Opinions

Vermakelijk, maar niet de messcherpe actiesatire die ik verwacht had. Machete dient zich aan als een film die compleet over the top gaat, maar dat doet Robert Rodriguez niet echt wat mij betreft. Er zitten een aantal gedurfde scènes in, maar enorm geïnspireerd vond ik het niet. Echt grappig of cool werd Machete eigenlijk evenmin. Het is wel een prent die makkelijk wegkijkt en zoals gezegd zijn momenten heeft. Trejo is behoorlijk en Rodriguez en Alba mogen er wezen. Niet briljant dus voor mij, wel fijn.

3*

Herzien op BD. Grote voordeel was dat ik bij aanvang eigenlijk compleet niet meer wist hoe de vork in de steel zat. Gaandeweg werd het me toch redelijk vlug duidelijk (het kwam waarschijnlijk gewoon terug), maar The Machinist bleef makkelijk overeind. Erg sfeervol allemaal, met een koortserige cinematografie die niet helemaal verbluft maar enorm goed past.

Daarnaast is dit toch ook wel de film van Christian Bale. Niet alleen lichamelijk zien we hem hier zoals nooit tevoren (wat is ie griézelig mager), het hele personage toont een nieuwe kant van Bale. Toch wel een zeer polyvalente acteur. Ook de rest van de cast overtuigt.

Ben het wel eens met sommige users dat de film misschien wat minder antwoorden had moeten geven, dan had er een echt meesterwerk in gezeten wat mij betreft. Nu toch zeker 4*.

Swingers maar dan met een groter budget, en iets minder charmant. Vince Vaughn overschrijdt de irritatiegrens meer dan eens, maar zijn shenanigans zorgen ook wel voor de nodige gein. Echt goed of hilarisch is Made voor mij evenmin, maar het olijke duo Favreau-Vaughn zie ik toch graag bezig. Kleine 3,5*.

Deze nog eens van onder het stof gehaald en Magnolia blijft een wervelend kijkspektakel. Onwaarschijnlijk hoe strak PTA hier de touwtjes in handen weet te houden. Een virtuoze beeldvoering, een verschroéiend tempo en een fenomenale acteursregie.

Anderson haalt zoals steeds het allerbeste uit zijn cast. Echt zo'n film waar de acteurs de performance of a lifetime neerzetten. Iedereen stijgt boven zichzelf uit, maar vooral Moore, Cruise, Reilly en de wat minder bekende Melora Walters zijn verbluffend. Julianne Moore in die apotheek... denk niet dat ik ze ooit beter bezig zag.

Dan hebben we nog de muziek en die werkt al even wonderwel. Wise Up is zo één van die scènes die voor altijd op mijn netvlies staan gebrand.

Magnolia wist mij opnieuw verrassend diep te raken, eigenlijk nog een pak meer dan ik had gedacht. Een van dé grote Amerikaanse films. 4,5*

Niet echt aan mij besteed, dit soort sprookje. Deed me wat denken aan een Big Fish, hoewel minder feeëriek. Is allemaal nogal sentimenteel, vind ik.

Op zich best degelijk, maar eigenlijk toch een duffe bedoening wat mij betreft. En dan die vreselijke finale . Darabont had waarschijnlijk een emotionele climax voor ogen na dik twee uur, maar mij beviel het allemaal niet zo goed.

Gewoon niet mijn soort cinema, maar nog net 2,5*.

Ben wel een sucker voor film noir, hoewel ik veel klassiekers nog niet heb gezien. Daarom maar eens The Maltese Falcon opgesnord, die vaak wordt gezien als de moeder van het genre. Echt een hoogvlieger is deze prent wel niet (Heb je 'm?! Geen hoogvlieger... En het gaat om een valk die niet vliegen kan! Hahahahahá!!) Althans wat dit venteke betreft he!

De film is uit 1941 en dat merk je toch een beetje aan de acteerprestaties, die soms (onbedoeld) komisch zijn. Bogey zie ik op zich graag bezig, maar vond ik dit keer soms nogal knullig. Heeft natuurlijk wel veel charisma en een heerlijke stem. Wat Peter Lorre hier doet, is me nog altijd niet helemaal duidelijk. Die Wilmer was voor mij dan wel weer een geslaagd personage.

Qua sfeer hou ik hier best van. Heerlijk om 's avonds laat naar een filmpje noir te kijken. Jammer genoeg gaat The Maltese Falcon naar het einde toe slepen, waardoor de mysterieuze toon van zijn pluimen (Stopt het dan nooit?!) laat. Meer dan 3* kan ik hier dan ook niet aan kwijt. Blijft wel een genre waar ik me verder wil in verdiepen.

Moeilijk om te beoordelen, deze film. De eerste helft vond ik erg moeilijk om door te komen. De verhaallijnen en emoties zijn ook nogal clichématig en op stilistisch vlak zou ik Mammoth geen hoogvlieger noemen. De beelden zijn veel te gelikt en de (soms wel mooie) liedjes worden er zonder veel gevoel bij gegooid.

Maar na verloop van tijd kreeg Moodysson (blijft een prachtige naam) me toch in z'n greep. De thematiek is uiteindelijk best interessant en Mammoth blijft lekker ingetogen. Ook het slot vond ik erg geslaagd.

Soms nogal saaiig en stereotiep, maar al bij al nog redelijk geslaagd. 3*

Nogal pompeuze en sentimentele prent, maar eigenlijk werkt het wel. 'k Ben niet echt een fan van Scotts hyperkinetische stijl, maar slecht kan ik Man On Fire op visueel vlak zeker niet noemen.

Ook de acteurs, hoewel pure Hollywood, wisten me mee te slepen: Denzel is overtuigend als beschadigde ziel en zelfs de schattige Dakota Fanning doet het goed.

Aardig filmpje, niet meer maar zeker ook niet minder.

Niet de overweldigende docu waar ik op had gehoopt. Aardig, dat zeker, maar 'k begrijp toch niet helemaal waarom Man On Wire bedolven wordt onder tonnen lof. Waar dat voor de docu-hit van vorig jaar, The King Of Kong, wél het geval was.

Het grootste probleem voor mij is dat ik die Philippe Petit (zowel in z'n jonge jaren als nu) een behoorlijk pedant baasje vind. Het is inderdaad zéér indrukwekkend wat die man allemaal kan, maar 'k vind het gewoon nogal raar om 'm de hele film lang vol passie te horen praten over ... zichzelf. Eigen lof stinkt, zoiets. Ook z'n entourage spreekt me iets té enthousiast over hun eigen fratsen.

Intrigerend hoor, alleen niet zo intrigerend als ze je willen doen geloven, da's althans mijn gevoel over Man On Wire.

Chop Shop vind ik eveneens nog een klasse beter, maar Man Push Cart heeft toch ook zeker de nodige charmes. Veel gebeurt er eigenlijk niet en we zien bepaalde rituelen misschien wat al te vaak herhaald worden, maar het harde bestaan van Ahmad wordt sereen en vertederend in beeld gebracht.

Deze Pakistaanse immigrant wordt op overtuigende manier gespeeld, maar ook Leticia Dolera als love interest Noemi is zeer innemend (wat een ongelofelijk mooi meisje trouwens).

Op cinematografisch vlak kiest regisseur Ramin Bahrani ook voor soberheid en visueel vind ik Chop Shop toch ietsje indrukwekkender. Waar ik daar overigens nog riep om wat muziek in de film, moet ik mijn mening nu misschien herzien. De soundtrack van Man Push Cart is namelijk ontzettend, ontzettend duf: een Ken Loachprent is er niets tegen! Erg jammer want een goede score had voor een extra sfeerinjectie kunnen zorgen.

Puik, klein filmpje met een ietwat onbevredigend maar toch passend einde. Het niveau van Chop Shop wordt hier echter niet benaderd.

Prima whodunit die verfrissend ouderwets is. Zo krijgt de kijker geen ontelbare verrassingen en plot twists op zijn bord, maar wel sober en oerdegelijk speurwerk. Er wordt ruim de tijd genomen om een setting te scheppen waardoor de spannende momenten ook écht spannend zijn. Anderzijds kan je natuurlijk opperen dat Män Som Hatar Kvinnor op zich niet veel meer voorstelt dan de gemiddelde aflevering van Midsommer Murders of Inspector Morse (waar ook wel iets van aan is).

Mij deed het in ieder geval deugd nog eens zo'n klassiek detectiveverhaal te zien, waarbij ook de puike acteerprestaties opvielen. Michael Nyqvist kwijt zich uitstekend van zijn taak als goudeerlijke journalist, maar het is toch vooral de beschadigde ziel Lisbeth Salander (rol van de knappe Noomi Rapace) die de show steelt. Een zeer aandoenlijk personage dat punten scoort voor deze eersteling uit de Millenium-trilogie.

Op visueel vlak zorgt de sobere aanpak van regisseur Niels Arden Oplev voor de nodige sfeer, hoewel een gewaagdere look deze film had kunnen doen ontsnappen aan de middelmatigheid.

Solide vakwerk hoor, waarvan ik heb genoten, maar écht bijzondere cinema levert het niet op. Niettemin puik!

Eens herbekeken en nog steeds weet The Man Who Wasn't There me niet helemaal te overtuigen. De vormgeving is stijlvol, de acteurs doen het prima en tot ongeveer een half uur van het einde zat ik ook wel te genieten. Misschien kwam het door de vermoeidheid, maar daarna ging het licht uit. Alsof de Coens hier hun eigen belofte niet konden waarmaken bij mij. De film blijft er uiteraard fraai uitzien, maar daarmee is wat mij betreft ook alles gezegd.

Niettemin uiteraard een vakkundig gemaakte prent en cinematografisch waarschijnlijk een van hun allerbeste.

3*

Heb Manhattan nu voor een derde keer gezien en 'k blijf het één van Allens beste vinden, hoewel de magie van de eerste kijkbeurt toch 'n beetje weg is.

Het typische neurotische Allen-hoofdpersonage is ook hier in volle glorie aanwezig en houdt een beetje het midden tussen zelfspot en pretentie, iets dat formidabel werkt bij mij. Hoewel Woody Allens films vaak gezien worden als intelligente cinema, is de humor op zich dikwijls redelijk "flauw" maar 'k moet er toch geweldig om lachen. De hele set-up van Manhattan is voor mij maar een kapstok om een heerlijk personage aan op te hangen.

Verder zijn zowel de cinematografie als de soundtrack redelijk sfeervol, hoewel ik daar duidelijk minder lyrisch over ben dan velen hier. De beelden vind ik niet bijzonder genoeg en de jazz niet subtiel genoeg, maar binnen het oeuvre van de New Yorker behoort Manhattan op dat vlak wel duidelijk tot de betere.

Niet meer de torenhoge score die ik hier na een eerste visie zou aan verbonden hebben, maar toch nog een overtuigende 4*.

Sfeervolle eighties prent met een zinderende finale. Toch is Manhunter ook niet feilloos: zo vind ik de momenten waarop Graham luidop tegen zichzelf/De Tandenfee tekeergaat redelijk knullig. Niettemin komt het talent van Mann vaak genoeg bovendrijven om dit genietbaar te houden. Ik zit ergens tussen 2,5 en 3 in.

Zo, deze film lokt hevige reacties uit. Het is dan ook een zéér gruwelijke prent, misschien wel de hardste die ik ooit heb gezien. Martyrs doet dus wel degelijk iets met me, maar 'n goeie film vind ik het niet.

De tweede worp van Pascal Laugier wordt wel eens vergeleken met een Irréversible, maar waar Noé erin slaagt al je zintuigen te prikkelen, slaat Martyrs je botweg murw met een stortvloed aan sober geregistreerde gruwel. Hij slaagt dan ook moeiteloos in z'n opzet, maar tegelijkertijd is het een film geworden waar ik niet "graag" naar kijk. Irréversible is bij momenten ook monsterlijk, maar je blijft aan het scherm gekluisterd. Dat had ik bij Martyrs helemaal niet, waarbij je als kijker gewoon onderworpen wordt aan de ene ellendige scène na de andere. Ook op visueel vlak valt er weinig te beleven, iets waar Gaspar Noé net zo goed scoort.

Het is zeker een interessante film die niet zomaar wat probeert te shockeren, maar briljante cinema levert het in mijn ogen niet op.

Erg aandoenlijke prent en de eerste animatiefilm die bij mij 4* haalt. Net als kos is een prachtige look voor mij bij dit soort cinema vaak niet voldoende om echt compleet ondersteboven te zijn en dus wordt er eindelijk eens een verhaaltje aan gekoppeld dat me oprecht wist te raken. Eentje dat niet al te sprookjesachtig is, wat in mijn geval ook al helpt.

Twee zeer vertederende personages (alleen al hoe ze knabbelen ) waarbij de meesten hier blijkbaar vooral onder de indruk zijn van Max, maar voor mij is de kleine Mary zeker even aandoenlijk, met als emotioneel hoogtepunt I'd better go now, my tears are "smudgling" my words.

Het is inderdaad allemaal wat donkerder dan gewoonlijk, maar net daaruit worden nog meer snoezige taferelen gepuurd. Ook de offbeat humor ligt volledig in mijn straatje.

Visueel ziet het er verbluffend uit en ook de score overtuigt, met als hoogtepunt het al door Paalhaas aangehaalde Perpetuum Mobile.

Hartveroverend stukje magie dus en waarschijnlijk de beste animatiefilm die ik tot nog toe heb gezien.

Vond het jammer genoeg geen bijster interessante prent. Het charisma van Schoenaerts en de verleidelijke looks van Kruger houden je bij de les, maar ik had toch echt wel meer verwacht van deze Maryland.

Blijft toch 1 van de beste serieuze films uit het oeuvre van Allen, al is het van de meeste wel al erg lang geleden dat ik ze zag.

Deze Match Point vind ik niet meer zo goed als toen hij uitkwam een kleine 20 jaar geleden (en ik nog redelijk aan het begin stond van mijn ontdekking van Vrouwe Cinema), maar het blijft toch een sterke prent.

Johansson met 1 van haar meest memorabele rollen als labiel lustobject en Rhys-Meyers past hier wel met zijn ietwat theatrale manier van doen (dat loopje!), al weet ik niet helemaal of het echt zo goed geacteerd is of hij eigenlijk gewoon zo... is?

3,5*

Weer een erg minimalistische prent van Reichardt, voor mij persoonlijk toch iets taaier dan haar 2 vorige worpen. Gewoon al omdat de setting mij in principe een stuk minder aanspreekt.

Dat Meek’s Cutoff toch nog met een (gevleide) 3,5* gaat lopen, valt eigenlijk niet te verklaren . De cinematografie is afstandelijk en dor, dus daar scoort de film eigenlijk evenmin veel punten. Maar zoals hier al aangegeven: het paste wel.

Net zoals alles op een gegeven moment een beetje op zijn plaats begon te vallen en dit enigma onder de huid ging kruipen.

Ik zou dit niet eens een goede film durven noemen, maar fascinerend des te meer. Een score geven is dus niet evident, maar omwille van de eigenzinnigheid toch 3,5*.

Mooie film van Lars von Trier, die voortbouwt op Antichrist. Weg zijn wel de afgeknipte clitorissen en bloedejaculaties, maar op audiovisueel vlak is het toch meer van hetzelfde. En daar ben ik best blij om, want qua stijl verkeert von Trier in de vorm van z'n leven.

De belichting is prachtig, het kenmerkende, lichtjes shaky camerawerk tekent weer present en het is opnieuw genieten van de ultra slow-mo's. De nachtscènes in die Marienbad-achtige tuin zien er fabuleus uit. Ook de soundtrack past wel, hoewel ik niet echt een enorme fan ben van klassieke muziek.

Het gedeelte met de bruiloft wist me wel niet helemaal omver te blazen, maar het tweede deel is geweldig. Dunst inderdaad met een sterke, geloofwaardige rol en ook Gainsbourg doet het meer dan prima.

4*

Deze voor een tweede keer bekeken, dus ik wist al hoe de puzzel in elkaar zat. Toch blijft Memento boeien, niet in het minst dankzij de intense vertolking van Guy Pearce. Verder is de vertelwijze misschien een gimmick, maar dan wel een verdomd goeie. Sterke thriller, maar een tikkeltje overroepen naar mijn bescheiden mening.

Had er toch wat meer van verwacht.

Goede Clooney wel, die deze prent volledig moet dragen aangezien de andere figuren er maar voor spek en bonen lijken bij te lopen. Vooral Jeff Bridges vond ik onwaarschijnlijk zwak en die heeft me dan ook geen enkele keer aan het lachen gekregen.

Dat The Men Who Stare At Goats me een beetje is tegengevallen is, ligt misschien aan het feit dat regisseur Grant Heslov het toch allemaal nogal braafjes heeft gehouden. Het is duidelijk een klucht, maar ga er dan volledig voor ipv wat te blijven hangen in melige hippietoestanden.

Slecht is dit in mijn ogen zeker niet, en 't kijkt makkelijk weg, maar Clooney's hilarisch gestaar verdiende een betere film. 2,5*

Tof, lief filmpje dat me nu ook weer niet zo gek veel deed. Hier en daar wel een gniffel natuurlijk, en veel originele vondsten, maar de magie van Amélie heb ik nog niet gevonden in één van Jeunets andere prenten.

Micmacs ziet er erg mooi uit, met die typische sepiatinten. Ook wordt er leuk geacteerd, niet in het minst door Dany Boon. Gewoon wel fijn allemaal, maar meer niet wat mij betreft. 3*

Éindelijk nog eens een leuke Woody Allen. Nu niet dat ik Midnight In Paris echt een Allen grand cru zou willen noemen, maar het is toch zeker een charmant filmpje.

Owen Wilson is spot-on als nostalgische sympatico en zorgt, samen met de pedante Michael Sheen, voor de nodige komische momenten. Jammer genoeg hebben er ook wel een aantal ronduit duffe grappen de montage overleefd.

Ook visueel is Midnight In Paris soms een beetje wisselvallig. De warme kleuren voeden het nostalgisch gevoel, maar bij momenten is de fotografie gewoon heel erg saai. Die opening bv., met die postkaartshots van Parijs... Zo'n fantastische metropool zó inspiratieloos in beeld brengen, een huzarenstukje!

Maar da's muggenziften, want uitendelijk is deze prent in mijn ogen stukken beter dan You Will Meet A Tall Dark Stranger, Vicky Cristina Barcelona, Scoop en andere Whatever Worksen.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

Erg onderhoudend filmpje met een heel sterk eerste uur. Niet dat het slot onbevredigend werkt, maar tegen het einde aan ging m'n aandacht toch (een beetje) verslappen.

Overigens vond ik de acteerprestaties best genietbaar en zeker van Leslie Bibb, die me geweldig meeviel. Vinnie Jones deed het ook aardig, hoewel je 'm toch nooit 100% serieus kunt nemen.

Geen wereldschokkende cinema, maar 'n onverwacht (ik had hier nog nooit van gehoord) boeiende horrorprent.

Winterbottom heeft inderdaad veel eerbied voor het verhaal van Mariane en Daniel Pearl, maar net daar wringt het schoentje een beetje voor mij. De hele historie wordt zodanig droog in beeld gebracht en A Mighty Heart bestaat dan ook voor het grootste deel uit vergaderingen tussen allerlei inlichtingendiensten die op zoek zijn naar Daniel.

Die zoektocht had best wat mogen gedramatiseerd worden om er de kijker toch tenminste wat te laten in opgaan, hoewel die de uitkomst al lang kent. Nu was het voor mij erg moeilijk om in de vertelling ondergedompeld te raken.

Dan is er nog Angelina Jolie, die ik zeker niet slecht kan noemen. Toch lijkt zij voor mij ook wat te lijden onder de al te documentaire aanpak, waardoor ik bij haar "oerschreeuw" helemaal niet de grond onder m'n voeten voelde afbrokkelen, maar op dat moment vooral verlost wou worden uit mijn lijden.

Michael Winterbottom blijft uiteraard een visueel talent, hoewel hij het hier heel sober houdt (alles in teken van het verhaal weet je wel). Toch brengt hij als geen ander een ochtendschemering in beeld en ook het broeinest Karachi wordt treffend geschetst. Dit kan echter niet verhelpen dat A Mighty Heart wat mij betreft een behoorlijk saaie film is.

Prima mini-serie, die beloftevol begint maar het dan toch niet helemaal wist waar te maken in mijn ogen. Vooral de laatste aflevering, de climax van het gebeuren, viel me een tikkeltje tegen. Todd Haynes injecteert het geheel wel met zijn gekende flair, en de muziek is bij momenten erg knap. Daarnaast kwijten de acteurs zich natuurlijk overtuigend van hun taak en ook de aankleding is geslaagd. Goed dus, maar naar het einde toe verslapte mijn aandacht en dus blijf ik ergens hangen tussen 3 en 3,5*.

Heb een beetje hetzelfde gevoel als Macmanus: de wereld die Gus Van Sant hier schetst spreekt me minder aan dan die van z'n vier vorige films. Ook is Milk een iets conventionelere prent (binnen het keurslijf van de biopic is de bewegingsruimte misschien ook beperkter, zeker omdat de regisseur het bijzondere relaas van Harvey Milk echt wilde vertellen) waardoor het verhaal een grotere rol gaat spelen.

Visueel is er bij momenten toch wat plaats voor poëzie, maar Van Sant lijkt soms te veel op te gaan in het vereren van z'n hoofdpersonage waardoor het esthetisch aspect uit het oog wordt verloren. De seventies-beelden zijn evenwel vrij indrukwekkend.

De acteerprestaties dan, die zéér overtuigend zijn, Sean Penn op kop. Toch wordt de homogemeenschap naar mijn gevoel nogal stereotiep weergegeven en is het personage van James Franco zowat de enige homo die niet compleet verwijfd doorheen de film huppelt. Het wordt nergens een farce en Emile Hirsch doet me geweldig denken aan een gay die ik ken (maar echt gewéldig ), maar toch viel het me genoeg op om me er een beetje aan te storen.

De historie van Harvey Milk (waar ik overigens nog nooit van had gehoord) verfilmd dus. Niet meer maar dankzij Van Sants talent (dat iets te zelden komt bovendrijven) ook niet minder. Fenomenaal moment overigens: Milk die binnenkomt in Dan Whites bureau en in lichte slow-motion nog net "No" kan zeggen alvorens te worden neergeschoten, vond dit zeer indrukwekkend in beeld gebracht.

Mijn Coen-herzieningsronde gaat door en nu was dus Miller's Crossing aan de beurt. Een zeer degelijke, klassieke film die mij net als bij de eerste kijkbeurt toch weer niet helemaal aan het scherm wist te kluisteren. Echt heel verrassend is deze prent niet in mijn ogen en er zijn net iets te veel twists & turns. Het geheel is wel behoorlijk stijlvol geschoten en Byrne vind ik een fijne acteur.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

Gezellig filmpje met een lekker ouderwets sfeertje. Caan vond ik erg leuk in de hoofdrol en Bates is echt in de wieg gelegd voor de vertolking van Annie Wilkes. Het claustrofobische van zo'n afgelegen huis in de sneeuw heeft ook iets, hoewel het allemaal niet enorm bijzonder in beeld wordt gebracht. Een grote film vind ik dit dan ook niet, maar wel een fijne wegkijker. Soms spannend, soms grappig, en nergens wordt het echt karikaturaal wat mij betreft.

Kleine 3,5*.