Opinions

Verbaast me altijd enorm wat voor hevige reacties deze film bij velen ontlokt (niet enkel op MovieMeter), en hoe hun kijkervaring zo verschilt van de mijne. Uiteraard wordt de sensatiezucht van de media (en de toeschouwer) hier op de korrel genomen, maar in de eerste plaats blijft C'est Arrivé Près De Chez Vous wat mij betreft toch echt wel een komédie.

Propvol hilariteiten zit deze prent, waarbij de lach naar het einde toe al eens wegkrimpt, maar dan nog blijft de toon eigenlijk zwartkomisch: die moord op dat knulletje "Allez viens gamin, c'est pour rire" bijvoorbeeld, daarvan is toch duidelijk dat dit als komisch tafereel is bedoeld? Als je al dat gemoord serieus gaat nemen, kan ik me inderdaad inbeelden dat je geen leuke avond beleeft met dit cultdebuut...

Begrijp daarnaast ook de mensen niet zo goed die het allemaal een beetje "minder wreed" hadden gewild om met Ben te kunnen sympathiseren, dat is toch de bedoeling niet? Getuige daarvan de finale waarin zijn moeder die reeds door de Italiaanse bende werd bedreigd "Maman a reçu un rat" samen met zijn andere geliefden wordt gemold en hij onder andere de stront moet afwassen van de fluit die ze in één van de slachtoffers haar anus hebben gestopt. Je ziet hem gewoon bezig in zijn universum, een wereld die niet als realistisch wordt afgebeeld.

Maar goed, niet iedereen kan lachen om dezelfde fratsen, voor mij persoonlijk is dit dan weer de meest hilarische film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Had deze reeds een keer of 4 gezien en dus hebben de meest legendarische scènes al een tikkeltje van hun glans verloren, maar telkens weer ontdek ik nieuwe quotes waarbij je me van de grond kan vegen. Alleen al bij het lezen over C'est Arrivé zijn lachsalvo's onvermijdelijk.

Ben wordt dan ook fenomenaal vertolkt door Benoît Poelvoorde, die ik altijd wel graag bezig zie, maar in mijn ogen nooit meer het niveau heeft gehaald dat hij hier tentoonspreidt. Onwaarschijnlijke mimiek, magistrale timing en geen seconde laat hij een steek vallen: Poelvoorde is eigenlijk zodanig sterk dat de rest van de cast er niet eens toe doet.

Een prent waarvan ik de walgreacties nooit heb begrepen en gelukkig werkt de humor voor mij wél. Dit is dan ook één van m'n favoriete films aller tijden.

Een nogal zoutloze bedoening. Cairo Time wordt her en der weleens vergeleken met Lost In Translation en dus verwachtte ik me aan een energieke prent waar de ingehouden passie vanaf spat. Niet dus...

De echte hoofdrolspeler lijkt Caïro, maar hoe steriel kan je zo'n bruisende metropool eigenlijk in beeld brengen? Dat chaotische broeinest is waarschijnlijk nochtans een ideale locatie om voor elektriciteit te zorgen op het scherm. Jammer genoeg is daarvan geen sprake hier. Verder dan wat postkaart-plaatjes komt Nadda niet.

En dan de acteurs. Patricia Clarkson (met d'r eeuwige grijns) is nooit een persoonlijke favoriet geweest, en dat blijft zo. Nergens lijkt ze ook maar een beetje te ontdooien en daar kan de redelijk charismatische Siddig weinig aan verhelpen.

Blijft dus over een film die op zich wel degelijk gemaakt is, maar mij nergens vervoerde. Hier zat naar mijn gevoel dan ook veel meer in.

2,5*

Had hier eigenlijk een loodzwaar drama verwacht, dat qua opbouw te vergelijken valt met Grace Is Gone, maar dat is het niet geworden.

Caos Calmo is "luchtiger" (relatief natuurlijk in een film die gaat over een man die zijn vrouw verloren is) dan ik dacht en ook de alles-wordt-opgekropt-tot-de-bom-barst-premisse is niet zo nadrukkelijk aanwezig als ik had gevreesd.

Nanni Moretti is alweer in erg goede doen en ook de andere acteurs spelen in mijn ogen prima. Heerlijk Italiaans sfeertje bij momenten, hoewel alles sober wordt gehouden.

Ook op visueel vlak kiest Grimaldi voor ingetogenheid en op dat vlak is Caos Calmo dan ook geen gedenkwaardige prent. Wel sterk vind ik de muziek, met onder meer Radiohead en Stars.

Maar meer dan een audiovisuele ervaring is deze film eentje die het van z'n scenario en de al aangehaalde acteerprestaties moet hebben. Beiden erg indrukwekkend, en zelfs de vaak gecontesteerde seksscène vond ik zeer geslaagd.

Minder dan weer zijn wat mij betreft enkele zijsporen die de film volgt, maar uiteindelijk een duidelijk doel missen: nog steeds niet echt zeker wat de bedoeling was van het La Tourette-achtige syndroom van Jean Claudes vrouw. Ook erg vreemd overigens dat Pietro nooit op zijn werk wordt verwacht, maar goed, je moet het allemaal niet overanalyseren.

Het belangrijkste is het stevig kloppende hart van Caos Calmo en z'n imposante hoofdrolspeler.

Hakunamatafaka mag zich dan binnenkort aanmelden bij de rechtbank voor schaamteloos plagiaat van de Digg-recensie .

Persoonlijk ben ik een ander spelletje aan het spelen, waarschijnlijk even vies. Namelijk een aantal films herbekijken die misschien de aanschaf van de DVD waard zijn, waaronder Carlito's Way. En ook deze prent mag er bij een tweede visie nog meer dan wezen.

Een redelijk sobere karakterschets van een man die zich probeert te onttrekken aan het misdaadmilieu, maar da's natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Vergelijkingen werden hier gemaakt, en daarbij passeerde onder meer 25th Hour de revue. Potdomme, ja! Daar heeft het wel wat van weg.

Met dat verschil dat ik de rol van Edward Norton toch een stuk sterker vind in vergelijking met Al - BLAF, BLAF, BLAF - Pacino. Hier weet De Palma hem gelukkig een beetje in toom te houden, maar mijn favoriete acteur zal het nooit worden. Pacino heeft natuurlijk het nodige charisma, maar met een andere acteur in de hoofdrol had Carlito's Way wat mij betreft misschien nog sterker kunnen zijn. Bijzondere rol wel van een onherkenbare Sean Penn, die hier zeer on-Penniaans voor de dag komt.

Af en toe een tikkeltje houterig, deze film, maar dankzij de geweldige finale kom ik toch uit op 4 sterren.

Vlotte, onderhoudende prent met een leuke cast. Na Star Trek steelt Chris Pine (de nieuwe Brad Pitt?) opnieuw de show, maar ook Lou Taylor Pucci en Piper Perabo doen het aardig.

Verder geen geweldig origineel verhaal en grootse cinema is dit uiteraard niet. Ook van cinematograaf Benoît Debie had ik misschien wat meer verwacht want visueel ziet het er allemaal nogal gewoontjes uit.

Niettemin prima filmpje dat makkelijk wegkijkt.

Nog eens herbekeken en toch wel een erg fijn en sfeervol filmpje. Visueel bij momenten heel leuk, hoewel ik de look van Cashback net wat te gewoontjes, te "proper" vindt. De lompe humor stoorde me zeker niet en het wat clichématige romcom einde eigenlijk evenmin. Geen absoluut meesterwerk voor mij, gewoon erg charmant.

Nu de nieuwe Bond in de zalen draait, deze Casino Royale nog eens herbeken (zag 'm destijds in de bioscoop). En m'n initiële bezwaar dat de film wat te lang duurt en op 't einde maar blijft aanslepen, is behoorlijk weggeëbt.

De verschillende twists aan het einde voelden deze keer natuurlijk aan en het laatste half uur maakt deze Bond net sterker dan de gemiddelde film uit de reeks.

Verder werkt de grimmigheid, lichtjes gemodelleerd naar de Bourne-franchise zonder dat de 007-identiteit verloren gaat, ook al in het voordeel van regisseur Campbell. Daniel Craig heeft niet de klasse van een Pierce Brosnan, maar toch leef je veel meer met 'm mee. Hij is misschien harder dan welke Bond dan ook, maar tegelijkertijd een pak kwetsbaarder.

Hopelijk slaagt Quantum Of Solace erin om het nieuwe pad dat de franchise is ingeslaan succesvol verder te bewandelen want Casino Royale is 'n ijzersterke blockbuster!

Nog eens herbekeken en hoewel deze niet zo positief werd onthaald blijf ik het een sterke film vinden. Misschien wel één van Allens allerbeste...

Thematisch gezien erg gelijkaardig aan Match Point, die ik toch nog iets beter vond. In deze Cassandra's Dream is dan wel weer meer ruimte voor humor. Maar dan erg zwarte humor. Vaak weet je niet eens of het de bedoeling is dat je aan het lachen bent. Die conversaties tussen de 2 broers, en dan dat belabbelerde gelaat daarbij van Farrell .

Naar het einde toe blijft Allen wat steken, maar het slot was dan wel weer erg geslaagd.

Ik vond 'm opnieuw prima, ruim 3,5*.

Fijn filmpje dat net iets mist om echt memorabel te zijn. De humor werkt op sommige momenten erg goed (die oneliners van Reilly ), maar soms is het ook wat minder. Sowieso ben ik geen geweldige fan van Ed Helms. Speelt vaak datzelfde goody-two-shoes-typetje en in Cedar Rapids is het weer van dattum. Hij heeft ook altijd de neiging om zich wat schuldig te maken aan overacting, maar weet zich hier gelukkig grotendeels in te houden. Echt op de zenuwen werken doet hij dus niet, maar met een andere hoofdrolspeler had dit voor mij waarschijnlijk beter gewerkt. Ook de laatste 20 minuten zijn er wat te veel aan, maar verder een gezellige wegkijker zoals Onderhond al zei.

3*

Heerlijke film! Op zich een redelijk klassiek coming-of-ageverhaal, maar zeer charmant gebracht. Zowel op komisch als op dramatisch vlak overtuigt het gouden duo Gervais/Merchant (helden!) weer moeiteloos.

Hierbij worden ze uiteraard geholpen door de schitterende acteerprestaties. De drie jongens komen voortreffelijk voor de dag, niet in het minst Tom Hughes als licht ontvlambare Bruce. Ook de vele bijrollen zijn één voor één spot-on. En de adembenemende Felicity Jones: miauwkes!

Visueel misschien niet heel bijzonder, maar gewoon een leuk 70's sfeertje, dat kracht wordt bijgezet door de songs van toen. Erg genoten trouwens van Snorks versie van Cum On Feel The Noize .

Inderdaad niets wat we nog niet hebben gezien, maar het zat voor mij allemaal zo juist. De scène waarin Bruce op zijn nummer wordt gezet door die bevriende agent bijvoorbeeld: al talloze keren gedaan, maar hier deed het me écht wat. Verder ook veel geslaagde grappen.

Zoals james_cameron al zei een bitterzoete prent, die me compleet te pakken kreeg. 4,5*

Vond het eveneens een prima prent. Mélanie Laurent staat (alweer) overtuigend te spelen, en ook de rest van de cast doet het aardig. Inhoudelijk nogal donker en naargeestig, maar ook weer niet superorigineel. Dit soort verhalen vind je evengoed in een doordeweekse detectiveserie, maar de uitwerking mag er wat mij betreft wezen. Sowieso heeft een Franse film altijd wat voor op de rest bij mij: de taal, de sfeer, hoe men met elkaar omgaat... Dik drie sterren.

Speciale, redelijk sterke prent en een fabuleuze Lizzie Brocheré.

In haar tweede worp benadert Karin Albou de moeilijke relatie tussen joden en moslims op uiterst unieke wijze. Ook de setting, Tunesië ten tijde van WOII, kun je moeilijk alledaags noemen. En dat is de uitwerking van het gegeven evenmin: klasse hoe op genuanceerde wijze wordt getoond dat de twee zielsvriendinnen elkaar door toedoen van hun omgeving dreigen te verliezen.

Ook bewonderenswaardig hoe het enorme gevaar van de oorlog hier op de kijker wordt overgebracht: zonder dat er spectaculaire ontploffingen bij komen kijken, voel je de dreiging zich steeds steviger rond je hartkamer wentelen.

Ook al omdat je echt gééft om de twee meisjes waarbij vooral Brocheré me compleet van m'n sokken blies. Olympe Borval doet het overigens eveneens naar behoren.

Aparte film die ik misschien tekort doe met slechts 2,5* maar Le Chant Des Mariées is wel erg traag en balanceert al eens op het randje van het saaie.

Om na te gaan of het wel de moeite loont de DVD van Children Of Men in huis te halen heb ik deze prent nog eens aan een tweede visie onderworpen en het antwoord is volmondig ja!

Alfonso Cuarón schetst hier op weergaloze wijze een apocalyptisch toekomstbeeld waarvan de chaos op het einde bijna tastbaar wordt voor de kijker. Een sublieme Clive Owen en z'n gezelschap gaan in de koortsige nachtmerrie op zoek naar veiligheid, geen seconde de tijd om even bij te komen.

Met een handgehouden camera worden de hyperrealistische decors op fenomenale wijze vastgelegd, waardoor je soms het gevoel hebt naar een documentaire te zitten kijken. Ook leuk vond ik de kleuren: de late herfst (althans zo zag het eruit ) werd nog nooit zo treffend in beeld werd gebracht.

Schitterende film!

Achteraf bekeken is The Children best nog een redelijk goede prent maar tijdens de film zelf vond ik 'm bij momenten net als Linn nogal vervelend.

Misschien wel omdat ik tijdens het eerste half uur, wanneer de setting aan het publiek wordt voorgesteld, helemaal niet in de film werd ondergedompeld. In dit soort films hou ik heel erg van de sfeerschepping vooraleer de horror losbreekt maar dit viel me in The Children dik tegen. Visueel is het allemaal eerder flauwpjes en vooral de acteerprestaties vind ik in het eerste deel erg zwak.

Gelukkig herpakt de film zich eens de kinderen "ziek" worden. Zowel het acteren als het visuele aspect gaat er plots een pak op vooruit: zo is de tocht van Elaine van het huis naar de tent (met dat duizelingwekkende luchtshot) en de minuten erna zeer indrukwekkend. Ook de tussentijdse flitsen met de bloederige poppen mogen er wat mij betreft zeker wezen.

In tegenstelling tot Eden Lake (waar deze film hier toch redelijk vaak wordt mee vergeleken) vind ik de keuze van de "daders" minder geslaagd. Waar je van enkele pubers nog enigzins kan geloven dat ze je het vuur aan de schenen leggen, had ik meer moeite met de angst van de ouders voor peuters van nog geen meter hoog, of er dan al bovennatuurlijke krachten in het spel zijn of niet. Zo vind ik de scène op de trap voor de deur bijna lachwekkend: een volwassen vrouw die doodsangsten uitslaat omdat er twee pagaddertjes voor haar staan.

Wel geslaagd vind ik het einde en het feit dat je als kijker geen duidelijke verklaring krijgt van wat er zich daar allemaal heeft afgespeeld.

De lyrische reacties begrijp ik niet helemaal, maar toch nog 'n behoorlijke film in mijn ogen.

Nog maar eens van onder het stof gehaald en Chinatown blijft voor mij toch Polanski's beste, denk ik. Zeer sfeervolle neo-noir, stijlvol geschoten en een sterke score. Ook het spel van Nicholson is subliem, in mijn favoriete rol van 'm. De rest van de cast overtuigt eveneens.

Ruime 4*.

Vond dit eigenlijk nog 'n vermakelijk filmpje. Niet vaak echt luidop moeten lachen, maar keek makkelijk weg. Het personage van Rockwell deed me vaagweg denken aan Hank Moody uit Californication, beetje dezelfde nonchalance. Het verhaal is jammer genoeg complete nonsens, dat besef je op het einde maar al te goed.

Wel een aantal fijne oneliners, zoals de biecht van een bejaarde seksverslaafde:

A lot of people would say it's a bad idea, on your first day out of prison, to go right back to stalking the tranny hooker that knocked out five of your teeth. But that's how I roll.

Zit een beetje tussen 3,5 en 4* in, maar toch maar even 3,5 omdat ik wat intensiteit miste. Misschien zou het vloeken met de intenties van de regisseur maar een streepje muziek had Chop Shop naar mijn gevoel deugd gedaan.

Maar goed, sowieso vind ik de tweede worp van Ramin Bahrani zeer indrukwekkend. Visueel is deze prent sober maar erg mooi, met zachte, blauwe kleuren en een camera die z'n personages heel dicht op de huid zit. Fantastisch ook hoe dat autokerkhof door de regisseur wordt voorgesteld als een argeloos en charmant universum waarin Alejandro zich volstrekt thuisvoelt, hoewel er toch veel miserie heerst. Enerzijds wemelt het er van de criminaliteit maar anderzijds schuilt er ook iets naïefs in hoe die "chop shops" worden getoond, alsof je er met de blik van de twaalfjarige Ale naar zit te kijken.

Daar gaat de film dan ook over: het reilen en zeilen binnen die chaotische biotoop van broer en zus, en hoe hun armoede hun vertederende band al eens op de proef stelt. Zowel Alejandro als Isamar spelen zeer overtuigend als noodlijdende maar levenslustige weeskinderen.

Meer dan die sfeerschets heeft Chop Shop niet echt te bieden en deze film zal velen dan ook wat te "saai" zijn. Ik daarentegen hou heel erg van dit soort intimistische cinema, maar deze miste toch net een beetje kracht opdat ik van een grote favoriet kan spreken. Niettemin een heel knappe indie die z'n sterren ruimschoots verdiend heeft.

Filmpje dat leuk en fris begint, maar zich in het laatste half uur wat mij betreft toch wat verslikt in z'n vele special effects. Jammer, want tot dan wist debutant Josh Trank een originele draai te geven aan het superheldengenre. Audiovisueel wist hij me wel niet helemaal van de sokken te blazen, maar het straalt allemaal wel fun uit. Zoals gezegd verliest Chronicle z'n speelse karakter wat uit het oog in de bombastische finale en dus blijf ik steken op 3*.

Jammer.

The Chaser wringt zichzelf een beetje de nek om door een half uur te lang te duren. Niet dat ik het niet kan opbrengen om twee uur naar een film te kijken, maar regisseur Hong-jin Na slaagt er naar mijn gevoel niet in om de volle speelduur de aandacht vast te houden. Bepaalde zaken worden tot vervelens toe gerekt of herhaald en mocht dit verhaal binnen de 90 minuten zijn verteld, had dat in mijn ogen tot een betere film geleid.

Niettemin is The Chaser een aardige prent die nooit echt in een hokje kan worden geduwd. Een frisse benadering van het seriemoordenaargegeven is het minste wat je van deze film kan zeggen.

Stijlvol in beeld gebracht ook, waarbij veel bruine tinten worden gebruikt (het gedeelte dat zich overdag afspeelt werkt dan ook minder) en Seoel wordt omgedoopt tot een chaotische wirwar van straatjes en steegjes. Het "Iñárritu-achtig" gitaargepingel vind ik fantastisch, maar de rest van de score is minder gedenkwaardig.

Een tikkeltje onevenwichtig (The Chaser verandert dan ook vliegensvlug van toon) en te lang uitgesponnen maar desondanks een opmerkelijk debuut.

Blijft na al die jaren een serieuze stomp in de maag, deze film. Het sombere beeld van de favelakinderen wordt verlicht door speelsere momenten en die combinatie werkt erg goed. Cidade De Deus zit nogal fragmentarisch ineen, maar toch voelt het geheel natuurlijk aan.

De flitsende beeldvoering is bij momenten geweldig (en lijkt op andere momenten dan weer een klein beetje ingehaald door de tijd), het tempo verschroeiend en de jonge acteurs beschikken over de nodige dosis charisma.

4*

Erg boeiend onderwerp maar zoals hier al vaak gezegd gaat het bij deze figuren eigenlijk niet meer om liefde voor film maar om een dwangneurose.

Mogelijk is het inderdaad interessanter om gewoon een cinefiel te volgen die naast cinema ook wel nog plaats heeft voor een normaal leven. Anderzijds krijg je hier natuurlijk unieke schepsels te zien, die misschien verder af staan van onze leefwereld, maar tegelijkertijd voor een fascinerende kijkervaring zorgen.

De makers voeren deze zonderlingen wat al té veel op als comic relief, zoals onze Roberta al opmerkte in Cinemania, en het ene personage moet het met veel minder screen time stellen dan het andere, maar 'k heb toch echt wel de volle speeltijd met grote belangstelling zitten kijken naar deze documentaire.

Lijkt me niettemin een schitterend idee om eens een prent te maken over wat minder obsessieve edoch volbloed filmliefhebbers.

Waar ik me tijdens Delicatessen reeds een beetje ergerde, was dat bij La Cité Des Enfants Perdus al vaker het geval. De personages van Dominique Pinon bijvoorbeeld, daar kan ik dus echt niks mee. Alsof ie in een film voor kleuters is terechtgekomen...

Daar staat dan de magnifieke Judith Vittet tegenover die als Miette toch nog twee sterretjes uit de brand sleept voor deze prent. Wat een naturel!

Het universum van Jeunet en Caro is inderdaad uniek en geeft blijk van een creatieve geest, maar meer complimenten kan ik daar ook niet aan kwijt. Te overdadig, te afstandelijk.

Net als bij een Tim Burton of Terry Gilliam heb ik het gevoel dat alles zodanig origineel en uniek moet zijn dat alle gevoel uit de film, uit de personages zijn geperst. Het glijdt zo van me af. Not my cup of tea.

Op technisch vlak mag deze prent dan wel baanbrekend geweest zijn, anno 2011 is het toch een pak minder spectaculair. Wel erg degelijk natuurlijk, maar Citizen Kane wist me eigenlijk op geen enkel moment te overdonderen.

Het verhaal is een stuk speelser dan ik had verwacht, zo erg zelfs dat ik de eerste helft bij momenten nogal onnozel vond. Met zo van die scènes waarop het (eerder onuitstaanbare,) voortdurend schertsende hoofdpersonage door de vollédige redactie vanuit het raam toegejuichd wordt... Alsof het een of andere sportheld betrof.

Eens de film wat tragischer en wranger wordt, beviel 'ie me beter. Maar ik had toch iets anders verwacht van deze opperklassieker. Die Welles heeft natuurlijk wel een epische kop.

3* dan maar (na een eerste kijkbeurt).

Erg leuk filmpje dat op het einde echter uit de bocht gaat: de opeenvolging van misverstanden zorgde bij mij niet voor een lach maar leidde tot ergernis. En da's jammer want het eerste uur van City Island is heerlijk vertier.

De manier waarop de verschillende gezinsleden met elkaar omgaan zorgt voor de nodige gein en als dan nog eens een verloren zoon aan de mix wordt toegevoegd, gaan de poppen pas echt aan het dansen.

Spijtig dus dat de vele misvattingen deze prent naar een melige (anti-)climax stuwen, waardoor City Island blijft steken op 3*. Niettemin fijn!

Net als Bug een prent die in het hoofd probeert te kruipen van een mentaal zieke man, wat ook hier niet is gelukt bij mij. En dan wordt het al vlug onnozel.

Toegegeven, 't is voor een regisseur niet evident om me mee te krijgen als we naar iemand zitten te kijken die er van overtuigd is dat er onder zijn huid zenders zijn ingeplant. Daarin slaagt ook Lodge Kerrigan niet, niettegenstaande Peter Greene (verre familie van Cillian Murphy?) zijn rol van geesteszieke op indrukwekkende manier vertolkt.

Kerrigan faalt in mijn ogen overigens zeker niet over de gehele lijn, met bijvoorbeeld een sterke scène in de bibliotheek, maar de waanzin bij zijn hoofdpersonage zit zodanig diep dat ie eigenlijk al hemel en aarde zou moeten bewegen om mij effectief mee te slepen. Niet mijn soort film, maar de minimumscore blijft uit. 1*

Alweer een ijzersterke Spike Lee! Samen met Do The Right Thing en 25th Hour het beste wat ik al van de man heb gezien, hoewel ook Summer Of Sam in de buurt komt.

Zowel audiovisueel als op vlak van storytelling is de stempel van de regisseur duidelijk aanwezig. Veel overbelichte shots: pakt vaak verkeerd uit bij mij, maar hier werkt het wél. De film ziet er erg rauw uit, met sterk kleurgebruik. De score mag er ook wezen, vooral als er op de achtergrond instrumentale muziek wordt aangehouden. Heb ik al in andere Spike Lee joints gehoord, en het draagt echt bij tot de broeierige sfeer.

Lee's allerbeste is voor mij waarschijnlijk nog altijd 25th Hour, dat eigenlijk helemaal zo ver niet af ligt van z'n andere werk, besef ik nu pas. Maar deze Clockers mag er ook meer dan wezen. 4*

Blijft een briljante film wat mij betreft. Stijlvol in beeld gebracht met prachtige decors, geweldige dialogen, de sardonische humor, de meesterlijke prestatie van McDowell… Eigenlijk ongelooflijk dat deze prent meer dan 50 jaar geleden werd gemaakt, geen greintje gedateerd vind ik.

Begon veelbelovend, maar naargelang de humor plaats moest ruimen in deze tragiekomedie ging Cold Souls wat wegzakken. Daarvoor is het drama in mijn ogen namelijk net niet sterk genoeg in het debuut van Sophie Bartes.

Me niettemin prima vermaakt en Paul Giamatti speelt een geweldige Giamatti (ook figuurlijk: dit soort neurotische rollen heeft ie al zo vaak gespeeld) en gaat echt met de hele film aan de haal. Sterk herstel na zijn wat mij betreft belabberde passage in Duplicity.

"Visueel vaak saai" vindt gondwana, maar mij konden die kille kleuren best bekoren, waarbij in het bijzonder de scènes op het strand er erg mooi uitzagen: altijd al een zwak gehad voor het beeld van een zuinig zonnetje dat door de koude probeert te prikken.

Kaufmaneske film zoals op voorhand verwacht maar ook Woody Allen flitste door m'n hoofd tijdens Cold Souls. Geen topper, maar toch dik drie sterren voor deze charmante prent.

Broeierige thriller die ik al 'ns had gezien, maar waarvan ik me duidelijk niet te veel meer kon herinneren.

En da's vreemd want Michael Mann slaagt er toch wel in om 'n sfeervolle, uiteindelijk vrij sobere stadsfilm te maken die dankzij de goede acteurs boven de middelmaat uitstijgt. Zo is Cruise hier supercharismatisch als top-killer en houdt ook Foxx zich staande als de ietwat sullige maar sympathieke Max.

Niet enkel de acteerprestaties zijn goed, Manns talent om de kijker z'n geliefde LA op beklemmende wijze te presenteren zorgt ervoor dat Collateral meer dan de moeite waard is. Beter dan ik me kon herinneren!

Erg realistische benadering van het epidemie-gegeven, maar mij toch allemaal wat té sec. Ook vond ik dat er net wat te veel personages rondlopen in Contagion. Op het moment dat Cotillard aan het eind haar herintrede deed, was ik haar eigenlijk al vergeten. Wel een redelijk interessante poging van Soderbergh, maar toch minder dan bijna alles wat ik zag van de beste man.

Kleine 2,5*