Opinions

Ook met Schumacher gaat het niet goed. Over deze thriller valt weinig positiefs te zeggen : veel twists die niet zo verrassend overkomen, veel geloop van de één naar de ander, veel geschreeuw en verder mist deze gijzelfilm van alles om te boeien. Integendeel kiest het verhaal steeds het meest voor het hand liggende. Dat die gijzelnemers niemand zouden vermoorden, daar was ik al van den beginne van overtuigd. Maar ja, Schumacher is altijd al een crowdpleaser geweest. Flauw.

Niet onder de indruk. Komt vooral door de cast. Farrell hoort niet thuis in dit soort ernstige drama's. Gelukkig wist Christopher Lee nog iets te redden met zijn ouderdomswijsheid en diepe intonatie. Enkele gruwelijke beelden en anecdotes kunnen echter de verwoestende impact van oorlogstrauma's niet vatten in deze film. Het blijft niet nazinderen, daarom niet echt geslaagd, de goede bedoelingen ten spijt.

Leuke satire over de filthy rich maar te lang. Deze film doet me ook wat denken aan de films van Ulrich Seidl waar ook daar de minder mooie kanten van de mens te zien zijn. En ik hou daar wel van. Het laagje beschaving wordt beetje bij beetje afgepeld tot de mens in al zijn lelijkheid overschiet. Wat begint als beleefde hypocrisie ontaardt uiteindelijk in overlevingsdrang, opportunisme en egoïsme. Tekenend was bijvoorbeeld het feit dat rijken het over gelijkheid hebben terwijl zij net de sociale klasse is die aan de grondslag ligt van de meeste ongelijkheid op de wereld. De climax was natuurlijk het avonddiner op de woelige yacht die ontaardt in een grote kots- en schijtorgie. Of zoals een maat van mij ooit mooi kleurig verwoordde als het over rijken is : hun kak en mijn kak hebben dezelfde kleur en geur. Het zijn ook maar mensen. Het eilandhoofdstuk sleepte wat aan maar draait de machtsverhoudingen die op de yacht golden om. De "toilet manager" wordt de kapitein en bevindt zich nu in een positie waar zij de macht in handen heeft en gebruikt.
Ik kan de misantropische humor van Ostlund best waarderen (ook al in The Square trouwens). Het woord absurdistisch wordt hier vaak gebruikt, maar ik vond de menselijke schetsen uit Triangle of Sadness bangelijk dicht bij de werkelijkheid en pijnlijk herkenbaar. Ook best gelachen (in dit geval "uitlachen").

Deze horror wordt nergens eng en lijkt me meer op maat van de jeugd gemaakt te zijn. Toch is het Halloweengebeuren heel sfeervol gebracht en is het letterlijk naast elkaar afspelen van vier verhaaltjes op eenzelfde avond met aandacht voor detail gebracht. Zeker voor wat betreft de schooldirecteur en zijn oude buur. Verder is dit niet meer dan een speciale Halloween-editie in de stijl van Creepshow / Tales of the Crypt, maar dan zonder de scares.

Vuile misdaadfilm met dirty cops, russische mafia, chantage... Hillcoat heeft me ook met deze stevige film niet ontgoocheld, al vond ik Lawless en The Road beiden iets beter. Je moet er wel met je gedachten bij zijn. Ik haalde voortdurend Ejiofor en Mackie door elkaar (de één is flik, de andere niet) dus concentratie vereist. Weinig mis mee verder : mooie regie, wat actie, enkele spannende scènes en een passende finale. Het leek me grotendeels formulewerk (andere titels kwamen makkelijk in me op) en enkele clichés passeren de revue, maar ik heb me toch erg vermaakt met deze film.

Het echtgebeurde relaas van de Griekse Olymische bokser Salomo Arouch, die samen met zijn familie naar Auschwitz werd gedeporteerd. Dit was de eerste niet-documentaire film die ter plaatse werd gefilmd. Dit melodrama kan niet tippen aan recentere holocaustfilms, maar geeft een best realistische inkijk in hoe het er aan toe ging. De meeste gruwelen blijven offscreen zodat de film behapbaar is voor een erg breed publiek. Nipte 3,5*

Echt een heerlijk grappige komedie dit. De Fransen behoren tot de absolute top waar het om komedie gaat en Les Inconnus (de stand-up comedian naam van dit populaire trio) houden de eer hoog in het vaandel. Ik vond dit nog beter dan de eerste film uit 1995.

Het helpt wel om Frans te kunnen omwille van de woordenspelletjes die eruit komen en als je dit niet doorhebt zal het heel wat minder worden. Bovendien helpen ondertitels ook al niet om die woordenspellen te vertalen. Dat is misschien één van de redenen waarom dit over het algemeen minder in de smaak van de lage landen of van een engelstalig publiek zal vallen. Maar niet getreurd : er zitten ook flink wat visuele grappen in verwerkt. Dit was een non-stop cascade van komische situaties over drie "halfbroers" die na het overlijden van hun moeder de schulden erven, waardoor ze diep in de penarie raken.

De typetjes werken ook en allen hebben ze één ding gemeen : ze zijn gierig als het op geld aankomt. Bij momenten heel erg gelachen... Campan (de meest linkse op de poster) als travestiet deed me nog eens aan Robin Williams denken ook.

Weer eens een amusante komedie van en met één van de meest leuke Franse trio's uit de jaren '90. Non stop humor waarin vaak de draak gestoken wordt met de "bourgeoisie". Het is lachen geblazen met deze drie clowns, en een tikkeltje ontroerend wanneer ze zich ontfermen over het zoontje van één van hen. Een goed filmmoment met enkele sterke scènes. Wie hier van genoten heeft moet dan beslist ook nog eens "le Pari" uitproberen.

Nee, goed is het niet, en om eerlijk te zijn, slecht evenmin. De acteurs, bijna allen nobele onbekenden (behalve de zoon dan, uit Neverending Story), vallen tegen in dit vreemde sprookje en zijn een ramp om aan te schouwen. De vormgeving, met de vegetatie die langzamerhand in het hele appartement woekert, kwam goed over en die lelijke trollen zagen er ook gaaf uit. Dit is een film uit de gouden VHS periode die je helemaal niet serieus moet nemen, en languit in de canapé met een zak chips verorbert.

Bij vlagen behoorlijk debiel. Wat me nog het meest stoort is dat het een zuivere kopie is van de blockbuster op Emmerichs wijze, zonder enige eigen toevoeging. De personages eerst : de wetenschapper, de politiek adviseur, dat blond hackertje dat stiekem haar bazen tegenwerkt. Allemaal al eerder gezien. Dan de verplichte militaire bullshit, de papa-dochter momentjes, de extremist die atoomwapens wil inzetten etc. Vervang Godzilla door een Troll, en je hebt minstens een even goede film, moeten de makers gedacht hebben.

Het kan niet altijd bingo zijn voor Uthaug na een meer dan geslaagde Tomb Raider film (3,5*) maar hier zag ik weinig creativiteit. Neem die motiverende speech op zijn Independence Day... Dat is leuk als die militairen vooraf zwaar hebben afgezien en tweederde van hun strijdkrachten zijn verloren, maar hier zijn er slechts een handvol gesneuveld en voelt zo'n speech lachwekkend aan. Afgezien van enkele goede special effects mis je niet veel als je deze film niet ziet.

Lollig. Een parodie op de found footage eigenlijk. Dat alleen maakt het al fris en vernieuwend. Found footage heeft tot doel om het realisme van paranormale verschijnselen meestal, te verhogen zoals in Blair Witch Project, maar wanneer je fokloristische wezens zoals trollen neemt, dan zit je in een komisch bedoelde film. De veelheid aan hilarische weetjes over trollen versterken dat effect, en wanneer Hans de trollenjager in ridderpak en met een enorme spuit een bloedstaal moet nemen van een troll, dan zat ik helemaal te lachen. Geen horrorfilm dus, maar wel leuk. De trollen zagen er ook goed uit en zijn gebaseerd op de gekende iconografie uit kinderboeken. Lange neuzen, oude mannenkoppen enz. Onwaarschijnlijk dat sommigen hier de film serieus nemen.

Ik sluit me aan bij gotti; het is de enige film uit die tijd die ik ken die zo'n neon-achtige futuristische look heeft. Zeer innoverende beelden toen, en ik vind het nu nog erg goed gedaan allemaal. Stel je dus voor in 1982 : verouderd wil nog niet zeggen slecht. Tron is ook een uitbeelding van hoe een computer werkt. Het verhaal mag dan wel dun zijn, dit is een film die je eerst en vooral bekijkt voor de visuals.

Ik vreesde er wat voor maar TRON :Ares is me heel erg bevallen. In zekere zin een film die veel dichter bij het bronmateriaal zit dan de voorganger, daarom krijgt ook deze 3,5*. Waar Legacy verhaaltechnisch nogal ingewikkeld was, vond ik Ares een heel stuk eenvoudiger om te volgen en legt de connectie met de film uit 82 iets makkelijker, o.a. met Ares die in het oude systeem terechtkomt. Daarom is het zeker wel nodig om de eerste TRON gezien te hebben.
Jared Leto is meteen ook de zwakkere schakel door een personage dat niet goed weet hoe hij niet te menselijk maar ook niet teveel als houterig programma moet overkomen. Voelt niet helemaal geslaagd aan, zeker in het gesprek dat hij heeft met de ENCOM bazin in de auto.
Maar dan... Wat een overdonderende visuals! Echt bij de mooiste FX die dit jaar tot bij het publiek zijn geraakt. Het lijkt een verdere perfectionering van wat we eerder al in Legacy zagen. Vooral het eerste uur met enkele adembenemende achtervolgingen was de film op zijn best, opgehitst met de futuristische electronica van Nine Inch Nails. Ook de sprongen van de digitale naar de werkelijke wereld waren mooi in beeld gebracht.
Dit was dus desondanks alle kritiek een heel behoorlijke opvolger die de aandacht weet vast te houden. In de eindcredits zit er nog een scène verborgen. Ik had die echt graag in de bios zien maar na 3 weken was de film al de zalen uit

Waardig vervolg op het origineel, aangepast aan de hedendaagse special-effect technieken. Sommige scènes bezorgden me wel kippenvel ( vlieggevecht op het einde ) en zijn briljant te noemen. Ook de soundtrack van Daft Punk verdient een eervolle vermelding.

Dan weer jammer dat de verjongde Jeff Bridges er zo nep uitzag als Clu. In sommige opzichten vind ik Legacy net beter dan het origineel. Het ziet er allemaal vloeiender uit. Het verhaal vertoonde wat zwaktes. Dat van die ISO's vond ik maar een rare toevoeging aan het verhaal en soms valt de toon net iets te ernstig uit voor dit type film. Goede sequel evenwel

Ik vond het toch helemaal anders dan Cidade. Tropa zag er meer uit als een soort documentaire. De montage is even rommelig en chaotisch als de favela's van Rio, maar het harde verhaal blijft nazinderen. Toch geef ik nog steeds de voorkeur aan het veel betere Cidade de Deus. De personages blijven ondanks de tevergeefse moeite die de regisseur besteedde aan diepgang te vaag en teveel GI Joe-typetjes. Alles is ook zo kortzichtig zwart-wit, alsof de ellende in de slums enkel draait om politie versus gewapende bendes. Erg matig.

De dorpsidioot Hippolyte erft bij testament een herberg van zijn overleden oom, maar moet als voorwaarde terug op de schoolbanken gaan zitten om zijn diploma lager onderwijs te halen. Hij wordt een hype in het Normandische dorp Courteville en ver erbuiten, terwijl zijn valse jaloerse tante Augustine alles doet om hem te laten mislukken. Dit is een goedgeluimde komedie, eerder voor kinderen bedoeld, met Bourvil in één van zijn typische rolletjes als dom figuur met een kinderzieltje. De film (ingekleurd!) is ook gekend om de eerste acteerprestatie van een toen nog 17-jarige Brigitte Bardot als het nichtje waarop Hippolyte verliefd is. Eenvoudig en leuk vermaak

T stands for Trouble...

Niet eens slecht. Kiss my BLACK ass... het is belangrijk om te benadrukken dat de ass BLACK is... dat is niet hetzelfde als een gewone ass of een blanke ass. We zitten duidelijk in blaxploitation land, waar de huidskleur wel degelijk een verschil maakt. Mr. T, de Trouble Man uit de titel, is een fixer. Hij lost voor een duit, soms een flinke duit, de problemen van anderen op.... meestal met vuist en wapen. Niemand heeft meer connecties als Mr. T : hij kent de politie, het milieu en iedereen kent Mr. T... ook de gouverneur van Californië zal wel zijn nummer hebben. En als T niet aan het netwerken is ligt hij plat op zijn rug met zijn mooie vriendin on top.

Maar dan komt hij in de problemen wanneer een paar troubleshooters hem in de zak willen zetten voor misdaden die hij niet heeft begaan. Zal Mr. T zich eruit kunnen wurmen?

Het verhaal is erg onderhoudend en veel leuker om te volgen dan ik dacht. Ik vind die 70s sfeer altijd wel goed: die auto's, de kleren en kapsels, het straatbeeld, bowlings, snookerhuizen. Meer had je toen niet nodig om een geslaagde luizige straatsfeer neer te zetten. Trouble Man is blijkbaar ook de ENIGE film waarvoor Marvin Gaye de soundtrack verzorgde...

Ondermaatse Hitchcock. Hij gooit hier de vertrouwde structuur van de whodunnit door elkaar en maakt er een zwarte komedie van. Niet iedereen is geschokt of ongelukkig door Harry's dood en dit zorgt voor absurditeit bij de kijker. Waar de conventies voorschrijven dat een dood dramatische en woedende reacties uitlokken, zijn de mensen redelijk happy dat Harry het loodje heeft gelegd. Ten eerste zijn vrouw, Jennifer, tegen wie Harry geweld heeft gebruikt, of oude tante Gravely, die een tik gaf aan Harry met de hak van haar schoen nadat de sloeber "indelicate" was met haar?

Dit wordt Hitchcock's vergeten meesterwerk genoemd, maar ik denk dat moest iemand anders dit hebben geregisseerd, niemand veel over deze film zou praten. Het is een aanslepende, trage film zonder suspense en met zwakke humor die absoluut geen grote indruk maakte bij mij. De oude Edmund Gwenn als de olijke kapitein Wiles vond ik het best bezig.

Er staat een paard op het strand... ja ja een paard op het strand...

Een beetje jammer dat Troy hier niet als een meesterwerk erkend wordt. Ik vond het toch heel sterk, zeker de director's cut. Mythologie leent zich perfect voor film, door de enorme dramatiek die vanuit de personages stralen. Ik vind het zeker positief dat geen enkele god fysiek getoond wordt; verder zijn ze wel degelijk aanwezig op het strijdtoneel, in de zin dat ze het lot van Achilles en Troje bepalen door de keuzes die gemaakt worden. Zo wordt er meer dan eens gehint dat Achilles zich de woede van Apollo op de hals gehaald heeft door zijn standbeeld te onthoofden . Een daad waardoor Achilles onherroepelijk gedoemd is. In de Iliade zelf komt de achterliggende godencompetitie meer tot uiting, maar ik had niet het gevoel dat dit in de film volledig vergeten was.

Film kent de ene schitterende scène na de andere onder een helderblauwe zeelucht. Het duel Hector-Achilles is perfect gechoreografeerd en de eerste aanval op Troje is verdomd fraai. Achilles (een Brad Pitt die er erg gay uitziet) is veruit het interessantste personage, vooral in relatie tot Agamemnon. Hoe beiden elkaar het liefst zouden afmaken, maar zo afhankelijk zijn van elkaar. De één voor eeuwige roem, de ander voor de overwinning. Schitterend element.

Tijdloos verhaal door Petersen gevangen in een voor mij althans, uiterst geslaagde film. Ok, hij neemt soms wel eens een loopje met de Iliade, maar de essentie is volgens mij gevat en daar gaat het om. Een mooi voorbeeld van hoe het wel moet : niet alleen bloed en battles, maar ook de hele cascade van keuzes en gebeurtenissen errond.

Voor mij een wat mindere blax. Met hoeren en pooiers zoals wel vaker in deze films, maar ook met een veel te dun en clichématig verhaal met matige actiescènes, dat me nergens kon verrassen. Truck Turner heeft nochtans een sterke reputatie in het genre maar ik vond er niet zoveel aan. En Hayes mag wel badass zijn, hij is Roundtree niet. Wel positief is de overaanwezige funk soundtrack.

Wat een mooie western. Tot in de puntjes afgewerkt. Dit is een film die ik ongetwijfeld nog eens ga bekijken. Bridges zet opnieuw een heerlijke rol neer als de oude knar Rooster Cogburn, die niet wil opgeven in het leven en nog altijd energiek bandieten achtervolgt. Het is echter de jonge Steinfeld die gewicht in de schaal werpt als een meisje die al op vroege leeftijd haar mannetje weet te staat... een echte Calamity Jane in wording en een personage die zeker ongewoon is in dit genre. De bad guys zijn hier ook echt stereotiep gemene schoften waardoor True Grit een ECHTE western is in de meest letterlijke zin van het woord. Humor, avontuur, drama en zalige shootouts... je krijgt het allemaal van de Coens. Geweldig gevonden waarbij Mattie gebeten wordt door een slang, een symbolische boetedoening voor de man die ze zonet doodschoot . Steekt met nek en schouders boven andere westerns van de laatste jaren.

Bill Paxton Wat wordt die gemist...

Na dertig jaar nog 's herzien en wat ziet die actiekomedie er nog steeds goed uit. Het genre komedie vind ik nog steeds een ongewone keuze voor Cameron, en al zeker omdat hij zich liet inspireren door een vrij obscure Franse film, maar Schwarzie in de hoofdrol is dat niet. Het idee is : stel dat James Bond een gezin had, wat zou dat geven? De manier waarop de wat verveelde huisvrouw Helen in het verhaal betrokken wordt is wel leuk en voegt de nodige dynamiek toe in de laatste akte van True Lies; het is vooral "plain liar" Simon die het mag ontgelden. De bad guy is niet zo bijzonder maar de confrontaties werden opgebouwd rond super-spectactulaire actiescènes waarvan die met het paard iconisch mag genoemd worden, en met de F16 is het vermaak op zijn best. Jammer dat Cameron nu alleen nog maar met Avatar bezig is. Hij had het nochtans wel in zich om nog andere genres uit te proberen maar ik vrees dat het na Avatar over and out zal zijn met films maken. PS / Mannen die beweren dat Curtis een lelijke vrouw is kennen niks van vrouwen. Wat een lijf : dat stripnummertje was om van te watertanden.

Super fantastische en overheerlijke film. Op en top Tarantino; je zou het niet eens zeggen dat hij niet in de regiestoel zat. Tony Scott leverde hier echt topwerk af. De film zit ook vol memorabele scènes en raast als een sneltrein voorbij, met dank aan een hemelse cast : Gary Oldman is op zijn best als schurk, Pinchot is hilarisch als de lullige Elliot, evenals Brad Pitt als de stoned junkie. Slater was niet echt ideaal gecast voor de hoofdrol maar zijn duo met de snoezige Arquette zit goed. De wilde romantiek en passie à la Bonnie&Clyde zou je kunnen stellen. Living on the edge.

Ik heb niks negatiefs aan te merken op deze film, waarvan ik een speciale editie in bezit heb (zwarte cover met een zilveren cupido op, die een hart draagt met de namen "Clarence" en "Alabama" erin). Waarom geen 5* dan? Een persoonlijke frustratie : ik vond het gewoon jammer dat Christopher Walken niet meer terugkeerde op het einde om deel te nemen aan de mexican shootout.

Een warme film, die zomaar uit het leven gegrepen zou kunnen zijn. Over een man die zich voorbereidt op zijn dood, met behulp van een goede vriend. Gevoelig maar niet sentimenteel, eerlijk en menselijk. Ja, emoties zijn heel moeilijk om mee om te gaan en voor de impact van kanker schieten woorden tekort. Mooi samenspel tussen acteurs Darin en Camara, waar je vol meelevendheid naar zit te kijken. Dat mensen hun ziekte waardig dragen en zonder zelfbeklag zoals Julian mag gerust respect opwekken.

Big Brother is watching you. Deze komedie is zonder meer uitmuntend gevonden. Het gaat in de eerste plaats over een individu, wiens leven vanaf zijn geboorte is gemanipuleerd geweest ten behoeve van een populaire TV-show. Hij begint echter te beseffen dat er iets loos is met het wereldje waarin hij leeft. Daarnaast stellen de makers ook ethische reflecties die vooral op de entertainment sector gericht is : is van iemands leven een leugen maken wel menselijk? is iemands privacy volledig te kijk zetten verantwoord? Zelfs al biedt men een levenslange bescherming onder een gouden stolp. Verder zijn er ook factoren waardoor de showmaker stilaan hun grip verliezen op Truman : nieuwsgierigheid, zelfstandigheid, het hebben van dromen. Truman Show is een film die vreselijk goed vermakelijke komedie en filosofische kernvragen aan elkaar linkt.

Het verhaal van Trumbo was me niet goed gekend. Deze biografische film heeft me echt geboeid. Trumbo werd, als lid van de Communistische Partij, vervolgd in een heksenjacht geleid door voorvechters van de Amerikaanse "values" zoals John Wayne en de invloedrijke columniste Hopper. Het stigma was zo zwaar dat de medeburgers hem als een paria beschouwden, de filmindustrie niet meer met hem wilde samenwerken en hij op het dieptepunt zelfs elf maand in de gevangenis moest zitten. Het is wat vreemd om acteurs te zien die Kirk Douglas, Otto Preminger en John Wayne vertolken; wist niet dat Wayne zo'n lompe zak was. En zoals frolunda ook zegt wekte de steun van Douglas en Preminger ook bij mij bewondering op. De hele hetze had pijnlijke gevolgen op Trumbo's familiaal leven en zijn banden met zijn "commie" vrienden. Welja zoals men ziet willen de US altijd de verdedigers zijn van edele normen en waarden maar deinsden er niet voor terug om die zelf met vuile voeten te bezoedelen als het hen goed uitkwam. En op dat vlak is het vandaag nog altijd dezelfde koek. Goed belichte film dus, eentje met inhoud waar ik daadwerkelijk wijzer ben van geworden. Het helpt ook dat bepaalde rollen echt schitterend waren: Cranston, Goodman, Louis CK...

Ik vind dit psycho-sociaal drama erg geslaagd en ook meeslepend. Het aangesneden onderwerp heeft een goede dynamiek en komt overtuigend uit de hoek. Het omgaan met de gebeurtenis krijgt veel meer belang dan de gebeurtenis zelf wat ik een pluspunt vind. De film gaat voor drama en niet voor thriller.

Liberato (tot vandaag mij onbekend) is een plezier om te zien spelen. Het leventje van een gezin wordt emotioneel lelijk in de war gestuurd na de verkrachting van de 14-jarige dochter door een veel oudere man . Het onbegrip van Annie die niet lijkt door te hebben wat haar is overkomen en de vader die de situatie het hoofd niet kan bieden zorgen voor schrijnend maar doeltreffend drama. Het voelt zeker in het begin ongemakkelijk aan. Op het einde wordt het één en ander vlug afgerond zoals de verstandhouding met haar broer en haar vriendin, de FBI-enquête hoor je ook niks meer van ... maar mijn punten gaan vooral naar het goed beheerste onderwerp en het sterke scenario dat hier achter steekt.

Dit was alweer een super-leuk filmpje van Fatih Akin. Twee 14-jarige outcasts beleven avonturen in een oude Lada. Goede jeugdfilm waarin het hoofdpersonage Tschick een beetje op een sprookjesfiguur lijkt. Niet alleen zijn lange gestalte en zijn zwarte kuif, maar ook zijn inborst om er altijd voor te gaan, en uiteindelijk zijn verdwijning. Maik voelt zich dan weer verstoten op school omdat hij als enige niet uitgenodigd is op het verjaardagsfeestje van de babe van de klas . Van Tschick moet hij eerst ook niet veel hebben maar beiden worden dikke vrienden tijdens hun zomers road tripje.

Akin weet een flinke portie romantiek in zijn films te steken. Hij deed dat al hartverwarmend goed in Im Juli. (2000) (4*) en doet dat nog 's over op dezelfde manier. Hij steekt onbeholpenheid en onschuld in de hunkering naar liefde in een hard bestaan en dat is iets dat ik erg kan waarderen in zijn films. En dan natuurlijk nog de formidabele en hippe soundtrack... Behalve Clayderman die hier de vreemde eend in de setlist is, stuk voor stuk obscure maar wel erg goede nummers. Tschick is een aanrader, mist alleen de visuele flair wat die we van Akin gewend zijn, en de roadtrip op zich voelt wat doelloos aan, daarom net geen 4* voor mij.

Topfilm. Wie denkt dat dit een Zuidafrikaanse Cidade de Deus is of ook maar de vergelijking maakt, slaat de plank mis. Dit is een zuiver drama over boetedoening en het wordt heel goed gebracht. Tsotsi, in het begin een genadeloze gangster in wording ontdekt medeleven en verantwoordelijkheidsbesef nadat hij per ongeluk een baby kidnapte . De film toont die ontroerende transformatie die zich voordoet en van de jongen een beter mens maakt. Prachtig en passend einde ook, waar Tsotsi wellicht een tijdje achter de tralies zal moeten brommen, maar toch nog een tweede kans zal krijgen. . Wat me tegenviel was dat hij samen met zijn kompanen nog eens in hetzelfde huis gaat stelen. Zo'n overduidelijk gescript om de verzachtende omstandigheden op het einde kracht bij te zetten . Ik vond dat de film zwaar berustte op de schouders van het hoofdpersonage, en hij deed dat naar behoren. Dikke 4* voor mij.

Het kon een groot succesverhaal worden, deze man die revolutionaire innovaties aanbracht aan zijn droomauto. Tot de andere grote autoconstructeurs in Detroit een geduchte concurrent zagen en hem via een schijnproces wilden vernietigen nog voor hij zijn zaak kon oprichten. Deze biografische film over Preston Tucker is een typisch "American Dream" verhaal, met dien verstande dat de droom ditmaal niet altijd realiseerbaar is.

Tenzij Tucker werkelijk de mediageile clown was die Bridges vertolkt, vond ik Bridges redelijk irritant in de hoodrol. Bovendien heeft Tucker ideeën en dromen, maar het zijn de anderen die de handen uit de mouwen steken. .De film lijkt hiermee de boodschap uit te dragen dat je je succes al zittend op je luie kont kan maken. The dream is the most important. Maar goed, het is makkelijk te slikken en net als een goede auto, blijft het allemaal vlot en lekker in beweging ... Ook erg luchtig verteld met heel wat komische noten en Hollywoodiaanse euforie momentjes.