Opinions

Aardig debuut.

Aanvankelijk stoorde ik me toch wat aan de manier waarop Hubert zijn moeder beledigde, maar al gauw werd duidelijk dat ze zo met elkaar communiceren. Zorgt ook wel voor een aantal komische passages.

Na een tijdje zat ik dus goed en wel in de film, maar naar het einde toe viel me op dat J'ai Tué Ma Mère een beetje evenwicht mist. Er zijn zóveel hysterische uitvallen, dat ze na een tijd gewoon geen impact meer hadden bij mij. Hetzelfde geldt voor de momenten van sereniteit die telkens volgen na de razernij. Begon me er naar het einde toe wat aan te ergeren.

Ook op audiovisueel vlak is het soms nogal rommelig. Hier en daar komt Dolan wel indrukwekkend voor de dag, maar er is weinig samenhang. Veel losse ideeën waar geen lijn in gebracht werd, geen visie.

Nu klink ik erg streng, en da's eigenlijk niet de bedoeling. J'ai Tué Ma Mère verraadt zeker het talent van de jonge Canadees. Wat een taaltje overigens. Ben zo goed als tweetalig, maar met Canadees Frans blijf ik moeite hebben.

3*

Aardig maar niet echt verrassend regiedebuut van PSH. Zoals hier al gezegd typisch zo'n filmpje waarin hij zelf al tal van keren heeft gespeeld, maar dan niet meteen het meest memorabele. Niettemin een charmante schets van 2 onzekere mensen die het proberen in de liefde. Bij momenten weet Hoffman een bijzonder sfeertje op het doek te toveren en op de soundtrack staan een paar mooie liedjes.

3*

Na een hele poos nog eens herzien en Jackie Brown blijft een dik geslaagde film die wat mij betreft net niet de glans heeft van QT's meesterwerken Pulp Fiction en Reservoir Dogs. De dialogen zijn bij momenten nochtans geweldig en ondanks de lange speelduur en het lage tempo heb ik me geen seconde verveeld.

Maar als geheel vind ik deze toch duidelijk minder in vergelijking met Tarantino's eerste 2. De Kin kreeg me dit keer dan ook niet op het puntje van m'n stoel. De film mist wat zazz, zing, zork... Kapowza! Is het simpele en niet al te boeiende verhaaltje te weinig om een prent van 2,5 uur aan op te hangen?

Vergelijken met Pulp Fiction en Reservoir Dogs is misschien ook niet eerlijk, en op zich heb ik meer dan genoten. Meer zelfs: Jackie Brown is voor mij de derde beste Tarantino. Een ronduit briljante rol van Sam Jackson (die eeuwige cool en dat idiote haar!), een geweldige Forster, Grier en De Niro en Across 110th Street blijft uiteraard een bom.

Ruim 3,5*

Herbekeken op BD en net als bij de eerste visie wist Jacob's Ladder me niet helemáál van m'n sokken te blazen. Het is zeker een aardige prent, met een geslaagde sombere, nachtmerrieachtige sfeer. Visueel vertaalt zich dit naar grauwe, vale beelden. Goed, maar zeker niks verbluffends in mijn ogen. Ook een beetje jammer dat aan het eind alles duidelijk wordt: het was maar een droom op Singers sterfbed. Toch een beetje flauw, vond ik.

Maar wel een knappe film, goed voor een kleine 3,5*.

Waarschijnlijk de eerste prent met Jean-Claude Van Damme die ik (bewust) heb bekeken want z'n films behoren nu niet echt tot het soort cinema dat ik opzoek. En toch is de Muscles from Brussels dé grote troef van JCVD, een prent die aardig begint maar te rommelig wordt om echt boven de middelmaat uit te stijgen.

Met de sepia look probeert El Mechri tenminste, maar faalt op visueel vlak toch behoorlijk. Ook de jazzy soundtrack is aardig maar te onvergetelijk, om nog maar over de halfzachte humor te zwijgen.

Wel wat potentieel, maar al na een half uurtje rijdt deze prent zich wat mij betreft vast. Van Damme, hier bijzonder charismatisch, doet het daarentegen dan wel weer erg goed.

Had op voorhand een erg trage, contemplatieve film verwacht, maar dat is Jeanne Dielman naar mijn gevoel niet echt geworden. De dagen van Jeanne zijn zo strak ingedeeld dat we heel snel van de ene handeling naar de andere gaan. Van eten opdienen tot afruimen neemt ongeveer 3 minuten in beslag in haar huishouden, 'op het gemak' een koffie gaan drinken 2 minuten, breien een half minuutje.

Na verloop van tijd begin je dan ook te merken dat deze huisvrouw, hoe onwrikbaar ze aan de buitenkant ook mag lijken, het steeds moeilijker krijgt om haar routine te blijven volhouden. Hoe de eenzame Jeanne stilletjes afzakt richting waanzin wordt heel subtiel in beeld gebracht. Ergens is het ook een beetje herkenbaar. Elke mens houdt wel vast aan zijn eigen ritueeltjes, de ene gewoon meer dan de andere.

Mooie rol ook van Delphine Seyrig: aan de buitenkant erg gracieus en (te?) stoïcijns, maar binnenin is van alles aan het borrelen. Seyrig moet een film van meer dan 3 uur op haar eentje dragen en doet dat op indrukwekkende manier. De rol van Jan Decorte vond ik dan weer wat vreemd. Hij lijkt zelfs niet eens te probéren acteren. Waarschijnlijk moest hij zo ongeïnteresseerd mogelijk overkomen, zodat zijn moeder ook met hem geen echt menselijk contact kan hebben. Maar de manier waarop hij zijn tekst afdreunt komt zo onnatuurlijk over dat het niet echt werkte bij mij.

Op visueel vlak weinig opzienbarende cinema. Tijdens 1 van de schoenpoetsscènes zie je zelfs een hele tijd de schaduw van de microfoon bengelen. Om maar te zeggen: dit is geen hypergestileerd werkje. Toch slaagt Akerman er met haar hermetische shots van het appartement erg goed in de kijker onder te dompelen in Jeannes beklemmende bestaan. Een beetje à la Polanski.

Zoals hier al gezegd: zeker niet voor iedereen. Ook wat mij betreft nog geen meesterwerk, maar ik heb wel gefascineerd zitten kijken.

3,5* dan maar.

Net als bijvoorbeeld Drag Me To Hell lijkt deze Jennifer's Body in mijn ogen niet helemaal te weten welke richting uit te gaan, ook al omdat ik persoonlijk geen fan ben van de mix tussen horror en komedie. Vaak ontstaat er een campy rommeltje dat niet echt aan mij besteed is maar in dit geval nog best aangenaam wegkijkt.

De trekpleister is duidelijk Megan Fox, die het aardig doet en voor dit soort rollen in de wieg is gelegd. Met een andere actrice in de hoofdrol had JB wel eens compleet de mist in kunnen gaan. De rest van de cast loopt er maar wat bij voor spek en bonen.

Beetje een fout gebeuren, maar redelijk vermakelijk.

Eigenlijk niet echt mijn soort film. De complexe, broze verhoudingen binnen de diepgelovige Iraanse maatschappij, de ene hoogoplopende discussie na de andere, de sobere filmstijl... En toch... Deze prent ging bij mij gaandeweg toch aan de ribben kleven.

A Separation schetst een subtiel en geloofwaardig beeld van het leven in Iran vandaag de dag en de problemen waar de mensen er mee te maken krijgen. De film zit ook ingenieus ineen: binnen het conflict dat ontstaat zat ik net als anderen hier voortdurend met de 1 en dan weer met de ander te sympathiseren, om aan het eind de tragiek van élk personage te voelen.

Naast een diepgaand maatschappelijk portret zien we ook de verstoorde band tussen 2 geliefden. Het is overduidelijk dat Nader en Simin elkaar doodgraag zien, maar die liefde lijkt niet genoeg. Prachtig geïllustreerd door de door merg en been gaande slotscène.

A Separation heeft dus heel wat te bieden en er wordt ook nog eens knap in geacteerd. Maar zoals gezegd niet helemaal het soort cinema waar ik van hou, dus zit ik ergens tussen 3 en 3,5* in.

Surrealistisch filmpje dat best wel grappig is. Leuk "early 90s" sfeertje en de setting heeft een beetje weg van Eraserhead. Da's nu ook mal, want eigenlijk heeft Johnny Suede evenveel te zien met Lynch als een vrouw die zich verkleedt als een boterham en overal stennis gaat schoppen maar iedereen identificeert haar bij de politie als een boterham dus niemand kan haar stoppen en bevers die in musea tekeningen gaan bewerken met hun kleurpotloden. Huh? Die verlaten straten, dat appartement,... Om nog maar te zwijgen van de magnifieke haartooi van de hoofdpersonages! Hoe cool kan een kapsel eigenlijk zijn?!

Maar best komisch dus, ook al omwille van Mister Brad Pitt, die handen gewoon in die zakken. Zijn onschuldige hondenblik doet wat denken aan Chad uit Burn After Reading. Ook zijn beste vriend (die bloedserieus lijkt te reageren op de onzin van Johnny) en Nick Cave (Pretty music, Freak.) zijn leuk.

Twijfel tussen 3 en 3,5* maar toch het eerste want het is net wat te weinig allemaal.

Leuke prent met vooral een prima cast. Grote acteurs zijn het niet, maar wel de juiste mensen voor dit wegkijkertje.

Duchovny staat min of meer in Californicationmodus te spelen en Demi Moore zie ik best nog graag eens opduiken. Neemt niet al te veel rollen meer voor haar rekening, lijkt me, waardoor ze een beetje "exclusief" is geworden. En dan Amber Heard, mmyummie!

Het materialisme valt hier ook beter te verteren dan in die vreselijke eerste film van Sex And The City (de tweede nog niet durven bekijken). Maar het blijft uiteindelijk een redelijk oppervlakkig niemendalletje, dat niettemin genietbaar is. Zit overigens in een fase waarin om het even wat met Heard het kijken waard is. 3*

La Vie Rêvée Des Anges is een erg mooie film (zelden zó weggeblazen geweest als door Natacha Régnier in die prent) en Tilda Swinton kan sinds Young Adam niet veel meer verkeerd doen bij mij.

En toch werden mijn verwachtingen in het eerste half uur helemaal niet ingelost: het is allemaal veel te theatraal om te beklijven. Op het moment dat het grappige ventje z'n intrede doet echter, en er een vreemde soms vertederende relatie ontstaat tussen hem en Julia, weet Zonca me opnieuw beet te grijpen, met als hoogtepunt de prachtige scène in het Mexicaanse bed.

Visueel is Julia zeer degelijk hoewel ie bij een grovere korrel zeker baat had gehad. Ook wat desolaat gitaargepingel zoals bijvoorbeeld in Amores Perros had hier voor extra emotie kunnen zorgen.

Toch een sterke film maar minder krachtig als het debuut van deze regisseur.