Opinions

Origineel idee, maar er schort toch heel wat aan de uitwerking.

Zo zijn de getuigenissen veel te kort en te banaal om iets wezenlijks te zeggen over de liefde, en ook de Gondry-achtige (they wish!) knutselpartijtjes zijn in mijn ogen compleet nietszeggend. Het docu-gedeelte werkt dus niet wat mij betreft.

Dan is er de romance tussen Charlyne Yi en Michael Cera, en hoewel Cera altijd garant staat voor een portie ongemakkelijke situaties gaat Paper Heart daar misschien iets te ver in. Van romantiek is er eigenlijk geen sprake en grappig zijn die situaties maar zelden.

De Superbad-ster speelt weer maar eens hetzelfde onhandige, dorky personage en ik kan me best voorstellen dat sommigen graag iets nieuws zouden zien van Cera. Persoonlijk ben ik er nog niet op uitgekeken en heb dus weer genoten van zijn optreden.

De charme van Yi daarentegen is me minder duidelijk. Aanvankelijk heb je de indruk naar een meisje van een jaar of 12-13 te zitten kijken, en 't is dan ook serieus verschieten wanneer Michael haar aan de haak probeert te slaan. Aangezien ze al met de auto rijdt, zal ze wel wat ouder zijn, maar daar gedraagt ze zich toch niet naar. Op de één of andere manier ging ik me een beetje storen aan haar overdreven kinderlijk gedrag: tot op een bepaalde hoogte is dat charmant, maar bij Yi lijkt het echt een uit de hand gelopen act.

Bij momenten sympathiek, maar uiteindelijk een filmpje waar meer in zat. Het einde vond ik in tegenstelling tot AHWA overigens een complete misser.

Zelfde gevoel als toen ik Paranoid Park voor de eerste keer zag: fraai, maar voor mij een beetje allemaal net niet. De cinematografie is elegant, met mooie slowmo's en zelfs de Super 8-stukjes tussendoor kon ik hebben, maar... Alles bij elkaar is het ook weer niet zo heel bijzonder.

Dan de soundtrack: de ambient verhoogt de sfeer, maar verder wordt er van alles op een hoop gegooid dat niet echt samengaat. Sommige liedjes leken helemaal niet bij de toon van de film te passen.

Ook van de acteerprestaties weet ik niet goed wat gedacht. Veel van de jongeren (waaronder het hoofdpersonage) acteren érg houterig, maar anderzijds gedragen sommige pubers zich misschien ook wel wat zo. Talenten zijn het in mijn ogen echt niet, maar hier passen ze waarschijnlijk wel behoorlijk goed.

Klinkt allemaal redelijk kritisch, maar uiteindelijk vind ik dit zeker 1 van de betere Van Sants, hoor. Ik hou vooral van z'n wat dromerige films, maar een echte topper herken ik niet in PP.

3,5*

Érg spannende prent! Zeer sterk opgebouwd met hier en daar een vleugje humor om je dan gestaag bij het nekvel te grijpen. Het concept is niet nieuw maar doet het toch nog heel goed bij mij. Al geleden van The Blair Witch Project dat ik nog ‘ns zo had gehuiverd.

Prima prent van Kubrick, ziet er bij momenten toch wel knap uit voor een film uit de jaren '50. Vind Douglas ook wel 1 brok charisma in de hoofdrol. Maar verder is het geen film die voor mij in de buurt komt van kleppers die later kwamen in Kubricks carrière. Het is eerder klassieke cinema en ik geef toch de voorkeur aan zijn wat meer surrealistische werk. Niettemin de moeite en blij dat ik deze nu ook heb gezien.

Niet echt geslaagd wat mij betreft. Op zich heeft zo een road trip wel altijd iets gezelligs. Jammer genoeg worden daar in Paul weinig goede grappen aan toegevoegd. Die overdreven christelijke meid en haar vader zijn écht niet grappig, om nog maar te zwijgen van Weaver. Het soort van personages dat tot ergernis leidt. Ook Pegg en Frost zorgen amper voor lol. Voor het grootste deel van de tijd zie je gewoon 2 nerds wat schuchter doen, en dat moest blijkbaar volstaan. Doet het dus niet. Obligate einde doet de zaken ook weinig goed: nog voor de laatste 20 minuten wil je de film eigenlijk gewoon al afzetten. Rogen vond ik zoals altijd wel best tof.

Verder behoorlijk bekijkbaar allemaal en af en toe eens een leuke grap. Kleine 2,5* dan maar.

Dare I say: kleuterfilm!

Dat anno 2009 dit soort melige drek nog het levenslicht ziet is eigenlijk schrijnend. Paul Blart: Mall Cop borduurt voort op clichés van 15 jaar geleden en lijkt gespeend van élke vorm van inspiratie of talent.

De grappen zijn belegen, het sentimentele toontje huiveringwekkend en op die manier ging ik me toch bijna ergeren aan Paul Blart. Gelukkig kijkt het allemaal nog enigszins makkelijk weg en is ook Kevin James nog net oké.

Het ergste van al is misschien wel dat deze film van Steve Carr een regelrecht commercieel succes was, maar kom, het absoluut dieptepunt van een Epic Movie wordt hier toch niet bereikt. Of misschien beter: de bodem werd hier wel bereikt maar gelukkig werd er niet verder gegraven.

1,5*

Vermakelijke onzin.

Het soort cinema dat er hier wel ingaat maar waarbij je in het verhaal moet kunnen meegaan of je gaat je al vlug ergeren aan de ongeloofwaardigheden. Lukt dat, dan krijg je een avontuurlijk en redelijk spannend filmpje op je bord dat er best in slaagt de kijker in de zonnige sfeer onder te dompelen.

Fijn, 3 sterretjes.

Kutchers personage deed me bij momenten denken aan de in droefheid gedrenkte Leonard Kraditor uit Two Lovers. Maar waar Joaquin Phoenix die rol met verve vertolkt, slaagt Demi's toyboy er niet in iemand van vlees en bloed neer te zetten. Hij ontstijgt het typetje niet en verpest Personal Effects voor mij een beetje.

Dat dit debuut van David Hollander in mijn ogen geen hoogvlieger is, valt echter niet enkel daar aan te wijten. Zo wil deze prent zich als een oprecht stukje melancholie voordoen, terwijl er eigenlijk een sentimentele tearjerker achter schuilt zoals er op zaterdagavond wel eens wat staan geprogrammeerd.

Ook op visueel vlak ontbeert Hollander de nodige flair: met de sombere, koude kleuren zit het nog wel goed, maar de film is veel te gelikt om die koude ook echt te voélen, om ondergedompeld te raken in de tristesse.

Geen wanproduct hoor, maar te zeemzoeterig en clichématig om een diepe indruk na te laten. Ook de acteertalenten van Ashton Kutcher (nochtans beter in komische rollen) vind ik te beperkt.

Na het sterke Ne Le Dis à Personne opnieuw een prima film van Canet. De Franse levensgenieters doen levensecht aan en heerlijk hoe ze verbaal met elkaar in de clinch gaan.

Toch mist Les Petits Mouchoirs voor mij net dat beetje panache om een grote film te zijn. Vooral naar het einde toe (dat melodramatische laatste half uur?) bewandelt Canet de platgetreden Hollywoodpaden. Ook zijn sommige personages en situaties net wat te karikaturaal.

Maar verder is het allemaal behoorlijk sfeervol en wordt er prima geacteerd. Visueel af en toe knap (die opening!), maar nu niks om echt over naar huis te schrijven. Geldt ook voor de soundtrack: hier en daar wel mooie liedjes, maar ze worden zonder verfijning gewoon "op de beelden geplakt".

Als liefhebber van de Franse cultuur dik van genoten, maar al bij al blijft het een redelijk "standaard" filmpje. Toch ruim 3,5*

Enige PTA die ik nog niet had gezien, en voor mij (zoals verwacht) niet 1 van zijn absolute toppers. Nogal klassieke cinema en ik ben persoonlijk eerder fan van zijn meer zwierige werk.

Niettemin is Phantom Thread een oerdegelijke prent, die rustig zijn verhaal vertelt en kan bogen op ijzersterke acteerprestaties. Ik moet zeggen dat ik toch wel de hele speelduur geboeid bleef kijken naar het spel tussen de kleermaker en zijn muze. Alles wordt ook piekfijn in beeld gebracht en de muziek past wonderwel.

Een gevleide 3,5* dan maar. Dat is evenveel als One Battle after Another, hoewel dat toch meer mijn soort film was. Wel weer vakwerk van Anderson.

Sinds Forest Whitaker gestalte heeft gegeven aan Jon Kavanaugh in het onvolprezen The Shield, kan ik die man niet meer zien. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de rol die hij in die serie vertolkt (hij probeert het Strike Team neer te halen en gebruikt daarvoor alle middelen mogelijk), maar ook met de nijd die je continu van zijn gezicht kan aflezen in dat soort rollen. Als hij een ander type speelt (zoals in Ghost Dog of The Last King Of Scotland), kan ik 'm nog enigzins pruimen, maar in Phone Booth werd mijn afgrijzen voor Whitaker nog maar eens aangewakkerd. Terwijl ie nota bene de good guy speelt.

Met een andere acteur voor die rol, had deze film waarschijnlijk ietsje beter gewerkt bij mij. Ook Kiefer Sutherland vind ik een zoutzak van het zuiverste water. Daar staat dan Farrell tegenover, één van de meest charismatische acteurs die ik ken en altijd wel aardig. Ook hier redt hij de meubelen, aangezien de twee actrices van dienst nu ook niet bepaald overlopen van uitstraling.

De film zelf dan: op zich een aardig idee, maar in mijn ogen toch een te standaard uitwerking om echt boven de middelmaat uit te steken. Aardig tijdverdrijf, dat wel.

Herziening doet wonderen!

De eerste keer wist Pi me nog niet helemaal te overtuigen, maar nu werd ik compleet omvergeblazen door Aronofsky's debuut. Wat een briljante afdaling in de geest van een geobsedeerde wiskundige. De rauwe maar virtuoze zwart-wit fotografie mag er wezen, de montage is top, maar het is de soundtrack die met de bloemen gaat lopen. Ronduit geniaal. Ook Sean Gullette is geweldig als paranoïde loner die grip probeert te krijgen op de wereld.

5*

Ik ben niet echt een Almodóvar-kenner, maar dit vond ik toch wel een knap gemaakte film. Zijn visuele flair tekent weer present, met mooie decors en kleuren. Ook de subtiele acteerprestaties waren wat mij betreft prima. Denk zelfs niet dat ik Banderas ooit al beter zag dan hier en Elena Anaya blijft echt een prachtvrouw. Het bizarre verhaal vond ik eigenlijk ook nog interessant om te volgen en ik hou er wel van als Pedro de boel lekker ingetogen houdt.

Niets wereldschokkends, maar wel een vakkundig gemaakte prent: 3,5*.

Aangezien ik een groot fan ben van het prachtige Freaks & Geeks keek ik vol verwachting uit naar deze nieuwe "Apatow production" en Pineapple Express heeft me niet teleurgesteld! Het begint allemaal wat als een stonerkomedie waar je high moet voor zijn om er de humor van te appreciëren, maar al vlug komen de hilarische momenten bovendrijven. Uiteraard wordt de bal hier en daar al eens misgeslaan in een film van bijna twee uur, maar genânt wordt het nooit.

Net als de andere films waar dit team in het verleden voor heeft gezorgd, zie je wel aan alles dat je naar een erg Amerikaanse komedie zit te kijken, maar toch brengen ze 't op een heel frisse manier met vaak aangebrande grappen, zonder dat het echt vulgair wordt.

Seth Rogen weet me opnieuw geweldig te charmeren als übersympathieke kluns en ook Franco heeft z'n momenten - de scène waarin hij z'n hand voor zijn mond houdt terwijl hij hoest hoewel hij eigenlijk moet veinzen dat z'n handen nog vastgebonden zijn achter z'n rug, vat zowat alles samen. En toch vind ik dat het soms geforceerder overkwam dan bij Rogen.

Regisseur David Gordon Green levert met deze prent entertainment af van de bovenste plank; een Amerikaanse komedie die perfect voldoet aan de verwachtingen, met genoeg originele vondsten om het geheel interessant te houden.

De verwachtingen voor deze Piranha lagen vooraf niet geweldig hoog. Haute Tension was nochtans een aangename kennismaking met regisseur Aja. Jammer genoeg bleef van die belofte niets meer over na het in mijn ogen ronduit ridicule Mirrors. Bovendien leveren haaien of andere monstervissen zelden interessante cinema op. Maar het moet gezegd: deze remake is goed voor anderhalf uur pretentieloze fun. Aja houdt zijn film luchtig tot het einde en laat het feestgedruis onverminderd doorgaan. Het resultaat kan je bezwaarlijk een briljante prent noemen, maar het is wel een vermakelijke boel wat mij betreft. 3,5*

Iets anders dan de mystieke ervaring van Apocalypse Now maar toch evengoed één van m'n favoriete oorlogsfilms. Surrealisme heeft plaatsgemaakt voor keihard realisme. De oorlogswaanzin wordt door Stone veel meer geserveerd als een stomp in de maag.

Vond de fotografie best geslaagd. Erg jaren '80 maar bij momenten zeer knap en sfeervol. Op sommige momenten lijken de kleuren wel platgebombardeeerd. De muziek en dan zeker het beruchte Adagio for Strings lag mij minder. Niettemin sterke scène, waarbij Elias op de hielen wordt gezeten.

Defoe is dan ook in vorm, net als Berenger. Ook de jongensachtige Sheen doet het wat mij betreft voortreffelijk, waarschijnlijk zelfs zijn beste rol.

4*

Mooie, rustige prent met knappe acteerprestaties. Keener is (zoals altijd) eersteklas als door schuld verteerde middle-class woman en ook Hall als bescheiden zus en Peet als extraverte en egocentrische zus/beauty doen het uitstekend. Leuk om die laatste eens in dit soort rol te zien. Ook Platt en de dochter overtuigen. Typisch zo'n film die te weinig opvalt waardoor het geweldige acteerwerk onder de radar blijft.

Dit soort indies is natuurlijk niet nieuw, maar Please Give is zeker één van de betere. Beetje verrast door de vele negatieve commentaren hier.

3,5*

Van Céline Sciamma zag ik een hele poos terug de kleine pareltjes Naissance des Pieuvres en Tomboy. Met Portrait de la Jeune Fille en Feu beleefde ze in 2019 de grote doorbraak. De film dook onlangs nog op in de top-100 beste films van de 21ste eeuw van de NY Times, op de 38ste plek.

Toen ik die lijst zag passeren, heb ik er mij eindelijk aan gewaagd. Om de één of andere reden zag ik de afgelopen jaren een beetje op tegen een film die zich afspeelt in de achttiende eeuw. Meestal spreekt dat soort oude settings me niet zo aan. Maar eigenlijk merk je er weinig van, daar op dat afgelegen Bretoense eiland.

Portrait de la Jeune Fille en Feu is vooral een prachtig tijdloos verhaal over een onmogelijke liefde, gedragen door 2 fantastische actrices. Adèle Haenel kende ik al uit Sciamma's Naissance des Pieuvres, waar ze als jonkie ook al imponeerde. En Merlant kende ik uit Tár en Les Olympiades waar ze mij ook al was opgevallen met haar Franse schoonheid. Beiden leveren een fenomenale acteerprestatie af en geven deze film een enorme emotionele impact.

Ook de regie van Sciamma is van topniveau. Ze zorgt ervoor dat ook de kijker als een schilder op zoek gaat naar de subtiele details in de gelaatsuitdrukkingen en lichaamstaal van de 2 vrouwen. Bij momenten tovert ze ook schitterende tableaus op het beeld. Niet alleen de schilderkunst, maar ook muziek en literatuur spelen overigens een bepalende rol in de film.

Wondermooie, sensuele film die je met een diepe krop in de keel achterlaat.

Best een aardig, Iñárritu-achtig noodlotsdrama dat wat mij betreft evenwel niet tot de betere binnen het genre behoort.

Van het scenario over de acteerprestaties tot de cinematografie: slecht kan ik het zeker niet noemen, maar echt beklijvend is Powder Blue nergens.

De verhaallijnen lijken maar schetsjes, kapstokken om een aantal tragische personages aan op te hangen. En de manier waarop die vertolkt worden weet me evenmin te overdonderen. Jessica Biel is een natuurlijke schoonheid die in Hollywood waarschijnlijk haar gelijke niet kent, maar als actrice valt ze me toch wat te licht uit. Hoe hard ze hier ook probeert haar brave imago van zich af te schudden, voor mij is ze niet geloofwaardig als gebroken ziel (waar bijvoorbeeld Charlize Theron in het gelijkaardige The Burning Plain daar wel in slaagt). Misschien is ze simpelweg té knap voor zo'n rol? Ook de andere acteurs komen weinig onvergetelijk voor de dag, hoewel de door mij lichtjes gehate Forest Whitaker 't dan wel weer behoorlijk doet.

Visueel is Powder Blue evenmin onverdienstelijk, met donkere beelden, veel kleurenfilters en een grove korrel. Spectaculair goed kan je 't echter niet noemen. De soundtrack daarentegen vind ik zonder meer geslaagd, waarbij onder meer Cat Power de revue passeert.

Zeker niet slecht, ook al omdat dit soort zwaarmoedige mozaïekfilms me bijzonder goed ligt, maar memorabel vind ik de tweede worp van Timothy Linh Bui evenmin.

De Lost-achtige eerste helft van Predators vond ik best aangenaam, maar naar het einde toe verzandt de film steeds meer in onnozelheid wat mij betreft. Ook op visueel vlak is het allemaal niet veel soeps. Leuke locatie nochtans, maar die wordt niet al te geïnspireerd in beeld gebracht. Weinig inspiratie ook bij de acteurs, hoewel Brody er voor mij nog wel mee door kon. Al bij al een redelijk vlotte wegkijker, goed voor 2,5*.

Heerlijk filmpje dat wel erg veel weg heeft van C.R.A.Z.Y. en niet enkel omdat ook hier Marc-André Grondin z'n opwachting maakt. Le Premier Jour Du Reste De Ta Vie is eveneens een nostalgisch familieportret, dat zich evenwel een deceniumpje later afspeelt.

Ook hier heb je een charmant gezin dat botst om weer dichter naar elkaar toe te groeien, een soundtrack boordevol muziek uit de tijd van toen en een fleurig kleurenpalet.

Beter of slechter dan C.R.A.Z.Y. zou ik Le Premier Jour dan ook niet durven noemen, maar het lijkt er wel serieus naar gemodelleerd.

Voor mij geen probleem want Rémi Bezançon sleurt je echt mee in het wel en wee van de Duvals en elke acteur lijkt spot-on gecast.

Veel mooie momenten ook, met als absolute favoriet de scène waarin Marie-Jeanne het luchtkussentje van haar man vlak na z'n dood leegduwt om nog één keer zijn adem op haar huid te voelen: erg aandoenlijk.

Geen geniaal meesterwerk maar wel een supercharmante prent waar ik met volle teugen van heb genoten!

Verwachtte niet geweldig veel van deze Pride And Glory, maar ie viel me toch best mee. Uiteraard krijgen we hier geen superoriginele cinema op ons bord, maar als policier kan dit er zeker mee door.

Een nogal donkere, grimmige sfeer die vooral voortkomt uit de locaties aangezien noch de beeldvoering noch de soundtrack het niveau van de doorsnee politieserie kunnen ontstijgen.

De acteurs dan: zowel Edward Norton als Colin Farrell behoren wat mij betreft tot de top in Tinseltown en vooral Norton wist opnieuw indruk te maken op mij (heeft weliswaar ook meer speeltijd dan Farrell). Geen monumentale rol maar gewoon sterk.

Naar het einde toe wordt het steeds moeilijker om mee te blijven gaan in de verhaallijnen en de finale vind ik zelfs compleet mesjogge, maar verder toch een aangename genrefilm. Geen grootse cinema, dat niet.

Eigenlijk fantastisch dat dit soort films het levenslicht nog zien, en zeker dat ze hier op MovieMeter zoveel aandacht krijgen . Primer is sfeervolle en eigenzinnige cinema die inderdaad complex is, maar voor mij dan toch ook weer meer dan "puzzeltje oplossen". Ik ben het wel met oa Ozarklynch eens dat de film "snappen" maar een deel van het geheel is. Visueel is Primer dik in orde (ik hou van die iets grovere korrel) om nog maar over de soundtrack te zwijgen: die melancholische toetsstrelingen doen de film echt goed en leveren extra punten op. Ook de hoofdrolspelers en al zeker "speler-trainer" Carruth zijn indrukwekkend.

Geen absolute topper in mijn ogen maar 'n heel fijn filmpje!

Vond dit eerlijk gezegd een beetje een suf gebeuren. Proberen ze Pippa's rock & roll verleden weer te geven, maar 't doet allemaal zo braaf en netjes aan. Geldt ook voor Robin Wright Penn: best oké, maar al te "fatsoenlijk".

The Private Lives Of Pippa Lee kijkt wel vlot weg, maar kreeg me nooit echt te pakken. Ik hou het op 2,5*.

Volgens mij pas mijn 2de Antonioni na Blow-up een kleine 20 jaar geleden. En toch wel onder de indruk van deze prent.

Heel sfeervol en ik vond het erg interessant om de beelden te zien uit het Spanje van de jaren '70. Toch wel het land dat ik al het vaakst heb bezocht in mijn volwassen leven, en heerlijk om bv. het Barcelona van toen te zien. Maar ook de weidse, dorre landschappen maken indruk. Knap in beeld gebracht allemaal.

Vond de acteurs ook sterk. 70's Nicholson is prime Nicholson, erg ingehouden en mooie rol hier. En over Maria Schneider ben ik in tegenstelling tot anderen op deze site wel enthousiast, ze spat van het scherm. Ik kende haar naam eigenlijk enkel uit de dEUS-song 'The Vanishing of Maria Schneider'. Ik herinnerde mij haar ook niet meer uit Last Tango in Paris, al te lang geleden.

Echt wel een slow-burner die me vanaf de eerste seconden wist te intrigeren maar eigenlijk had ik pas naar het einde toe door dat de film echt onder de huid was gekropen. Geweldige slotscène ook natuurlijk. Beetje moeilijk om er een score op te plakken, maar ik zet in op 4* (met kans op verhoging) en ga achter wat meer van Antonioni aan.

Eerste uur vond ik eigenlijk wel best amusant. Echt cool (sfeer, muziek, cinematografie) of grappig vond ik het allemaal niet, maar zeker fun. Laatste half uur deed me dan weer wat denken aan de overdreven The Hangover-toestanden en beviel me een stuk minder. Kleine 3,5*.

Sterke film.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen aangezien deze prent overal zeer veel lof wordt toegezwaaid en Jacques Audiard al enkele prima films achter zijn naam heeft staan, met als voorlopig hoogtepunt De Battre Mon Coeur S'est Arrêté. Zo goed is Un Prophète wat mij betreft niet, ook al omdat dit gevangenisepos me qua thematiek minder aanspreekt dan het intiemere relaas van De Battre, maar een bijzonder stukje cinema is het zonder meer.

De gevangeniswereld wordt hier genuanceerder dan ooit geschetst en de ontwikkeling die Malik doormaakt is verbazingwekkend maar erg geloofwaardig. De manier waarop nieuwkomer Tahar Rahim gestalte geeft aan deze kameleon is dan ook absoluut tóp. Niettegenstaande Niels Arestrup stevig weerwerk biedt als harde maffiabaas, gaat Rahim compleet aan de haal met de film. Werkelijk een fenomenale prestatie!

Jammer genoeg is de toon van Un Prophète toch een tikkeltje te afstandelijk om echt mee te slepen en dit is dan ook niet de emotionele bom geworden van Audiards vorige prent.

Nochtans probeert de Fransman zijn verhaal te larderen met poëtische momenten, maar echt naar adem snakken doen die scènes in mijn ogen niet. Ook op visueel vlak is de stempel van de regisseur overduidelijk maar 't werkt allemaal een beetje minder dan in De Battre Mon Coeur S'est Arrêté.

Energieke cinema die het gevangenismilieu op een unieke manier benadert maar op emotioneel vlak minder imponeert. Toch bevestigt Audiard hier dat hij één van de boeiendste cineasten van het moment is.

Had er meer van verwacht. Ook al omdat ik Manns 2 vorige prenten, Collateral en Miami Vice, erg wist te smaken. De afstandelijke toon van Public Enemies weerhoudt me er echter van echt binding te voelen met de personages.

Noch Depp, noch Bale zetten wat mij betreft legendarische figuren neer. De amoureuze verhaallijn werkt zelfs nog minder en Marion Cotillard (nooit een fan geweest) raakt hier werkelijk mijn koude kleren niet. Interessantste figuur is voor mij dan nog Red, Dillingers rechterhand, door Jason Clarke met veel charisma vertolkt.

Visueel best "interessant" maar echt geslaagd vind ik de look van Public Enemies nu ook weer niet. Geef mij dan maar 35mm, lijkt me compatibeler met Manns talent.

Zeker geen gedrocht, maar echt intens heb ik deze evenmin beleefd. Nog net 3 sterretjes.

Blijft toch Tarantino’s absolute hoogtepunt, deze film. Van bij de opening credits knalt de film uit de startblokken om 2,5u aan een stuk verder te denderen. Zowat elke scène is perfect, met een meesterlijke mix tussen cool en comedy.

Geweldig in beeld gebracht, geweldige soundtrack, geweldige acteerprestaties met Samuel L. Jackson op kop die de film draagt met zijn ultieme personage, maar ook Willis en Travolta zag ik nooit beter. De enige die ik wat uit de toon vind vallen, is nog steeds QT zelf. Vreemd dat iemand die zijn acteurs naar dergelijk niveau weet te stuwen, niet door heeft dat zijn eigen acteerprestatie uit de toon valt.

Dat kan de pret niet drukken, want ik was eigenlijk al een beetje vergeten hoe uitzonderlijk goed deze Pulp Fiction wel niet is. Tarantino op de top van zijn kunnen, wat een fijn uitgekiende film oplevert die je de hele speelduur lang in extase laat. Eentje om nog eens uit de kast te halen om de zoveel jaar, en te genieten van 2,5 uur aan puur filmplezier.

1 van mijn favoriete films aller tijden, 5*.

Deze wordt wel érg wisselvallig ontvangen hier, maar persoonlijk vond ik Pulsar een enorm sfeervolle prent, 1 van de beste films van het jaar.

Alleen al die herkenbare grootstadsvibe die Alex Stockman op het doek tovert! De sfeer die in dat appartement hangt, is ongelooflijk goed gevangen. Visueel ook heel geslaagd wat mij betreft, zonder dat Stockman echt probeert uit te pakken eigenlijk.

Ook Schoenaerts overtuigt weer met een subtiele vertolking. Nu niet dat we hier een volledig nieuwe kant van 'm te zien krijgen, maar het blijft een bom charisma.

De film mist iets om echt een meesterwerk te zijn, maar niettemin enorm genoten van deze beklemmende stads- en appartementfilm. Voor beiden heb ik een zwak, dus mijn 4* hoeven niet te verbazen.