Opinions

Visueel wel erg geslaagd vond ik. Een plezier voor het oog. Hiddleston vind ik echt goed in zijn rol als Loki, die nu ook sympathieker is en een bondgenoot wordt van Thor. Thor daarentegen is een puberale jankerd, vooral wanneer hij altijd tegen Odin ingaat. Ook de romantiek met Foster is van kinderachtig niveau. Het plot is minder sterk dan in de eerste film maar desondanks blijft het een aangenaam spektakel. Wat vreemd en weinig passend is het Star Wars gehalte met de ruimtetuigen van de Dark Elves...

Bekende film uit de sixties over een vliegwedstrijd van Londen naar Parijs in de tijd van de vroegste vliegpioniers met primitief in elkaar geknutselde vliegmachines. Speelden ze vaak op TV vroeger. Ik heb hier goede herinneringen aan uit mijn kinderjaren, maar ik moet jammer genoeg mijn cijfer naar beneden bijstellen. De regie ziet er nog steeds in orde uit, met groots opgezette scènes en een soundtrack met veel fanfare van Ron Goodwin. De humor vond ik erg gedateerd, van het type "laxeermiddel in iemands drank doen" ... met zo'n simpele humor krijg je nog weinigen mee, maar ik kan nog wel de feestelijke en vrolijke ambiance die door de film loopt, waarderen. Van alle rondlopende karikaturen heb ik nog steeds een voorkeur voor die van Terry-Thomas en Gerd Fröbe ... Twee fenomenen die gemist worden.

Een zaaaaaaalige film Echt een goede flow hier. De introscène zet onmiddellijk de toon en onmiddellijk weet je wat er aan de hand is. Geweldige dialogen, droge humor (de dwerg ) en intrigerende misdaad... het zit er allemaal in. Er gebeurt ook voortdurend iets op een onverwachte manier. Agent Dixon was veruit het best uitgewerkte personage in de film; van een hatelijke cop komt hij tot inkeer in een bijna allegorische scène waarin de vlammen van de hel hem bijna opslokken maar waarbij hij toch overleeft . Het einde kleurt buiten de lijntjes maar vond ik prima. Een film waar je niet omheen kunt.

Het sterke eerste uur wordt tenietgedaan door een plot dat tot het einde vaag blijft en een oninteressante romance. Veel in de film draait om vertrouwen. De kern van het verhaal is geïnspireerd door de politieke spelletjes van de CIA en uitbreiding van haar niets ontziend machtsapparaat die van de jaren '70 een dirty decennium maakten op het vlak van internationale politiek (vb. Watergate). Robert Redford steelt opnieuw eens de show. Goed geacteerd, kon interessant worden maar voor mij mist het tempo.

De flauwe humor en onuitstaanbare Michael York zijn twee factoren die de film voor mij compleet onderuit halen. Ik vond er geen doorkomen aan. Irritant. Voor de betere mantel-en-degenfilm moet je bij de Franse films zijn en meer bepaald de films van André Hunebelle die trouwens ook een "drie musketiers" regisseerde.

Vage ontmoeting tussen mythologie en realiteit. Visueel een pareltje, maar het stimuleerde me niet. De kern van de film lijkt een eerbetoon van George Miller aan zijn eigen stiel : het vertellen van verhalen als overdracht van culturele en emotionele ervaringen. Hij vond blijkbaar dit sprookje heel representatief voor zijn eigen visie op filmmaken. Zo voelt het toch bij mij aan. Maar uiteindelijk ben ik zelf verloren gelopen in het verhaal en kon ik er tot het einde bijna geen touw aan vastknopen. Typisch ook het soort films waar je alternatieve madam Swinton in ziet rondlopen. De interessante mislukking van het jaar. Voor mij was 22 sowieso een jaar zonder veel hoogtepunten.

Supermarionation

Heel aparte animatietechniek die er nog steeds redelijk goed uitziet. Precies met lego-ventjes gemaakt. Voor mij is het script teveel procedure-gelul en slaat het flinterdunne verhaal niet aan, maar het mag op technisch vlak wel gezien worden. Vooral het muzikaal intermezzo (de droom van Alan) en de sequentie op Mars zagen er heel goed uit. Ik betwijfel verder of men dit soort animatie nog zou kunnen bewerkstelligen. De film kwam er na het succes van de gelijknamige TV-serie.

Dit blijft een behoorlijke roadmovie/misdaadfilm met enkele komische momenten. Niet de eerste keer dat ik die zie, maar vreemd genoeg blijft Thunderbolt&Lightfoot als een goede herinnering hangen. Jeff Bridges speelt een iets zwakkere Eastwood van het scherm en heeft er ook een Academy Award voor gekregen. De film verliest aan tempo in het middengedeelte maar is verder voorzien van mooie beelden en een goede chemie Eastwood-Bridges.

Fantastisch goed vond ik dit niet maar evenmin slecht. Wel origineel om van het indianenreservaat een eigen micro-wereldje te maken waarin eigen wetten en gebruiken gelden. Ray Levoi, die indianenbloed heeft, wordt daar naartoe gestuurd om een moordzaak op een Indiaan op te lossen samen met een veteraan die het terrein al kent (Shepard). In het reservaat ligt zowat iedereen met elkaar overhoop waardoor de enquête niet van een leien dakje loopt.

Het is dat bij de haren getrokken gedoe waarbij Ray visioenen krijgt en later in de film naar de zijde van de Indianen overloopt dat me hier tegenvalt. Kijk 's aan, hij heeft terug zijn Indianen-identiteit ontdekt. Doe er nog de wilde hond bij op het passagierszitje van zijn jeep en je gelooft het helemaal. Wanneer zijn FBI baas in het begin al zegt dat hij zijn stamboom heeft gecheckt en Indianenbloed heeft ontdekt, begreep ik al welke kant het zou opgaan.

Er wordt wel met succes gehamerd op het feit dat de Indianen ook weinig vrijheden hebben in zogezegde reservaten en dat de gronden eigenlijk staatseigendom blijven.

Het experimentele debuut van Lucas was geen succes en betekende het einde van zijn samenwerking met Warner Bros. Ook Coppola werd bedankt voor zijn diensten. THX was voor de filmbazen te vooruitstrevend en ze zagen er geen return on investment in. Ze zullen het zich later nog beklaagd hebben dat ze de kip met de gouden eieren hebben laten lopen : Coppola zou scoren met The Godfather en Lucas uiteraard met Star Wars.

THX leunt in mijn ogen stilistisch gezien dicht aan bij 2001 Space Odyssey. Sober, klinisch met witte achtergronden. Zuivere Science Fiction is dit waarin gefantaseerd wordt over een mogelijke toekomst. Ondergronds, overmatig gecontroleerd waarin mensen zijn gedrogeerd om volgzaam te blijven. De staat zorgt voor het geluk van zijn burgers via consumptie en arbeid. THX, een technieker in een assemblagebedrijf van androide robots, is niet gelukkig en beraamt na een overtreding (seks) een plan om te ontsnappen aan de dystopische wereld waarin hij leeft.

Ik vind het een moeilijke film om van te houden en te beoordelen, daarvoor is het mij te kil en afstandelijk. Eerste keer dat ik die zag, maar dit zijn zo'n films die je twee of drie keer moet zien om het beetje bij beetje te laten bezinken. Ik betwijfel niet dat het door zijn moderne looks een inspiratiebron zal geweest zijn voor andere regisseurs. Voor nu een 3* voor deze Director's Cut.

Aardig inderdaad. Archeologen ontdekken een Romeinse stad in China, Regum, waarna verteld wordt hoe de stad tot stand is gekomen. Het begint vrij slecht, met wat flauwe Jackie Chan humor, en even dacht ik dat het die weg zou opgaan. Was dan ook opgelucht dat dit niet meer verder in de film voorkwam. Chinese dwangarbeiders verbroederen met op de vlucht geslane Romeinen en de jonge prins die ze beschermen , en bouwen samen de stad verder op. Het achterliggende verhaal van de Romeinen vond ik helemaal niet slecht. En of het nu Cusack en Brody is of twee anderen maakt niet zoveel uit hier. Sowieso zijn er maar weinig amerikaanse acteurs die geroepen zijn om mee te doen aan dit soort projecten denk ik. Voor hun populariteit moeten ze het in ieder geval niet doen. Romeinen die Engels spreken vind ik altijd wel wat vervelend, maar Latijn was natuurlijk ook geen optie.

Sterk eerste uur. Daarna is het een overkill aan gevechten tussen goede en slechte Chinezen, goede en slechte Romeinen. Hierdoor zwakte de film af. De ouderwetse spektakelfilm komt om de hoek loeren met grootschalige en duur uitziende scènes. Het overwinnen van etnische en culturele verschillen vond ik hier mooi weergegeven. Uiteraard een voorwendsel om uit te pakken met nobele sentimenten en heroiek maar het werkte vrij goed. Niet zo slecht en overtrof mijn verwachtingen.

Over deze film kan ik kort zijn : één van de beste martial arts films ooit gemaakt. Top-chopsocky! Non stop kung fu actie van begin tot einde waarin drie gevechtsscholen met elkaar rivaliseren in de aanloop naar een competitie. De Baisheng school is de verraderlijkste en wil haar tegenstanders via moord en intimidatie uitschakelen.

En die sound tijdens de beginaftiteling doet een toetertje rinkelen natuurlijk.

Als je niet weet welke van de honderden Shaw Bros film je nu moet bekijken, en ik er enkele zou moeten aanraden, dan zou deze er zeker bij zitten.

Probleemjongeren en reuzen-teken

Niet kijken na het eten... echt een vies filmpje... bwekkes... Acteerwerk, regie en dialogen stellen niks voor en het is een slechte B-film op alle niveaus. Daarentegen is de film goor en gruwelijk genoeg om voor enkele maagoprispingen te zorgen (een Rennie bij de hand houden) en daar kijk je zo'n film wel voor zeker op Halloween. Dat was mijn laatste halloweenfilm na Ghost Story en Tales of the Crypt en dat was ook de meest vieze van de drie maar niet de film die het meest indruk maakte.

PS : ik snap de "duidelijke" gelijkenis tussen een teek en Alien uit bovenstaande post helemaal niet...

Die Shaw Bros films blijven heerlijk. Soms wel eens een misser, dan weer goed geslaagd zoals hier het geval. In die martial arts films wordt altijd hetzelfde stramien gevolgd, met edele strijders die het opnemen tegen het kwaad. Dit alles gekruid met wat naieve romantiek. Magic Blade is niet anders dus origineel is het zeker niet, en het einde laat zich al van meet af aan raden. De film was opvallend donker en de actiescènes waren talrijk; vooral het "schaakbord" en Devil Granny zullen me bijblijven. De dialogen zijn soms behoorlijk achterlijk... i have practised for 20 years to move the sinus in my body by one inch... Maar goed, dat hoort er ook bij.

Kinky Clint jaagt op een serial killer die het op prostituées munt. Dat zorgt nu en dan eens voor een goed moment. Zoals aangegeven is New Orleans altijd el een goede locatie voor thrillers al zag die er meer jaren '70 dan '80 uit. Ik heb niet begrepen waarom de identiteit van de moordenaar geheim gehouden wordt want het is een personage dat eigenlijk vooraf nergens aan bod komt. . Hierdoor is de film als whodunnit nogal zinloos. Maar Eastwood is wel opnieuw een plezier om naar te kijken, in een rol als detective die zich laat verleiden tot seksspelletjes. Bujold zorgt voor de vrouwelijke factor en eigen dochter Alison Eastwood speelt ook in de film zijn dochter. De moorden die stilaan zijn richting uitwijzen was een goed idee die helaas niet verder uitgewerkt werd.

Iets meer van verwacht toch. Timbuktu is zeker een goede film, daar niet van. Er zit veel "couleur d'Afrique" in de film met prachtige shots. Echter vond ik de djihadisten vrij mak en menselijk. Dat is totaal niet het idee wat ik ervan heb. Voor mij zijn het zonder meer bruten. Zo denk ik wel dat ze de vrouw die weigerde handschoenen te dragen onmiddellijk hardhandig aangepakt zouden hebben. De toon van de film was me iets te menslievend. Natuurlijk zie je wel beelden van zweepslagen die gegeven worden en van een steniging, maar het wordt nooit confronterend en er wordt aangestuurd op een gedwongen, maar vrij beschaafd samenleven. Echte onderdrukking en de "horror van de jihadisten" heb ik maar weinig gevoeld in de film. Anderzijds is er een subtiele spot voor de extremisten doorheen de film : ze roken zelf, lopen met GSM's rond, praten over voetbal hoewel alles wat Westers is, haram is. Het einde is abrupt en vond ik wat vreemd overkomen maar de boodschap is duidelijk : moslimextremisme maakt mensen kapot en rukt families uit elkaar

Een verdomd leuke film dit. Een fantasie met een origineel idee dat zeer degelijk uitgewerkt is. Wells maakte in zijn leven sterke toekomstvoorspellingen die later in de 20ste eeuw werkelijkheid werden. De auteur nam hier met een knipoog aan dat hij zo visionair was omdat hij zelf in de toekomst had gekeken.

1893: de identiteit van Jack the Ripper is gekend; de man is een arts, zit in de vriendenkring van SF auteur en uitvinder H.G. Wells en ontsnapt aan gerechtigheid door naar het San Francisco van 1979 te reizen in Wells' nieuwe teletijdmachine. Wells gaat hem achterna om te voorkomen dat hij daar zijn wandaden verderzet. De sprong in de tijd is trouwens goed gebracht. Dit klinkt als onzin in het kwadraat, en toch komt de film er makkelijk mee weg, ook met de humor. The Ripper haalt de prostituées op de disco-dancefloor en Wells raakt in een romance met een bankbediende. Het klassieke verhaal krijgt een modern jasje en Wells' ontmoeting met de moderne tijd wordt niet als een klucht voorgesteld. Hij past zich dankzij zijn progressieve opvattingen en wetenschappelijke intelligentie snel aan. Enige minput is de saaie Mary Steenburgen waar precies geen sprankje leven lijkt in te zitten. McDowell was niet van die mening want hij trouwde er mee. Dit is in ieder geval een film waar Wells zelf met een grote glimlach zou naar gekeken hebben mocht hij nog leven.

Een jongen raakt per ongeluk opgesloten in een sterk beveiligde bankkluis, die pas na het weekend terug open gaat. Het is een race tegen de klok om de jongen te redden van een gewisse verstikkingsdood. Een pittig lesje crisismanagement krijg je hier te zien; het is redelijk spannend en als extraatje zie je Sean Connery in één van zijn allervroegste rollen als één van de lassers die de opdracht krijgen om door de kluisdeur te gaan. Wel lachwekkend dat ze geen lashelm dragen zeg al wordt dat wel gecorrigeerd. De speelduur is kort, en ik heb me hier dan ook voldoende mee vermaakt.

Beste Grisham verfilming die bovendien uitmuntend geacteerd is. Soms vervelen films me al na een half uur, hier kon het niet lang genoeg duren. McConaughey als advocaat Brigance kan wel acteren hoor; hij draagt zowaar de film op zijn schouders. Dat was een kwart eeuw terug de eerste film die ik zag met hem. Bullock is minder aan mij besteed maar ze blaast wel op haar manier energie in de film.

Enerzijds een boeiend rechtbankdrama waarbij het bepalen van schuld/onschuld van de beschuldigde niet zomaar voor de hand ligt. Daarnaast gebeurt er ook heel wat buiten de rechtbank en dat geeft de film een sterke flow : de KKK intimidaties, het gezin van Brigance, "Mickey Mouse" ... Minpunt (en dat ben ik zeker eens met de laagstemmers), is het emotionele circus op het einde met die inlevingsspeech van Brigance. Als afsluiter was dit niet geslaagd. Hate it. Maar toch een 4*

Positieve punten :

- Danny De Vito

- Danny De Vito

- Danny De Vito

Komedie waarin een onfortuinlijke vertegenwoordiger alles tegen zich heeft : een vijand waarmee hij in een bitsige vete raakt, zijn vrouw die van hem wil scheiden (al vind hij dit nog niet eens zo erg), de belastingsdienst die beslag leggen op zijn bezittingen en zijn job die hij dreigt te verliezen door een onderzoek van een beroepsetische commissie naar frauduleuze verkoopspraktijken ...

Tin Men vaart op de fijne dialogen en dankt veel aan de topprestatie van De Vito. Echter had ik wat meer grappige situaties verwacht uit het conflict tussen beiden. De levensles is hier dat de kleine ruzie eigenlijk onbelangrijk is in vergelijking met de echte tegenslagen in het leven. Niet slecht maar door de hoge cijfers toch beneden mijn verwachtingen.

Een oerdegelijke spionagefilm met een complex plot en opnieuw die magnetische beelden zoals ook in "Lat den Ratte Komma in" het geval was. Het is aangeraden om hier met een wakkere geest mee te beginnen. Gary Oldman als de stoffige Smiley moet een mol vinden aan de top van de Britse veiligheidsdiensten. Dit na een fiasco met een geheim agent in Hongarije en het overlijden van zijn baas Control. Dit is het begin van een zoektocht om de dubbel agent door de mand te laten vallen met alle geslepenheid en truuks die hij bezit. Het lijkt ook op een machtsspelletje tussen twee meesterspionnen, enerzijds Smiley zelf en anderzijds de Rus met de codenaam "Karla", die de mol onder zijn controle heeft. Sherlock Holmes vs Moriarty op zijn Le Carré? Daar dacht ik wel aan.

De spionagesfeer zit er dik in en voelt zalig aan. De grijze seventies kledij, de kantoren vol dikke dossiers, de rokende spionnen die op die manier hun voortdurende nervositeit kanaliseren en het heen en weer sturen van gecodeerde boodschappen. Dat is wat een spionagefilm hoort te zijn. Ook de acteurs vond ik er goed uitkomen. Oldman komt in aanmerking voor een Oscar, maar eigenlijk kwam hij best droogjes over. Het verhaal van Ricki Tarr (rol van Tom Hardy) vond ik wel leuk en goed gespeeld maar niet geklaagd... het is een heel goede film.

Tirza heeft me aangenaam verrast dankzij de fenomenaal goede rol van Scholten van Aschat. Hij is werkelijk overtuigend. Ook de structuur is goed gekozen, met flashbacks van een intelligente maar rigide man die zijn leven faalt, met een vrouw die haar man een doodsaaie piet vindt en met een oudste dochter, Ibi, die hem haat. Zijn oogappel is Tirza, en ook met haar kan men de relatie niet erg normaal noemen. De film gaat over de zoektocht naar Tirza, die met haar vriendje Choukri naar Namibië is afgereisd. Althans dat is wat de kijker in eerste instantie gelooft . Daarna verandert de reis voor vader Jorgen in een weg naar verlossing van de innerlijke pijn die zijn dagelijks leven geworden is, waarin hallucinaties steeds meer in de werkelijkheid doorsijpelen alsof hersenschimmen de harde waarheid achter deze film willen blijven verhullen. Ook de rol van het kleine zwarte meisje, een spiegelbeeld van Tirza, speelt een belangrijke rol. Erg complex en intellectueel maar goed gevat.

PS : kijkwijzer 12??

Voor zijn tijd het neusje van de zalm op het vlak van animatie, maar een verhaal dat nogal slordig oogt en simplistisch uit de verf komt. In enkele minuten heb je een nieuwe bewoonbare planeet , in enkele ogenblikken herstellen Cale en Akima een ruimteschip en steken ze hun vijanden voorbij .... Mooi gedaan allemaal, maar de makers schieten er ver naast om een boeiend universum te schetsen: die aliens zagen er niks uit en alle nevenpersonages zijn nauwelijks interessant te noemen.

Heftig en deftig. Dit is niet het soort films om elke dag te bekijken... De fotografie van Ruben Impens (gekend als DOP van Felix Van Groeningen) is echt geweldig mooi, en dit is ook zeker een reden waarom de film me meer is bevallen dan tegengevallen. De content slaat natuurlijk helemaal nergens op; Titane wordt als body horror terecht in één adem met David Cronenberg genoemd die er steeds mee wegkomt; Ducourneau doet het zeker niet slechter dan hem... . Verder ook thema's als androgynie en geslachtsverwarring (dansscène op de brandweerwagen) en dat levert een erg apart totaalplaatje op. Het einde deed me erg denken aan de finale in de film Demon Seed (1977) . Van het soort feminisme dat uitgestald wordt in Titane hou ik dan weer minder. Niet echt mijn soort films maar wel een heel goed in elkaar gestoken exemplaar.

De kapitein van de Titanic in de film deed me hieraan denken :

KAPITEIN VAN DE TITANIC

Eerste herziening sinds 1997

Voor mij is dit een echte nachtmerrie want elke keer als ik een boot moet nemen ben ik doodsbang dat hij zinkt. Titanic is een goede reconstructie van hoe het schip gezonken is en wat er zich allemaal afspeelde aan boord. Ik voelde me heel eventjes zelf op die boot in 1912 en dat is toch wel één van de sterkste punten van de film : het levensecht overkomen van alles wat zich afspeelt op deze kolossale boot.

De talrijke decors en digitale effecten brengen de Titanic als één ensemble op het scherm. Anderzijds draagt de romantische affaire tussen Jack en Rose sterk bij aan de film. Je ziet mensen hun leven leiden en een toekomst tegemoet gaan in Amerika. Er heerst ook een woeste klassenstrijd tussen het gewone volk en de elite. Dat er net genoeg sloepen zijn om de elite te redden vond ik een schokkend gegeven. De personages blijven op de huid zitten. De meligheid viert soms hoogtij zoals op het einde waardoor je gaat denken dat ze toch wat overdrijven.

De tweede helft is real-time gefilmd en het ziet er waanzinnig uit : die hysterische sfeer waarbij iedereen zijn huid wil redden, de mensen die als ratten uit de boot vallen en zich de rug breken op de structuren, de onderkoeling in de oceaan. Ja, Titanic is een film waar je eventjes stil van wordt.

Grappig.. deze film begint met een nieuwjaars vuurwerk om het nieuwe filmjaar in te zetten.

Deze serial killer film wil toegevoegde waarde scheppen door complexe lagen en atypische personages te integreren in het plot. Dat werkte niet altijd goed vond ik. Eleanor blijft vrij oppervlakkig uitgewerkt en loopt er maar expressieloos bij. Dat ze wat asociaal ingesteld is, is daar geen excuus voor. Verdomd matige actrice die Shailene Woodley.

Het moet allemaal van Mendelsohn komen die veel sterker speelt en er ook staat in de film. Het onderzoek was wat futloos met flink wat vermoeiend gepalaver, maar er volgt gelukkig een vrij sterke finale die nog een paar kaarten achter de hand heeft. Beetje een droge film als je dat vergelijkt met andere gelijkaardige films maar ik rond toch af op 3* door de zware sfeer waarin de hele film baadt. Dit was verre van een vrolijke film.

Een satire op het mediageile Amerika vermomd als een misdaadkomedie. Typische Van Sant, met een aparte vertelstijl via interviews en flashbacks. Kidman speelt een manipulerende bitch die met drie naieve tieners een vuil plannetje bekokstooft. Dillon speelt hier niet meer de bad boy zoals hij vroeger deed (Rumble Fish, Outsiders) maar is een echte conventionele pantoffelheld. De film valt ook sterk op door zijn cast, met een jonge Joaquin Phoenix en Casey Affleck in vroege rollen. Verrast ook door de verschijning van David Cronenberg in een cameo. Maar het is toch Nicole Kidman, hier op haar sexiest, die de show steelt, hoewel ze een personage vertolkt waar je snel een hekel aan hebt. Moeilijk te beoordelen deze film maar een 3 lijkt me meer dan genoeg.

Knappe politiefilm, waarin Friedkin alles doet om de stereotiepen van de doorsnee-politiefilm te ontwijken. Onconventionele personages (bvb de valsmunter heeft artistiek talent en gevoel voor humor), een onverwacht einde en een achtervolgingsscène om u tegen te zeggen. Zo maken ze er nog weinig.

Niet zo goed als Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (4*). Veel komt door de slecht gecaste acteurs. Hier worden drie acteurs, gekend vooral van gespierde en macho-rollen in vrouwenkledij gezet. Vooral Wesley Snipes vond ik maar niks in deze rol. Let op, niet omdat hij het eigenlijk zo slecht doet, eerder omdat ik moeite had om hem los te zien van gangster- en terroristenrollen. Leguizamo vond ik leukst en kon ik ook oprecht mee lachen. Ook zo'n acteur waarvan het talent onderschat wordt. Deze film bewijst dat. En Swayze, tja...

Bij Priscilla zat alles ook beter, gaande van sterke personages tot interessante insteken. Hier gaat het gewoon over drie drag queens die naar Californië rijden en in een klein boerendorp stranden na autopech, waar ze wat kleur brengen in de saaie alledaagsheid. Weinig om het lijf dus. Waarom deze film er in godsnaam moest komen weet ik niet want na Priscilla voelt dit vrij overbodig aan. In het carnavaleske einde kon ik me ook niet vinden; ligt er te dik op.

Psychologisch drama over een vrouw wiens hele bestaan werd overschaduwd door dominante mannen (haar vader en haar echtgenoot) die door hun autoritaire gedrag voorkomen dat ze haar eigen leven leidt. Een sobere huiskamerfilm van Tykwer, met heel wat flashbacks die terugblikken op Maria's verleden. Gezien de ongezellige toon vond ik persoonlijk de afloop niet helemaal onvoorspelbaar en logisch aansluitend op wat vooraf ging. Van humor is niet veel sprake, tenzij je kunt lachen met Maria's dode vliegenverzameling en het symbolische laatste shot waarbij ze "gered" wordt.
Het acteerwerk is erg droog zeg. Heel de film nauwelijks markante expressies. Kleine 3*