Opinions

Uiteindelijk bleef ik op het einde wat op mijn honger zitten. Niet dat dit een slechte film is : het begint met een trouwerij in de familie van Laura (Cruz). Keerpunt is de ontvoering van haar dochter Irene op het familiefeest, die de hele familie op stelten zal zetten, vooral omdat ervan uitgegaan wordt dat een familielid of naaste kennis betrokken is.

Deze gebeurtenis wordt aangegrepen om familiegeheimen- en spanningen bloot te leggen. Die zijn trouwens van dien aard dat ze de hele familie kunnen ontwrichten. Farhadi strooit regelmatig rond met onthullingen uit het verleden en geeft een dieper beeld over hoe deze familie in elkaar zit en over elkaar denkt. Hiermee rekening houdend is de whodunnit rond de ontvoering niet eens zo belangrijk. Het is de impact op de familiale relaties waarover het hier gaat. Zolang de mysterieuze ontvoering standhoudt en chaos zaait in de familie ligt het niveau het hoogst. Met de snelle afloop van dit hele gebeuren kon ik niet zoveel. Ik vond de film behoefte hebben aan een sterke emotionele climax binnen de familie maar die kwam er niet.

The heart of a survivor

Een erg mooie waargebeurde film waarbij de special effects ook daadwerkelijk een bijdrage leveren. Een typische Disney over heldhaftigheid en het verleggen van grenzen in naam van menselijkheid. Willem Dafoe indrukwekkend als Noorse hondenfokker met bontkraag. Veel van de film wordt in flashback verteld waarbij je ziet hoe een aanvankelijk ongewenste pup die zich niet laat gevangen houden een onmisbare lead dog en vriend wordt voor Seppala. Een erg spannende en intense scène, bovendien enorm knap gebracht is deze, waarbij Seppala en de honden over brekend ijs terugreizen. . Togo zit vol grootse natuurpracht en goedgemikt sentiment.

Zeemzoeterige en wat melancholische tienerromantiek Echt slappe pap. Ik snap toch de hoge waardering niet echt. Zal wel liggen aan het wat elitaire niet-commerciële imago van Japanse tekenfilms. Maar geef me toch maar een goede Pixar want zo speciaal vond ik het niet. De stijl stamt uit de eind jaren '80 periode van de reeksen Dragonball en Maison Ikkoku (ook daar ging het vooral om onuitgesproken gevoelens) en is niet echt opzienbarend. Het realisme van de film is ongewoon : voor animes kiest men meestal fantasyverhalen en sprookjes, maar hier blijft het verhaal zich in een herkenbare realiteit afspelen. Weliswaar met wat tijdssprongen vermengd.

Spijtig genoeg gooit de complexiteit van het tijssprongplot naar het einde toe roet in het eten en valt alles teveel in herhaling. Variaties op hetzelfde noem ik dat. Dat gedoe over dat schilderij ontgaat me volledig en tegen het eind begon ik toch wat weg te dommelen. Blijkbaar geapprecieerd op festivals maar ik vond het vooral een lange zit.

Het is goor, erg goor, maar op een lachwekkende manier. Dit zijn films die ik persoonlijk iets beter vind dan Hostel en consorten, omdat het hier duidelijk entertainment met slechte smaak is. Heel wat elementen uit de manga vond ik terug, met actrices die als cheerleader gekleed zijn, de verjaardagswensen van de politieploeg, de kerel met het "dragonball" hoedje enz. Enkele grappige momenten ook zoals die schietende penis en dat vuistenkanon en een voortdurende satirische ondertoon, waardoor het me opviel dat de regisseur zijn werk zelf niet serieus nam en de spot wat drijft met zijn publiek. (de reclamespotjes, waarin ik de live execution remote control de leukste vond)

Soms leuk, maar of ik dat nu écht goed vond? Nee eigenlijk. Het is allemaal te éénzijdig om echt interessant te zijn. De film is niet meer dan een stijloefening. Zo'n films zijn massaconsumptie. Je kijkt ernaar, en daarna ga je verder met je dagelijkse beslommeringen, en volgende week ben je het al vergeten. Het verhaal was flauwtjes en het slecht acteerwerk lag verborgen onder het bloed. Valt minder op zo. Een nipte 2,5*

Grappig om zien, in de actuele context met Oekraïne, dat Rusland volledig terug van nooit helemaal weggeweest is als grote baddie van de wereld Verder een weinig origineel verhaal met Michael Jordan die me weinig aansprak als actieheld. Van Sollima, regisseur van het uitstekende Suburra, had ik net iets meer verwacht. dan een cliché explosieve actieprent waarin double crossing een obligate wetmatigheid is.

De Tomb Raiders met Angelina Jolie heb ik niet gezien maar zou wel graag weten wat de verschillen zijn met deze. Schenen nogal rampzalig te zijn.

Echter vond ik dit wel een goede Indiana Jones achtige avonturenfilm. Dat Lara Croft niet toevallig ook de dochter is van een archeoloog toont aan dat deze film (en de games) veel aan de roekeloze held van Spielberg te danken hebben. De actiescènes mogen er zeker zijn en zijn best aardig in elkaar gestoken. Vikander spreekt me als actrice ook meer aan als Jolie. Ze ziet er uit als de "girl next door" en dat helpt mij meer bij de inleving. Het mysterieuze verhaal rond de Himiko koningin boeide me ook wel redelijk maar helaas werd er weinig geïnvesteerd in de personages. Het einde maakt al duidelijk dat we ons aan een sequel mogen verwachten.

Een wat sullige samoerai krijgt het recept voor een drankje dat hem onzichtbaar maakt, wat hem de kans biedt om de moordenaars van zijn vader te benaderen. Stelt allemaal niet zo veel voor en is een film die duidelijk op een wat jonger publiek mikt. Wordt trouwens ook afgesloten met een kinderliedje. Geen spectaculaire martial arts gevechten dus. Meer een slapstick misdaadkomedie met wat koddige special effects en enkele fantasy elementen. Niet echt goed maar desondanks wel makkelijk uit te kijken.

Tijdsreizen en aliens in één film... Was allemaal best te doen, en de special effects zijn oerdegelijk. Deed me nog het meest denken aan Edge of Tomorrow ... onvermijdelijk eigenlijk. Als tussendoortje klaart het de klus. Simpel verhaal met intense actiesequenties, afgewisseld met familiaal drama, en daarnaast de zoektocht naar een wapen om komaf te maken met de aliens. De link tussen heden en toekomst vond ik eigenlijk best een sterke inbreng; enkel op het einde hoe ze heel snel hun conclusies trekken over global warming en de locatie van het ruimteschip op basis van de kennis van een scholiertje was erg onzinnig. Zoveelste "save the world"- blockbuster maar zeker niet de slechtste in de aanbieding. In ieder geval minder belachelijk dan de gemiddelde Emmerich film.

De special effect zijn mooi, maar wat een chaotisch verhaal. Wat origineel begon, zakte stilaan weg naar onzin niveau. Niemand zal zich vervelen, zegt iemand hierboven, wel.. hum, in het laatste half uur had ik graag sneller een glimp van de toekomst opgevangen om te zien hoe de film eindigde, want vond het allemaal niet meer zo boeiend. De jonge meiden vond ik trouwens beter acteren dan Clooney, die het niveau van de aardappelzak niet te boven ging. Deze film zie ik nog snel vergeten worden, zeker omdat, zoals missl ook zegt en wat ik alleen maar kan beamen, er niet veel Disney in zit.

Geen makkelijke film maar daarom niet minder interessant. Ik denk dat dit ook een film die je meermaals moet zien om goed te kunnen vatten. De boodschap is nochtans doodeenvoudig : het leven loopt te snel en je moet er zoveel mogelijk van genieten. Vader Winfried weet het, en hij is geschrokken van de bikkelharde vrouw die zijn dochter Ines is geworden. Een dochter die de familiale band volledig kwijt lijkt te zijn. De regisseur bekritiseert de onpersoonlijke typetjes die carrieristen worden om de sociale ladder op te klimmen: onderweg verliest men veel van zichzelf.

Vaderlief wil zijn dochter weer wakkerschudden, door een alter ego in het leven te roepen en overal op te duiken om zichzelf en anderen in verlegenheid te brengen. Soms is het allemaal de schande voorbij en de grappen zijn vaak erg flauw en gênant. Eigenlijk vond ik Erdmann helemaal niet grappig, maar daar draait het ook niet om. Het is de bereidheid dat hij heeft om zijn dochter terug een ziel in te blazen.

Grappigste scène vond ik de naaktparty maar dat zullen velen wel vinden. De mooiste is de Whitney Houston zangscène, precies omdat dit mooist de vader-dochter band illustreert, want het is zeker; toen ze nog kind was, heeft ze dit nog gezongen samen met haar vader. . De twee hoofdpersonages overtuigen; de dochter nog sterker dan de vader zelfs. Toch vind ik het ondanks dit goedhartige tragikomedie is, een overhypte film die onwaarschijnlijk veel in de prijzen is gevallen. En het is ook een erg lange film die mijn geduld flink op de proef heeft gesteld. Gelukkig waren de laatste drie kwartier erg goed anders had ik het moeilijk nog zolang getrokken.

In Frankrijk een klassieker, bij ons veel minder gekend. Een misdaadkomedie die het vooral van de dialogen van Audiard moeten hebben, want acteurs als Ventura en Blier staan nou niet echt bekend om hun komieke prestaties. Er zaten ook te weinig scènes in die er voor mij echt uitschoten. Die in de keuken waar de gangsters elkaar onder tafel drinken is wel bijzonder leuk. Maar hetgeen de film eigenlijk bekend voor is, is het gebruik van gangsterjargon; vele woorden zijn dankzij deze film opgenomen geweest in de Franse omgangstaal.

De lekkerste boterhammen zijn deze waarbij de choco over de hele boterham uitgesmeerd is. Hier wordt de pijnlijke fout gemaakt om alle moorden en spanning in de eerste dertig minuten te steken. De slasher heb je na een half uur dus achter de rug en het overige uur stelt niet veel meer voor. Gaat eerder de dramatoer op met een jammerende psychopaat en een politieonderzoek dat nergens naartoe gaat. Ook is het al snel duidelijk wie achter de moorden zit. De moorden zijn best bruut want de killer gebruikt hamer, boormachine en nagelpistool om zijn slachtoffers te vermoorden. Maar dit is vooral een video nasty omwille van zijn (voor die tijd) vrouwonvriendelijke content, zoals de masturberende vrouw in het bad en de gesuggereerde verkrachting op het einde. Erg matig.

Dat Tootsie een sterke film is valt eigenlijk niet te ontkennen. Deels farce en romcom, maar ook een fijne zedenschets. Dorsey, een acteur waarmee niemand wil werken omwille van zijn perfectionisme, krijgt geen rollen tot hij zich vermomt als Dorothy en een ster wordt van een soap. Hij wordt verliefd op zijn tegenspeelster (Lange) Wie attent is zal bemerken dat hij als Dorothy zich stilaan bewust wordt over hoe seksistisch vrouwen door mannen behandeld worden en reageert daarop op een intuitieve manier bvb zijn improvisaties op de set die de regisseur (Coleman) mateloos irriteren. Eénmaal terug Michael gedraagt hij zich dan opnieuw als vele andere mannen zoals bvb de leugentjes tegen Sandy om "haar niet te kwetsen". Vanuit die hoek bekeken vond ik het een film die erg goed werkte en waaruit erg grappige situaties voortkwamen. De manier waarop alle personages zich tot elkaar verhouden vond ik erg knap in Tootsie. Een bewijs dat een film enkel en alleen goed kan zijn door sterk acteerwerk en een inventief uitgewerkt script. Dustin Hoffman is zijn geld opnieuw meer dan waard.

Cash machine Cruise doet het toch maar weer. Ongetwijfeld beter dan zijn voorganger ... Alles zit goed in evenwicht, en het ligt er bovendien allemaal niet te dik bovenop. Redelijk voorspelbaar is het dan weer wel maar op een prettige manier. Een romantisch hoofdstukje was natuurlijk te verwachten, zeker als je bedenkt dat Connelly hierin meespeelt, maar dat stoort geenszins en het zijn welkome pauzes tussen de intense actiescènes. Enkel jammer dat er niet eens een vermelding valt naar vroegere vlam Charlie Blackwood uit de eerste Top Gun, die ik een onvergetelijker figuur vond dan pakweg Iceman, wiens aanwezigheid geforceerd aanvoelt.

Maverick komt veel sympathieker over dan de arrogante en onvolwassen tiener in Scott's Top Gun en zijn onverwerkt verlies mbt Goose spookt de hele film door in een uitstekend gecaste Miles Teller als diens treffende lookalike ... schitterend die scène waar hij piano speelt. Het zijn vooral de vliegsequenties die adembenemend zijn. Wat een zinderende spanning in die scènes. Deze film zal zonder meer eindigen als het fenomeen van 2022.

Een erg absurde film maar van het ZAZ team verwachtte ik niet anders: Nick Rivers, een Elvis Presley na-aper, reist naar Oost Duitsland om op te treden en raakt verzeild bij verzetsplannen. Er wordt zowat met alles gelachen : sixties cultuur, Duitsers, politiek, spionagefilms,The Blue Lagoon (1980) - MovieMeter.nl (!) en niet te vergeten enkele racistische en seksistische grappen. Een neger die Chocomousse heet en de groep balletdansers met hun erectie zouden vandaag het mikpunt worden van de ultraconservatieve huppeltrutjes die onze samenleving verzuren. De humor was niet steeds mijn soort humor, dat is louter subjectief, maar ik waardeer wel de durf en de vrijheid om met alles te lachen in deze film.

Erg goede heistfilm die handig avontuur en komedie afwisselt. Luchtig, grappig, spannend, ontspannend... voelt ook niet gedateerd aan. Een bende dieven aangevoerd door een Zwitser en zijn minnares, wil de smaragden dolk van sultan Mahmud stelen uit het hoogbeveiligde Topkapi museum. Ze gebruiken daarbij ook een sullig oplichtertje voor (Ustinov) die uiteindelijk helemaal betrokken zal raken in het plan. Tussen 3,5* en 4* en warm aanbevolen.

Ik weet niet in hoeverre het hoge gemiddelde van deze film te maken heeft met het procentueel aantal gays die op de film hebben gestemd. Misschien toch enige beïnvloeding? Harvey Fierstein (niet te verwarren met Weinstein) is een Broadway toneelschrijver die zich in de jaren 80 ingezet heeft om homoseksualiteit bespreekbaar te maken, en dat lukte hem wonderwel met Torch Song Trilogy, want hij wil met ons delen hoe het voelt om als gay door het leven te gaan in een tijd waar dat maatschappelijk nog moeilijk was.

Hij speelt hier zelf Arnold Beckoff, een schreeuwerige nicht, en trekt ons mee in zijn gevoelswereld. Zoals de titel aangeeft is de film in drie periodes gestructureerd. In de eerste zien we een relatie tussen Arnold, die als drag queen optreedt in een show, en Ed, een biseksuele leraar. De tweede periode gaat over zijn idylle met Alan en in de derde periode gaat hij de confrontatie aan met zijn moeder en heeft hij een adoptieve zoon.

Fierstein haalde wellicht inspiratie uit zijn eigen levenservaringen of dat van kennissen, en mede daarom voelen het personage, de relaties, zijn ups en downs, eerlijk en doorleefd aan. Zeker het zien waard maar wel erg overgewaardeerd hier. Benieuwd waar we na 500 stemmen zullen staan.

Niet om vrolijk van te worden. De laatste film van de Dardennes legt de schrijnende situaties bloot waarin illegale migranten kunnen in terechtkomen. Hoewel Tori en Lokita alleen maar hun best doen om hun situatie te verbeteren, raken ze in de klauwen van het drugsmilieu. Lokita wordt uitgebuit en gedwongen om over een cannabisplantage te waken. Het verhaal zit dicht tegen de thriller maar eigenlijk hebben de Dardennes na films als Le SIlence de Lorna en La Promesse weinig nieuws te vertellen. Een originaliteitsprijs zullen ze er niet mee winnen : ze kiezen weer maar eens voor een migrantendrama, en dan nog uit een reeds gekend perspectief.

Atypisch voor een Hitchcock. Een cold war spionagefilm. Misschien daarom dat hij zo laag wordt gewaardeerd. Torn Curtain werd met tegenzin geregisseerd door the Hitch, mede omdat hij het niet zag zitten met Newman en Andrews in de hoofdrollen, iets wat hem door de studio werd opgedrongen. Toch vond ik de film geen ramp. Bedoeld voor een ruimer publiek, met lange en vaak spannende setpieces zoals de uitstap van Prof. Armstrong naar de boerderij en de busrit naar Oost-Berlijn. Andrews als assistente en minnares van de professor was een wat onnodige toevoeging in het geheel; het verliefde kippetje dat de 'rooster' achterna zit. Ik vond beiden trouwens weinig chemie hebben op het scherm. Ook het script is niet bijzonder sterk, maar Hitchcocks regie en scène-opbouw was alweer om van te smullen. Dikke 3,5*

Entertainend maar ook weinig origineel, zonder negatief te willen zijn. Een Belgische namaak-blockbuster op zijn Amerikaans met gespierde verzetsstrijders, een vleugje duikbootthriller, bombastische muziek en oppervlakkige personages. Het wordt best hard in enkele scènes en ook de spanning blijft niet achterwege. Ergens is deze film een hard bewijs dat de Belgen even goede blockbusters als de Amerikanen kunnen maken met minder middelen. Nooit zo sterk als bij Torpedo had ik deze indruk.

Wel de moeite om mee te pikken. Een bijbels aandoend beeldverhaal over een schipbreukeling die voor de rest van zijn leven vastzit op een eiland. De vergelijking met Adam en Eva in de tuin van Eden is niet ver weg, en wordt in een eenvoudige dromerige stijl gebracht. Er straalt sereniteit, warmte en rust uit de beelden. Woorden zijn niet nodig. De vertelling gebeurt door duidelijke gebaren en lichaamstaal en kent evenzo dramatische momenten. Beeld kan soms sterker dan taal zijn, en daardoor blijven sommige beelden duidelijk in de geest hangen. Bijzonder werkje.

Nog steeds één van de betere SF actiefilms Het verhaal is eenvoudig en efficiënt, Schwarzenegger is komisch en explosief, de special effects zijn nog steeds overtuigend, de actie is zinderend en Sharon Stone gevaarlijk en oogverblindend mooi. Wat moet je nog meer hebben?

Bijzondere Belgische film. Toch wel één die de grijsheid van de Belg weet te vatten. Lijkt een verfilming van de zegswijze dat het gras altijd groener is aan de overkant. Want dat is de reden dat Thomas vindt dat zijn leven een mislukking is, dat hij niet het materiële rijkeluisleventje van Alfred heeft geleefd, terwijl hijzelf duidelijk veel essentiëlere momenten beleefd heeft, zoals opgroeien in een liefdevol gezin, een echte liefde met Evelyne, een zeer goede band met zijn broertje Celestin. Nooit echter lijkt dit geluk tot hem door te dringen. Als oude man is hij niet meer dan een tragisch figuur.

Van Dormael zorgde hier voor sprongen naar drie verschillende tijdsperioden en dat zal veel van de montage vereist hebben. Het komt in ieder geval over als een ontzettend ingewikkelde oefening om hier structuur in te krijgen, maar het ziet er wel degelijk goed uit. Fantasierijk ook, hoe via de held Toto, binnengedrongen wordt in de fantasie en denkwereld van Thomas. Einde is wat vreemd te noemen, zeker het moment waar hij sterft . Niet zo kleurrijk als films van Jeunet (ook niet zo duur) maar qua visie doet Van Dormael zeker niet onder. Is de eerste film van hem die ik zag maar ik ben nu toch zeer benieuwd naar zijn nieuwe film Le Tout Nouveau Testament.

Sympathieke en geslaagde komedie over twee rovers die na 30 jaar cel opnieuw op vrije voeten komen. Het eerste uur vond ik schitterend. Er zaten een paar goede grappen tussen. Dat gedoe met die treinroof die ze nog eens willen overdoen was misschien niet echt nodig geweest maar past wel in de jaren '80 drang om in elke film minstens een spectaculaire scène te steken.

Kirk Douglas is inmiddels honderd en still alive, maar toen hij in Tough Guys acteerde was er van een opaatje nog geen sprake hoor: zijn lichaam was nog goed afgetraind wanneer je hem bezig ziet in de fitness-zaal. Hij is in de film de hipster van de twee die nog volop uit is op actie (lachen wanneer hij moderne outfits gaat passen en zijn achterwerk aan de wereld toont ), terwijl Lancaster degene is die het wat kalmer aan wil doen. Die flik voegde niet zoveel toe aan het geheel maar Eli Wallach daarentegen vond ik wel goed als een popup-hitman haha. Ook opvallend is het optredentje van de toen nog onbekende Red Hot Chilipeppers in een dancing waar Douglas uit de bol gaat.

Leek me sterk door het succes van "Halloween" geïnspireerd met die gemaskerde gek die bovendien ook over een telepathische gave beschikt. Zeker een verdienstelijke poging om een creepy sfeer neer te zetten, maar ook teveel plotholes en een tikkeltje te saai om echt op het puntje van de stoel te gaan schuiven. Het einde is vrij surrealistisch en als slasher is dit erg ondermaats.

Non stop bloody action

Met non stop bedoel ik : geen moment pauze. De actie is er van begin tot het eind.

Met bloody bedoel ik : op het rand van het gore af. Het bloed spat rijkelijk rond en de ledematen vallen er af. Niet voor niks de opener op het Screamfest Horror Festival eergisteren.

Met action bedoel ik : echte actie. Dit is geen film die de pretentie heeft om een actiefilm te zijn, zoals Hitman, en die er dan niks van bakt. Nee, dit is rasechte actie. De vele onwaarschijnlijkheden vergat ik snel; dit is niet het soort films waar ik logica in zoek.

Wel een redelijk zwakke rol voor Robert Carlyle, een prima acteur nochtans. Hij wordt toevallig betrokken in het hele gebeuren en zorgt nu en dan voor een humoristische noot maar meestal is hij zielig als sidekick van Kelly Hu. Ook het schokkerige camerawerk zorgde vaak voor chaotische vechtscènes, maar over het algemeen vond ik dit een best te pruimen actiefilm.

Heb me heerlijk vermaakt met deze misdaadkomedie. Montand en Adjani zijn niet bepaald een duo acteurs die je in een Franse komedie verwacht. Toch zit het goed : vooral Montand speelt goed in zijn rol van gladde oplichter die plannen heeft om een casino te openen aan de Zwitserse grens en na een jarenlange afwezigheid zomaar eens opduikt bij zijn dochters. Bij Adjani, die hier zijn temperamentvolle dochter speelt, voelt het allemaal minder natuurlijk aan maar toch blijft de film overeind tot het einde. Vader en dochter groeien langzaam onder druk van de gebeurtenissen naar elkaar toe en dat is waar het om draait in deze film. Het eindigt zelfs met actie en een droevige noot.

Erg surrealistische film, voor mij evenwel niet echt geslaagd. Ik had me eerder aan een echte komedie verwacht, maar de film is toch voor het overgrote deel een soms somber drama. De verhalen van die zes apostelen vond ik totaal niet interessant en allerminst filosofisch. Eerder belachelijk zoals met Deneuve en die gorilla. Van zin geven aan je leven gesproken .

Van Dormael zorgde nog evenwel voor een knappe visuele uitwerking. Alle registers worden opengetrokken en gelukkig zijn er nog de talrijke fantasietjes om van te genieten. Poelvoorde kreeg alles bij elkaar genomen bijlange niet zoveel screentime in die film dus wie denkt dat Poelvoorde de ster van het veld is, zal van een kale kermis thuiskomen.

Het leek me vooral dat "Le Tout Nouveau Testament" een sterk draagvlak kreeg door een dure en goed uitgekiende reclamecampagne, want ik vond het de zwakste film van Van Dormael. Zeker niet oscarwaardig. Met de hakken over de sloot een 2,5*

In mijn geboortejaar kwam ook deze blockbuster uit, die met drie oscars ging lopen. In 1974 liep de ouderwetse spektakelfilm op zijn laatste benen. Vanaf 75 zou Jaws een nieuw tijdperk inluiden met een versnelde implementatie van special effects in films en een nieuwe generatie jongere regisseurs. Spielberg zou daar een dominante rol in spelen en George Lucas zou spoedig volgen.

Maar The Towering Inferno is nog een ouderwetse film, toen rampenfilms massa's volk lokten naar de zalen. Technisch ziet de film er zeer goed uit (voor die tijd), met enkele leuke actiescènes, al sleept het soms wat aan met veel te lange stukken en ontbreekt het de brand aan wat meer realisme.

Newman en McQueen heb ik wel beter zien spelen. Omdat de film het vooral van zijn bombastische effecten moet hebben is hun acteerwerk wat op de achtergrond geraakt. Misschien wat jammer, want de film heeft een grote cast met acteurs die "in" waren in de jaren 70. Faye Dunaway is nauwelijks het vermelden waard, net als de wat zielige bouwmeester gespeeld door William Holden. Acteurs als Richard Chamberlain, Robert Wagner en Fred Astaire vallen dan wel meer op, al zijn hun subplotjes (vaak van Love Boat niveau) vrij onbeduidend. Vooral dat met Wagner was eigenlijk grappig in zijn tragiek.

Ik vond het een leuke film zoals je ze niet meer ziet, met een grandioze finale, al viel de lange speelduur me hier wat tegen.

Geen hoogstaande slasher maar heb me nu ook niet doodgeërgerd. Je kan je wel afvragen of die humor met Sparkplug, gespeeld door de regisseur zelf, wel past in dergelijke films (is tenslotte geen fictievertelling). Komt niet erg consequent over. De moordscènes zijn wel vrij eng gebracht en missen hun effect niet; de slachtoffers zie je wel creperen. Deze "masked killer" film werd nog voor Carpenter's Halloween gemaakt. Zou de man hier inspiratie uit gehaald hebben?