Opinions

Viel me beter mee dan de eerste keer, maar m’n favoriete Coen zal dit wel nooit worden. Begrijp me niet verkeerd: O Brother, Where Art Thou? is vakkundig gemaakt, bij momenten zeker grappig en de muziek werkte bij mij aanstekelijk. Maar soms is het ook gewoon melig en flauw wat mij betreft (not in a good way). De screwball-elementen liggen mij sowieso niet echt en laat die hier net overvloedig aanwezig zijn.

Toch heb ik best weer genoten van deze Coen en Clooney is heerlijk als idioot. 3* dan maar.

Heel erg flauw, maar soms heb ik wel eens nood aan dit soort nonsens. My bad, my blunder.

Het is allemaal zo onnozel dat het weer leuk wordt voor mij en natuurlijk speelt Seth Rogen hierbij een belangrijke rol. Met z'n kortgewiekte haren ziet ie er knulliger uit als ooit en de man maakt de grootste onzin genietbaar. De rest van de cast vond ik dan weer redelijk zwak, maar goed.

Verder ook fijn dat het allemaal geweldig lomp blijft en dat Hill het verhaal niet te serieus gaat nemen of voor een kentering zorgt in dat asociale gedrag.

'k Begrijp dat dit niet voor iedereen is, maar ik kan hier oprecht van genieten.

Geinig filmpje, maar in tussentijd heeft de wereld al kennis kunnen maken met The Office (Ricky Gervais) waarin het kantoorleven nog treffender en geestiger op de korrel wordt genomen.

Niettemin een zeer fijn eerste uur, hoewel het vet daarna jammer genoeg van de soep is.

Die Zweden, 't zijn me toch kapoenen.

Ook in De Ofrivilliga vinden we dat weerspannige sfeertje waar ze in het Noorden een patent op hebben. Niet echt mijn soort cinema maar Östlunds tweede worp mag er best wezen.

Treffend toont hij hoe mensen in een groep reageren bij conflictsituaties. Iets van zeggen of toch maar de confrontatie uit de weg gaan? Deed me wat denken aan het werk van Ulrich Seidl. Eveneens zo'n figuur die genânte scènes tergend lang kan laten doorgaan.

De Ofrivilliga slaagt er in mijn ogen wel niet echt in om uit die situaties ook poëzie te puren. En hoewel sommigen er best de humor van inzien, vond ik het geheel nogal wrang.

Op visueel vlak valt er weinig schoonheid te ontdekken, maar de keuzes van Östlund passen hier wel. Vanop een afstand registreert hij, zonder te veroordelen. Ook de zwarte schermen tussendoor werken.

Kleine 3*

Had deze al eens gezien, maar was er toen niet kapot van. Nu dus opnieuw bekeken en onverdeeld positief ben ik nog steeds niet. Want vanaf ongeveer een half uur van het eind wordt Oldboy nogal vervelend wat mij betreft. Het intrigerende uitgangspunt verwatert steeds meer naargelang de reden duidelijk wordt gemaakt en de melodramatische scènes zich beginnen op te stapelen. Op het moment dat Oh Dae-su als een bezetene rondkruipt op de vloer om uiteindelijk ... zijn tong af te snijden, was de ergernis bij mij totaal.

En da's jammer, want deze film doet ook genoeg dingen goed. De charismatische acteurs bijvoorbeeld komen erg sterk voor de dag. Vooral Oh Dae-su zelf, maar ook zijn nemesis en zijn love interest/dochter overtuigen. Ook op visueel vlak mag deze prent er best wezen. Niet over de gehele lijn even geslaagd, maar er passeren zeker een aantal knappe scènes de revue. Dat gevecht in de gang!

Voor veel mensen een geweldige film, maar voor mij persoonlijk had er meer ingezeten met zo'n sterk basisidee.

3*

Prima prent van Audiard, die ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd relevant blijft en de vinger aan de pols weet te houden met deze film over zoekende millenials in de grootstad.

Ik ben zelf een groot liefhebber van stadsfilms, en wie inzoomt op de keuzestress, seksualiteit, bindingsangst, onvervulde dromen en eenzaamheid van dertigers in de stad, krijgt mij vlot mee. De personages zijn in een losbandig leven op zoek naar betekenis en verbinding, geen nieuw thema maar Audiard weet het op een tamelijk lichtvoetige manier te brengen.

Ook leuk om een wat onbekendere kant te zien te krijgen van Parijs. Het is geen 'banlieue' in de betekenis die nu al enkele decennia aan de term kleeft voor veel mensen. Geen La Haine-achtige probleemwijk, wel een multiculturele voorstad buiten het overbekende toeristische centrum en waar binnenin de betonnen hoogbouwblokken veel eenzaamheid huist. Met elegante zwart-wit beelden weet Audiard deze micro-kosmos op een sfeervolle manier tot leven te brengen.

Ondanks dat deze film heel veel in huis heeft om mij overstag te doen gaan, was ik niet omvergeblazen door Les Olympiades. De vergelijking met Joachim Trier werd hier al gemaakt, maar die heeft voor mij toch een paar sterkere films (zoals zijn laatste 'The worst person in the world'). Ook het ietwat zoetsappige slot vond ik niet helemaal geslaagd. Niettemin een knappe film, goed voor 3,5*.

Al een tijdje in het boek geïnteresseerd (wel nog niet gelezen) en de trailer zag er echt veelbelovend uit. Hierdoor lagen mijn verwachtingen vrij hoog, maar regisseur Walter Salles wist me toch niet helemaal in te pakken met zijn prent. On The Road is in mijn ogen vooral een heel dégelijke film geworden.

Nu was The Motorcycle Diaries ook wel redelijk braaf, maar van deze had ik iets meer pit, iets meer poëzie verwacht. De beelden tussendoor vond ik wel knap, maar die mochten blijkbaar zeker niet te lang duren en hierdoor valt het resultaat vrij conventioneel te noemen.

De film is uiteraard wel vakkundig gemaakt en de acteurs kwijten zich prima van hun taak (het stemgeluid van Riley , het charisma van Hedlund ), maar dit is uiteindelijk niet de topper waar ik misschien wel ergens op had gehoopt.

Niettemin wel weer een geslaagd stukje cinema van Salles. 3,5*

Bij momenten amusant maar in z'n geheel toch een vrij makke film van Coppola, van wie ik deze week nog het magnifieke Lost in Translation zag. Dit lijkt bij momenten een beetje een flauw afkooksel van die film.

Hier ook een nonchalant-humoristische Bill Murray en veel stadsbeelden van een metropool (Tokio werd ingewisseld voor New York), maar de emotionele impact blijft uit in On the Rocks en ook op vormelijk vlak neigt het meer naar een televisiefilm dan naar grootse cinema wat mij betreft.

Zowel Rashida Jones (maakt van zowat alles waar ze in meespeelt iets belegen) als Marlon Wayans weten niet te overtuigen en ook de stilaan op leeftijd gekomen Murray heb ik weleens scherper voor de dag zien komen.

Geen onding en af en toe zelfs charmant, maar van Coppola had ik na haar eerste 2 films toch wel iets anders verwacht. Het wordt per film die ik van haar zie steeds minder eigenlijk.

Eens herbekeken en wederom erg genoten van deze kleurrijke, meanderende ode aan het Hollywood van eind jaren '60, vlak voor het failliet van de zorgeloze, vrije hippie-tijd.

Voor sommigen zal het allemaal wat te kabbelend zijn, maar persoonlijk vind ik het heerlijk toeven in het universum dat QT neerzet. Ik las ergens dat je de sfeer in deze film kan vergelijken met die aan het eind van je laatste zorgeloze, lange zomervakantie, en zo voelde ik het ook aan.

Voornamelijk het duo DiCaprio, heerlijk silly als onzekere acteur voor wie het label has-been dreigt, en Pitt als zijn toeverlaat en coole stuntman gaan met de film aan de haal. De rest van de cast is eigenlijk bijkomstig.

Het plot, in welke mate daar sprake van is, is ook niet zo belangrijk. Het gaat om de sfeer en de 2 hoofdpersonages. Paar fantastische scènes wel, zoals de vechtscène tussen Cliff en Bruce Lee. Ook het hele stuk op Spahn Ranch is memorabel. Daarnaast zat ik te genieten van zowat elk moment dat Rick Dalton in beeld komt. Geweldig komisch personage.

Na een paar films die me minder lagen zoals The Hateful Eight en Django Unchained, komt Tarantino met een prent die meer ontspannen en melancholischer is. Zeker niet elke fan van de regisseur zal dit even goed kunnen smaken, maar ik vind het 1 van zijn allerbeste films. 4,5*

Moeilijk om dit te beoordelen: op zich weet Once Were Warriors de volledige speelduur te boeien en zitten er best wel een aantal interessante personages in de flm. Maar anderzijds is het als 'cinema' echt onbehouwen en primitief.

De beelden lijken bijvoorbeeld wel uit een ander tijdperk af te stammen, zo ontzettend duf zijn ze (hoewel deze prent nu toch ook weer niet zó oud is): alsof je naar een aflevering van The Flying Doctors zit te kijken.

Ook de acteerprestaties zijn verre van vlekkeloos. En da's dik spijtig want op zich zijn de personages toch echt wel boeiend.

Eigenlijk best een redelijke film, ondanks alles . Door de lompe uitwerking (en dan bedoel ik niet het karakter van bepaalde personages) toch maar 2 sterretjes.

Charmant filmpje dat inderdaad soms net wat te veel weghad van een jeugdprent. Erg mooi geschoten wel, en ook de muziek (hoewel nogal sentimenteel) mag er wezen. Vind zo'n grijs Iers visserdopje als locatie best sfeervol.

Colin Farrell is aardig als niet bijster slimme Syracuse, en ook z'n dochtertje overtuigt. Het is echter Alicja Bachleda-Curus die als adembenemende verschijning met de film aan de haal gaat.

3 sterretjes.

Bij momenten erg entertainende prent met een hels tempo, waarvan ik zeker heb genoten. Toch is het voor mij geen instant classic, zoals bepaalde films waarmee deze One Battle after Another wel eens wordt vergeleken.

Het duurde ook wel even voor ik er volledig in zat. Deed mij binnen het werk van PTA vooral denken aan Inherent Vice, niet toevallig gezien de Pynchon-link. Het blijft PTA, dus de film is zeker knap gemaakt. Ook een prima soundtrack van Greenwood en er wordt sterk geacteerd met vooral Del Toro die de show steelt.

Zeker een geslaagde prent, maar voor mij nu ook niet meteen van veel hoger niveau dan PTA zijn andere films van de laatste 15 jaar (Phantom Thread evenwel nog niet gezien). Zijn allerbeste werk uit de jaren ‘90 staat er voor mij nog wel een stuk boven.

Knappe film weer van Nolan. Toch blijft het een regisseur die mij zelden echt weet omver te blazen. Op de 1 of andere manier blijf ik het een vrij 'steriele' regisseur vinden die meer op het hoofd mikt dan op het hart.

Niettemin is dit een uitstekend gemaakte prent. Visueel ziet het allemaal erg verzorgd uit, Nolan durft zijn publiek uit te dagen en de acteerprestaties zijn top. Vooral Murphy valt op als uitgemergeld genie dat ook graag achter de vrouwtjes aan zit en continu worstelt met zijn moreel kompas. De muziek is wel érg aanwezig doorheen de film, maar echt storend is dat niet.

Ik vind het ook wel behoorlijk hallucinant dat net deze Oppenheimer zo'n bioscoophit was. Het lijkt mij namelijk een erg taaie brok voor de doorsnee bioscoopganger. In ieder geval beviel deze prent mij een stuk meer dan voorganger Tenet. Het is vrij klassieke cinema, maar heel sterk uitgevoerd.

Toch blijft Nolans beste prent voor mij wellicht zijn nobudgetdebuut Following, al wist Interstellar mij ook erg te charmeren. Verder zit ik vaak aan 3,5* bij zijn films en dat is nu ook weer het geval. Zijn cinema bevalt mij dus zeker, maar zijn status als dé regisseur van zijn tijd vind ik persoonlijk toch wat overdreven. Het is ook altijd zo serieus. Grootse scène wel uiteraard als de bom wordt getest.

Somber, maar erg sterk portret van een jongeman die gebukt gaat onder overmatige demonen uit het verleden. Hoewel de stad rondom hem bruist, snijdt de depressie van het hoofdpersonage als een mes doorheen de zonnige, sprankelende setting. Hierdoor hangt er eigenlijk anderhalf uur lang een pijnlijke waas overheen Oslo, 31. August.

Het geheel valt dus zwaar op de maag, maar het wordt allemaal zo geloofwaardig en authentiek gebracht, waardoor deze tweede worp van Joachim Trier uitgroeit tot een ware krachttoer. Oslo wordt knap in beeld gebracht, met gevoelige scènes waarbij de poëzie van het scherm spat. Er wordt ook fantastisch geacteerd, niet in het minst door de charismatische hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie.

Geweldige film, 4*

Aim for the bushes

Jackson en The Rock, heerlijk duo! Maar ook Will Ferrell en Mark Wahlberg vond ik enorm komisch. Veel absurde nonsens waarbij je deze jongen van de grond kon vegen. Geweldig als Ferrell ineens in Gator-modus begint te praten. En ook Wahlberg is hier erg leuk (I feel like we're literally driving around in a vagina.)

Weinig of geen verwachtingen op voorhand, maar één van de grappigste Hollywoodkomedies sinds tijden wat mij betreft. Dikke 3,5*

Leuk filmpje. Grappig, aardig geschoten en prima acteerprestaties.

Interessant overigens om George Clooney en Jennifer Lopez bezig te zien voordat ze absolute wereldsterren werden. Bij Clooney is de klasse reeds duidelijk zichtbaar en hij draagt deze film dan ook met de vingers in de neus. J-Lo vind ik een mindere actrice maar is hier nog een frisse en charmante verschijning. Lijkt me authentieker en meer down to earth dan de diva die ze is geworden. Ook de bijrollen zijn goed ingevuld en zorgen voor de nodige gein.

Daarnaast is Out Of Sight elegant in beeld gebracht. Cool en bij momenten een beetje dromerig. Wel 2 à 3 redelijk knullige zooms, zoals je ze al 'ns ziet in de cinema van de jaren '70, maar verder best stijlvol. En ook de zwoele score mag er wezen. Op audiovisueel vlak de voorbode van de Ocean's reeks lijkt me.

Niet briljant maar opnieuw van genoten. Of het nu gemaakt is voor het grote publiek of voor de happy few, Soderberghs werk onderscheidt zich toch altijd van gelijkaardige films. Met zo'n prent als Out Of Sight kunnen ze in Tinseltown al de straat leggen zou je denken, maar hij voegt er dan toch weer wat extra elementen aan toe waardoor er iets bijzonders ontstaat. Moet er wel meteen bij zeggen dat ik zijn eerste echte meesterwerk nog moet zien.