Opinions

Greenaway voelde zich wat benauwd door de grenzen van de cinema en maakt hier veelvuldig gebruik van splitscreens, over elkaar geprojecteerde beelden en teksten over het beeld heen (en okay éénmaal zien we de microfoon opeens in beeld verschijnen, maar dat is waarschijnlijk een ongelukje).

Hoofdpersonage laat zich graag kalligraferen, maar begint ook zelf te schrijven op de huid van Ewan McGregor en raakt verwikkelt in een strijd met een uitgever.

Begin is misschien even inkomen, maar deze aanpak werkt wel degelijk zeker wanneer we zelfs voorzichtig de thriller/mystery-kant op gaan.

1959-Eastman-color-rom-com. Pure eye candy dus!

Verhaaltje stelt verder niet zo veel voor, maar de film is charmant, grappig en er zitten een paar kinky toespelingen in .... voor 1959 that is. Ik dacht dat dit de film was met de bekende telefoon-scene in bed, dat zal uit één van de latere Day/Hudson-films zijn, maar een soortgelijke scène krijgen we hier in de badkamer.

Tsja, het is maar hoe bang je bent voor poppen, buikspreekpoppen of in dit geval een anatomie-pop uit de praktijkruimte van de dokter.

Maar deze Pin maakt wel een nare indruk en dat zonder al te veel bloedvergieten, desalniettemin weten we al bijna zeker dat Pin vanavond terug gaat komen in mijn dromen, misschien dat een extra lampje aan vannacht hem nog weg kan houden.

Gruwel-missie geslaagd!

Even vooropgesteld: ik ben geen bijzonder groot liefhebber of kenner van dans en ballet, maar zo zijdelings kan ik er best naar kijken.

Geen 3D helaas, gewoon zondagavond op de Belg, kan me bij sommige scenes heel goed het effect voorstellen, maar hier dus gewoon ouderwets 2D.

Sommige stukken zijn echt er prachtig qua dans, decors, muziek (Café Muller, Het maanlandschap) een aantal buitenscenes en de ballroom-scene vond ik iets minder.

Ook de volslagen kritiekloze en zweverige verhalen van de dansers over Pina Bausch vond ik wat teveel van het goede: een tribuut okay, een heiligverklaring hoeft nou net weer niet.

Misschien ooit nog eens in drie dimensies herzien 't is wel een film die daarin meerwaarde zou kunnen hebben.

Mooie soundtrack ook.

Psychiatrische instelling geeft hun patiënten PCP en met name op de alsmaar Edgar Allan Poe-citerende albino met ernstige psoriasis heeft dit nogal agressieve gevolgen.

Cheapie-horror die er binnen vijf minuten de goorste scene uitgooit (dame krabt haar ogen eruit) en daarna was het een beetje over qua spectaculaire gore.

Zoals gebruikelijk in het genre slecht geacteerd, plot dat eindeloos volgeluld wordt om maar een beetje aan een redelijke speelduur te komen, lelijk gefilmd...toch een heel klein ietsiepietsie beetje beter dan de meeste soortgenootjes omdat we toch wel een klein beetje medeleven hebben met onze Edgar.

Noorwegen begin jaren 80. Duiker doet onderzoek naar een ongeluk waar hij en z'n broer bij betrokken waren en blijkt dan in wat smerige zaakjes van de Amerikanen of de Noren of de toch de Amerikanen ... te roeren.

Tsja er zijn geweldige financiële belangen dus er wordt weer eens flink omgekocht en over lijken gegaan.

't is Noors, maar wat grimmiger en tobberiger dan wat we aan al die literaire Scandinavische thrillers over ons heen gestort krijgen, maar dat is inmiddels eerder een pré.

Geen gemakkelijk verhaaltje, wel waargebeurd en met fijne duikscenes.

Qua bloed en gore scoren deze venijnige piranha's een stuk beter dan die suffe witte haai of andere soortgenootjes als de octopus....venijnige tandjes.

Beetje jammer van dat oeverloze gelul over die flutterige porno-site met die overdreven mannetjes en die bimbo's, weg d'r mee! die vissen zijn de ster van deze behoorlijk bloederige popcorn-horror.

Ietwat stramme film (moeilijk inleefbaar) met af en toe schitterende beelden.

Doet een beetje denken aan de films van Sergei Paradjanov en Jos Stelling.

Beetje taaie filmkost.

Aaah Suzuki...eerste film van hem die ik zie die niet uit de sixties komt.

Bevalt mij trouwens nog beter dan Branded to Kill of Tokyo Drifter.

Felle kleuren, compleet waanzinnig verhaal en op een gegeven moment laten we iedere vorm van realiteit varen en speelt de film zich alleen nog af in groteske toneel-decors.

Niet zo ultra-geweldadig-bloederig als bv Fudoh, maar minstens zo bizar (die relatie met dat kleine meisje is wel heel sexueel getint!).

Kan me voorstellen dat dit misschien nog wel beter in de smaak valt bij de Greenaway-liefhebbers dan bij de AsiaMania-fans.

Welke combi hadden we nog niet gehad? Een kinderfilm waarin mensen worden opgegeten (ingewanden and all)!!!
Dank dus aan regisseur en producenten van deze film die waarschijnlijk dachten twee doelgroepen ineens te bedienen, maar in de praktijk in zowel het kinderfilm- als het horrorfilm-kamp weinig bijval kregen.
Ietwat door z'n kinderjuf geobsedeerde autistische 12-jarige die telepatisch communiceert met z'n teddybeer heeft in het bos een diepe kuil ontdekt met vleesetende wezens, mooi dan dumpen we daar alle pestkoppen en vriendjes van onze nanny in.....en dat vreselijke buurmeisje.
Mooiste moordscene is die waarin de lastige buurvrouw met rolstoel en al richting de kuil vervoerd wordt....hilariteit ten top, maar met gruwelen en griezelen heeft het natuurlijk geen f**k te maken.

Een vreselijke Sovjet-propaganda film ter meerdere ere en glorie van Stalin. Met name bekend vanwege de scene waarin een aantal boeren hun tractor niet aan de gang krijgen. Toevallig komt Stalin langs en die krijgt de tractor weer aan de praat.

Helaas deed Stalin in werkelijkheid meer aan het laten verdwijnen van iedereen die hem niet aanstond, dan aan tractoren repareren.

Heel erg druk, heel erg vol en de FX lijken meer op LEGO, maar als kid uit de eighties, ja dit zijn natuurlijk de games die ik vroeger gespeeld heb: Pac-Man en Donkey Kong vooral. Galaxian en Space Invaders hebben we niet voorbij zien komen. Mooiste ten opzichte van de huidige games, wij hadden geen reset-knop! Game Over was over en uit! Oh ja de film, die is best aardig als je iets met de spelletjes hebt, qua verhaal stelt het allemaal niet zoveel voor verder. De eerste 10 minuten zijn het leukst, maar de rest is voor een keertje best grappig.

Hé, dit was een groot bioscoop-succes of zo?

Helemaal onder mijn radar gevlogen op de één of andere manier.

Drama waarbij het verhaal niet echt origineel is, maar de uitwerking veel goed maakt, met name het camerawerk met uitermate intense kleuren (a la Betty Blue en Twin Peaks) geeft de film z'n charme, daarnaast ondanks de speelduur van bijna twee-en-een-half uur zakt de film geen moment in.

Soundtrack van Mike Patton aangevuld met o.a. Suicide en Arvo Part.

Gebeurt niet heel vaak dat ik op zondagmiddag naar de Zapp-kinderfilm kijk, maar naar deze was ik erg benieuwd.

Allereerst is het natuurlijk een jeugdfilm en gaat qua drama net niet zo ver als je eigenlijk zou willen, maar dan zou ie de doelgroep waarschijnlijk voorbijschieten.

Overigens zat ik wel met de tranen in de ogen hoor, paar scenes zijn echt wel heel raak.

Kattekwaad en humor compenseert het een beetje en de alledaagse puberproblemen.

Tsja ziekenhuizen in ieder geval de plek waar ik liever niet kom (3 oorlogstrofeën).

Acteurtjes zijn erg overtuigend (ex-kankerpatiëntjes???).

Feilloos en schrijnende film over allochtone jongeren in Zweden...euh nee niet een drama over zielige allochtoontjes en hun sociale achterstand, maar hoe hun autochtone leeftijdsgenootjes lijden onder de terreur van dit soort dat we hier nog wel eens k*tmarokkaantjes plegen te noemen.

Fantastisch geacteerd overigens door alle kids in deze film.

Pijnlijk duidelijk wordt ook hoe hier de volwassenen vooral de andere kant opkijken.

Fel realistisch in ouderwetse Haneke-stijl en daardoor ook gelukkig niet geschikt voor de PVV-achterban, maar zou verplicht gesteld mogen worden voor degenen die nog geloven in de sprookjesachtige multiculti-utopie.

Gebaseerd op waargebeurde feiten en de regisseur zelf heeft ook wel wat lopen dubben over het feit of zijn film niet als racistisch bestempeld zou worden.

Nee, want de film laat een welbekend probleem zien en daar je ogen voor te sluiten zou omgekeerde discriminatie zijn .... en het antwoord zit nu éénmaal in die epiloog, dat kan je belerend vinden - het is wel hetgeen waar de oplossing in zit - vond het trouwens een ijzersterke scene.

Maatschappelijk relevant en daarnaast ook nog zeer aangrijpende film, waarin ook nog wel wat subtiliteit zit.

Meesterwerk!

Een dwaaltocht door een hypermodern (anno 1967) Parijs en waar typische Parijs-attributen als de Eifeltoren, Arc de Triomphe en de Taj Mahal slechts nog te zien zijn in de weerspiegelingen van grote glazen kantoren, flats en dergelijke.
Bijna een "stomme" film: echte dialogen zitten er niet in.
En de film is druk...vreselijk druk.
Gek wordt je van de mensenmassa's, straatgeluiden en van alle moderne apparaten die ons het makkelijker moesten gaan maken.
Een ongelooflijke absurde en surrealistische film.
Zelfs enigszins avant-gardistisch.
Bijna niet meer komisch.
Tamelijk uniek.
Vreemd.

Zeer aangename Franse road-movie met een beetje gay-interest (al is dat niet het hoofdthema van de film).

Alles lijkt er zonnig uit te zien, maar de personages en de onderlinge relaties lijden onder depressies en frustraties, slechts af en toe lijkt er even iets meer lucht in de film te komen, maar binnen no-time wordt het weer net zo hard teruggeschroefd.

John Parrish op de soundtrack in de Ry Cooder-rol.

Zo stiekem blijken de Polen toch wel de beste filmmakers van heel Europa te zijn en deze film behoort tot de top van de Poolse film.

De hele film speelt in en rond een slaaptrein op weg naar de Poolse kust met vakantiegangers, bedevaarders en Jerzy die denkt een compartiment voor zichzelf te hebben, maar daar ook een jongedame treft met onduidelijke reismotieven en dan staat de krant vol met verhalen over een ontsnapte moordenaar.

Prachtige soundtrack die gaat van het schone Morricone-achtige gezang naar jazz en weer terug, onderwijl horen we het geluid van de doordenderende trein en zien we het landschap voorbijtrekken en leren de hoofdpersonen en hun mede-reizigers kennen en dat in de tijd dat je de conducteur nog netjes een hand gaf aan het eind van de reis.

Meesterwerk!

Gepamperde, dwangneurotische Amerikaan die onder invloed van Indiana Jones, Lawrence of Arabia en maffe Australische televisieprogramma's besluit om maar even een cursus "Manhood" te gaan doen en met z'n motor door het Midden-oosten te crossen om zo potentieel een geweldige real-life-doc te maken .... en het zou een gigantische "Fail" geworden zijn, ware het niet dat hij daadwerkelijk betrokken raakt bij de rebellen in Libië die het opnemen tegen dictator Gaddafi, en het meest fantastisch, zonder militaire training, zonder deugdelijke wapens en met brakke autootjes.
De beelden van de revolutie in Libië maken het interessant, ook om te zien hoe zeer men hier bezig is met YouTube en Facebook.... de enige Point and Shoot met het gezicht van de vijand in beeld mislukt doordat Matt er zo nodig een filmpje van moet maken.
Jammer dat de hoofdpersoon het type avontuurlijke leeghoofd is en nauwelijks iets onder woorden kan brengen over zijn echte gevoel, gelukkig wist regisseur Curry nog iets fatsoenlijks te distilleren uit honderden uren video-materiaal.
Het blijft een beetje jongens-met-pistooltjes, jammer dat zo'n revolutie altijd daar bij blijft, maar als studiemateriaal is het zeker geen oninteressante film.

Uit de losse pols gefilmde film noir die eventjes een soort van parodie op het genre lijkt, maar allengs wat serieuzer en intenser wordt.

Vergelijkbaar met het werk van regisseur Claude Chabrol die hier nog even als porno-regisseur voorbij komt en zich beklaagt over z'n actrice die wat moeite heeft met haar tegenspeler (die hond is tenminste niet zo lastig).

Plot zit behoorlijk sterk in elkaar inclsief de clichees van de zonder geld zittende privé-detective die betrokken raakt bij een geheimzinnige verdwijning en moord en de alle gebeurtenissen becommentarieert d.m.v. voice-over.

Meer voor de Francofielen dan voor de noir-liefhebbers vermoedelijk, maar ik vond hem erg vermakelijk en spannend.

Aardige policier die helaas wat traag uit de startblokken gaat - toch eindigen we twee uur later nagelbijtend.

Mooie rol van Yves Montand, we weten dat hij onschuldig is, maar hij heeft alle schijn tegen en dan moet ie ook nog zijn eigen sporen uitwissen terwijl ie de echte moordenaar moet vinden - plot zat toch wel heel aardig in elkaar.

De rol van Simone Signoret is iets meer bijrolletje.

Montand, Signoret en nog een hoop andere bekende Franse filmgezichten blijft toch altijd aangenaam om naar te kijken.

Flinke dosis Julio Medem-achtige feel in deze Grieks/Turkse film.

Liefdes- en familie-verhaal tussen Turkije en Griekenland gecompliceerd door de slechte verhodingen tussen beiden landen (Cyprus).

Veel aandacht voor eten en kruiden.

Lekker heerlijk kijkvoer, vlaagje surrealisme, beetje romantiek en je krijgt er honger van.

Politieagent is al dagenlang in touw met een onderzoek naar een jongen die ervan verdacht wordt marihuana te roken.
Verklikkers, urenlang posten en driftig collega's inzetten....'t is bepaald niet "The French Connection" hier.
Ook met het benoemen van de film als komedie een beetje oppassen, erg veel te lachen is er niet, het is meer komedie als in een wrang soort doelloosheid en leegheid.
Het hoogtepunt van de film zit in het voorlezen van begrippen uit het woordenboek, een meesterlijke scene overigens.
Zeer geslaagde Roemeense film, maar bepaald geen lichtgewicht arthouse-spul.

In de herziening!

Ooit heeeel lang geleden gehuurd bij de Jumbo Videotheek in Arnhem (op good old VHS).

Stond daar tussen de giga-horror-collectie (met de meest obscure en bizarre titels die U zich maar kunt wensen)...tegenwoordig is het een sexshop geworden....eeuwig zonde, maar zal misschien financieel meer op leveren dan de betere C- en Z-films.

Mijn eerste echte kennismaking met het fenomeen giallo en meteen een heel overtuigende.

In aanleg gewoon een Italiaanse thriller, maar opgeleukt met een hoop gore, sleaze en natuurlijk de fantastische Italiaanse muziek op de soundtrack (klop...klop....lees net dat deze ook gebruikt is in het arty genre-eerbetoon "Amer").

En natuurlijk genre-eigen de onzichtbare killer..in dit geval in motorpak met integraalhelm en gewapend met slagersbijl.

Beschaafd amusement is wat anders, maar dit is één van de vele toppers in het genre.

Hoogtepunt is wel de Fiat-achtervolging in het begin van de film, daarna gaat het eventjes wat kalmer aan met nog wat komische intermezzo's. Vervolgens gaat de boel escaleren en neemt het tempo en de grimmigheid toe.

Niet de allerbeste Fernando Di Leo-film, daarvoor twijfelen we nog tussen Milano Calibro 9 of Il Boss.

Eigenlijk 2 films in één. Het eerste deel speelt in Rome met commissaris Merli die gemiddeld 10 boeven per dag dood schiet en verder nog wat flinke klappen uitdeelt. Neemt het dan op tegen een echte grote vis. En in het betere tweede deel is hij weggepromoveerd naar een toeristisch strandplaatsje waar nooit iets gebeurt, pistool kan in de la, beetje de plaatselijke jeugd corrigeren, maar dan komt ie toch op het spoor van een bende wapensmokkelaars. Vlotte actie met Merli die volgens mij altijd de hoofdrol speelde in dit soort films. Eerste deel heb je vaker gezien, wel redelijk bruut allemaal. In de tweede helft komt er ook wat meer sfeer in de film.

Af en toe braakt Netflix opeens een zooitje Zweedse of Italiaanse films, schijnbaar zomaar wat willekeurigs, maar kijk dan kunnen we deze mooi meenemen. Film met lekker veel autoachtervolging. Verder niet zo veel verhaal. ja de politieagent en een bankovervaller die al jaren tegen elkaar strijden in achtervolgingen per auto. Merli is de nieuwe cop die het vak van zijn baas leert. Beetje driftkopje, schreeuwt de hele tijd. Dan is die gangster toch wat sympathieker eigenlijk. Wel veel schoonheidsfoutjes. In de eerste crash zien we het hoofd van Merli al uit de wagen slingeren. De automobilist die tijdens een achtervolging gecrasht wordt heeft duidelijk een helm op. Geen essentieel voer maar een soort van aardige timewaster in fast & furious seventies style.

Best fijn filmpje met Jack Black als de polka-koning van Pennsylvania, die zijn bekendheid wat wil vergroten en z'n fans in hem laat investeren tegen zeer aantrekkelijke rendementen. Beetje humor, beetje drama, lekkere hoem-pa-pa-muziek en het is allemaal nog waar gebeurd ook.

In de tweede herziening (al was de laatste keer nog voor m'n 16e - dat is echt heel lang geleden).
Eigenlijk in de herziening n.a.v. alle verwijzingen naar Poltergeist in de redelijk aardige horror van "Insidious".
En beter dan ik dacht, ik was zowaar vergeten dat deze geregisseerd was door Tobe Hooper (The Texas Chainsaw Massacre).
De (producer) Steven Spielberg-sfeer zit er ook wel behoorlijk in, meer achtbaanritje dan grimmig, maar toch echt zeer genietbare horror met het kippenpootje het kleine vrouwtje en skeletten in het zwembad.
Sommige FX zijn wat doorzichtig maar dat drukt de pret nauwelijks.

En met slechts 4 acteurs in beeld een complete apocalyps afdraaien .. en dan ook nog eens overtuigend vanuit een regionaal ochtendprogramma....prima gedaan deze plotselinge uitbraak van geweldadige "zombies" in Pontypool.
Het eind geeft de film nog een anarchistische en dadaïstische zwaai. De hele wereld is zwaar fake met het omgooien van enkele basisprincipes kun je de wereld compleet anders keren, mits je niet net van tevoren door de overheid weggebombardeerd wordt en slechts als complottheorie rond blijft zweven....dat is ongeveer de meest verklarende omschrijving van het eind, maar dada is ook net een beetje de bedoeling...ontregelen!!!