Opinions

De eerste scènes waren echt tenenkrommend, maar gaandeweg leek het allemaal wat leuker te worden. Geldt ook voor Tracy Morgan, die aanvankelijk ellendig slecht overkwam, maar daarna wat mij betreft voor de grappigste momenten zorgde.

De stempel van (de oude) Kevin Smith vind je hier niet in terug, en da's misschien wel jammer. Cop Out mist toch een beetje eigenheid, maar 'k heb er wel van genoten. Zelfs de malle rol van Seann William Scott was best komisch.

Drie sterretjes voor dit niemendalletje. Net als in Weeds (ondertussen afgehaakt) deed die Guillermo Díaz me overigens weer geweldig denken aan Dani Alves. Alves heb ik om de een of andere reden nooit gemogen, en nu begin ik te beseffen waarom. Wat een idioot, die Poh Boy.

Ik begrijp ergens wel dat sommigen dit niet geschikt vinden voor de allerkleinsten: voor 'n kind is niets zo angstaanjagend als vertrouwde zaken (en wat geeft je 'n veiliger gevoel dan mama & papa?) die plots kwaadaardig worden. Henry Selicks nieuwe stop-motionsnoepje doet dan ook aan als een kinderdroom die ineens omslaat in een macabere nachtmerrie waarbij je er helemaal alleen voor staat.

In dit geval gaat het dus om Coraline die uit een spookachtige (parallelle) wereld moet zien te ontsnappen waarbij de koppige meid naïef dapper is zoals enkel kinderen dat kunnen zijn.

Leuk om nog eens een ouderwets sprookje te zien dat uitgesproken sinister durft te zijn zonder dat de feeërieke sfeer overboord wordt gegooid. Er schuilt wel degelijk gevaar achter de muur, maar het blijft bovenal toch een avontuur.

Het verhaal is misschien niet superorigineel maar toch erg fijn dat Selick de film opvallend intimistisch houdt: we zien hier de belevenissen van één meisje die zich afspelen in een beperkte ruimte, waardoor alles lekker kleinschalig wordt gehouden.

Niettemin kon men zich op animatie-vlak compleet laten gaan en je komt dan ook ogen te kort om de verbluffende shots vol macabere schoonheid volledig te kunnen vatten.

De score mag er in mijn ogen eveneens meer dan wezen, waarbij ook hier de theatrale momenten tot een minimum worden beperkt.

Geen groots meesterwerk wat mij betreft (daarvoor ben ik waarschijnlijk te weinig fan van sprookjes) maar wel een fijne, griezelige fabel.

Een beetje The Wire avant la lettre, hoewel je hier het verhaal van de andere kant van de wet niet te zien krijgt. De kracht van The Wire schuilt er nu net in dat het zo'n enorm genuanceerd portret is, maar toch weet The Corner dat niveau verrassend dicht te benaderen.

De toon van deze miniserie is bijna precies dezelfde en ook de acteerprestaties zijn al even uitstekend. Veel sterke personages, maar DeAndre steekt er voor mij toch een beetje bovenuit. Als 16-jarige in the game, met 2 drugsverslaafde ouders, voel je dat hij toch nog ergens the right thing wil doen. En ook al zit hij kniediep in een wereld vol ellende, de levensvreugde schijnt er toch nog doorheen.

Tuurlijk snijdt het niet zo diep als een serie van 5 seizoenen, maar wie van The Wire houdt, kan hier ook zeker iets mee. Wel weer een weinig hoopgevend beeld dat wordt geschetst. Voor zoveel mensen is elke dag van bij het wakker worden tot het slapengaan een constante strijd. En da's keihard.

Ach ja, me nog redelijk mee vermaakt. Couples Retreat doet heel veel fout, maar dat wordt voor mij toch nog goedgemaakt door een aantal leuke grappen. Het geheel kijkt vlot weg en zo'n paradijselijk eiland brengt je in vakantiestemming.

Vince Vaughn vind ik altijd wel grappig, hoewel ie duidelijk al beter voor de dag is gekomen dan hier. Hetzelfde geldt voor een Jason Bateman, maar zelfs in mindere doen krijgen die mannen mij nog mee. Jon Favreau en de 700 kg wegende Faizon Love wisten me ook best te overtuigen.

De vrouwelijke zijde moet het hier eerder hebben van de looks. En met de wondermooie Kristen Bell zit je uiteraard goed. Malin Akerman doet het overigens ook niet slecht en wist me nu en dan aan het lachen te brengen.

Een film die soms hopeloos sentimenteel is, veel te lang aansleept en compleet mislukte grappen bevat. Maar 't ging er bij mij wel in. En inderdaad SpinPSB, een prent die begint op de tonen van Modern Love doet in ieder geval iéts juist. 2,5 sterretjes.

Mnee dit was toch niet aan mij besteed. Waar een guilty pleasure-prent als Shoot 'Em Up nog enigzins genietbaar is, slaagt Crank er voor mij niet in om het soort films dat ze parodiëren ook effectief te overstijgen. Want hoe diep de tong ook in de kaak zit geduwd, onnozele actie blijft onnozele actie. De humor is ook al zo verschrikkelijk flauw dat de lachsalvo's elkaar nu niet bepaald in sneltempo opvolgen.

Visueel wordt er wel wat geprobeerd maar de hele look van Crank is wat mij betreft goedkoop en ordinair. Ja, dat mag dan al zijn om de draak te steken met de typisch Amerikaanse actiefilm, maar wat dan nog? Het resultaat is min of meer hetzelfde.

Ik weet dat ik het allemaal niet te serieus mag nemen, maar net omdat Crank zo pijnlijk ongrappig is, werkt het niet voor mij.

Gisteren deze prent nog eens herbeken (moet de vierde keer zijn geweest) en nog steeds diep onder de indruk geraakt van deze moderne parabel over racisme. Oké, de symboliek lígt er dik op, maar wat dan nog? Als het voor zo'n aangrijpende cinema zorgt, heb ik er geen problemen mee, te meer omdat Haggis in mijn ogen wél het goedkope sentiment weet te vermijden.

Visueel is Crash dik oké (hoewel iets te glad, te Amerikaans), en ook de soundtrack is erg sterk (In The Deep meteen gevolgd door Maybe Tomorrow treft serieus raak), maar bovenal boogt deze film op een briljant scenario. Het is misschien niet erg subtiel, maar mede dankzij enkele bijzondere acteerprestaties (Matt Dillon en vooral Don Cheadle laten een diepe indruk achter) wordt het wel zeer overtuigend gebracht.

Ook voor mij verliest ie wel 'n héél klein beetje impact ten opzichte van de eerste kijkbeurt, maar da's niet meer dan normaal denk ik. Toch blijft Crash één van m'n favoriete films en hij hangt dan ook op het randje te bengelen tussen 4,5 en 5 sterren.

Zo'n film waar erg weinig op aan te merken valt, maar écht meeslepend vond ik Crazy Heart niet. Een zeer conventionele vertelling die ook nog eens heel onopvallend in beeld wordt gebracht. De muziek is wel niet slecht (hoewel niet meteen m'n ding) en uiteraard kun je dit soort rol altijd overlaten aan Jeff Bridges. Nu niet dat we 'm dit nog nooit eerder zagen doen, maar Bridges komt toch prima voor de dag.

Degelijk, maar volgens mij kan een prent rond een bezopen countryzanger op retour iets beters opleveren. Veel sfeer toverde regisseur Scott Cooper nu niet echt op het doek, en het resultaat is wat mij betreft dan ook maar een steriele bedoening.

2,5*

Dadan zijn dance moves

Nog maar mijn tweede Kusturica, nadat Underground me een paar jaar geleden wat teleurstelde. Deze keer werkte de zigeunerchaos aanstekelijker. Ik vreesde een beetje dat Black Cat, White Cat mij na verloop van tijd ook wat op de zenuwen zou beginnen werken, maar dat gebeurde niet.

Net zoals bij kappeuter is dit nu wel niet meteen humor waarbij je me van de grond kan vegen, maar vaak wel goed voor een glimlach (Dadan die zich afkuist met die gans, die klets op dat kale hoofd, diesel drinken ). Liefdesverhaal ook gewoon lief en een erg zomers sfeertje, met die mooie ijsjesscène in het water.

Er passeren ook aardig wat grappen die ik niet geslaagd vond, maar dat stoorde niet echt en de film bleef charmant tot het eind. 3*

Net daarom schaar ik Crooklyn niet onder zijn beste werk. De familiemomenten doen inderdaad soms nogal melig aan. Maar grotendeels toch wel een geslaagde sfeerschets, zoals we dat van Spike Lee kennen. Rustig verteld, een prima soundtrack, kleurrijke beelden en een camera die zich met veel flair door de decors beweegt. Prachtige uitstraling ook bij Zelda Harris.

Goed dus, maar voor mij iets minder dan Do The Right Thing, Clockers, 25th Hour en Summer Of Sam. Valt ergens tussen 3 en 3,5* in.

Deze film deed me wat aan Big Fish denken, een prent die hier reeds is genoemd. Tijdens het bekijken van The Curious Case is de naam David Fincher in ieder geval geen voor de hand liggende associatie.

Waar Fincher in het verleden voor opwindende cinema heeft gezorgd, maakt hij deze keer een ouderwetse film die zeker verdienstelijk is maar toch stiekem ook een beetje duf en oubollig.

Brad Pitt doet het in mijn ogen weer uitstekend en redt dan ook de meubelen. Met een mindere acteur in de hoofdrol had dit voor mij wel eens een volslagen ramp kunnen zijn.

Het is lovenswaardig dat deze regisseur nieuwe paden bewandelt en misschien bereikt hij met deze Titanic-achtige prent (beetje dezelfde sfeer vind ik) wel een groot publiek, maar dit is toch één van z'n mindere wat mij betreft.

Moeilijk dan ook om hier een score aan te geven want bij momenten is The Curious Case Of Benjamin Button zeker charmant maar met die verrekt lange speelduur is het eveneens een film waar ik waarschijnlijk geen tweede keer meer zal aan beginnen. 2,5* dan maar...

Een curiosumpje.

Enerzijds leent de premisse zich tot een lompe komedie à la Step Brothers. En soms duikt Cyrus een klein beetje dat gat in, maar all the way gaan de Duplassen niet. John C. Reilly en Jonah Hill doen elkaar wel de duvel aan, maar zonder dat het compleet uit de hand loopt. Er ontstaan met andere woorden geen situaties waarbij de ene drollen begint te draaien op het hoofdkussen van de andere.

Anderzijds wil de film Echte Mensen tonen. En daar slaagt 'ie gek genoeg ook in wat mij betreft. Reilly is nog eens écht aandoenlijk als eenzame veertiger die zijn geloof in Cupido bijna kwijt was, tot de (nog steeds) prachtige Marisa Tomei tot zijn eigen verbazing iets in hem ziet. En ook Hill is meer dan het zoveelste ettertje dat zijn moeder niet wil delen. Hij is er om te beginnen al 21 . Maar ook hij speelt een personage van vlees en bloed.

Visueel is Cyrus inderdaad niet helemaal geslaagd. De regisseurbroertjes blijven een beetje krampachtig vasthouden aan hun mumblecoreverleden. Niet echt storend voor mij persoonlijk, maar een cinematografische parel kun je dit bezwaarlijk noemen.

Al bij al een charmant en verrassend gevoelig filmpje. Maar ook geen prent die een onvergetelijke indruk nalaat. 3*