Opinions

Intrigerende film, maar persoonlijk ervaarde ik Cyclo als iets te afstandelijk om diep genoeg onder mijn huid te kruipen.

Vooral een zeer geslaagde sfeerschets zoals hier al vaak is gezegd, waarbij je het bedompte, verstikkende Saigon bijna kan proeven. Een hectisch, lawaaierig en veel te dichtbevolkt broeinest waarin je enkele jonge mensen ziet zoeken naar hun weg door het leven. Maar 't is allemaal iets te fragmentarisch voor mij om er volop in mee te gaan, 'k Vroeg me soms een beetje af waar Tran nu eigenlijk naartoe wilde met z'n film. Misschien is dat bij een tweede kijkbeurt al wat beter.

Toch genoten van de smoorhete beelden en de sfeervolle soundtrack. Er passeren een aantal mooie shots de revue waaruit genoeg poëzie spreekt, en de gedichten waren voor mij dan ook niet nodig om eerlijk te zijn. Je krijgt er wel een inkijk door in de beschadigde ziel van Tony Leungs personage (wat speelt die overigens weer de pannen van het dak!) maar ik vind dat soort passages altijd geweldig gekunsteld en ze halen me dan ook wat uit de film.

Beste stuk vond ik overigens de discotheekscène, opgeluisterd door het magistrale Creep van Radiohead: visueel op zich niet superspeciaal, maar het gevoel spat er echt vanaf. Ook de blauwe verfscène is meesterlijk.

Na een eerste visie vind ik Xich Lo, in tegenstelling tot velen onder jullie, echter geen meesterwerk. Wel een fascinerend en lichtjes ongrijpbaar stukje cinema dat mij tot het einde wist te boeien.

Mja, erg interessant onderwerp maar de uitwerking wist toch niet helemaal te beklijven. In ieder geval getuigt dit debuut van heel wat lef aangezien interseksualiteit nog steeds een taboe is, niet enkel in het dagelijkse leven maar ook in de cinema naar mijn gevoel: ik kan niet zo meteen een andere prent bedenken die dit gegeven (ten volle) aansnijdt. Jammer genoeg is het scenario in mijn ogen minder overtuigend en Lucía Puenzo lijkt er dan ook niet echt in te slagen dit boeiende uitgangspunt tot een sterke film om te kneden.

Niettemin kan XXY bogen op prima acteerprestaties, niet in het minst van Ricardo Darín als Kraken en natuurlijk Inés Efron als onzekere maar tegelijkertijd vrijgevochten puber die wanhopig op zoek gaat naar haar identiteit. Efron doet het wat mij betreft zeker niet foutloos, maar op sommige momenten maakt ze echt indruk, zowel in dramatische scènes (net na de aanranding) als tijdens de luchtigere passages (Alex die een danspasje inzet op straat).

Spijtig dan ook dat geen enkel personage echt diepgang meekrijgt en dus heb ik het gevoel dat er meer had ingezeten. Toch aardig, zit ergens tussen 2,5 en 3* in.