Opinions

Clichématig verhaal maar wat regie betreft een prima uitgevoerde actiefilm. De Bende van Nijvel wordt in de marge nog eens opgerakeld in een film waarbij vooral actie centraal staat. Gourmet vertolkt daarin een ongewone rol. Naar Belgische maatstaven een bovengemiddelde film die nergens tegenviel vond ik. Eindelijk eens wat anders van eigen bodem dan een huilfilm.

Niet de beste 80s al is de vibe er wel met die obscure muzieknummertjes. Tja, de bad guy die zijn vriendin "my property" noemt... je mocht ten minste wel alles zeggen in die tijd...

Verder is dit een beetje een stuurloos allegaartje van high school, tienerromantiek en misdaad zonder dat het in elk van die genres wat wordt. Spader moet vooral "tuff" overkomen en Richards weet niet goed of ze liever een pak rammel van haar crimineel latino-vriendje verkiest boven de romantische attenties van diens rivaal. Heel geloofwaardig is het niet maar wie uit is op een jaren '80 film "off the beaten track" zit wel goed.

Effectieve short die zich in een overbevolkte wereld afspeelt. Zou Ovredal broeden op een dystopische sci-fi? Ik hoop het. Visueel redelijk verbluffend, en waar het over gaat is meer dan duidelijk. Hoe een kleine gebeurtenis levensbepalend kan zijn... Dit moet toch materiaal zijn voor een langspeelfilm.

Goedkope superheldenfilm met ongegeneerd splatter geweld. Eigenlijk vind ik de opzet aardig. Turbo Kid is één en al eighties : het begint al met de intro, waarin gesteld wordt dat de film zich in de toekomst afspeelt, in 1997 Dan zie je een Rubik kubus liggen, en ook de walkman en de 3D viewer komen langs. En wat dacht je van een 80s nummer als opener? Er wordt ook heel wat geknipoogd naar jaren '80 films : Mad Max, Indiana Jones (die cowboy), Big Trouble in Little China (die bad guy met die mand op zijn hoofd), de nonsense dialogen.

De makers steken hun voorliefde voor de jaren '80 niet onder stoelen en banken. Het leek de bedoeling om een hoop artefacten uit dit decennium boven te halen, maar op bepaalde momenten kwam het ook erg kinderachtig over (die BMX'en, het robot-grietje) en door voortdurend retro te willen doen, ontbreekt het de film aan een echte flow om maar nog te zwijgen van het verhaal dat nauwelijks iets voorstelt. Het probleem is vooral dat Turbo Kid niet op natuurlijke wijze 80s is; het doet teveel zijn best om er 80s uit te zien en daar knelde het schoentje voor mij.

Viel mee. Turistas moet het hebben van een lange opbouw van ongeveer 1 uur.. iets teveel van het goede uiteindelijk. Dit maakt wel dat er een verontrustende sfeer in de film kruipt, met locals die totaal niet te vertrouwen zijn en van hun meest valse kant tonen. Dit is werkelijk de nachtmerrie van iedere toerist. Ik las nog onlangs over de verdwijning van ene Michael Dixon in Costa Rica. De man is al twee jaar verdwenen en ze hebben hem nog altijd niet gevonden. Hiervan krijg je toch even een rilling als je er bij stil staat.

De onderwaterfotografie is één van de attracties en soms lijkt Turistas meer een avonturenfilm dan een horrorfilm. Dat vond ik geen nadeel want het levert al met al een fraai en evenwichtig geheel op met behoorlijke acteerprestaties.

Goedbedoeld niemendalletje van een film over een kerel die onder de nickname "turk 182" allerlei stunts uithaalt om de burgemeester van New York, die in een herverkiezingscampagne zit, voor aap te zetten. Het is een wat anarchistische komedie over een gewone kerel die het opneemt tegen de onverschilligheid van het systeem. De knulligheid waarmee het gebracht wordt is typisch jaren '80, met een Timothy Hutton die nergens imponeert, maar wel amuseert. Een leuk tussendoortje, niet meer en niet minder.

Eén van de grote klassiekers uit de Nederlandse cinema, dan weer gebaseerd op een literaire klassieker. Nooit eerder gezien om één of andere reden. Vandaag voorrang aan verleend voor ik het opnieuw in een hoek schuif. Een drama over een vrijgevochten koppeltje, dat al dartelend, dansend en springend door het leven gaat. De film straalt de rebellie uit deze tijd uit, waarin amok gemaakt wordt met oude waarden en jongeren hun leven leiden zoals ze willen. Het is wel op het randje van de wansmaak, beetje typerend voor Nederlandse films : inzoomen op kots en uitwerpselen, en een verkrachtingsscène zorgen voor een provocerend tintje. Maar ieder land heeft zo wel dit soort classics. Zo kon ik deze film niet loszien van het Franse "Les Valseuses", niet toevallig uit dezelfde jaren. Een minpunt vond ik het vlakke weinig uitgewerkte personage van Erik Vonk. Geen ouders, geen vrienden (op die dokter na) geen verleden. Lijkt alsof hij gewoon ergens voor staat in de film. Het einde is aangrijpend en zindert na; alles is tijdelijk in het leven. Live in the moment, live each day like it might be your last.... Geen spijt van gehad; sterk geacteerd door Hauer en Van de Ven, en vat de levensgenietende instelling van de Nederlander op een ondeugende anarchistische manier samen.

Een betere Hanks komedie. The buddy movie revisited.
Een paar keer goed gelachen met agent Turner en de monsterachtige hond, die hij tegen zijn zin in huis neemt.
Het politieverhaal was lekker simpel en nog het minst leuke aan de film. Ik zat popelend te wachten op de volgende ravage die Hooch zou aanrichten. Jammer dat het zo zielig afloopt. Erg mee vermaakt.

Bah, ik weet eigenlijk niet goed wat ik er van moet denken. Enerzijds blijf je wel aandachtig volgen en anderzijds is het duidelijk geen film die lang in mijn hoofd zal blijven hangen. Te veel voice over om te beginnen, en inderdaad veel oppervlakkigheid. Maar daar gaat de film ook over : jongeren die door gebrek aan gezinsomkadering en perspectief aan de drugs zitten of mentaal doordraaien. Centraal personage White Mike zit in hetzelfde geval maar krijgt niet de aandacht die hij verdient omdat Schumacher evenveel wil inzetten op al die andere personages. Het zijn er te veel en daardoor slaagt hij er niet in om wat dan ook uit te werken.

In tijden van Corona hoort een virusfilm erbij. Dan maar direct één van de betere nemen, want meestal zijn die niet briljant. Twelve Monkeys leunt op een sterk script met een dikke twist, en op een imponerende Bruce Willis in één van zijn sterkere rollen. Een gevangene, James Cole, wordt vanuit een toekomst waar bijna de hele mensheid door een virus werd uitgeroeid, naar het verleden gestuurd om te voorkomen dat de gekken die aan de basis van de verspreiding van het virus liggen, tegen te houden.

Terry Gilliam maakte deze film met een vrij bescheiden budget en komt toch tot een geslaagd resultaat met zijn eigen gekke extravagante stijl. Op de psychologe na zien alle hoofdpersonages eruit alsof er een schroef los zit en de humor oogt soms bizar. Het zijn echter de tragiek en de onvermijdelijkheid van de gebeurtenissen die nog het meeste indruk maken. Een prachtig einde heeft deze film.

De intrige was best goed. De film had wat mij betreft genoeg inhoud om te blijven boeien. Het acteerwerk daarentegen was aan de slaperige kant, en ik miste de energie die uit een goede film-noir komt. Newman kon er nog door met begrip voor zijn 70+ leeftijd waardoor men geen grote stunts en actie meer moet verwachten. De ontgoocheling kwam vooral van Susan Sarandon die het vertikt om een echte femme fatale te acteren. Ook de humor was nooit ver weg. Het is niet echt een komedie maar de makers wilden van Twilight duidelijk een licht verteerbare noir maken en dat is ook grotendeels geslaagd. 3*

Luchtige komedie, maar ik vond DeVito wel de betere van de twee. De man heeft meer natuurlijk talent voor komedies dan de Oostenrijkse spierbundel. Het is in het begin even aanpassen aan zijn aanwezigheid, en komt te vaak eerder achterlijk over dan intelligent zoals zijn personage moet zijn. Nee, niks voor hem komedies, en gelukkig is dit nog een zeer onderhoudende film, met een misdaadplotje dat er bij komt kijken, dan de zoektocht naar hun biologische moeder, met ook wat romantiek ertussen met Kelly Preston, die toen een adembenemende babe was. Beste moment was dan ook Schwarzies gezicht nadat hij sex had met haar personage. Twins is me dus niet tegen gevallen en is zeker leuk genoeg voor een 3*.

Stompzinnig en luidruchtig, en toch een rampenfilm die over het algemeen goed werkt dankzij uitstekende special effects. Maar het is Spielberg natuurlijk : die door adrenaline opgefokte tornadojagers die de muziek lekker luid zetten kwamen soms irritant over en het is erg overdreven (dat einde). Ook de liefdesdriehoek was er duidelijk in verwerkt om het geheel wat meer inhoud te geven. Zelden zo'n slechte break-up scène gezien tussen Gertz en Paxton, vooral als je weet dat ze op trouwen stonden.

Ik had Twister in de bios gezien, en toen had hij een supergoede indruk gemaakt. Da's inmiddels al een tijd geleden. 15 jaar later moet ik vaststellen dat de film wat van zijn glans heeft verloren. De foutjes vallen meer op en de formule is voor een jonger publiek. Niettemin een vlotte blockbuster.

Saaie en smakeloze blockbuster. Ik kwam nooit echt in de film, in tegenstelling tot Jan De Bonts 'Twister' (3*). Weer van die volwassenen die er als parmantige pubers uitzien, en een lauw aantrek en afstoot- verhaaltje tussen Tyler en Kate moet het interessant houden. Humor? Bestaat niet in deze film. En werkelijk niks nieuws voor de rest, met het hele scala aan voorspelbaarheid dat als een twister voorbij raast, zowel bij de personages als in verhaal. Zo kan je er donder op zeggen dat ze op het einde met een ultra heavy tornado zullen te maken hebben ... Dit is één van de irritantste en teleurstellendste films van dit jaar.

De film wordt grotendeels gered door de aanwezigheid van Shirley McLaine als non. Ze weet de film een flinke dosis frisheid en humor mee te geven. Want verder is dit een flauw en banaal verhaal, die voor de zoveelste keer een overval als climax heeft. Zelfs Eastwood als cliché-cowboy kon me niet boeien, en dat gebeurt me maar zelden. Dit was echt een vrij matige western.

Marginalen en hun miserie : de Britten blijven maar dergelijke loodzware sociale drama's maken. Ik ben er wat minder aan. Geen slechte film maar wel het zoveelste drama vol ellende, wat het ook weinig vernieuwend maakt. Joseph is de marginaal in de film. Een man die kwaad is op het leven, op God en de vervelende medemensen. Het leven heeft hem niet goed behandeld; hierover wordt verder niet ingegaan. Het is gewoon zo. Zijn enige buddy is een jongetje, Sam, die over zijn deur woont met zijn onverantwoordelijke ouders. Dat vond ik wel een goed uitgewerkt gegeven : hij ziet ongetwijfeld zichzelf terug als kind met eenzelfde soort vader als hij vermoedelijk zelf had. De sterkste rol is van Olivia Colman, die een mishandelde vrouw vertolkt. Zich vastklampend aan haar geloof slikt ze de zwaarste vernederingen maar trop is te veel en ze verlaat het huis en vindt onderdak bij Joseph . De ontmoeting tussen deze twee figuren is zoals min en min is plus. Alleen zijn ze een hoopje ellende, samen zijn ze meer.