Opinions

Niet slecht, wel een minder sterk afkooksel van Heat. Eigenlijk jammer en onvermijdelijk dat de vergelijking met Heat deze film schade zal berokkenen, want als je ze vergelijkt, is dit toch het zwakkere broertje. Ben Affleck toont echter weer dat hij beter is als regisseur dan als acteur.

De film heeft net iets te veel overeenkomsten met Michael Manns werk maar blijft verhaaltechnisch veel eenvoudiger en met personages die niet zo subtiel zijn uitgewerkt. Ook de cast heeft niet zoveel talent als deze uit Heat. Je hoeft alleen maar de politie-inspecteur met Al Pacino te vergelijken en je begrijpt het al. Het kan wat negatief klinken, maar verder vond ik de film prima. Verveelt geen minuut, al voel je wel waar alles naartoe gaat. Er zit flink wat actie in, die correct gebracht wordt en een liefdesverhaaltje die best interessant is. Dit stadje, waar misdaad een traditie is, wordt voorgesteld als een plaats waar je niet zomaar van wegrent als je er geboren bent.

Geen slechte keus als bioscoopfilm.

Veel fouter kan het niet worden : een nerd die dienst doet als een schoonmaker in de lokale fitnessclub wordt gepest door de plaatselijke bully's en belandt in een vat toxisch afval, waardoor hij vreselijk misvormd raakt en verandert in een niet te stoppen moordmachine die uit is op wraak. Het is duidelijk dat de film niet ernstig genomen wil worden; daarvoor is het komische gehalte zo groot dat je er niet naast kunt kijken. De Toxic Avenger heeft ook een boontje voor een blinde teenie die hij van een verkrachting redde, en gaat met zijn vijanden soms wild tekeer met alle gore gevolgen vandien.

De bodybuilders zijn ook geen heiligen: ze vinden er hun lol in om kinderen omver te rijden en oude vrouwtjes bewusteloos te slaan om de auto te kunnen stelen. . Ach ja, een echt slechte film eigenlijk, door een stel amateurs gefilmd, maar die zo grappig wordt dat er nauwelijks aan te weerstaan is. Walgelijk hilarisch.

Hé ik vond het echt wel prima tegen alle verwachtingen in. David Koepp, toch lange tijd één van Hollywoods top-scenaristen (Jurassic Park, SpiderMan, Carlito's Way enz. enz.) schreef hier ook het scenario van. En wat een aparte cast : enkele kindsterren zoals Wheaton (Gordie uit Stand by me), de toekomstige Samwise, de toekomstige Wishmaster, Denholm Elliott uit Indiana Jones en Chappy uit Iron Eagle

Met hersenpijn zal je niet gaan slapen hiermee. Simpel, onderhoudend, energiek acteerspel, enkele spannende scènes, ook tussendoor leuke en humoristische scènes ( de telefoonseks ) en een brok avontuur. Eigenlijk een typisch filmpje uit deze jaren. Voor een jeugdfilm is de film nog best gewelddadig. Nog nooit eerder gezien maar heb me daar erg mee vermaakt. Hersenloos goed. Dikke 3,5*

Mooi! Zoveel is zeker. De beelden van Australië zijn buitengewoon prachtig en de film is een mooie promo-stunt voor het toerisme. Curran was de regisseur van het desastreuze Stone, dus het was niet met veel vertrouwen dat ik aan Tracks begon. Gelukkig weet hij hier iets beters uit zijn mouw te toveren, met Wasikowska als de nomadische Robyn Davidson, die Australië doorkruiste van Alice Springs naar de westkust met kamelen. Ze wordt nogal negatief voorgesteld als een asociale die het gezelschap van dieren verkiest boven dat van mensen. Het sponsorgeld is blijkbaar welkom genoeg om haar reis te financieren maar de dankbaarheid is ver te zoeken . Nee, op mijn sympathie kon ze niet rekenen.

De film begint in het laatste half uur in te zakken en zelfs saai te worden want tegen dan had ik het allemaal wel gezien. Echte ontberingen komen er ook nooit in de film, waardoor ik me op het einde afvroeg waarom dit verhaal een film verdiende. Maar slecht is het zeker niet en wil het toch een nipte 3,5 sterren geven omdat het zich onderscheidt door het sublieme camerawerk.

Deze vrij grimmige film over mensenhandel zit sterk in elkaar. Twee meisjes worden ontvoerd door een bende vicieuze mensenhandelaars, die daar munt uit slaan door ze "uit te lenen" aan pedofielen en andere perverten. Vooral het eerste deel van de film is sterk opgebouwd. Het mensonterende wordt nergens uit de weg gegaan en dat zorgt voor enkele scènes die voor een dreun in de maag zorgden. Het lot van het Poolse meisje zorgt voor de tragiek die bijna onvermijdelijk is bij zo'n onderwerp. Helaas ook een paar domme scènes met name wanneer het meisje in de badkamer gaat om zichzelf te ontmaagden, om zodoende bloed over het bed te smeren. Als het enkel om dat bloed ging, kon bvb de flik zich een kleine verwonding toedienen toch? Trade is hoe dan ook een leuke film geworden die de juiste sfeer schept bij dit onderwerp en fun is om te bekijken zelfs bij herziening zoals bij mij het geval was. Daarom 4*

Héhé, goed hoor!! Gaat ergens in de richting van 13 Tzameti en Shallow Grave. Een softie zet een spel op waarbij mensen in clandestiniteit tot de dood vechten voor geld. De film vindt een toon die ergens tussen een gitzwarte komedie een een bloederige thriller hangt. Bij enkele scènes klemde ik toch wel de tanden op elkaar. Acteerwerk ook wel bovengemiddeld. Grappige rol van John Bradley vooral, als de looser die het spel uitvindt maar zelf niet van het hout gesneden is om ook maar één duel te winnen. Echt geniaal is het script zeker niet en er kon meer uit gehaald worden, maar ik heb me geen minuut verveeld.

Ik denk niet dat dit nog voorgesteld hoeft te worden. Heel goede komedie onder het "geld maakt niet gelukkig" motto. Het was al lachen met Murphy wanneer hij 2 flikken probeert te overtuigen dat hij in Vietnam heeft gevochten... I was Agent Orange!! Ook de hele farce over de wissel van plaats tussen de rijke Winthorpe en de schooier Billy Ray is een aanstekelijk idee. Ook lachen met Aykroyd als psycho-kerstman en de gorilla-joke. Dit blijft een erg leuke komedie met eenvoudige doeltreffende moppen die ik hier niet als flauw ervaar. En Curtis haar lekkere tietjes krijg je er als bonus bij. Persoonlijk vind ik deze Murphy in zijn beginperiode het allerbest. Na het jaar '90 bakte hij er niks meer van... Ameche en Bellamy als de twee oude vrekken worden gemist. Zonder hen zou deze film ook niet geweest zijn wat het is.

Dit was een goed verteld en genuanceerd mafiadrama met een schitterende hoofdrol voor Pierfrancesco Favino, die me vooral aan Elliott Gould deed denken. De moord op Falcone had destijds veel indruk gemaakt op mij, en de zittingen van het mafiaproces waren inderdaad heftig te noemen. Il Traditore vertelt hoe de werking van de Cosa Nostra blootgelegd werd door spijtoptant Bruscetta, een hoge mafiafiguur die de omerta brak. Dit is zeker geen geromantiseerde mafiafilm zoals Scarface, Godfather, etc al komen bepaalde motieven zoals familievetes en loyaliteiten wel op de voorgrond maar het verhaal is in de eerste plaats een realistisch docu-drama geput uit echte getuigenissen met een chronologie als rode draad. Ik sta verrast dat de film zo negatief beoordeeld wordt hier, maar ik vond persoonlijk de essentie goed overgebracht

Het eerste deel van de film vertelt hoe één van de peetvaders, Riina, opdracht geeft tot het uitmoorden van de andere families, waardoor ook kinderen van Bruscetta omkomen die in Italië wilden blijven (Bruscetta leefde geruime tijd in Brazilië). Daarna wordt de medewerking van Bruscetta uit de doeken gedaan om in een derde deel te concluderen met de "aftermath" van het Maxi-proces. Niet verveeld, al miste ik wat meer scènes met de rechter Falcone omdat zijn rol zo doorslaggevend was in dit hele verhaal. De genadeslag die Bruscetta's bekentenissen toebracht zijn historisch geweest voor het indijken van de invloed van de mafia, nog tot op vandaag.

Wel goed. Best een aanrader.
Franz, Een 17-jarige plattelandsjongen wordt naar Wenen gestuurd door zijn moeder om er te werken voor een tabakshandelaar die daarnaast ook kranten en vieze blaadjes verkoopt. De relatie tussen de moeder en de man is niet zo duidelijk maar tussen de lijnen begreep ik dat ze vroeger bevriend waren en wellicht minnaars.

Franz zoekt een vriendinnetje en krijgt gevoelens voor een Boheems meisje, Agnezka. Trouwens een zeer interessant element in de film, want verblind door verliefdheid heeft hij niet door dat hij voor haar slechts een éénmalige flirt was. Dan is er ook nog Sigmund Freud toevallig klant van de winkelier, die de jongen uit sympathie wat helpt om zichzelf te vinden en te begrijpen. Uiteraard, wetend dat Freud een jood was, voel je wel iets aankomen.

Er zit hier iets van bittere hopeloosheid verwerkt, waarin een jongen aan een toekomst wil timmeren, maar in zijn voornemens en verlangens tegengewerkt wordt door de Nazi ideologie die steeds dieper doordringt in het sociaal weefsel van de stad. Alles wat gebeurt in de film, gebeurt omdat het opkomend Nazisme de loop van het dagelijkse leven verstoort. Der Trafikant is me heel erg meegevallen en zeker een film die ik nog eens opnieuw zou bekijken.

Nog even mijn digicorder wat leegmaken. Deze film stond er nog op (opgenomen op ARTE) en die was best aangrijpend, visueel dermate sterk gebracht dat het ver boven mijn verwachtingen uitsteeg. Een oorlogsdrama waarin Noordfransen bij het uitbreken van WOII met een trein dieper het land in vluchten voor het oprukkende Duitse leger. Kern van dit verhaal is de romance tussen de reeds getrouwde Julien en een Duits-Joodse vluchtelinge. Een door de situatie overrompelde en verwarde Trintignant en een fragiele (en immer schone) Romy Schneider. De film riep bij mij een hoop gevoelens op die bij oorlogssituaties komen kijken: stress, angst maar ook solidariteit en een hunkering naar intimiteit. De Duitsers zie je niet maar de scène waarin de trein door een stuka aangevallen wordt houdt de kijker bij de pinken: ze zijn dichtbij. Het einde is heel sterk en duidt erop dat niemand onaangeroerd blijft door een oorlog.

Spannende film hoor ! Greep me onmiddellijk bij de keel en liet me niet meer los tot het einde. Er gebeurt steeds wat, en de scènes zijn erg mooi voor die tijd. Sabotage, actie en spanning zijn de drie woorden die deze film kenmerken. Vooral die scène waar ze de trein in het geniep terug naar het beginpunt brengen vond ik erg knap. . Gewoon bekijken !

You wanna go to jail or you wanna go home?

Inhoudelijk een sterke film maar er mocht wat meer actie in zitten. Jake Hoyt gaat een lange dag tegemoet onder begeleiding van mentor Alonzo Harris. Hij is ver van te vermoeden dat Harris een corrupte agent is die niet vies is om het criminele milieu te manipuleren om zichzelf te verrijken. Het gaat er in de hele film om dat Hoyt het goede morele kompas heeft om hier tegenin te gaan. Een goede flik is pas een goede flik als hij moreel de juiste keuzes maakt. Training Day is daar soms nogal moralistisch in bvb de portefeuille van het meisje die hij van een verkrachting redde, de laatste scènes ... maar eigenlijk maakten deze voorbeelden de film ook sterker.

Hawke is in het begin naief en volgt het advies van zijn mentor, maar door de film heen leert hij zelfstandig de les over wat correcte acties zijn en wat verfoeilijke acties zijn in zijn job. Washington speelt alweer goed als de bad guy die vastbesloten is om het groentje te vernederen en te gebruiken voor zijn dirty businesses, en van zichzelf denkt dat hij de situatie op het terrein aankan met vuile trucs.

I chose not to choose life...

Enkele goede scènes maar vond het niet de top 100 uitschieter die ik verwachtte (inderdaad geloof het of niet... nooit eerder gezien!). Het is een wrange film over enkele doelloze junkies in de mistroostige Schotse industriesteden. Economische verlamming hebben de toekomstdromen van de jongeren kapotgemaakt. De enige uitweg is de magische heroïneshot die hen nog het gevoel heeft om te leven. Tot één van hen, Renton, meesterlijk gespeeld door McGregor, na een overdosis tot het besef komt dat er nog wat anders in het leven is.

In handen van andere Britse regisseurs zou dit een zware deprimerende film geworden zijn, maar Boyle weet er genoeg humor in te gooien om het allemaal beter verteerbaar te maken zonder de ernst van de gevolgen van hun stommiteiten te vergeten. Want het moet gezegd, de verwaarloosde baby Dawn vond ik een vrij misselijkmakende scène. Beste scène is de afkick-scène van Mark in het huis van zijn ouders . Mooi staaltje "Boylerisme". De psychedelische scène in de gore WC is zelfs een alltime classic.

Ook de soundtrack geeft veel aan de film. Of het nu Underworld of Iggy Pop of Blur is, het brengt opnieuw de 90s tot leven. Interessante film, die gezien het einde, inderdaad mogelijkheden bood voor een sequel die er aan komt.

Meer reality TV. Als "documentaire" was dit nogal waardeloos. Het moet vooral over pis en poep gaan, benadrukken dat er veel gesekst wordt aan boord, dat 'free booze' en 'buffet à volonté' het enige is waar mensen echt levensgeluk uit halen op een cruise.

Laat ze maar eens afzien in hun uitwerpselen denk ik dan, zo begrijpen ze ook eens de gevolgen van overtoerisme waaraan ze deelnemen.

Had een scherpere analyse over de negatieve impacts van cruises kunnen zijn want .. hoe zit het met waste management aan boord van zo'n gigant? Ik hoor vaak dat ze hun troep gewoon in zee kieperen. En voedseloverschotten, afvalwater van keuken, douches? Wat daarmee? Een groter verhaal rond de cruise-industrie ontbreekt in de marge.

Hypergestileerde mindfuck van Boyle. Een stuk minder dan zijn twee vorige films, al weet hij zelfs met de rommelige verhaalstructuur van het eerste uur weer te boeien met zijn visuele kunde. Er zit weer van alles in : romantiek, bedrog, mystery, een hippe soundtrack, bloed. Op dat vlak is Trance een film die heel wat kanten opgaat. Ik begrijp ook best waarom Boyle deze film wilde maken : de personages zijn allen bedrieglijk en hebzuchtig (geen helden) en de verhoudingen tussen de personages maken een radicale shift in het laatste half uur, waar het wat wazige plot zich helemaal openbaart. . De man speelt graag met zijn publiek en hier laat zich dat nog meer voelen dan in voorgaande films. Dat laatste half uur kwam net op het juiste moment en is het beste wat deze thriller te bieden heeft. Het ziet er geen gemakkelijke oefening uit om te maken en zelfs Boyle liep tijdens de opnames verloren in het script las ik in een artikel ("Boyle begrijpt eigen film niet"). De indruk overheerst dat niet alles goed aan elkaar hangt.

Goedkope brol uit de Full Moon Studio's van B-film maker Charles Band, bekend van de Evil Bong en Puppet Master films. Het leukste van deze SF film, die losjes door Terminator lijkt geïnspireerd, is de lief uitziende Helen Hunt; de rest, van het absurde plot tot de slechte actiescènes kun je vlug vergeten. Onzin zoals ik het niet graag zie.

Zeer gemiddeld. Eerste helft was goed, daarna wordt het verdorie wel erg overdreven. Statham is een belachelijk acteur, zowat de Michael Dudikoff van dit decennium. En dat einde dan. Nog een eindje doorrijden met de vrachtwagen en stoppen, en plots staat die Chinees daar al, en dan nog twee minuten later de flikken. Whahaha, lachwekkend. The Transporter doet flink zijn best om non stop actie te bieden, maar dat is ten koste van al de rest wat een film goed maakt. Toch geef ik hem 2,5 omdat ik de film niet heb afgezet en ik toch ook wel ging voor ontploffingen en knokwerk.

Ben ik mee eens. De spanning ontstaat vooral uit de interactie tussen de personages. Hitchcock zou hiervan genoten hebben. Zonder voorkennis weet je geen moment welke kant de film zal opgaan.

Jammer, in het basisidee zat potentieel voor een zwaar spannende thriller, Shyamalan faalt in de uitwerking waardoor dit een totale onzinfilm is geworden. De film lijkt ook een stunt om de R&B carrière van zijn eigen dochter te promoten. Slim hoor.
Mystery is het al niet... de film is geen whodunnit maar wil eerder spanning creëren met de vraag : komt hij ermee weg? Dit werkt wel bij momenten, zoals in het optreden van Lady Raven, maar anderzijds wordt hij ook nooit gecheckt door security en vond ik zijn bewegingsvrijheid ongeloofwaardig. Als thriller werkt het ook niet zo goed. Met die gijzelaar kon veel meer gedaan worden, en dan laat hij bij hem thuis zijn smartphone gewoon uit zijn handen grissen door Lady Raven. Wat een amateuristische serial killer. Onbegrijpelijk dat men de kans niet heeft benut om hem helemaal door het lint te laten gaan. De lage cijfers voor deze film vind ik dan ook ergens begrijpelijk. Dit moet gewoon herschreven en herregisseerd worden tot een echte thriller/horror in plaats van een stripped-down thriller voor jeugdhuizen. Matig.

Waarom de vrouw absoluut stom moest zijn (niet doofstom want ze hoort wel degelijk) is mij een raadsel... Dit heeft ook verder geen enkele functie. Met een sprekende vrouw was deze film veel kwalitatiever geweest. Ook de overacting van Jean La Bête overtuigde me niet. Wat een boertige neandertaler zeg. Wel mooi geschoten en typisch een familiefilm voor in de schoolvakanties. Leven in een blokhut in de natuur... zo romantisch.

Goede film die wel voor een erg bittere nasmaak zorgt. Een groep vooraanstaande dorpelingen organiseren een everzwijnjacht in de nabij gelegen bossen maar de jacht wordt geleidelijk aan een mensenjacht wanneer enkelen van hen een jonge Britse toeriste lastig vallen.

De onschuld van een mens wordt opgeofferd om de schuld van de anderen te verdoezelen. Want die keurige dorpelingen hebben zo hun eigen smerige mentaliteit en geheimen. Het is een psychologische thriller waarbij de laffe en opportunistische redeneringen van de jagers van belang zijn om de acties op het scherm te begrijpen. Lijkt tot slot als een soort seksistische metafoor voor vrouwelijke machteloosheid versus mannelijke dominantie. Vergeten film, maar best intrigerend en die even in mijn hoofd blijft doormalen.

Niet zo rauw als Cidade de Deus, niet zo realistisch als Tropa de Elite. Trash deed me meer denken aan de verfilming van een goed jeugdboek voor het segment 12-15 jaar, een avontuurlijke schattenjacht in de arme buurten van Rio. Het leek me daarom ook niet de opzet om richting sociaal drama te gaan, al wordt de sfeer van geweld en corruptie niet uit de weg gegaan. Er wordt goed geacteerd, en het is een plezier om die kinderen te zien opgaan in hun zoektocht, met de politie op hun hielen en het gevaar dat om de hoek loert. Het einde is klef maar makkelijk te vergeven. Zeker het bekijken eens waard.

Onzin film. Niet spannend, slecht geacteerd, slechte horror, kutverhaal. Het einde is zo slecht dat het belachelijk is, met een religieus staartje die hier niet op zijn plaats is. Val Kilmer heeft nu toch wel de bodem van zijn carrière bereikt. Eén van de slechtste films die ik dit jaar gezien heb.

Een klassieker die in het Frans collectief geheugen zit...

1942. Een werkloze taxichauffeur en een mysterieuze schilder smokkelen vier koffers met varkensvlees door het bezette Parijs. Ze moeten in deze nachtelijke onderneming collaborerende politie, Duitsers en hongerige honden van zich af zien te schudden. Bourvil en Gabin zetten sterke rollen neer wat de film optrekt tot een soort "buddy movie" avant la lettre. Klein rolletje voor De Funès. Het is zeker geen volbloed komedie; enkele keren begeeft de film zich dicht bij het oorlogsdrama. Deze verfilming van een novelle van Marcel Aymé beschrijft ook de moeilijke leefomstandigheden van de gewone mens tijdens de Duitse bezetting.

Getrouwe verfilming van het het klassieke avonturenboek van Stevenson. Ooit gelezen in mijn jeugd, en ik vond hier veel van terug. Ondanks de wat sober uitziende TV versie kan ik toch heel wat positieve zaken opmerken : de rol van Heston als de piraat Long John Silver, de felle strijd tussen de piraten en de bemanning op het eiland en de imposante boot Hispaniola. De piratensfeer zit er helemaal in, maar het is natuurlijk niet zo verzorgd, gepolijst en kleurrijk als een Pirates Of The Carribean film. Een jonge Christian Bale speelt de rol van Hawkins. Zou ook graag eens de Disney film zien uit nieuwsgierigheid.

Ik had me aan iets pretentieus verwacht maar dat viel al bij al goed mee. Malick probeert het leven in zijn totaliteit te vatten in een film en ergens is het raak. Hij plaatst het leven in zijn groter kader met transcenderende beelden over het ontstaan van het leven, situeert de plaats van de mens in het universum, zet de onbeduidendheid tegenover de oneindigheid.

Daarna volgt het "kleine" leven in een lange opeenvolging van zovele momenten van een bestaan zoals vele anderen, etappes die iedereen doormaakt : ruziënde ouders, het verlies van onschuld en de ontdekking van dat duistere kantje die we allemaal hebben, de menselijke capaciteit om zowel te scheppen als te vernietigen (net als God zelf), teleurstellingen, vergiffenis en vooral liefde als grootste gemeenschappelijke noemer dat alles verbindt. Iedereen zal iets in de film herkennen uit zijn eigen bestaan.

De O'Briens zijn niet meer dan een medium waardoorheen al die ervaringen bekeken worden, en meer dan de onvolmaakte wezens die we te zien krijgen hoefden ze niet te zijn. Onvolmaaktheid is eigen aan de mens zelf. Ik betreur dat het religieuze zo sterk verweven is doorheen de film, want Malicks visie is er dan ook duidelijk één die vanuit de christelijke hoek bekeken wordt met quotes uit de bijbel en het telkens aanhalen van God. Er zijn ook atheisten en mensen met andere geloofsovertuigingen, en ik vrees dat dit geen film voor hen is. The Tree of Life is niettemin een film waarbij je zomaar even op een aangename manier gaat filosoferen over het leven.

Film over rouw en het verder leven na de dood van een geliefde. Mooi beeldmateriaal maar het verhaal blijft nogal minimaal en blijft niet echt boeien. Zo'n filmpje om naar te kijken en terzelfdertijd niet teveel na te denken. Ik heb genoten van de charmante aanwezigheid van Charlotte Gainsbourg en het koppige meisje in de boom. Inhoudelijk dus te leeg om echt goed te zijn.

Ik kan er niks aan doen, ik vind dit na twee kijkbeurten nog steeds een ontzettend goede brok ontspanning. De film neemt zichzelf nooit ernstig en heeft enkele sterke momenten. De effects zijn idd behoorlijk.

Ook ik mis vooral Kevin Bacon in deze sequel van het uitstekende Tremors (4*), want het was vooral het geslaagde duo Bacon-Ward die de film op een hoger niveau tilde. Fred Ward redt het nog in zijn eentje met een luidruchtige en niet al te snuggere sidekick. Hij krijgt opnieuw de hulp van de steeds grappige wapenexpert Burt Gummer. De humor is sterker aanwezig, maar waar Tremors 1 nog spannend was en de graboids dreigend, is hier van enige spanning en dreiging nauwelijks sprake. De monsters laten zich te makkelijk opblazen.

Leuke Walter Hill! Had dit al eens op VHS gezien en met deze herziening blijft deze film goed overeind. Trespass werd bij ons in België nooit in de zalen gebracht. Via het videotheekcircuit werd het wel een begeerd cultfilmpje.

Twee pompiers gaan in een oude verlaten fabriek op zoek naar een verborgen kerkschat maar toeval brengt een bende "gangstaz" op dezelfde plek. De hele film bouwt aan een escalatie door middel van een aantal twists en de hele film speelt zich ook af op eenzelfde locatie. Maar niet geklaagd hoor want dit is hoe het wél moet.

Sadler en de immer goede Paxton (R.I.P.) spelen de twee schattenjagers. Don is de initiatiefnemer die in alles het voortouw neemt, Vince is de wat naieve volger. Bij de zwarten heb je Ice-T als de aanvoerder, maar Raymond steelt ook een deel van de show als diens flamboyante wapenleverancier. En dan heb je ook een flinke dosis geweld want met Walter Hill mag dat niet ontbreken .

Wat vooral een pluspunt aan de film is, is dat er verschillende conflicten ontstaan bij de twee groepen zelf , wat me handenwrijvend voor het scherm gekluisterd hield. Ondergewaardeerd.