Opinions

Knap drama dat nu weliswaar ook weer niet zó bijzonder is. De grote verdienste van Rabbit Hole is dat het allemaal niet té zwaar op de hand wordt. En dat ondanks het thema. Já, je ziet een koppel dat het erg moeilijk heeft, maar te melodramatisch is het gelukkig nergens. Hoewel de grens hier en daar toch eens wordt opgezocht.

Regisseur Mitchell kan dan ook rekenen op een prima cast, waarbij vooral Kidman indruk maakt. Nu niet dat zíj en niet Portman de Oscar verdiende, maar ze komt toch overtuigend voor de dag. Verder een echte acteursfilm, want visueel bijvoorbeeld stelt het in mijn ogen weinig voor. ‘Stijlvol in beeld gebracht’ lees ik hier wel eens, maar persoonlijk vond ik het allemaal redelijk gewoontjes.

3,5*

Pfff zware zit geworden. Ikzelf woonde terwijl deze documentaire opgenomen werd ochot enkele honderden meters van de Rabot-torens... maar dan wel aan de overkant van de Begijnhoflaan in 1 van de meest residentiële woonbuurten van Gent. En als je dan ziet welke enorme miserie zich vlakbij jou afspeelt...

Moeilijk dan ook om deze 'Rabot' te beoordelen. Iets dat ik wel vaker heb bij documentaires, maar hier vooral omwille van het beklemmende gevoel dat je als kijker krijgt. De film ademt niet, je lijkt bij momenten samen met de bewoners vast te zitten in de torens (en hun uitzichtloze bestaan). Het slot waarin Vandekerckhove alsnog enkele straaltjes levenslust doorheen de miserie wil laten schijnen kan dan al lang niet meer baten.

Als Gentenaar was het wel soms grinniken bij het sappige (en herkenbare) taalgebruik van de wat oudere Gentenaars die aan het woord komen. Niettemin een kopstoot van een film, ondanks de ingetogen, observerende toon.

Dat sarcasme mis ik eveneens in Rachel Getting Married, de enige reden waarom ik Festen nog wat kon smaken. En aangezien Jonathan Demme hier met een regelrechte kloon op de proppen komt van Vinterbergs film, is deze prent een redelijk zware ontgoocheling. 'k Had nochtans hoge verwachtingen, niet in het minst door de vele positieve recensies. Nu moet ik er wel bij zeggen dat 'k maar half wist waar Rachel Getting Married over gaat en 'k dacht dan ook een soort van Baumbach-achtige cinema voorgeschoteld te krijgen.

Niet dus: 't is een ietwat achterhaalde Dogma-film geworden. De toon is bij momenten veel te hysterisch, visueel is het huilen met de pet op en de rol van Kyms vader is potsierlijk. Ook Anne Hathaway speelt vaak te karikaturaal om te overtuigen, hoewel ze er af en toe toch eens doorkwam om 'n snaartje te raken. Wat eigenlijk kan doorgetrokken worden naar de hele film, die ondanks de vele gebreken wat mij betreft toch ook geen complete mislukking kan worden genoemd. Niettemin had ik op véél meer gehoopt.

Nostalgische prent over de radio en hoe de mensen dat vroeger beleefden. Niet helemaal mijn soort film, maar erg warm en liefdevol gebracht (zonder dat het te sentimenteel wordt) en bij momenten ook met een flinke zweem melancholie. Geen Allen grand cru voor mij, maar toch wel geslaagd.

3*

Ah die Indiana Jones, het soort cinema waarvoor de term 'jeugdsentiment' lijkt uitgevonden. En zelfs in 2009 werkt de magie van deze Raiders Of The Lost Ark nog bij mij.

Het is dan ook entertainment van de allerbovenste plank, een avonturenfilm zoals ze vandaag de dag jammer genoeg niet meer gemaakt worden. Je moet de prent dan ook vooral zien als een tijdsdocument uit de jaren '80 denk ik. Mocht men Raiders Of The Lost Ark anno 2009 maken, zou dat een pak minder goed werken. Dat ie hier en daar 'verouderd' aandoet, is net een groot deel van de charme.

Spielberg slaagt er overigens in een prima balans te vinden tussen spanning en heerlijke nonsens. De formidabele Harrison Ford zal voor sommigen te braaf of te houterig zijn, maar mij pakt ie met z'n lichtvoetige spel moeiteloos in. Niet alle humoristische stukjes werken nog even goed, maar bijvoorbeeld de scène waarin Indy een zwaardgevecht in de kiem smoort door er een pistoolgevecht van te maken, tovert nog steeds een glimlach op m'n gelaat.

Ietsje te braaf om nog een echte favoriet te zijn, maar toch übersympathieke cinema waarvan ik zorgeloos kan genieten.

Laatste Coen die ik nog moest zien. En die viel me eigenlijk goed mee ondanks de mindere kritieken. Af en toe is het wat té karikaturaal en hysterisch (John Goodman die een hele tijd zit te roepen in de wagen), maar bij momenten vond ik Raising Arizona ook heel geestig. Vooral erg leuk als ze op een wat hoogdravende manier gaan praten:

This here's the divan, for socialising and relaxing with the family unit.

So many social engagements, so little time.

Niet hun allerbeste werk, maar toch een fijn filmpje. 3*

Man man man, wat was dit in godsnaam... Bij de opening credits vreesde ik al dat Rat Race wel eens érg melig kon gaan uitvallen, maar wat ik vervolgens heb gezien tart bijna elke verbeelding.

Hoe slaag je er in om zoveel verschillende personages op te voeren in een komedie, waarvan werkelijk geen énkele figuur ook maar een beetje komisch is? Hoe kan dit? Wat is er hier in hemelnaam gaande met een John Cleese of een Rowan Atkinson?

Nu ben ik dit filmpje waarschijnlijk ook ingestapt met de verkeerde instelling. Mij had namelijk niemand verteld dat Rat Race mikt op de leeftijdsgroep 3-6 jaar. Serieus, wat een pijnlijk ongrappig, peuterachtig gebeuren. "It's a race" HAHAHAHA, hoe kómt 'ie erop?? Zelfs de zevende keer blijft dit toch COMPLEET hilarisch, zeker!

Omdat de film voorbijraast en ik me dus ook niet steendood heb verveeld, toch nog 1*.

Had deze al eens gezien en er sindsdien vruchteloos naar op zoek geweest in de winkel. Nog maar eens herbekeken in afwachting van een herlancering van de DVD.

In ieder geval opnieuw erg onder de indruk van Reconstruction, een film die je de schoonheid en pijn van verliefdheid bijna doet voélen. Plotgewijs is deze prent een complex kluwen, maar het is vooral de chemie tussen de hoofdrolspelers die me kan bekoren.

De aanwezigheid van de ravissante Maria Bonnevie (haar ogen zijn zo hemels dat het bijna zeer doet) zorgt op zich al voor extra punten (hoe vreemd dit ook kan klinken) en ook Nikolaj Lie Kaas heeft de juiste uitstraling voor het personage van Alex. Enig puntje van kritiek: als ex-roker zie ik graag nog 'ns iemand een sigaretje opsteken in een film, maar inhaleer dan verdorie wel he Niko! Een klein detail, maar genoeg om me er aan te storen.

Op visueel vlak overtuigt Boe eveneens, met een warme en poëtische cinematografie. Ook de soundtrack is om duimen en vingers bij af te likken, hoewel Adagio For Strings voor mij niet had gehoeven.

Het eigenzinnige verhaal is interessant maar het is vooral de intieme sfeer die Reconstruction bijzonder maakt voor mij. Vreemd overigens dat Lynch hier zo vaak wordt aangehaald want die sinistere toon is hier naar mijn gevoel helemaal niet aanwezig.

Degelijk drama dat het toch vooral van een uitstekende Chiwetel Ejiofor moet hebben. Verder een aardig filmpje dat ik morgen echter alweer ben vergeten.

Vind die Bill Maher (had hem nog nooit aan het werk gezien) best wel nog een sympathieke figuur. Akkoord, het is geen "eerlijke" documentaire (voor zover dat bestaat) maar Religulous is dan ook in de eerste plaats entertainment.

Dit had zomaar eventjes een heel goede film kunnen zijn. Verrassend, want had er bitter weinig van verwacht.

Jammer genoeg mist Remember Me wat mij betreft net een beetje flair en naturel om me echt van de sokken te blazen. Bij momenten is het niveau gewoon minder, leek me.

Niettemin slaagt regisseur Allen Coulter er toch wel in om een treffend zomers stadssfeertje over te brengen. Die scènes in Tylers appartement waren er boenk op.

Ook op audiovisueel vlak scoort Coulter punten: mooie en dromerige fotografie en ook de soundtrack vond ik geslaagd. Een film waarin het prachtige Andvari van Sigur Rós voorkomt, doet in ieder geval iéts goed. Zeker als verderop dan nog eens Sparklehorse z'n neus aan het venster komt steken.

Dan de acteerprestaties en daar wringt het schoentje een beetje bij deze jongen. De hele prent is opgebouwd rond jonge god Robert Pattinson, die zeker over het nodige charisma beschikt. Zolang ze hem gewoon in beeld brengen, werkt Remember Me dan ook het best. Maar eens Pattinson begint te praten, gaat het voor mij toch al gauw mis. Hij probeert (evenals Ashton Kutcher in Spread) wat al te cool over te komen door nog eens overdreven nonchalant te spreken, waardoor net het tegenovergestelde resultaat wordt bereikt. Hij is hier sowieso dé attractie van het gebeuren, maar 't werkt niet altijd even goed naar mijn gevoel.

Brosnan wist me maar matig te overtuigen, maar verder doet iedereen het aardig. Vooral de rol van Tylers kameraad (die voor de komische noot moet zorgen en dat ook doet) en zijn kleine zusje vielen me in positieve zin op.

Mooie film, sterk einde, maar net geen topper wat mij betreft: 3,5*

Stoere film. Volckman is er echt in geslaagd een volkomen unieke wereld te creëren. Visueel sensationeel, erg sfeervol en ook het verhaaltje kon me de hele speelduur blijven boeien.

Vind overigens dat er genoeg te ontdekken valt in Renaissance en de stelling dat deze prent louter verpakking is gaat in mijn ogen dan ook niet op.

Het visuele aspect maakt deze neo noir uiteraard wel net zo bijzonder: erg apart hoe er gespeeld wordt met schaduw en licht, en ook het Parijs van de toekomst oogt verbluffend.

Zeer van genoten, en heb deze overigens in het Frans gezien. Vind het ook ietwat onnozel dat er een Engelse en Franse dub bestaat (zie ook Persepolis). Er kruipt al genoeg werk in dit soort projecten en ik zie de meerwaarde niet in van twee talen.

Aardige film die me net wat te lang uitgesponnen leek. Repo Men ging na een tijdje toch een beetje slepen, ook al omdat je het allemaal eens eerder hebt gezien.

Jude Law is uiteraard een charismatische knul, maar echt een groot acteertalent heb ik het nooit gevonden. Dit soort rollen zijn ‘m echter op het lijf geschreven en hij is voor mij dan ook de attractie van deze prent geworden. Mijn hekel aan Forest Whitaker is ook na Repo Men nog intact, vrees ik. In bijna elke rol is ‘ie diezelfde ergerlijke, altijd wat nijdige figuur en ik begin dus te vermoeden dat dit gewoon Whitaker is. De rest van de cast overtuigde me evenmin, met Carice van Houten in een alweer érg ondankbare rol.

Visueel niet mis maar evenmin memorabel en verder passeren wel een aantal leuke songs de revue, dus over het algemeen gewoon een gemiddelde film wat mij betreft. 3*

Nog eens herbekeken (keer 4?) en Requiem For A Dream wordt steeds beter. Bij The Wrestler riep ik nog dat die wel eens Aronofsky's beste zou kunnen zijn, maar daar moet ik nu op terug komen. De herkijkwaarde van RfaD lijkt me ook hoger te liggen.

Als ik ziek ben, heb ik nogal vlug hoge koorts om dan als een dolleman aan het ijlen te slaan. Deze film geeft me een beetje hetzelfde gevoel. Alsof ik in een koortsdroom zit. Telkens diezelfde taferelen (We got a winner!) waar niet uit valt te ontsnappen.

Hetzelfde geldt voor de personages. Ze kunnen niet ontkomen aan hun verslaving en trekken elkaar steeds dieper mee in de miserie. Dit alles wordt weinig subtiel geserveerd, maar het werkt wel.

Ook omdat er sterk geacteerd wordt. De hysterische rol van Sara Goldfarb kon bijvoorbeeld heel makkelijk de nek worden omgewrongen, maar Burstyn speelt erg overtuigend. De monoloog over haar eenzaamheid sneed er dwars doorheen bij mij. Ook de verrassende Wayans en Jennifer Connelly zijn hier steengoed. Die laatste blijft blijkbaar in alle omstandigheden sexy , zelfs als verloren junk. Leto doet het ook wel aardig, maar is een acteur die me persoonlijk niet zo aanspreekt.

En dan is er de visuele klasse. Het begint nog allemaal redelijk ingetogen, maar al vlug trekt Aronofsky alle registers open, met een meesterlijke montage. Naar het einde toe passeren er een paar briljante scènes de revue. Ook de nachtmerrieachtige muziek past wonderwel.

Een heel goede herkijkbeurt gehad. Ik ga voor 4,5*.

Blijft erg cool, deze Reservoir Dogs. Visueel knap, heerlijke dialogen en een sterke opbouw. Ook geweldige acteurs natuurlijk. Keitel, Roth, Penn en vooral Buscemi. In topvorm gaat de man met het vreemdste gezicht uit Hollywood toch altijd een beetje met de film aan de haal voor mij.

Pulp Fiction vind ik nog net iets scherper en geestiger, maar Tarantino's debuut klimt toch makkelijk naar 4,5*.

Gevoelige, ingetogen prent waarin 2 (lichtjes excentrieke) jongeren geconfronteerd worden met De Dood, maar evengoed met De Liefde. De film blijft wel licht, maar er passeren toch ook een aantal sentimentele passages de revue. Hierdoor heeft Restless wat weg van een sprookje, en die toon wist me niet helemaal te overtuigen.

De 2 jonge protagonisten doen het nochtans prima. Hopper was voor mij een echte ontdekking. Heeft qua mimiek wel wat weg van James Franco, maar doet mij qua uitstraling nog meer denken aan een River Phoenix of zelfs een James Dean. Zou wel eens een grote kunnen worden.

Visueel houdt Van Sant het eerder sober, met rustige herfstbeelden. Ook de soundtrack vond ik niet echt gigantisch memorabel (Bon Iver is wel ).

Verdienstelijke film, die in mijn ogen nu ook weer niet tot het beste werk behoort van good ol' Gus. 3*

Best aardig maar inderdaad het soort film dat je al bijna vergeten bent nog voor ie gedaan is.

Veel statische shots, net als bij landgenoot Ulrich Seidl, waarmee Revanche ook z'n portie ellende gemeen heeft. Toch is 't allemaal een pak minder confronterend in beeld gebracht in vergelijking met Seidl. Qua thematiek en toon deed deze prent van Götz Spielmann me dan ook eerder denken aan The Banishment, dat visueel echter een pak indrukwekkender is maar als film ook een stuk langdradiger.

Revanche vertelt z'n verhaal nochtans evengoed erg langzaam, met een zwijgzaam hoofdpersonage en weinig noemenswaardige gebeurtenissen. Net als in The Banishment zie je vooral het schuldproces waar zowel Alex als Robert door moeten.

Zeker niet onaardig, maar memorabel is ie zeker niet. Drie zuinige sterretjes.

Een zeer degelijke film, veel meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt. Echt emotioneel betrokken werd ik niet en ook wordt Revolutionary Road naar het einde wat al te theatraal, maar verder erg aardig, niet in het minst dankzij DiCaprio's sterke vertolking.

Deze destijds aan me laten voorbijgaan aangezien veel mensen het hadden over 'het belachelijkste dat ze ooit te zien kregen'. Zo erg vind ik het allemaal niet: visueel bezit Guy Ritchie over de nodige flair en dat resulteert ook in Revolver in een aantal bijzondere shots.

De gangsterwereld wordt ons weer met de nodige cool gepresenteerd en aanvankelijk lijkt zich dan ook een typisch Ritchie-verhaal te ontspinnen. Revolver is echter dreigender en de toon minder jolig dan in z'n andere films. Op zich geen probleem, maar naar het einde toe gaat ie toch wat vervelen, met als absoluut dieptepunt die PhD's die nog even worden opgevoerd. Jezelf nu ook niet té serieus gaan nemen he Guy.

Van de vier Ritchie-prenten die ik al heb gezien duidelijk de minste, maar al met al nog 'n redelijk filmpje.

Op zich komt François Ozon hier wel met een unieke prent op de proppen, maar jammer genoeg werkte het compleet niet bij mij. Het sociaal drama van de eerste helft ging er nog in maar eens Ricky verandert in een absurd sprookje, was Ozon me kwijt. Hierbij werd het zodanig erg dat ik me zelfs wat ging ergeren aan de film.

Nochtans behoorlijke acteerprestaties, en een fantastische rol van Mélusine Mayance als Ricky's zusje Lisa. Wat heeft dat meisje een prachtige uitstraling: haar ogen lijken een soort van serene melancholie te herbergen die je niet zou verwachten bij iemand die zo jong is.

Mayances vertolking zorgt samen met de korte speelduur en het mooie The Greatest van Cat Power toch nog voor anderhalve ster.

Creepy begin, maar jammer genoeg verzandt de unheimliche sfeer al vlug in een onnozelheid die het erg moeilijk maakt Ringu nog enigzins serieus te nemen. Het einde was dan wel weer sterk vond ik, maar verliest impact door het uurtje sillyness dat eraan voorafgaat. Eigenlijk ben ik nog best benieuwd naar de Amerikaanse versie om te zien wat zij ermee hebben gedaan, véél slechter lijkt me eerlijk gezegd moeilijk.

En de prijs voor meest bezopen slot gaat naar...

Shit, die scène op die ijsberg! Lijkt wel alsof de regisseur vlak voor het einde is gestorven en ze dan maar een kind in de regisseursstoel hebben neergepoot of zo. BESPOTTELIJK!

Tot dan was Les Rivières Pourpres nochtans een sfeervolle film, met de nodige dosis humor. Niet altijd even geslaagd (Hoe spel je Lada? ), maar vaak wel (Zaag eens niet over mijn druggebruik tijdens de uren, collega-agent, doe ik toch ook niet als jij een aperitiefje of 8 naar binnengiet on the job!). Vooral het personage van een erg goede Vincent Cassel is komisch. Reno vind ik ook overtuigend, maar het is Cassel die de show steelt.

Verder visueel knap: nergens iets gezien waar m'n mond van openviel, maar zeer degelijk allemaal.

Zal maar even doen alsof ik de laatste tien minuten niet gezien heb zeker? Om nog maar te zwijgen van die silly kungfu scène! 3,5*

Bijzondere prent die me evenwel niet echt diep wist te raken. Een zeer akelig en wreed toekomstbeeld nochtans dat The Road ons voorschotelt. De dreiging is elke seconde voelbaar en het is ver zoeken naar een hoopvol teken van overgebleven menselijkheid.

Op visueel vlak imponeert John Hillcoat met een asgrauwe look, wat zijn film in de juiste sfeer onderdompelt. Je gelóóft dat er bijna niets meer is in de wereld. De voice-over zorgt voor een poëtische toets en mag er van mij zeker wezen.

Viggo Mortensen kon me dan ook best bekoren met zijn prestatie. Het is niet mijn favoriete acteur, maar hier doet ie het wat mij betreft prima. Dat baasje (die er écht uitziet alsof Charlize Theron z'n moeder is) werkte me daarentegen behoorlijk op de zenuwen. Ligt voor een stuk aan zijn personage (soms dacht ik echt 'kijk toch eens wat je doet' als ie weer eens belachelijk veel lawaai zat te maken met een bende kannibalen in de buurt) maar toch ook aan hoe hij speelt.

Een intrigerend werkje, maar een heuse topper herken ik niet in The Road. 3*

Pas m'n derde Ritchie na de krakers Lock, Stock And Two Smoking Barrels en Snatch. De ex van Madonna wordt al eens bestempeld als een 'one trick pony' en na RocknRolla ben ik het daar wel een beetje mee eens. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar z'n laatste worp haalt gewoonweg niet het niveau van de twee voorgenoemde.

De acteurs, de soundtrack, de beeldvoering: daar zit het naar mijn gevoel allemaal wel snor. Jammer genoeg voelt de 'flow' van RocknRolla een pak minder natuurlijk aan en lijkt Guy Ritchie inderdaad wat minder fris voor de dag te komen. Alsof deze prent niet meer is dan de som van de elementen, waardoor het geheel nogal gekunsteld overkomt.

Minder memorabel dus dan Snatch en Lock, Stock maar de Britse Tarantino heeft uiteraard genoeg talent in huis om zelfs op een mindere dag een entertainende film af te leveren. Geen topper, maar wel aangenaam tijdverdrijf.

Mja, heb me best vermaakt met Role Models, maar een betere in zijn soort is deze prent van David Wain nu ook weer niet. De hilarische momenten zijn te schaars, zeker wanneer die LAIRE-toestanden de film naar een climax moeten stomen.

Paul Rudd als lethargische "Big" zorgt nochtans voor de nodige gein en ook Jane - Don't BS a BSer, OK - Lynch doet het goed. De andere figuren vallen best te pruimen, maar echt bijzonder is 't allemaal niet.

Zo schippert Role Models wat tussen aangebrande grappen en sentimentele drek. Zoals hier al werd gezegd: Waarom moeten die lompe figuren aan het eind altijd transformeren in rechtschapen goedzakken? In het echte leven zou dat mooi zijn, maar de komische waarde zit hem net in dat asociale gedrag.

Maar goed, toch nog wat afgelachen, met als absoluut hoogtepunt de scène die AHWA reeds noemde: Rudd die bij het podium bestijgen een blikje keihard in het publiek trapt. Illustreert perfect zijn hilarische onverschilligheid.

Blijft een sterke prent. Had deze al eens gezien een hele tijd terug, en in mijn herinnering was het meer horror dan er eigenlijk te zien valt.

Echt wel het soort van film dat me goed ligt, waarbij je mee vast zit in het perspectief van 1 personage dat langzaam de grip op de realiteit verliest (of toch niet?).

Leuke setting ook, dat grote appartementsgebouw in New York met al die rare snuiters op leeftijd die de revue passeren. Vond Farrow erg sterk, Cassavetes vond ik wat te veel 'acteren'. Hij kwam niet zo realistisch over.

Ziet er op visueel vlak ook nog altijd erg knap uit, de film voelt voor mij weinig gedateerd aan. De buitenscènes zagen er ook mooi uit. Zeker 1 van de betere Polanski's voor mij.

Ruime 3,5*.

Nog eens herbekeken, en dit blijft voor mij toch de meest geslaagde Anderson (zijn animatiefilm Fantastic Mr. Fox eventjes niet meegerekend).

Het is niet zomaar het ene excentrieke idee na het andere. Nee, deze keer slaagt Quirky Wes er ook in zijn personages een kloppend hart mee te geven. En ook op humoristisch vlak is The Royal Tenenbaums geslaagd.

Visueel weer erg kleurrijk en fijn uitgekiende shots. Ook de gitaarliedjes zijn als vanouds aanwezig, waarbij vooral de scène op de tonen van Needle In The Hay (was getekend, Elliott Smith) mij bijblijft.

Net geen 4*.

Weer zo’n typisch Bret Easton Ellis-sfeertje. Net als in American Psycho lege personages, die wel voor de nodige gein zorgen. Leuke acteerprestaties ook, niet in het minst van een verrassend sterke James Van Der Beek. En die scène in het restaurant met Dick is inderdaad hilárisch, wat een fantastisch personage. Tijdens de zelfmoordscène verschuift de toon van de film, wat een zeer akelige, maar indrukwekkende scène oplevert. 4*

Aardige prent. Aanvankelijk kwam het stoere gedrag van de meisjes en hun producer nogal nep over, maar gaandeweg ging ik toch op in de film. Het blijft allemaal redelijk gelikt en écht rock & roll wil het niet worden, maar goed… We zitten dan ook naar tienermeiden te kijken, niet naar een biopic over The Velvet Underground ofzo.

Zowel Kristen Stewart als Dakota Fanning doen het best goed, hoewel beide ook weer een beetje te veel een “Disney” uitstraling hebben. Maar eigenlijk past dit wel binnen deze film. Verder fijne muziek (sterke scène op I Wanna Be Your Dog), dus makkelijk 3*.

Hetzelfde bij ons: toen de aftiteling begon, kon je een speld horen vallen. De eindscène waarin Jacky ontploft in de lift is inderdaad niets minder dan briljant. Rundskop begint ook prachtig met de zangerige, poëtische openingsmonoloog. Gekloot zijt ge altijd.

Tussenin vallen er meer dan genoeg knappe scènes op te tekenen dankzij de sterke acteerprestaties en de fraaie fotografie. Bij de acteurs valt vooral de fysieke présence op van Schoenaerts, maar een onherkenbare Jeroen Perceval kan hem bijhouden met een geweldige vertolking. De rest van de cast is minder opvallend, hoewel ze zeker overtuigen. Karakatsanis houdt het redelijk sober, maar zorgt niettemin voor visuele klasse. En ook de onheilspellende muziek mag er wezen.

Voor mij niet hét meesterwerk dat ik ergens misschien wel had verwacht, daarvoor zit de flow van Rundskop niet helemaal juist. Niettemin een steengoede film, die mij nog niet loslaat. Voorlopig 4*.