Opinions

Degelijke anti-militaristische prent al vond ik het soms langdradig en zelfs lastig uit te kijken. Vier franse soldaten verdwalen in de Libische woestijn en nemen een duitse officier gevangen, met wie ze geleidelijk aan verbroederen. De film moet het vooral van fijne soms komische dialogen hebben en een opvallend lichtvoetige toon. Verder ook zwaargewicht Lino Ventura, een monumentale acteur uit de Franse cinema. Het einde is verrassend te noemen.

Somber maar steengoed. Wie Coluche niet kent moet weten dat hij in de jaren 80 één van de grootste komieken was in Frankrijk, bekend om zijn politieke satires en maatschappelijke kritieken. Dit gehuld in een clownspak en met een blos op de wangen. Alsof je Rowan Atkinson in een film van Lars von Trier zou steken.

Tchao Pantin is Coluche zoals men hem anders nooit zag... een depressieve en eenzame man die een pijnlijk verleden verbergt. Hij wordt bevriend met een kleine drugsdealer en toont zich enorm loyaal tegenover de jongen wanneer hij problemen heeft met de lokale misdaad. In de laatste scène waar hij de lakens deelt met het meisje Lola begrijp je Lamberts handelingen waardoor de hele film steek houdt. Erg rauw en donker, met personages die dicht bij de Parijse onderwereld leven, en ondanks vermoedelijke zware achtergronden toch menselijk en goedhartig weten over te komen. Een heerlijk misdaaddrama met een Coluche die bewees dat hij meer was dan een clown.

Nogal een vreemde film in dit genre. Moest meer denken aan Entre les Murs dan aan de typische jaren '80 schoolfilm. Dat komt omdat alle kinderachtigheid vanwege de studenten achterwege gelaten wordt en de auteurs kiezen voor een reflectie op het onderwijssysteem. Want de school waar de film zich afspeelt is een groot circus en het zijn niet de leerlingen maar de directie die de bron van het probleem zijn.

Film wil precies toch ergens komisch blijven met enkele bijna surrealistische situaties zoals die looney die per abuus voor leraar doorgaat en zich verkleedt in historische personages, of JoBeth Williams die plots midden in de schoolgangen al haar kleren uit doet . Heel vreemd allemaal, en vrij onevenwichtig. En wat zeg je van een nog erg jonge Laura Dern, een rebelse Ralph Macchio en een schizofrene Crispin Glover?

Everybody needs a best friend

Prachtige komedie, ik kreeg er niet genoeg van en heb er van de eerste tot laatste minuut van gehouden. Beetje sprookjesachtig en beetje TV-komedieserie (ALF). Niks aan te merken op de film. De animatie van Ted en zijn (on)volwassen grapjes zijn erg leuk. De vriendschap die moet wijken voor een vaste liefdesrelatie is meeslepend hoewel het helemaal geen verrassing is waar alles naartoe gaat. Ook die onzin met Sam "Flash Gordon" Jones en Nora Jones kon ik wel smaken. En ook Ryan Reynolds kwam nog eens als gay voorbijwandelen hoewel ik de man niet in de credits zag staan. Dat van die teddybeerfetisjisten leek me een beetje geforceerd maar Ribisi maakte veel goed met zijn dansnummertje op Tiffany's "I Think we're alone now". Ben ervan overtuigd dat die ook bij een tweede of derde keer niet zal tegenvallen. Ted slaagt volkomen in wat het wil zijn.

De verrassing is er wat af, maar ik kon deze sequel, waarin Ted een identiteitscrisis doormaakt, ten zeerste smaken. Alleen jammer dat Ribisi er weer in zit. Ik vond de humor wel op peil (meestal onder de gordel) blijven en Ted kickt opnieuw serieus ass. Soms echt wel grof hoor. Zoals die twee homo's in het begin : "my new boyfriend is a gourmet chef... he knows how to toss a salad" En dan wat lachen met Jay Leno en Bieber onder andere... Ook leuk dat Liam Neeson en Morgan Freeman meedoen in bijrollen. Heb me wel vermaakt, de grapfrequentie is onredelijk hoog, al vond ik de eerste Ted nog een stuk beter. Een derde film zie ik in elk geval wel zitten

"No man was harmed in the making of this film" las ik plots toen de eindcredits rolden. Dit geeft de toon weer waarop de film moet bekeken worden.

Geen slechte film, die niet ernstig genomen moet worden en die eerder de draak steekt met de taboe-sfeer rond seksualiteit. De schaamte, de schoolcensuur, de "eerste keer". En dan nog de "vagina dentata", een mythe waarbij de vrouw mentaal haar eigen seksualiteit beschermt. Het is bij nader inzien vrij licht, zelfs met de enkele bloederige momenten die voorzien zijn.

Ik vond hem leuk en als ik de reacties lees denk ik dat weinigen begrepen hebben waarover de film ging behalve over een vagina met tanden. Feministes en mensen met een scherp gevoel voor humor zullen volgens mij houden van deze film. Moraalridders en liefhebbers van horror slaan die best over.

3,5 voor deze film want het eerste half uur stak wat tegen.

Die games interesseren me niet. Tekken dus gewoon als actiefilm bekeken. Niet het slechtste dat ik heb gezien op dat vlak. Sommige fights vielen echt wel mee. Het geheel gaf een onafgewerkte indruk op het einde en het verhaal was niet simpel, het was gewoonweg idioot. Zeer middelmatig.

Erg matige en zwaar gedateerde spionagethriller over een dolgedraaide KGB-agent die via telefoontjes Russische sleeper agents wekt doorheen Amerika om aanslagen te plegen. Het idee achter de film is mooier dan de belabberde uitwerking. Bronson en Remick krijgen de ruimte niet om de film op een hoger niveau te tillen. Met de chemie tussen beiden viel het niet echt mee. De film valt nogal wat in herhaling door telkens de handelingen van die sleeper agents uitgebreid te tonen, waardoor de jacht op Dalchimski slechts nevengeschikt gaat lijken. Ook het einde heeft het effect van een losse flodder. Er zijn heel wat betere films met Bronson

De laatste film van Toledano & Nakache die ik nog moest zien is meteen ook de minste. Kwam net voor hun monsterhit Intouchables uit. De humor was niet mijn ding en de personages zijn op het irritante af. Alain ergert zich aan zijn schoonfamilie die zijn huwelijk onder grote druk zet. Zijn schoonbroer is een pro-deo advocaat waarvan de vrouw meer en meer in de Joodse religie betrokken raakt, en de schoonzuster is een wat neurotisch type wiens biologische klok op hol slaat. Ze leert Bruno kennen (Omar Sy), een arts.

Rond Alain en zijn schoonfamilie ontwikkelen zich tal van kleine situaties die hen vreemd genoeg dichter bij elkaar zal brengen. Het regisseursduo kennende verwachtte ik wel dat het zou eindigen in een feelgood feest met de traditionele disco-tune, maar het einde voelde hier tenenkrommend aan. Geen aanrader.

Fijne film-noir. Somber verhaal met een hoogst onaangename figuur, vertolkt door Lino Ventura, inderdaad een klassebak. Het inleidend plot rond de moord van een man op zijn minnares wordt later in de film helemaal opzij gezet ten voordele van suspense en achtervolgingen. Een film van weinig woorden en veel actie. Ongelooflijk dat deze maandag gewoon op TV speelde.

I think in pictures

Opmerkelijk verhaal over een autistische vrouw die haar handicap op een positieve manier heeft leren aanwenden tot een academische carrière rond dierenwelzijn. Op maat onderwerp voor een human interest film als deze. Danes zet een behoorlijk solide rol neer : de hoeveel beeldmateriaal over de echte Temple Grandin die ze hiervoor heeft moeten doorworstelen zal naar vermoeden indrukwekkend zijn... zoiets speel je niet van de ene dag op de andere. En ik moet het toegeven, van een actrice als Danes, die toch een tweederangs statuut heeft, ben ik aangenaam verrast.

Ook Ormond als de moeder die zo graag voor één keer haar dochter zou willen omhelzen, krijgt een goede rolinvulling. Grandin ontmoette ook de juiste personen op de juiste momenten. Inhoudelijk allemaal best in orde maar helaas pindakaas... filmisch bleef alles heel erg gewoontjes en overstijgt eigenlijk nergens de doorsnee-HBO film, al moet ik zeggen dat HBO de laatste jaren toch grote acteurs weet aan te trekken (bvb Al Pacino in "You don't know Jack") en een eigen niche heeft weten te creëren namelijk de TV-film met bioscoop-potentieel. Benieuwd wat HBO nog in zijn mars heeft.

Traag country drama over een vroegere countryzanger (Duvall won hiervoor in 1984 de Oscar voor beste acteur) die na een woelig leven op zoek is naar zielsrust. Heel menselijk aanvoelende personages. Alles gaat heel goed tussen Sledge en zijn nieuwe vrouw. Alleen moet hij nog af zien te raken van de lasten uit zijn vorige relaties. Naar mijn zijn kabbelde het allemaal te lang door, maar de Texaanse sfeer, de muziek, de stemmingen geven de film positieve energie mee. En wat is Ellen Barkin hier een schoonheid

Quasi onbegrijpelijke film van Nolan, en op het einde kon ik niet meer zeggen of het allemaal nog steek hield. Waar hij er nog goed mee wegkwam met Inception en Interstellar vond ik Nolan ditmaal de dieperik ingaan met zijn gecompliceerde ideeën. Een agent wordt gerecruteerd om een derde wereldoorlog te voorkomen die gelinkt is aan een Russische wapenhandelaar die op één of andere manier in communicatie staat met een vijand in de toekomst, die hem gebruikt om een nucleair wapen in elkaar te steken en hem voorzien heeft van de nodige instructies . Tenet ziet er uit als een spectaculaire James Bond achtige actiefilm met tijdsreizen, die vooral in de tweede helft nog amper te volgen is. Narratief een nonsensicale zooi maar gelukkig maken de actiescènes veel goed.

Na vorige week de avonturenkomedie The Hidden Fortress te hebben gezien, is dit een heel ander soort film van Kurosawa. High and Low begint als een moreel dilemma na de ontvoering van een kind, met gewichtige dialogen en pijnlijke keuzes. Dit werkt na een uur toe naar een eerste climax in een trein. Daarna schakelt de film over naar een detectiveverhaal, waarbij aan de hand van tal van aanwijzingen de ontvoerder stilaan in het nauw gedreven wordt. Het einde vat de klassenstrijd van alle tijden samen : de minachting van de arme behoeftige voor de rijke die alles heeft. Het durft wel eens lang en detaillistisch aan te voelen maar het is daarom niet minder meeslepend en Kurosawa schudt vooral in de tweede helft heel wat talent uit zijn mouw.

Innovatieve anime waarbij klimaatverandering, Japanse mythologie en kalverliefde in een vreemde relatie tot elkaar staan. Het vertrekpunt is een meisje, Hina, dat door een mystieke ervaring de kracht krijgt om de zon te doen schijnen in een Tokyo waar het onophoudelijk regent. Bij ons is veel regen iets vrij negatiefs, maar in Japan kijken ze daar anders naar en is regen ook symbool voor overvloed en voorspoed. Teen romance (een wederkerend motief in Shinkais films) speelt opnieuw een belangrijke rol en Weathering with You haalt zeker veel uit de aantrekking tussen Hina en Hodaka. Enkele dramatische toevoegingen zorgen ervoor dat de fantasy elementen nooit te ver verwijderd zijn van onze vertrouwde realiteit bijvoorbeeld Suga en zijn dochtertje dat hij sporadisch ziet,het feit dat Hina en haar broertje weeskinderen zijn etc.
Het resultaat is niet voor de volle 100% geslaagd maar op visueel vlak heb ik hier toch veel plezier aan beleefd en is dit een anime waar ik enthousiast over ben.

Ik vond dit een slechte film. Het bijzondere is dat deze film het enorm goed deed aan de box office (100 miljoen tegenover een kostenplaatje van 20 million dollar), maar dat kwam door het trio Gibson - Pfeiffer en Russell waar iedereen een hoop van verwachtte. Er zijn dus heel wat mensen opgelicht geweest toen, tenzij ze die film natuurlijk goed vonden...

De film bleef de hele lengte vastmodderen in een saaie liefdesdriehoek en een weinig gepeperde chemie tussen Gibson en Russell. Het leek alsof beide acteurs totaal niks met elkaar hadden en misschien achter de coulissen niet eens met elkaar konden opschieten. Maar ook met Pfeiffer botert het niet. Van de stomende seksscène met Gibson had ik meer willen zien dan vertroebelde beelden. Een totaal gebrek aan sfeer ook. Kortom: over de hele lijn een mislukking waar de makers er financieel goed vanaf komen. Enkel Raul Julia zorgt nog voor een lichtpuntje.

Raiders of the limbic system

Enkele hersenchirurgen voeren een revolutionaire operatie uit op Harry Benson, een man die na een auto-ongeluk gewelddadig gedrag vertoont. De implant van een computertje zouden de wetenschappers in staat moeten stellen om zijn gedrag te controleren. Gekleed in pakken die aan astronauten doen denken, verkennen ze onontgonnen gebied, het menselijk brein. Dat de operatie uiteindelijk nog een erg onaangenaam staartje zal krijgen was te voorspellen.

Komt wat in de buurt van Cronenberg films, maar ook van Kubricks A Clockwork Orange, want ook hier volgt men de doctrine dat het kwaad in de mens op medische wijze kan bestreden worden door te prutsen met de hersenen. Benson is in dit opzicht zelf een slachtoffer geworden van onwetendheid, en zijn schokkend gedrag op het einde heeft hij zelf niet meer in de hand.

Kon boeiend zijn, maar de film vond ik saai gebracht, suf geacteerd en zonder spanning. In andere handen was dit zonder meer een cultfilm geworden. De kale decors herinneren me wel sterk aan mijn jeugd. Geen gezelligheid of stemmigheid, alles was functioneel in die jaren. We leven in een andere wereld.

Eén van Spielbergs mindere. Leuk onderwerp met een lichte toon en humor, maar de ongeloofwaardigheid is soms irritant.

Alsof men die kerel zou toelaten om infrastructuurwerken in een luchthaven te doen Anyway, jaren op een luchthaven leven komt mij als een echte nachtmerrie over. Voortdurend in die beperkte ruimte leven zonder ooit buiten te komen. Om gek van te worden. Hanks is ook een grote blunder om een Rus te vertolken.Een minder bekend Russisch acteur die wat Russisch kent zou beter gepast hebben in plaats van dat nep-slavisch... dat vond ik belachelijk. Om maar niet te spreken van die karnaval-Indiër. Niet mijn favoriete film en soms dom, maar ik moet het Spielberg nageven... zelfs al vind ik het geen topfilm, het blijft onderhoudend tot het einde

De "special edition" gezien.

Toch wel knap enterainment deze tweede Terminator. Dat was meteen ook de laatste die zijn naam waardig was en eindigt mooi afgerond . Waarom ze daaraan een derde en een vierde deel wilden aan breien is me niet zo duidelijk... money i guess?

Cameron neemt de regie voor zich en dat is een meestertroef. Alleen hij kon een sequel in elkaar steken die perfect bij de original past. De actie is van een zeer spectaculair kaliber, de humor is meer aanwezig dan in het eerste deel. De special effects waren op dat moment revolutionair te noemen en het script komt met ideeën af die mooi en logisch aansluiten op het eerste deel. Krijgt van mij geen 5 wegens de hoge voorspelbaarheid. Want zeg eerlijk : in zo'n films weten we wel dat alles goed eindigt.

Minste van de Terminator films maar nog steeds goed. In het begin zag het er nogal onorigineel uit en vreesde ik de "repeat" modus van vorige films... wat het ook deels was. Alleen al de intro met Schwarzie die net als in Terminator 2 kleren jat in een ruige bar. De déjà vu's worden dan nog afgewerkt met een onverwachte humoristische twist. De actiescènes en FX waren erg spectaculair in vergelijking met de voorgangers... het is duidelijk dat we weer tien jaar verder zijn. Het script is duidelijk het zwak punt, maar de film chronologisch aan de vooravond van Judgment Day plaatsen vond ik een goede zet en het is vooral het laatste half uur dat de film zijn troeven uitspeelt. Het acteerwerk laat geen grote indruk na ook Schwarzie niet.

Viel me niet tegen. Veel knallende en spectaculaire actie in deze Terminator aflevering die zich tijdens de oorlog tegen de machines afspeelde. Het minimale plot, toch stukken minder dan in vorige films en waarin het gaat om het redden en beschermen van Kyle Reese, was nog net te pruimen. De rol van Marcus Wright blijft redelijk mysterieus, maar de ontknoping was vrij teleurstellend. Die digitale Arnie op het einde was wel lachen. Een beetje anders dan we allen gewend zijn van een Terminator film, maar geen mislukking wat mij betreft. Daarvoor was de SF-actie te goed.

Cyborg killer uit de toekomst

Nu is de film wat verouderd door de modernere special effects die gebruikt worden , maar in 1984 oogde The Terminator indrukwekkend. Vooral als je weet dat dit een B-film was die met een piepklein budget ineen werd gestoken door een regisseur die niemand kende.

Schwarzenegger is zoals we hem het best kennen, expressieloos en keihard. Het blijft een zeer gewelddadige actiefilm, maar met een ijzersterk verhaal, futuristische sounds en een leuke chemie tussen Reese en Connor. Door het gebrek aan humor en het gebruik van een nachtelijke setting is de sfeer grauw en minder blockbuster-achtig dan de sequel. Het einde is super-spannend. Dit blijft een mijlpaal voor de carrières van zowel Cameron als Schwarzie. Ik vind deze dan ook even goed als Terminator 2. Ook een 4* dus

The Terminator goes to Mexico

Zeker wel de allerslechtste van de Terminator films. Echt pure onzin. Hamilton als stoere granny en Schwarzie als de Terminator die brave huisvader geworden is... waar halen ze het vandaan? En dan zette ook James Cameron zijn naam onder dit chagrijnig script. Dit houdt nauwelijks nog verband met de originele Terminator films eerlijk gezegd. Skynet maakt hier plaats voor een andere super AI en we zijn weer weg voor een rondje. Nee, kan er niet veel goeds over kwijt. Veel actie, geweld en SFX maar wat baat het in een film die niet weet te boeien en alles nog eens tot vervelens toe herkauwt? Een grandioze mislukking dit. Met pijn en moeite 2*

PRACHTIG!!!!!

Zo eenvoudig en zo sterk tegelijk. Een wijze mix van drama, roadmovie en een vleug thriller. Een groot filmmoment gegarandeerd. Ik hoef alleen maar naar het beeld van de poster te verwijzen om de prachtige fotografie te benadrukken. Het verhaal gaat over twee jonge mensen die allebei ver van huis zijn. Paco droomt van een toekomst in San Sebastian, grond van oorsprong van zijn moeder. Een terugkeer naar de roots die in zijn bloed stroomt. Alex is al ontheemd : ze is Braziliaanse en leeft in Lissabon met een looser. De Portugezen beschouwen hen evenwel als tweederangsburgers, en ze belandt van de ene miserie in de andere, op zoek naar een plaats waar het geluk op haar wacht. Het lot zal Paco en Alex samenbrengen... Ik kan niks negatiefs verzinnen over deze film. Prachtig geschoten, boeiend verhaal, sterke acteurs en enkele grote momenten.

Met deze clown valt duidelijk niet te lachen. Deze "Bassie from Hell" is een moordzuchtige zieke gek die je best uit de weg gaat. Het is een ranzige slasher geworden die soms wel eens knipoogt naar oudere genregenoten uit de jaren 80. Zo zijn de openingscredits bvb gebaseerd op A Nightmare on Elm Street, waar ook daar Freddy Krueger zijn tools slijpt.

De film werd gemaakt door een special effects artiest en hij maakte vooral gebruik van practical effects en ik vermoed geen of een minimum aan CGI, waardoor de bloederige scènes er best realistisch uit zien en de gore details niet worden geschuwd. De scène met de zaag is vooral suggestie maar ik vond vooral de onthoofding knap. De sfeer is eng en enkele jumpscares werken wel. Het plot kon ook niet veel meer worden dan wat je ziet; hoeft een goed verhaal eigenlijk wel in zo'n film? Hoewel ik niet echt een liefhebber ben van stevige horror vond ik het eigenlijk best nog van redelijke kwaliteit en de FX zijn goed gedaan; typisch iets dat kan uitgroeien tot een cultfilm in de toekomst.

De gore clown Art is terug, en hem heb je liever niet aan je voordeur voor een trick or treat. Hij mag zich nu al een horror-icoon noemen en in het rijtje geplaatst worden met Freddy Krueger, Pinhead, Jason en Michael Myers. Zeker eens met mijn voorganger dat dit een ideale Halloweenfilm is. Speelt zich ook op die avond af en het ontbreekt niet aan sfeer. De kills zijn verdomd gruwelijk maar het is allemaal met de nodige humor voorgeschoteld. Heb meer dan eens moeten lachen met de mimiek van Art, zoals wanneer hij zonnebrillen uitprobeert. Het was natuurlijk te verwachten dat het te lang zou aanvoelen en dat is een minpunt. More is less. Maar ik kan de ambitie van Leone wel waarderen om zichzelf te willen overtreffen en zijn publiek in de watten te willen leggen. We hebben er lang genoeg op moeten wachten. Acteerwerk is niet top maar wie zit op goed acteerwerk te wachten in films als deze? .... De special/makeup FX zijn van een hoog niveau... Hoewel ik de eerste film iets beter vond, zal deze een blijver zijn voor de Halloween avondjes. Zeker doorkijken bij de eindaftiteling...

Splatterfest... veel braadworsten met aarbeienkonfituur. Leone gaat wel heel ver met zijn zieke ideeën en groteske moordpartijen, soms zelfs er goed over, want het afslachten van kinderen voor entertainment... is dat wel oké? Maar goed, ik wil er nu ook niet te moraliserend over doen... Fout hoort er bij en er is genoeg humor in de film (de scène met Santa in de pub is meer lachen dan huiveren). De man wil het horrorpubliek plezieren met zijn talenten als FX artiest en creëert er bewust een hype rond.

De clown blijft wel de ster van de film en gaat alweer flink tekeer, al vond ik hem dreigender en sinisterder in de vorige twee films. Goorste scène vond ik die met de kettingzaag en het douchende koppeltje . Jakkes wat een extreem ranzige en sadistische scène. Ik vond de ruwe ambachtelijkheid van de eerste Terrifier film een stuk beter persoonlijk. Dit is zo over-the-top dat het al eens belachelijk durft te worden en de wreedheid en het sadisme is uitputtend om twee uur lang te moeten ondergaan want mensen worden bijna letterlijk tot een hoopje gelei herleid. Je krijgt iets meer backstory over Art, maar de meeste non-horrorscènes waren eigenlijk saai en droog.

Eén van de vele Sherlock films met de legendarische Basil Rathbone. Een moord aan boord van een trein en de diefstal van de Ster van Rhodesië zijn de nieuwe uitdaging van Holmes & Watson, die het allemaal moeten oplossen voor de trein zijn bestemming bereikt. Holmes denkt ook dat kolonel Moran, de rechterhand van Moriarty, hier iets mee te maken heeft.

Hoe zeer ik ook mijn best doe, ik vond het allemaal amper leuk. Met Charles Band als producent weet je natuurlijk dat je je aan goedkope B-film pulp mag verwachten maar het hele komische gedoe viel niet mee : de ouders die aan partnerruil doen, de militaristische opa en een wezen dat op een horrorversie van het Koekjesmonster uit Sesamstraat gelijkt. Het enige leuke waren dan nog misschien de jaren '80 clichés zoals de zus die als Cindy Lauper lookalike rondloopt en haar metal dude plus Medusa, de gastvrouw van horrorshows zoals men ze nu niet meer ziet (Tales of the Crypt e.d.) Je vindt het ofwel leuk omwille van de "SF-jaren-50-stijl" ofwel nonsens en ik behoor tot de laatste categorie. Fout is niet altijd goed.

Een thesisstudente die onderzoek doet naar audiovisueel geweld valt op een snuff movie en begint een onderzoek naar de dader(s) in het universitair milieu. Amenabar bespeelt het publiek met twists en een spannende whodunnit en probeert het publiek te doen twijfelen over wie achter de gruwelijke moorden op de tapes zit. Het wordt allemaal geleidelijk wel een doorzichtige truc, maar de spannende scènes komen overtuigend over en de regie is heel efficiënt. De film sleept iets te lang aan en de regisseur wil de ontknoping te lang uitstellen waardoor de goed opgebouwde spanning geleidelijk toch wat wegebt. Het idee op het einde dat ze zomaar een snuff filmpje in het nieuws zouden vertonen is ronduit lachwekkend zelfs. Maar er zijn ook zoveel goede aspecten : die gefrustreerde metalhead (Chema), de voyeuristische neigingen van Angela, de relatie tussen seks en geweld, enz. Dit krikt het niveau sterk omhoog.

Dat een lowbudget thriller als deze op sommige momenten toch wel de uitstraling heeft van een Hitchcock film betekent iets.