Opinions

Deze Victoriaanse liefdestragedie was best een lange zit. Polanski neigt visueel naar Kubrick's Barry Lyndon; de ene mooie naturalistische frame na de andere ... van het harde boerenleven eind 19e eeuw wordt veel getoond; Polanski stak duidelijk heel veel inspanningen in het scheppen van zijn rurale Engelse tijdsbeeld van de jaren 1880. De details zijn verbluffend : het tikken van oude klokken, de modderige straten en mossige huizen, de kostuums.

Een goede sfeerschepping is één ding, een sterk verhaal is een ander. Drie uur is veel en er zijn heel wat momenten waar de film in onnoemelijke saaiheid vervalt, niet in het minst door het stijve acteerwerk van Kinski, die ik eigenlijk helemaal niet goed vond, en de houterige dialogen. Zoals andere users ook al gezegd hebben is er uiteindelijk te weinig om drie uren te vullen.

Nogal suffe film eigenlijk. Een gezin uit het dorpje Hamlin overleeft na een nucleaire ramp. Om dit te tonen worden er geen special effects gebruikt maar je kan het allemaal wel raden. De radioactiviteit heeft alle levende organismen aangetast : het eten is bedorven en de mensen sterven stilaan aan de gevolgen. De levendige activiteit van het begin maakt geleidelijk maar zeker plaats voor de overdovende stilte op het einde van de film. En het gezin wordt daartussen ook geconfronteerd met haar eigen verliezen. Deze evolutie vond ik het sterkste aspect van Testament. De setting was goed maar het suffe slaperige acteerwerk konden me echter niet raken. The Road was een veel sterkere prent rond hetzelfde onderwerp. Met een nog jonge Kevin Costner en Rebecca De Mornay als jong koppeltje.

Deze nochtans interessante biografie van Vera Brittain verdiende zeker beter en zit beneden mijn verwachtingen. De impact van de oorlog op de families van de slachtoffers komt nochtans weinig aan bod in films, dus er zat een interessant project in. Meestal zie je wat er gebeurt aan het front, hier is het front ver weg maar komt op het einde dichterbij dan Vera Brittain ooit had gedacht.

Een film van twee uur vind ik niet genoeg om zo'n uitgebreid biografisch materiaal te vatten. Hier heb je een mini-serie van 4 à 6 maal anderhalf uur voor nodig om familiale en vriendschappelijke banden uit te werken om daarna toe te slaan met het drama. Nu moet het vlug gaan, met veel aandacht voor het sentiment en mentaal leed.Dan nog afgewerkt met een storende anti-militaristische cliché-speech.

Al is het lot van haar naasten droevig, het beweegt ondanks alle inspanningen van de makers, nauwelijks. Taglines als "stunningly good, desperately moving" vind ik bij deze film compleet onterecht. Visueel op en top Brits, verzorgd en beheerst gefilmd, met acteurs die er het beste van maken. Helaas is het boek sterk gereduceerd vermoed ik. Een kleine 3* is het maximum wat ik kan geven want het was nu ook weer niet allemaal kommer en kwel.

Die sociale dramaatjes van De Sica doen het altijd goed bij mij. De ontberingen van brave burgers, de romantiek tussen de bakstenen, de hartverwarmende solidariteit die getoond wordt, het greintje medeleven dat het verschil maakt... Heerlijk gewoon. Het pasgetrouwde koppeltje dat op zoek is naar een eigen huis is nu eens droevig dan weer teder. De Sica zag veel maatschappelijke problemen in dit naoorlogse Italië waarmee zijn medeburger werd geconfronteerd en heeft dit in heel wat van zijn films verwerkt. Il Tetto zit chronologisch nog steeds in die interessante periode van hem voor hij zou overstappen naar meer lichtere komedies. Wat mij betreft is deze zeker een aanrader voor wie reeds genoten heeft van films als Shoeshine en Umberto D.

Obscurantisme. In die tijden wist men nog niet wat geestesziekten, depressies waren. Ze noemden het de "melancholie", maar de verklaringen lagen vooral bij de duivel en ander bijgeloof. Middeleeuwse gebruiken en denkpatronen leefden nog na tot ver voorbij de middeleeuwen want dit verhaal speelt zich af ergens in de 18de eeuw.

Agnes krijgt kort na haar huwelijk een gevoel van nutteloosheid, waardeloosheid, wanneer ze begrijpt dat ze haar man nooit kinderen zal kunnen baren, hoewel ze diepgelovig is en een kinderwens heeft. Ze wordt stilaan zwaar depressief en verwaarloost haar dagdagelijkse taken. Een donkere zwaarmoedige film die heel vakkundig geregisseerd is en zich afspeelt binnen een kleine landelijke gemeenschap. De hoofdactrice Anja Plaschg speelt haar rol buitengewoon goed en het thema is inktzwart. Geen horrorfilm eigenlijk tenzij hiermee de innerlijke kwellingen en eenzaamheid van Agnes bedoeld worden.

Mooie coming-of-age film. Een vreemde Disney film die gericht is op young adults. Ze verkenden duidelijk meer de 12-16 jaar niche met iets volwassener thema's. Geen slecht idee maar het werd geen zo'n succes. want deze films deden de box office niet exploderen. Toch is deze film het vermelden waard : een zoet en nostalgisch, maar ook realistisch verhaal over twee broers die in financiële problemen opgroeien zonder de aanwezigheid van een vader. Een gouden rolinvulling voor Matt Dillon als de overtuigende jonge broer Tex, die in de film zowel kennis maakt met mooie als minder mooie kanten van het leven.

Deze is toch een stuk beter dan die prequel die ik gezien heb (Texas Chainsaw Massacre : the Beginning), maar wel flink verouderd. Alles is heel suggestief en dat maakt het geheel er alleen maar beter op. De opzet van Tobe Hooper is geslaagd, want het lukt hem om met een documentair gevoel terreur in beeld te brengen. Hij kiest het broeierig hete Texas in volle zomer als setting. Dit is natuurlijk opzettelijk, want alle personages zijn of raken oververhit onder hun hersenpan.

Het acteerwerk is amateuristisch natuurlijk, maar er wordt ook niet veel van hen verwacht. Wat kan die Marilyn Chambers gillen.

Die Chambers ziet er echt geterroriseerd uit. In veel films van het genre blijven de acteurs kalm en brengen zichzelf nog meer in gevaar. Hier niet : ze vecht voor haar leven zoals iedereen wellicht zou doen in zo'n situatie.

Ik kan best geloven, na het zien van die film, dat de inhoud zeer controversieel moet zijn geweest in de jaren '70. Alles was veel conservatiever en binnen de lijntjes, ook in de filmindustrie. TCM is een cult klassieker, die ijzingwekkend reëel oogt, maar nooit goedkoop wordt. 3* voor deze film.

You got one choice boy, sex or the saw...

Ik kon geen betere film kiezen voor een halloween avondje. Niet minder dan geniaal vol geweldige scènes. Hooper begaf zich hiermee op glad ijs, want hoe zou een meer komische insteek werken na het rauwere low-budget eerste deel, dat tot een classic in het genre werd gekatapulteerd maar op flink wat vlakken uiteindelijk te wensen overliet?? Gelukkig zorgt hij naast meer humor ook voor een gewelddadige, ziekelijke en gore sfeer.

Maar toegegeven, in een totaal krankzinnige kannibalenfamilie als de Sawyers zit er sowieso een komisch element dat uitgebuit kon worden. De scènes zijn goed opgebouwd. De twee onnozelaars in de auto in het begin vond ik al aardig de toon zetten. De eerste ontmoeting met de radio-omroepster en Chop Top is ook ééntje om in te lijsten ("Goodnight!"). Wanneer Leatherface met zijn kettingzaag tussen Strech haar opengesperde benen speelt of met zijn kettingzaag in de lucht staat te swaffelen is het lachen helemaal niet meer te onderdrukken, net als het vleesmasker dat Strech even moet dragen. De drie Sawyer mafkezen vond ik geweldig bezig, dat zijn rollen die talent en energie eisen hoor. Sorry voor degenen die het hier over slecht acteerwerk hebben. Hopper in een overbodige rol helaas. En Williams als screamqueen wist op een bepaald moment ook van geen ophouden.

Ja, waarom zou horror altijd ernstig moeten zijn? TCM2 toont aan dat horror ook een amusante en hysterische spookhuis-trip kan zijn met alles erop en eraan. Bij deze vond ik deze film dus erg geslaagd.

Is nog helemaal zo slecht niet. Het draait niet teveel rond de pot en het verhaal blijft gefocust op de enquête naar een serial killer die een indrukwekkend spoor van lijken nalaat. Er wordt nooit teveel afgedwaald naar nevenplots of overbodig drama. Ik had het gevoel dat deze film er wel voor ging. Zoals al gezegd, is de sfeer broeierig en somber. Ook het acteerwerk beantwoordde aan de verwachtingen... Ja, zelfs boven mijn verwachtingen. Ik had me aan een goedkope film verwacht maar was toch aangenaam verrast. Ik zou hem zelfs nog 's een herziening gunnen. Ook een film waar ik Chloe "Hitgirl" Moretz niet zou verwacht hebben. 3*

Prettige satire over de tabakslobbyist Nick Naylor met enkele sprankelende dialogen. Zalig hoe die kerel zich er steeds maar uitlult door de pers en de publieke opinie te bespelen. Maar goed gezien : waarom heb je een lobby nodig die de tabaksfabrikanten verdedigt terwijl iedereen weet dat roken slecht is voor de gezondheid? Antwoord zie film. Dat de man immorele dingen doet voorkomt niet dat hij zijn zoon echter een deugdelijke opvoeding kan verschaffen. Met de juiste woorden slaagt hij erin om zijn zoon trots te maken op wat zijn vader doet, en het lijdt geen twijfel dat de zoon begrepen heeft waar het spelletje op slaat wat de maatschappelijke relevantie van deze lobbygroepen minimiseert. Met andere woorden : iedereen moet maar slim genoeg zijn voor zichzelf om er niet aan te beginnen.

De acteerprestaties zijn niet op en top maar enkele minder gekende acteurs vallen in de positieve zin wel op zoals de baas van Naylor, die de redacteur speelt in de Spider-Man films.

Goede slasher waarin de humor soms heel spitsvondig en geslaagd uit de hoek komt. De kills zijn ook ranziger dan in de gemiddelde slasher. Eén jaar na een slecht aflopende koopjesavond op Thanksgiving begint een moordzuchtige maniak vermomd als John Carver een groep jongeren te bedreigen die daar toen ook aanwezig waren. In die zin is het dus ook een whodunnit, al zit die niet zo sterk in mekaar als in Scream bijvoorbeeld. Ook leuk om Dempsey terug te zien als de lokale sheriff... ik moet altijd terugdenken aan de romantische ziel uit Can't Buy Me Love als ik hem zie.

Thanksgiving is formulewerk ja, maar goed fomulewerk.

Waarom is deze film 18+ trouwens?

Matig teenage drama over twee beste vrienden (ze zijn geen broers zoals Waku hierboven beweert, maar wonen wel samen door wat in de synopsis gespoilerd wordt) die stilaan uit elkaar groeien. De één start een relatie en wil iets maken van zijn leven, de ander is roekeloos, onvolwassen en kan de relatie van zijn buddy maar moeilijk verkroppen. Voor een teenage film is deze erg somber, met jongeren die gemene vechtpartijen aangaan, minderjarigen die drugs nemen, een lokale caféhouder die neergeschoten wordt (Morgan Freeman) . Zeker niet de zorgeloze tienerfilm. Toch gaat de film nogal los en gevoelloos over al deze dingen, en maakt er soms een lachertje van waardoor de dramatiek helemaal verdampt. Liefhebbers van het boek (van S.E. Hinton, auteur van The Outsiders en Rumble Fish) haten deze film, waarvan het einde volledig verneukt werd door de makers door er een halve happy end van te maken.

Wat begint als een intrigerende psychologische thriller verzandt naar het einde toe in langdradigheid en een onbevredigend einde. Het is inderdaad allemaal sterk ingekleurd met christelijke motieven (bvb de droomscène met de slang). Dat men die kant wil opgaan wordt trouwens al heel onsubtiel op de poster aangegeven. De aandoening van Thelma wordt ook geassocieerd met historische getuigenissen van hekserij. Eeuwen vroeger zou Thelma wellicht op de brandstapel geëindigd zijn. Trier is een regisseur die vorm boven inhoud verkiest en dit is geen uitzondering... Het is allemaal visueel best leuk om te zien, maar wat hij met al die christelijke symboliek wil vertellen ontgaat me toch een beetje.

Ik ben gek op roadmovies, en dit is één van de beste die ik ken. Thelma & Louise gaat over dit gevoel van ultieme vrijheid, dit gevoel dat je krijgt wanneer je op die eenzame stoffige wegen rijdt met een 1956 T-Bird, recht naar je lot. De shots van natuurlijke landschappen zijn fantastisch. Die blauwe hemel, de canyons, eenzame woestenij... bezorgt me kippenvel. Dit zijn de rollen die Sarandon en Davis onvergetelijk maken bij mij. Pitt zet er één van zijn eerste rollen neer als een zwervend boefje, en hij zou zo uit een commercial voor Levi's Jeans kunnen komen (wat hij eigenlijk ook heeft gedaan).

Het is een film die gelukkig niet in een ernstige thriller vervalt, en van begin tot eind luchtig blijft, met heel wat grappige dialogen en situaties zoals die perverte truckchauffeur en de echtgenoot van Thelma. . Zonder het sterke einde te vergeten... knap om te freezen op die wagen, en dit beeld naar wit te laten faden . Dit is in alle opzichten een fantastische film.

Zowel een gevangenisfilm, een western als een komedie. Ik vond het toch aanmodderen in de gevangenis; de hele voorbereiding van de ontsnapping duurde veel te lang. Onaardig is het zeker niet met Douglas als een erg valse meester-manipulator en een Henry Fonda als gevangenisbewaarder die met fluwelen handschoen de gevangenen aan zijn kant zet. Als western is het best een buitenbeentje. Het einde is knap en onverwacht.

Doordachte karakterschets, met een magistrale Daniel Day Lewis (die me net iets teveel aan Magnum deed denken ). Hoe dan ook, Daniel Plainview was een erg slechte kerel. Hebzucht, narcisme en grootheidswaanzin ("I have competition in me, I want no one else to succeed") hebben zijn gemene inborst nog meer verscherpt. Hij beschrijft op een moment zichzelf in de film (tegen zijn "halfbroer") als een mensenhater. En de rest van de film wordt dit alsmaar bevestigd in allerlei scènes. Hij is vreselijk rancuneus, lichtgeraakt, beschuldigt anderen voor zijn fouten, beledigt wie hem de les leest, ... Gevaarlijke vent!

Het zou bij de kijker moeten blijven hangen, hoe hij een monsterdeal met Standard Union weigerde omdat Plainview vond dat de kerel van de maatschappij hem de les las over het opvoeden van zijn zoon. Ver daarna komt die zelfde kerel terug in een café en wordt hij nog eens flink te grazen genomen door Plainview. Veelzeggend. De man wordt alsmaar driester in het laatste half uur en vertoont alsmaar extremer gedrag. Hoe harteloos moet je zijn om degene die jou als een vader beschouwt zo aan te pakken.

Qua cinematografie kwam ik ook aan mijn trekken. De scène met de brandende boortoren vond ik prachtig en de eerste 15 minuten leken wel een docu over olie boren.

Het wil ook nog wel eens slordig worden : zo heerst verwarring rond de broer van Eli, Paul, die we niet meer terug zien. Zijn Paul en Eli één en dezelfde persoon (een oplichter) of is er wel een fysieke broer? Ik ben er iig nog niet aan uit en het blijft dubbelzinnig. Een intrigerende film met een duister en doorslecht hoofdpersonage die ten onder gaat aan zijn eigen menselijke tekortkomingen.

I'm a sex object. When i ask girls for sex they object

Waanzinnig slechte B-film troep over een idiote bruce lee lookalike (of moet ik zeggen een Aziatische Benny Hill) die onwetend een lading drugs moet vervoeren voor een mafiabaas. Slecht en amateuristisch geacteerd en geregisseerd. Veel flauwe woordenspelletjes ook. Toch moet dit succes gehad hebben in het videotheek circuit, want er kwam nog een vervolg : They Still Call Me Bruce.

Onnozele film waarvan de anticonformistische boodschap zo oorverdovend is dat de hele opzet wat knullig wordt (bvb al die berichtjes in tijdschriften en op gebouwen). Blijft zonder daar teveel bij stil te staan nog best genietbaar de hele lengte door, met o.a. een ferme knokpartij maar voor mij is dit toch een mindere Carpenter die bedoeld, onbedoeld of toevallig (ik weet het nog altijd niet) naar komedie neigt.

De unieke stijl van Mann is waarvoor je deze film kijkt; nachtopnames, elektrische sfeer, de sounds van Tangerine Dream.. NEO noir heet dat. Hij zat voor zijn tijd ver vooruit in het genre. De intro slaat al direct in als een bom en grijpt de aandacht. Het verhaal is nochtans niks nieuws : de "last job going wrong" is al in tientallen verschillende uitvoeringen gemaakt geweest, dus je raad wel dat er stront aan de knikker komt. Het solitaire personage van Frank (een ex-gevangene) is redelijk cliché maar zijn aspiraties om een gewoon gezinsleven te leiden geven net dat ietsje meer nl morele dilemma's. Iets wat in Manns film altijd net boeiender is dan het misdaadplot op zich. Hoeft het nog gezegd dat Mann dit narratief concept 15 jaar later uitgebreider uitwerkte in Heat, waar de criminelen volwaardig uitgewerkte privélevens meekregen? Vond Caan goed in zijn rol zitten, een bitsig agressief kereltje met gouden handen wanneer het op diefstal aankomt. Ja, Thief was een leuke zit, niet van het niveau van Heat, maar het is een mooie demonstratie van waar Mann naartoe wilde.

Flauwe film. Is net de verfilming van een stationromannetje waarbij een dief verliefd wordt op een vrouw nadat hij haar dagboek gestolen heeft en doorbladerd. Ik denk ook dat het een vrouwenfilm is, waarin een echte geföhnde toyboy als Steve Bauer de vleesgeworden man is waarop elke verveelde huisvrouw op zit te wachten. Enige positief punt is de overaanwezige soundtrack met onbekende jaren '80 nummers. In de eerste helft vond ik dit prachtig, maar wanneer dezelfde deuntjes steeds maar terugkomen begint het te storen. 2

Lang geleden dat ik deze horrorfilm nog eens zag. Van in de jaren 80 ergens. Ik wist helemaal niet meer hoe alles verliep, dus herontdekt. De scène met de bloedtest was wel onverwacht schrikken. Een wetenschappelijke basis op de zuidpool krijgt af te rekenen met een heel bijzonder buitenaards organisme. Carpenter is de meester van de sfeer, en dat is niet anders in The Thing. Alles is hier van hoog niveau en niet in het minst de special effects van Rob Bottin die in die periode als het neusje van de zalm golden, maar heden nog steeds erg effectief zijn. Daarnaast verrichten ook de geïsoleerde setting en de belichting wonderen. Het plot is, zoals wel vaker in een Carpenter film, redelijk dun gehouden; de spanning komt er goed in wanneer zowat iedereen mogelijks door het wezen kan overgenomen zijn. Een erg sterke film, voor mij Carpenters fijnste samen met Prince of Darkness.

Redelijke prequel, maar verre van spannend zoals de film van Carpenter was. Het zijn hier toch vooral voorspelbare jumpscares in plaats van opgebouwde spanning. Enige moment waar het wel lukte was dat gedoe met de tandvullingen en dan gebeurde er nota bene niks De digitale effecten waren op sommige momenten ook wel mooi gedaan. Het Ding kwam over als een regelrechte verschrikking en het einde met de hond was een vette knipoog naar Carpenter's cultfilm. De acteurs spraken niet tot mijn verbeelding. Overbodige remake? Misschien maar het was wel leuk om deze film in een nieuw jasje te zien.

Misdaadfilm overgoten met wat zwarte humor. Een gangster, Jimmy the Saint, en zijn amateuristische kompanen tekenen hun doodsvonnis wanneer ze een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht verknoeien. Vooral Treat Williams is een compleet gestoorde mafkees, zoals in die geweldige scène waar hij zich heeft verschanst in zijn flat en waarin hij aan Garcia vertelt hoe hij in de bajes stront at voor 500 dollar ... Ook de scènes met Walken, "The Man with the Plan" bevatten best gore dialogen. De film doet Buscemi als schimmige hitman wel tekort. Het flauw liefdesverhaaltje werkt niet zo goed en dat hij nog eens dat hoertje zwanger maakt op het einde vond ik onzin. Vond de film wel een stuk beter dan de eerste keer dat ik hem zag zo'n 20 jaar terug.

Gipsy Justice

Een King verfilming met weinig horror en meer zwarte humor dan andere van zijn werken. Een origineel idee over een man die een zigeunervloek over zich krijgt wanneer hij de dochter van een zigeunerkoning per ongeluk omver rijdt en op vrije voeten komt via corruptie. De vermageringsrace kan beginnen... Het tempo zit goed en de film kent redelijk wat actie, vooral wanneer Mantegna een handje toesteekt. Het einde is net als de aardbeientaart, om je vingers van af te likken. Burke is geweldig als een kerel, die in de film begint als een lamme goedzak en tegen het einde transformeert in een wraakzuchtige bastard. Dan ga je toch even nadenken of Halleck zijn vloek niet helemaal onterecht was en verandert het beeld dat je als kijker van hem had .Geen top Stephen King verfilming zoals Misery, Carrie en Dead Zone. De humoristische inslag (die hier helemaal naar mijn smaak was) maakte deze thriller voor mij wel tot een subtopper. Vreemd dat deze film zo slecht wordt beoordeeld.

Spanningloze en sfeerloze horror die de nek omgedraaid wordt door onaangename humor, door weinig actieve spoken, door slecht acteerwerk (zelfs F. Murray Abraham maakt zich belachelijk) en een dwaas verhaal. Alles wat ik zoek in een spookfilm vond ik hier niet in terug. In één woord : rotzooi.

Een fijne Disney. Ziet er nog altijd goed uit voor een film uit die tijd. Er werd ook ter plaatse gefilmd in de buurt van de Matterhorn en dat zorgt voor mooie opnames. Third Man is een eerbetoon aan de gouden tijd van het alpinisme midden 19de eeuw, toen heel wat Britten (hier door Cpt Winter uitgebeeld) naar Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk afzakten om er de lokale pieken te overwinnen. Het begin van het bergtoerisme was een feit.

Een goedhartige avonturenfilm voor jong en oud waar de lokroep van de berg het haalt op de gematigdheid van het verstand. De oom Franz komt wat nors en kleinerend uit de hoek met zijn neef Rudi "the dishwasher", maar later blijkt dat hij eigenlijk gewoon overbeschermendis. Om één of andere reden vond ik dat goed werken. Het doet goed en het is best wat bevreemdend om nog eens zo'n film te zien in een tijd waar geweld, tranen en agressiviteit overal aanwezig zijn in films.

Dit was mijn opa's lievelingsfilm. Hij zag die ooit nog in de lokale bioscoop in die tijd en floot het deuntje nog lang nadat hij deze film zag. The Third Man is een typisch product uit de naoorlogse jaren maar de top 250 notering ontgaat mij wel. De film vangt al onlogisch aan : Martins wordt door zijn vriend Lime in Wenen uitgenodigd. Waarom? Gezien de ontwikkelingen in de film lijkt het me geen enkel nut hebben dat Lime deze Amerikaan naar Wenen zou vragen. Het enige wat ik kan bedenken is dat Lime hiermee geloofwaardigheid aan de enscenering van zijn dood zou geven.

Martins komt aan en krijgt het bericht dat Lime overleden is, en woont zijn begrafenis bij. Terwijl hij nagaat hoe hij is overleden, vangt hij tegenstrijdige informatie op rond het ongeval en besluit om zich dieper vast te bijten. Naast de onvergetelijke muziek van Karas zijn het vooral de laatste tien minuten die de Third Man tot een mijlpaal maakten. De achtervolging in de ondergrondse tunnels is een iconisch beeld van de film-noir. Maar alles daarvoor vond ik maar een standaard enquête met twist eigenlijk.

Mooie film, met één van Di Caprio's eerste rollen. Wat speelt hij goed : het leed toen al geen twijfel dat een mooie toekomst als acteur hem te wachten stond. Ellen Barkin, die zijn liefdevolle moeder speelt, blijft wat tegen de achtergrond plakken de hele film door, ten gunste van De Niro als stiefvader Dwight, die één en al egoisme, afgunst en boosaardigheid uitstraalt tegenover Jack. Dwight wil alleen maar de dromen van Jack kapot maken. Het wordt nergens vervelend en saai, en ik voelde aan hoe de jongen streed om uit het godverlaten Concrete. Hoewel deze autobiografie van Tobias Wolff wat verdoken ligt onder grotere kaskrakers, is dit zeker één die ik aanraad. Verder zijn de bijollen van Eliza Dushku en Tobey Maguire nog het vermelden waard.

In Meadows ogen was Engeland in de vroege jaren 80 verzwakt door de vele koloniale oorlogen die ze heeft uitgevochten. Er heerste in Engeland een sociale armoede, met kinderen zonder hun vaders die opgeofferd werden in die oorlogen, en een ongezond nationalisme dat geboorte gaf aan de skinhead-beweging.De regisseur heeft de tijd goed gekend en het is vaak glimlachen wanneer je die Cindi Lauper-coiffures ziet en muzikale klassiekers hoort op de achtergrond. Mooie rol ook van Turgoose, die opgenomen wordt in een sympathieke bende met goedhartige jongeren die richting missen in hun leven. Eén van de beste britse films van de laatste jaren.

Het is niet Thomas maar Sharon Turgoose aan wie de film is opgedragen. Wellicht de moeder van de acteur.

Als ze willen kunnen ze... een goede Marvel in elkaar steken. Hoort zeker tot de top 3 van Marvel films voor mij.

Thor staat ook sterk als film op zich waardoor je het gerust een kijkbeurt kan geven zonder geërgerd te raken door referenties naar andere Marvel films. Thor heeft ook een indrukwekkende casting die heel goed uit de verf komt. Of het nu Hiddleston is als de verraderlijke Loki, Portman als de love intrest of Hopkins (holy shit, Hopkins in een Marvel !) als Odin, er is ditmaal geen enkel personage die gaat irriteren waardoor de film zich op het hoge niveau van Iron Man (4*) en Aquaman (3,5*) nestelt. Echt een goede Marvel, met een leuk verhaal, prima CGI en humor die ook nog goed werkt.