Opinions

Na de 2e reeks van Beau Séjour weer een geweldige serie van Vlaamse bodem. Ook Albatros heeft filmische allures, met een knappe cinematografie en sterke soundtrack. Het deed mij soms wat denken aan een quirky Amerikaanse indiefilm.

Het dorpsfeest heb ik wel al eens zien voorbijkomen in Bevergem, maar verder heb ik weinig aan te merken op dit uitgebalanceerde, licht absurdistische portret van een groep mensen die niet alleen met hun gewicht, maar in de eerste plaats met zichzelf worstelen. Bij momenten ook erg grappig, maar zonder dat de personages hun waarachtigheid verliezen.

Net als het tweede seizoen (dat ik eerst zag) een meesterlijke serie van eigen bodem. Iets meer gestoeld op de spanning dan de 2e jaargang die ik als familiedrama nog net iets meer impact vond hebben, maar veel ontloopt het elkaar niet. Ook dit eerste seizoen is ijzersterk gemaakt en de acteerprestaties zijn voortreffelijk. Klasse.

Het eerste seizoen heb ik niet gezien, maar daar ga ik toch wel eens achteraan na het bekijken van deze verschroeiend mooie tweede reeks. Samen met De Dag voor mij het beste dat het Vlaamse televisielandschap te bieden had de laatste jaren.

Een ijzersterk in beeld gebracht, aangrijpend familiemysterie met een geweldige cast. Zowat iedereen doet het erg goed, maar het is Gene Bervoets die hier werkelijk de rol van zijn leven speelt. Ook Greet Verstraete als Britt verkeert in een staat van genade. Geweldige setting overigens, het zonovergoten industriële kuststadje Zeebrugge vlak voor de drukte van de zomervakantie.

Net als De Dag misschien niet de serie met de allergrootste herkijkwaarde, maar dat compenseert Beau Séjour met zo'n hoge bingefactor en zoveel emotionele impact dat ik alleen maar vol lof kan zijn.

Ook van genoten, zeker van de eerste helft. Beetje The Last Dance van het voetbal, al is Beckham geen GOAT natuurlijk en evenmin een grote persoonlijkheid als Jordan.

Maar het is wel genieten van de trip down memory lane naar het voetbal rond de eeuwwisseling, toen ik het voetbal van dichterbij volgde dan nu. De periode van de treble van Man-U, en daarna de Galácticos met Ronaldo, Zidane, Figo, Roberto Carlos... Dat is toch pure nostalgie voor de voetballiefhebber in mij.

En omdat Becks ook zo'n fenomeen werd naast het veld en samen was met een grote popster, is het ook leuk om de 90s/00s-popcultuur nog eens te herbeleven. Net zoals de hoogdagen van de Bulls in The Last Dance mij terugwierpen naar de periode waarin ik opgroeide en het grote Amerika nog de plek was waar we ons in Europa naar modelleerden.

Over de speler Beckham wist ik eigenlijk niet zo heel veel meer, buiten dat hij een fluwelen traptechniek had. Daarom vond ik het interessant om nog eens te zien wat hij allemaal gepresteerd heeft, en dat is toch aardig wat. Het niveau van Zidane of R9 had hij niet, maar hij was toch een van de beteren van zijn tijd.

Daarnaast ook een sympathieke, eigenlijk redelijk timide kerel die je zou kunnen omschrijven als de ideale schoonzoon. Nou ja, buiten die ene slipper dan. Daarnaast is het wel niet de meest interessante persoonlijkheid om te interviewen. De stukjes tussendoor waarin hij schaapachtig in de camera kijkt of net geen traantje wegpinkt als het over zijn familie gaat... Zijn bescheidenheid siert hem, maar veel interessant materiaal levert het niet echt op. Dan vond ik de meedogenloze winnaar in Michael Jordan toch een boeiender personage om naar te kijken. Posh zorgt voor de nodige humor, maar ook dat blijft allemaal redelijk oppervlakkig.

Niettemin veel plezier beleefd aan deze throwback, al wordt het naar het einde toe allemaal nogal fragmentarisch.

Eens herbekeken en Bevergem blijft absoluut briljant. La Flandre profonde gedrenkt in absurditeiten, tjokvol hilarische oneliners, knap in beeld gebracht en met een soundtrack om duimen en vingers bij af te likken. Misschien wel de allerbeste Vlaamse reeks ooit gemaakt, die met My Morning Jackets 'I will be there when you die' dan ook nog het perfecte slotakkoord bevat. Weergaloos.

Net als seizoen 1 vond ik deze 2de jaargang ook niet zo geslaagd. Billie en Benjamin lopen inderdaad de hele tijd tegen elkaar te roepen, en je vraagt je af wat die twee überhaupt in elkaar zien. Er is weinig ruimte voor nuance en het geheel leidt eigenlijk vooral tot irritatie.

Súper-slecht vind ik de serie nu ook niet, er had alleen iets veel beter in gezeten met een wat subtielere aanpak. Nu en dan is er wel eens een grappig moment of een rake observatie, maar er passeren vooral veel clichés de revue en weinig mensen van vlees en bloed. De dramatische momenten zijn dan nog eens zo pathetisch dat ik niet verder raak dan 2 sterretjes.

Normaal gezien had ik gepast voor dit tweede seizoen, maar ironisch gezien ben ik toch ingestapt omdat mijn vriendin graag wilde kijken. De vaart zit er goed in, dus een echte straf was het niet, maar dit is toch 1 van de zwakkere series die ik de laatste 20 jaar heb uitgekeken.

Absolute top weer van Simon, van het niveau van The Wire en Treme. Ook weer datzelfde tempo, diezelfde nuance met nu en dan kleine persoonlijke overwinningen in een grotendeels verdorven maar toch door en door menselijk universum. De grootmeester van het moderne televisielandschap, ongeëvenaarde klasse.

Destijds had ik heel hoge verwachtingen van Het Eiland. The Office vond ik briljant, In de Gloria vond ik briljant, dus dan moest deze kruisbestuiving wel vuurwerk opleveren, niet?

Ik herinner me dat op vrijdag Het Geslacht De Pauw stond geprogrammeerd en de zaterdag Het Eiland. Naar die tweede keek ik enorm uit, van die eerste wist ik weinig en had ik dus ook geen verwachtingen.

Maar waar ik bij het Geslacht De Pauw vanaf de eerste minuut dubbel lag van het lachen, vond ik Het Eiland behoorlijk teleurstellend. Dit leek meer op F.C. De Kampioenen dan op The Office, vond ik.

Ik heb het nog wel een paar afleveringen volgehouden, maar Het Eiland was voor mij 1 van de grootste teleurstellingen op serie-vlak. En Het Geslacht De Pauw blijft voor mij van het allergeestigste dat ooit werd gemaakt.

Maar goed, Het Eiland heeft sindsdien bij velen ook een soort van iconische status gekregen en ik heb het nu toch nog eens een kans gegeven. Ik ken de oneliners uiteraard wel, maar ik wilde de reeks graag eens integraal bekijken.

En dat is heel goed meegevallen. Soms vind ik het nog altijd wat te schreeuwerig en sommige personages zitten wel érg dicht bij de karikatuur, maar het is allemaal veel minder erg dan hoe ik het mij herinnerde. Natuurlijk, de subtiliteit van In de Gloria heeft het niet, maar het is toch allemaal best geestig.

Het is wat meer op een groot publiek gericht dan In de Gloria maar niettemin ben ik blij dat ik er 20 jaar na datum nog eens voor ben gaan zitten. Seizoen 2 volgt spoedig.

Ik ben het toch niet helemaal eens met mijn bovenbuurman. Het eerste seizoen vond ik tegen het briljante aan, en hoewel ik dit seizoen ook een tikkeltje minder vind heb ik nog steeds met volle teugen genoten van de friste en coolste serie die het Vlaamse televisielandschap de laatste jaren te bieden heeft.

Frances Lefebure, als presentatrice nochtans niet echt een persoonlijke favoriet, draagt de serie met een vertolking waar zelfs Phoebe Waller-Bridge niet tegenop kan. De 2 andere vriendinnen doen het ook prima, maar het is Lefebure die de show steelt voor mij.

De vele creatieve vondsten zijn weer niet bij te houden en de dialogen voelen soms wat geforceerd aan maar zijn op andere momenten geniaal.

Een paar nieuwe personages zoals die vriend van Flo’s moeder (nog maar eens diezelfde vermoeiende en ongrappige rol van Herwig Illegems) en Kopieboy vond ik wat minder, maar daar staat bv. de hilarische rol van Peter De Graef tegenover met meer speeltijd als TikTok-therapeut.

De kern blijft uiteraard de vriendschap tussen de 3 vriendinnen en de ongebreidelde creativiteit. Niet alles werkt even goed en de verhaallijnen in seizoen 1 lagen me iets beter, maar nog steeds ruim 4* voor deze tweede jaargang.

Begint nog wel aardig, maar daarna gaat het steil bergaf. Zo'n Peter van den Begin of Kevin Janssens kan je dit soort rollen gerust toevertrouwen, maar Ella-June Henrard slaat de bal behoorlijk mis als stoere flik. Om nog maar te zwijgen van Jeroen Perceval, die zowat het meest idiote personage uit de recente Vlaamse tv-geschiedenis neerzet. Vanaf de introductie van dat Martino-personage gaat de fun er al snel uit.

Een soort overjaars vervolg op Matroesjka's, dat zoals Esteban hierboven al aangaf richting mist. Een klucht die zichzelf steeds meer serieus gaat nemen, wat resulteert in een flauw afkooksel.

Vond dit toch wel een redelijk sterke serie. Wordt vaak vergeleken met Mad Men, Euphoria, Succession en andere series die ik zelf niet heb gezien zoals Billions en Skins. ik zie de gelijkenissen met eerstgenoemde namen wel, maar toch heeft Industry genoeg eigen smoel. De Londense finance-wereld is een interessante setting, de hedonistische millennial-vibe is raak getroffen en de charismatische (voor mij grotendeels onbekende) cast doet het prima.

Net als in Succession en Euphoria kan de toon nogal drastisch omslaan van cynisch in dramatisch en hangt er soms wat een awkward sfeertje in bepaalde scènes. Vooral in Succession duurde het hierdoor even voordat ik in de serie raakte ondergedompeld, maar hier lukte me dat vrij snel. Toch denk ik dat sommigen hierop zullen afknappen.

Zelf kon ik het dus wel smaken en heb ik de 8 afleveringen er in sneltempo doorgejaagd. Briljant zou ik het nog niet willen noemen (de vele 5*-reviews in de media ten spijt), daarvoor vind ik het soms iets te soaperig. Ik ben wel al benieuwd naar het 2e seizoen.

Best genietbaar: de sfeer in een winters De Haan, het acteerwerk van de altijd prima Charlotte De Bruyne en de rustige toon.

Verder weinig verrassende policier, waarbij de misdaadzaken niet diep genoeg snijden en al opgelost zijn nog voor je er om begint te geven.

In vergelijking met het prachtige tweede seizoen van Beau Séjour, dat zich wat verderop afspeelt in Zeebrugge, valt dit nogal mager uit maar een vervolg hierop zou ik wel meepikken.

3*

Ik verwachtte er weinig van, maar toch wel een erg leuke serie. De originele Nederlandse serie niet gezien, en toen het destijds werd uitgezonden op VTM ook volledig gemist. Maar de humor is toch wel scherp en er zitten een paar erg goede acteerprestaties tussen.

Tom Audenaert zijn rol doet soms wat denken aan David Brent, maar dan de meer aaibare versie. En ook de grofgebekte juffen vertolkt door Els Dottermans en Katelijne Damen zorgen voor de nodige lachsalvo's. Net als enkele ouders, waarbij vooral Ikram Aoulad als Mel en (de kleine rol van de ondertussen erg populaire) Isabelle Van Hecke opvallen.

Vergelijken met de Nederlandse versie kan ik niet, dus de remake-kwaliteiten kan ik moeilijk inschatten. Maar als losstaande serie in ieder geval van genoten.

Niet overal even geslaagd, maar bij momenten geweldige tv. Zo'n wonderlijk kunststukje als de voorlaatste aflevering is van een filmische klasse die je zelden ziet in een serie.

Wow, wat een fenomenaal seizoen!

Het eerste vond ik heerlijk omwille van de sfeer, maar het tweede seizoen ging voor mij hier en daar toch wat slepen. Telkens van slachtpartij naar slachtpartij, Escobar die keer op keer ternauwernood ontsnapt aan de autoriteiten en na verloop van tijd had ik het ook wel een beetje gehad met die arrogante rotkop van Moura (staat in schril contrast met de beelden tussendoor van de echte Escobar, die toch een soort van charme uitstraalde).

Dit derde seizoen is wat mij betreft het beste tot dusver en kan zich bij momenten zelfs meten met een serie als The Wire. En Pedro Pascal speelt de pannen van het dak.

Net als het eerste seizoen best genietbaar en bij momenten zelfs echt grappig, maar elders schurkt Nonkels voor mij persoonlijk dan weer iets te dicht aan bij het niveau van pakweg F.C. De Kampioenen. Veel misverstanden en soms net wat té flauw.

Ik had de eerste jaargang aanvankelijk op 3,5* staan maar heb dat daarna teruggebracht naar 3*. Daar hou ik het ook maar bij voor seizoen 2. Maar voor een derde jaargang schuif ik graag terug aan.

Ietwat saaiïge en ondanks het aanwezige naakt (te) brave serie die nergens boven de middelmaat uit komt. Hier en daar eens een toffe scène en een grinnik, maar echt grappig of diepgravend wil het nooit worden.

Ik zag onlangs 2 andere series die zich focussen op jongvolwassenen in Brussel, namelijk Putain en het 2de seizoen van Roomies, en die zijn toch wel van een geheel ander niveau.

Net als andere 'Streamz Originals' zoals Billie vs. Benjamin en Fair Trade een voorbeeld dat niet alle Vlaamse Streamz-series hoogvliegers zijn. Niet dat Oh, Otto! me net zoals die 2 andere titels, met telkens een verschrikkelijk slechte Jeroen Perceval, op de zenuwen werkte... Maar het hoofdpersonage is gewoon erg duf. En ook de nevenpersonages weten niet te overtuigen.

Dit soort series doet me pareltjes als F*** You Very, Very Much en het eerder genoemde Putain alleen maar meer appreciëren.

Het duurde een aantal afleveringen voor ik er echt in zat, maar toch wel een uitmuntende serie wat mij betreft. Liesa Van der Aa met een prachtige rol als moeder, de grauwe Brusselse sfeer is geweldig raak en de mix tussen komische momenten en sociaal drama werkt. Zeker niet foutloos of ieders kopje thee, maar als geheel wist Putain mij behoorlijk van mijn sokken te blazen. Die Zwangere Guy is toch wel een rotgetalenteerde kerel eigenlijk.

Herbekeken en beviel me nog beter dan de eerste keer. Toch echt wel een absolute klassieker, dit eerste seizoen, met een gewéldig duo in de hoofdrol.

Herbekeken na al die jaren en The Wire blijft buitencategorie. De eerste minuten vreesde ik even dat het allemaal wat gedateerd zou gaan aanvoelen, maar ik zat er snel weer volledig in. Gevoelsmatig vormt The Wire samen met The Sopranos en Mad Men voor mij de absolute toplaag in serieland, hoewel het soms moeilijk vergelijken is als je iets 15 jaar geleden gezien hebt. Na dit eerste seizoen opnieuw te hebben bekeken, ben ik het evenwel zeker: The Wire is een serie van het allerhoogste kaliber. 5 dikke sterren voor dit icoon van de televisiegeschiedenis.

Ik kan me aansluiten bij de superlatieven hier. Seizoen 2 is uitstekend, 1 en 3 gaan daar nog vlotjes over, maar het is in dit vierde seizoen dat het niveau van The Wire naar werkelijk duizelingwekkende hoogten stijgt. De serie is hier nóg meeslepender, nóg tragischer, maar bij momenten ook nóg grappiger, genuanceerder en mooier dan de vorige seizoenen. Een politieserie die finaal verwordt tot een sociologisch portret van een middelgrote Amerikaanse stad, waar de American Dream definitief vervlogen is.

En dat terwijl McNulty, die in de vorige seizoenen nog zo de show stal, hier niet meer is dan een veredelde figurant. Het zegt veel over al die geweldige personages die de revue passeren. Persoonlijke favoriet is Bunny Colvin, die misschien wel het hart vormt van dit vierde seizoen. Zijn gelouterde oogopslag terwijl hij het hele systeem rond zich ziet falen, is een mooi voorbeeld van de 'soft eyes' waar The Bunk het in een bepaalde scène over heeft tegen Kima.

Ik zag een kleine 15 jaar geleden de eerste 4 seizoenen allemaal na elkaar (toen net als nu in sneltempo). Het vijfde seizoen zag ik pas later, en telkens met een week tussen als ik me niet vergis. Om de 1 of andere reden raakte het mij ook iets minder dan de andere. Benieuwd wat dat nu zal geven, maar dit vierde seizoen geldt sowieso als het absolute magnum opus van meester-televisiemaker David Simon.