Opinions

Intrigerende prent opnieuw van Antonioni, die me bij een eerste visie evenwel minder deed dan The Passenger (Professione: Reporter) die ik eerder deze week zag.

Ik heb ook wat minder met de VS dan met Spanje, dat kan meespelen. Maar ook het koppel in de hoofdrol wist me in tegenstelling tot Nicholson en Schneider eigenlijk nooit mee te slepen.

Verder wel een paar knappe momenten, zoals de orgiescène en eigenlijk het volledige slot. Net als in The Passenger fabuleus.

Knap in beeld gebracht ook opnieuw, en het zou mij dan ook niet verbazen dat deze Zabriskie Point (prachtige poster trouwens) mij de volgende keer nog beter bevalt.

Quoteren is moeilijk, maar ik zet in op 3*. Lijkt wel een groeier.

Deze film lijkt bijwijlen toch erg duidelijk de Apatow-stempel te dragen en daar ben ik niet rouwig om. Seth Rogen is wederom schitterend en ook de supercharmante Elizabeth Banks doet het erg goed.

Verder weet je eigenlijk wel wat je moet verwachten: veel platvloerse maar sympathieke grollen en een vleugje sentimentaliteit (misschien een tikkeltje te melig, maar goed). Gewoon een typisch Amerikaanse komedie waarbij je achteruit kan zakken en zorgeloos moet genieten.

'k Vond Zack And Miri Make A Porno wel een tikkeltje minder grappig dan het vergelijkbare Pineapple Express, door mij beloond met 3,5*. Maar dankzij de fenomenale scène die opgeluisterd wordt door Hey van Pixies, ga ik deze zeer vermakelijke prent van Kevin Smith toch met dezelfde score belonen.

Snap de aantrekkingskracht van deze prent en waarom het zo’n publiekshit was. Het is wel eens tof om teruggekatapulteerd te worden naar het einde van de jaren ‘90, toen de wereld - in onze herinnering dan toch - een stuk eenvoudiger leek.

Er is toch een soort nostalgie naar die periode bij veel mensen, toen het internet en sociale media onze levens nog niet zo zwaar domineerden, en het er in de Vlaamse discotheken nog onbeschaamd larger-than-life aan toe kon gaan. De bekende dance-hitjes van weleer die aan sneltempo de revue passeren in de film, versterken dat nostalgisch gevoel uiteraard.

Ook voor mij was de muziek een feest van herkenning uit mijn tienerjaren (Open your Eyes van At the Villa People!). Ik ging toen ook wel al eens uit, al vond en vind ik zo’n mega-discotheek nog steeds niet de meest aantrekkelijke plek en is het ook niet meteen het soort van aangelegenheid waar de wilde jaren van mijn uitgaansleven zich echt hebben afgespeeld, dat kwam pas later.

Niettemin is het een aangename trip-down-memory-lane, al vind ik dat de film ook wel erg 90’s aanvoelt en daardoor ook wat oubollig. Het verhaaltje en de personages lijk ik wel al ontelbare keren eerder gezien te hebben. Verstraeten en Dennis Black Magic worden op zich prima vertolkt, maar echt interessante figuren vond ik het nu ook weer niet.

De film is zeker niet slecht gemaakt, maar het geheel voelt nogal eendimensionaal en commercieel aan. Al moet je misschien concluderen dat die hele ‘scene’ in de Zillion dat ook wel was. Visueel een paar toffe momentjes, maar hier was meer mee te doen denk ik. Het mocht allemaal wat rauwer en minder gelikt voor mij.

Regisseur Robin Pront komt op mij altijd wat puberaal over, en dat is met deze Zillion eigenlijk ook zo. De film mikt op een groot publiek en wil entertainen, maar daardoor raakt die voor mij ook niet boven de middenmaat uit. Maar slecht wil ik het ook zeker niet noemen. 3*

De eerste keer al gecharmeerd door Zodiac, maar toen de kapitale fout gemaakt om er industriële hoeveelheden bier bij te drinken... Het láátste waar ik dan zin in heb, is een film, dus naar het einde toe er toch wat 'uit' gesukkeld.

Gelukkig wist Fincher me bij herziening wel ruim 2,5 uur te boeien met zijn ode aan All The President's Men. De film is in se een opeenstapeling van 'feiten', maar toch zit er schwung in het geheel en de paranoïde sfeer is raak getroffen. De sobere, met een retro-sausje overgoten fotografie versterkt de seventies vibe, maar mist wel iets om echt te imponeren.

Geen briljante cinema wat mij betreft, maar binnen het genre wel een uitstekende prent. Ruime 3,5*.

Leuk filmpje dat heel vlot wegkijkt en voorbij is voor je er erg in hebt. Ook redelijk komisch, vooral dan dankzij Jesse Eisenberg die op zich wel weer hetzelfde rolletje speelt als altijd maar deze keer écht grappig voor de dag weet te komen.

Visueel eveneens interessant zonder dat ik hier echt van mijn stoel werd geblazen, maar geeft zo'n prent toch iets extra als de regisseur effectief wat probeert.

Kleine 3,5*