nog rest is waarom de beheerder van het depot ze nooit zou zien vertrekken? Ze lopen toch gewoon naar buiten?

En wat ze nou in eerste instantie probeerden te creeëren wordt helemaal niet duidelijk gemaakt (als in je flanst eerst wat in elkaar en dan kijk je wat voor een nut het heeft?).

Laten we wel wezen plot en idee is briljant en de hele uitwerking gooit er nog een soort van vreemde gloed overheen.

Voor de liefhebbers van intelligent SF (Stalker, Solaris, Another Earth, Never Let Me Go, Silent Running etc) en zeker een film om vaker dan eens te zien.

Meesterwerkje!

De nieuwe John Carpenter destijds vers uit de plaatselijke videotheek, eerlijk gezegd vond ik hem destijds wat tegenvallen. Dit was geen Halloween, The Fog of The Thing. Een wat rustiger film qua tempo waarin een professor en zijn studenten de priester Donald Pleasence moeten helpen met één of ander groen spul dat in een oude verlaten kerk staat. En er zat ook nog een hele vervelende Aziatische student bij.

In de herkijk kunnen we het toch wel opwaarderen. Film zit toch wel lekker in elkaar. Bepaald geen snelle film, maar toch wel een fijn afwijkende horror-story. Carpenter voor de bèta's.

Man raakt z'n baan kwijt en z'n spullen en z'n wereld wordt verkleind tot een krakkemikkerig appartement met lawaaïge buren, afbrokkelende muren en een toilet dat maar blijft doorspoelen.

Lemmon stuift richting nervous breakdown in cynische comedy.

Goed stuk en fenomenale Jack Lemmon.

En nu Hollywood bijna weggevaagd wordt door HBO-series doen ze hier wat ze moeten doen: goed verhaal, perfecte dosering tussen drama en thriller, goed gefilmd en geacteerd en tweeeneenhalf uur zonder dat we maar ons maar een minuut hoeven te vervelen.

Jake Gyllenhaal is eindelijk van z'n babyface af en Hugh Jackman blijkt ook hier toch ook weer een stevig talent te zijn.

Amerikaanse Hollywood-film op hoog niveau.

Door het gebruiken van karakters Holmes en Watson een film die wat minder de typische Wilder-signatuur heeft.

Maar wat kijkt het lekker weg!!

Op zich redelijk luchtig, maar met fijne komische noten en het is zowaar nog een spannend mysterie.

Met Monniken, dwergen en het monster van Loch Ness.

Qua shock-value heeft deze film wel ietsje moeten inleveren sinds 1972.

Blijft over een alleraardigst filmpje over naiëf meisje dat beland in het hotel van haar tante en waar alle gasten wel één of andere perverse voorkeur hebben.

George met z'n opblaaspop heeft wel iets intrigerends en dreigends maar de homoseksuele dominee is iets te karikaturaal.

De hoofdrolspeelster is geweldig!

Visueel briljante verfilming van Franz Kafka's "Het Proces" door Orson Welles en met Anthony Perkins als overtuigende Joseph K. die na zijn arrestatie in het giga-complexe systeem van rechters, advocaten en hun hulpjes verdwaalt.

Geweldige decors met eindeloze gangen en deuren die weer op de meest bizarre wijze toegang geven tot weer de volgende claustrofobische ruimte in soort van nachtmerrie-achtige puzzel.

In de herziening!

Hele prima western waarin Claudia Cardinale ontvoerd is door Mexicaan Jack Palance en onze 4 professionals de taak hebben haar weer terug te ontvoeren naar de VS.

Behoorlijke topcast met Lee Marvin als aanvoerder van de professionals.

Wat mij betreft had Palance dan nog wat meer dialoog mogen hebben en had Lancaster iets minder de lolbroek uit mogen hangen.

In de herziening.
Het meesterwerk van Antonioni wat mij betreft.
Qua fotografie één van de mooiste films aller tijden met o.a. de prachtige archtectuur van Gaudi.
Thriller-elementen dienen voornamelijk om Nicholson (zeer ingetogen hier) een beetje existentialistisch rond te laten zwerven.
Film draait dan ook om de sfeer en de onmogelijkheid om te ontsnappen aan je bestaan.
Fameuze klassieke eindscene (camera glijdt door getralied raam naar buiten en kijkt weer naar binnen..hebben heel wat film-studenten op mogen blokken).
Meesterwerk!!

In eerste instantie lijkt het nog het meeste op een sjieke Hitchcock-achtige thriller in Bava-interieurs, waarvan het plot wel erg opzichtig leentjebuur speelt bij Marnie en Rosemary's Baby. Maar aangezien ik de meest overschatte film van Polanski nogal een hysterische bedoening vind is dit wellicht een goed alternatief.

In de laatste 25 minuten komen de hakbijltjes, ingewanden, sexueel geweld opeens toch nog in al hun hevigheid tevoorschijn.

Redelijk goede gialli.

Verslag van een wetenschappelijk experiment uit 1974 waar een chimpansee-baby in een mensen-gezin wordt geplaatst met de bedoeling hem gebarentaal te leren en zo met een andere soort te kunnen communiceren.

Hier zien we hoe het experiment afliep en wat er vervolgens gebeurde in het 25-jarige leven van Nim.

Tamelijk onthutsende docu...meer ellende dan je lief is...van lekker apies kijken is hier geen sprake.

Deze slasher doet er wel erg lang over om in aktie te komen. Eigenlijk zijn we alle interesse al kwijt als er nog eens een beetje wat gebeurt. Leuke jaren 80 highschool omgeving en Jamie Lee Curtis zijn misschien nog positieve punten. Verder volledig overbodig.