Opinions

Nu voor de derde keer gezien en Hable Con Ella zal wel nooit een persoonlijke favoriet worden. Deze film overigens gezien op DVD, en de kleuren waren nogal vaal. De vele rode en oranje tinten komen dan waarschijnlijk ook beter tot hun recht op Blu-Ray. Vind dit verder zeker een geslaagde prent, maar het is allemaal nogal melodramatisch en gewoon niet helemaal mijn soort cinema.

3* dan maar.

Deze prent gisteren voor de derde keer gezien en wat blijft dit magnifieke cinema.

Zowel op visueel als muzikaal vlak is Half Nelson voor mij zowat as good as it gets: sublieme melancholische kleuren, korrelige beelden, een dicht-op-de-huid-zittende camera en natuurlijk de übersfeervolle soundtrack. Compleet mijn soort film. Ook de locatie (Brooklyn) waar alles zich afspeelt past hier ideaal bij.

Maar Flecks debuut is meer dan de verpakking, veel meer. De chemie tussen Ryan Gosling en Shareeka Epps is zo speciaal en heb ik in nog geen enkele andere film gezien. Beiden spelen dan ook de pannen van het dak en ook de andere acteurs (ik denk hierbij aan bijvoorbeeld Anthony Mackie als dealer Frank) zijn zeer overtuigend: elk personage wordt op genuanceerde manier geschetst waardoor het geheel veel dieper raakt.

Dat Half Nelson minder realistisch is dan pakweg Entre Les Mûrs stoort mij eigenlijk niet: het gaat ‘m over de band tussen Teach’ en Drey, minder over de lesmethoden of de rest van de klas. kimberlyVD vindt die relatie niet zo bijzonder, nou, ik wel. Aandoenlijk om deze eenzamen naar elkaar te zien toegroeien, en fantastisch hoe dit met veel naturel op de pellicule werd gebrand.

Misschien wel de sfeervolste prent die ik ken, met een uitmuntende Gosling als charmante puinhoop en een al even voortreffelijke Epps als tegenspeelster. 5*

Geinig filmpje met verrassend geslaagde grappen. Uiteraard zit er nog steeds wat rommel tussen, maar ik heb mezelf er toch op betrapt meermaals luidop te zitten lachen.

She's wearing a thong...

- How do you know?

I did a crawl-by.

Beetje jammer wel van de obligate meligheid, maar die wordt ruimschoots gecompenseerd door een soort gezelligheid die door de film waait. Rustig een weekje (proberen te) genieten zonder de vrouwen...

Weinig van verwacht, maar een meevaller. Owen Wilson is hier niet echt hilarisch, maar doet het toch goed wat mij betreft. Ook Sudeikis en Merchant vond ik wel leuk.

3*

Voor mij pas m'n derde Kitano, na Dolls en Brother, en Hana-Bi steekt er toch een beetje bovenuit. 'k Ben nog steeds niet echt een fan van z'n visuele stijl en ook de soundtrack vind ik eigenlijk niet zó bijzonder.

Maar Hana-Bi is een fijne genre-mix, met bloederige taferelen naast zachte humor, vertederende romantiek en tristesse. Hierbij valt vooral het Nishi-personage erg in de smaak bij mij en ook de band met zijn vrouw is aandoenlijk.

Al met al een geslaagd filmpje, maar 'k ben toch niet zo enthousiast als velen hier, die Hana-Bi met een pak meer sterren belonen.

Leuk filmpje maar had er iets meer van verwacht. Een aantal fijne grappen maar ook minder geslaagde pogingen tot humor, wat in mijn ogen kan worden doorgetrokken voor de acteurs: de enige die ik bijzonder vond is Zach Galifianakis.

Niettemin van genoten maar door de vele lofbetuigingen lagen de verwachtingen hoger.

Een wolk van een film die vooral gedragen wordt door de charmante verschijning van Sally Hawkins (wat is ze mooi!).

Visueel lijkt Happy-Go-Lucky nog het best op een fruitmand, waarbij enkele wondermooie scènes de revue passeren. De soundtrack is in tegenstelling tot het feelgoodgevoel dat deze prent oproept wel weer vintage Leigh, en had misschien wat "hipper" gemogen. Maar verder heb ik weinig kritiek, te meer omdat ik wel hou van dit soort intimistische kleinnoden.

Toch heerst een beetje het gevoel dat de film soms moeite heeft de balans te vinden tussen ongein en melancholie, hoewel de hoofdrolspeelster deze omschakeling wel geloofwaardig maakt. Poppy is dan ook dé hoofdattractie van Happy-Go-Lucky!

Eerste helft vond ik best aardig, met een behoorlijke cinematografie en een prima Michael Caine. Wel allemaal érg groezelig (veel meer dan verwacht eigenlijk) en de tweede helft verzandt min of meer in pure onzin. Jammer, want had het gevoel dat hier meer inzat, zeker met de prestatie van Caine.

Stelt weer niet teleur, deze voorlaatste HP. Het begin was nochtans erg matig, vond ik. Het eerste half uur de nodige moeite gehad om ondergedompeld te raken. Het deed allemaal zo by the numbers aan, maar langzaamaan kreeg The Deathly Hallows: Part 1 me toch in z'n greep. Heerlijk stuk als ze daar the Ministry of Magic infiltreren. Vooral die kop van de kerel waarin Harry Potter zit , geweldig. En O Children van Nick Cave .

Visueel niets baanbrekend, maar best wel oké. Veel sombere, donkere beelden, wat de sfeer versterkt. De acteurs vind ik nog altijd weinig spraakmakend, maar na zoveel films ben ik ze natuurlijk wel al gewoon. Leuk ook dat de actie weer niet uit zijn voegen barst, het lijkt allemaal prima gedoseerd.

Echt magisch zal deze reeks voor mij nooit worden, maar vlotte wegkijkers zijn het zeker. Kleine 3,5*

Ik vreesde een beetje voor de afsluiter van deze HP-reeks. Want dit slot kon wel eens overladen zijn met van die vermoeiende, LOTR-achtige megabattles waar je mij als kijker écht geen plezier mee doet. Part 2 is wel een pak "epischer" dan het eerste deel, maar met die langdradige gevechten viel het allemaal nog (redelijk) mee. Weg is wel de rustige opbouw van Part 1, maar ondanks de vele actiescènes had ik niet het gevoel me echt door de film te moeten worstelen.

Visueel is het zoals zo vaak niet slecht maar ook niet veel meer dan aardig. Wel een aantal knappe, sfeervolle, donkere shots, maar over het algemeen niet veel specialer dan andere blockbusters met een gelijkaardig budget. Idem dito voor de score.

Degelijk, maar niet echt geweldig verrassend slot dus van een charmante reeks. Net als alle andere Potters valt ook deze binnen de categorie 3-3,5*. Ikzelf ben geen enorme spektakelfan en dus is dit nu ook niet mijn favoriete deel. 3* dan maar.

Blijf toch een zwak hebben voor deze reeks en The Half-Blood Prince behoort in mijn ogen zelfs tot de betere Potter-films. Erg charmante prent dus, die opvallend intiem blijft en zelfs de actie een beetje schuwt. Was wel eens anders en ik ben blij dat Yates voor deze kleinschalige aanpak heeft gekozen waarbij de magische sfeer van Hogwarts primeert boven het duel met het Kwade.

Je kan de vele (amoureuze) ontwikkelingen tussen de leerlingen een puberale soap vinden, maar mij stoorde het zeker niet. Onze 3 vrienden worden inderdaad niet briljant vertolkt maar ook dit heeft een speciale charme die bij het Harry Potter-universum thuishoort.

Wat eveneens geldt voor de donkere look van The Half-Blood Prince, die ik niet bepaald fenomenaal vind, maar best past bij de avonturen van de kleine magiër.

David Yates heeft me echt weten te verrassen met dit gezellig maar vaak ook erg duister deel en ik hoop dan ook dat het slot van de reeks niet zo nodig alle registers zal willen opentrekken. Hoe meer actie, hoe minder de films me aanspreken.

Vermakelijk filmpje weer van de Farrelly's. Jammer dat de laatste pakweg 20 minuten beduidend minder leuk en bij momenten zelfs vervelend werden. Maar verder genoeg geslaagde grappen en een fijn vakantiesfeertje om er een positief gevoel aan over te houden. Vooral Stiller doet het goed als newlywed die zich steeds meer gaat ergeren aan de Missus.

3*

Herzien na meer dan 10 jaar. Heat is een minitieus opgebouwde misdaadklassieker en tevens een krachtmeting tussen de 2 zwaargewichten De Niro en Pacino.

Nooit een grote fan geweest van die laatste, vind hem vaak te theatraal schreeuwerig. Ook hier schmiert hij er bij momenten op los, maar tijdens “de scène” houdt hij het heerlijk ingetogen, wat inderdaad een fantastische scène oplevert. De Niro vind ik (vooral in de eerste helft van zijn carrière) wel een geweldige acteur, en hier pakt hij uit met een weergaloze vertolking. Denk overigens dat hij er nooit stijlvoller uitzag dan in Heat.

En voor de rest is het genieten van de typische Mann-sfeer, die hier midden jaren ‘90 zijn hoogtepunt bereikt. Met recht en reden een klassieker.

Moeilijk te beoordelen film: het eerste half uur heb ik echt moeten doorworstelen en net als bij Kieślowski lijkt de poëtische toon soms ietwat geforceerd.

En toch raakte ik steeds meer ondergedompeld in de romantische sfeer die Tykwer, met dank aan de duizelingwekkende luchtbeelden en prachtige pianomuziek, weet te scheppen. Gaandeweg ging ik Heaven meer gaan 'geloven' en ook het einde is geslaagd.

Omdat deze film in mijn ogen toch wat gekunsteld aandoet, blijf ik hangen op 2,5*. Maar 'k hou er zeker geen negatief gevoel aan over!

Onwaarschijnlijk eigenlijk dat dit dezelfde regisseur is van Walk The Line en 3:10 To Yuma (z'n andere films heb ik niet gezien): dit is zo ... ànders.

Een ietwat bizar filmpje dus: er lijkt zich aanvankelijk een indie-drama te ontspinnen zoals we dat wel al vaker hebben gezien, maar naarmate Heavy vordert, worden er een aantal bevreemdende elementen geïnjecteerd. Toch sprak vooral het tragische aspect me aan bij deze prent. Sterk einde ook.

Aardige, kleine film die geen aardverschuivende cinema oplevert maar waar ik wel van genoten heb.

Goed maar minder dan ik had gehoopt. Vind het boek van Dimitri Verhulst niets minder dan briljant en de vorige worpen van Felix van Groeningen mogen er ook meer dan wezen. Tel daar nog eens bij dat deze prent zeer goed is ontvangen en dus lagen mijn verwachtingen enorm hoog.

Misschien zelfs zodanig hoog dat De Helaasheid Der Dingen wel moést tegenvallen. De film is niet zo grappig en zeker niet zo ontroerend als verhoopt aangezien van Groeningen enerzijds wat te ver gaat in de dolle marginaliteit om echt diepgang te creëren maar anderzijds zeker niet ver genoeg om de kijker hilarische taferelen voor te schotelen. Nu valt hij voor mij wat tussen de twee in waardoor dit een beetje vlees noch vis is geworden.

Nu klink ik waarschijnlijk nogal streng maar er valt hier zeker wel wat te lachen, bijvoorbeeld met de hier al aangehaalde zuipwedstrijd: het gemak waarmee Koen Strobbe die naar zijn hand zet is bijzonder komisch, waarna hij nog losweg met de auto naar huis bolt.

Daarnaast bevat De Helaasheid eveneens enkele mooie, poëtische scènes, zoals die waarin Guntherke zijn straftekst moet voordragen aan de klas en de omgevingsgeluiden doven om plaats te maken voor een brok melancholische pianomuziek (van de hand van Jef Neve). Ook de shots vanuit de trein die ons Belgen met de neus op de charmante lelijkheid van ons land drukken verraden het talent van de regisseur. Jammer genoeg zijn die momenten iets te schaars en begrijp ik ook de schijnbaar willekeurig gekozen overgangen naar zwart-wit niet helemaal. Toch is deze derdeling zonder meer indrukwekkend op visueel vlak.

Om hier dan ook maar even de vergelijking te maken met Ex Drummer: het boek van Herman Brusselmans is duidelijk een pak minder dan de bestseller van Verhulst (hoewel het best fijn wegleest) maar Koen Mortier is er wat mij betreft beter in geslaagd er bijzondere cinema uit te puren. Een film die minder mikt op het hart, zeker, maar ook eentje die compromislozer is, grappiger en op audiovisueel vlak nog een stuk sterker.

Niettemin een puike prestatie, maar niet helemaal de ruwe parel waar ik zat op te wachten.

Inderdaad heel erg leuke actieheldfilm die dankzij de humor één van de toppers binnen het genre is. Ook weet del Toro uiteraard weer een sprookjesachtig universum te scheppen waarin de meest bizarre creaturen ronddwalen, hoewel het toch vooral Ron Perlman zelf is die de show steelt als übercoole Hellboy. Geinig filmpje!

Heb het op zich wel voor dit soort dromerige filmpjes, maar vond deze prent niet altijd even geslaagd. Henry Pool Is Here is wat mij betreft nogal middelmatig, op ongeveer alle vlakken.

Zo zijn de acteerprestaties niet slecht, maar écht overtuigen doen Wilson & co nu ook niet. Wat eveneens geldt voor de soundtrack: behoorlijk, maar daarmee is alles gezegd. Of neem de look van Henry Pool: allemaal niet lelijk of zo, maar 't leek wel alsof je als kijker zelf wat te lang in de zon hebt gezeten. Een beetje een doffe boel.

Niet slecht, maar nergens bijzonder voor mij. 2,5*

Best een leuk filmpje, waarbij de pedante houding van Albert (overtuigend gespeeld door Kassovitz) voor de nodige gein zorgt, zonder dat de film zijn hart verliest. Want in wezen valt het hem natuurlijk steeds zwaarder om de leugen vol te houden.

Na De Battre Mon Coeur S'est Arrêté en Sur Mes Lèvres slaagt Audiard er weer in me een hele film lang te blijven boeien en qua toon deed Un Héros Très Discret me een beetje denken aan het werk van Jeunet. Fijn!

De tweede film in evenveel dagen waar ik op voorhand veel van verwachtte, die ook sterk is, maar toch niet helemaal weet te overdonderen. Gisteren Submarine en vandaag dus deze Hesher.

Spencer Susser slaagt er in ieder geval wel in om een frisse benadering te geven aan het thema rouwverwerking. Jammer genoeg vond ik het Hesher-personage niet helemaal geslaagd. Hij lijkt eerder symbolisch dan iemand van vlees en bloed. Hoeft op zich geen probleem zijn, maar was dat hier voor mij wel een beetje gezien de ontwikkelingen naar het einde toe. De finale leek me een beetje bij de haren getrokken.

Verder wel een prima film, met goede acteerprestaties. Devin Brochu is een kleine ontdekking en Portman en Wilson maken het beste van hun beperkte speeltijd. Die laatste zie ik trouwens voor het eerst in een serieuze rol en hij wist mij zeker te overtuigen.

De fotografie leek nogal vaal en over het algemeen niet erg bijzonder. De dromerige score (en dan heb ik het niet over de metalsongs, hoewel Motorbreath best een vet nummer is) vond ik meer geslaagd.

Alles bij elkaar dus zeker dik oké, maar niet uitzonderlijk wat mij betreft.

Mja op zich niet slecht, maar memorabel is het allemaal niet. Als je me binnen een jaar nog iets over deze film vraagt, is de kans klein dat ik er nog veel zinnigs over kwijt kan.

Het Andy Warholsfeertje in Lucy's appartement is waarschijnlijk best treffend maar net als Zachery vind ik het allemaal nogal lijzig.

De acteerprestaties dan: de twee hoofdactrices doen het redelijk aardig maar daar staat dan een overacterende Patricia Clarkson tegenover als Greta, die de film bijna eigenhandig ruïneert.

Visueel muf, hoewel er heel af en toe toch 'ns iets mooi wordt gedaan (de foto's zagen er overigens best fraai uit dus het is niet dat de makers geen smaak hebben). Soundtrackgewijs weet ik al niet meer wat er gebeurt in High Art dus zeer overtuigend zal het allemaal wel niet geweest zijn.

Een film die zeker niet miserabel is maar te doorsnee voor de dag komt om lang te blijven hangen. Pluspunt vond ik overigens het einde, wist me echt te bekoren.

A History Of Violence vond ik erg knap bij een eerste visie enkele jaren geleden. Maar het leek me geen film die echt herkijkbeurten-proof (hoor die onnozele-woorden-meter eens piepen!) is. Wat doe ik op zo'n moment? Ik neem die proef op die som. Zo ben ik gewoon.

Zoals alle zaken waar ik vol goede moed aan begin, is er ook deze keer weinig tot niets uitgekomen. Want já, deze prent is me iets minder bevallen doordat ik al wist hoe de vork aan de steel zit. Maar néé, echt een teleurstelling is het ook niet geworden. De film is nog steeds sfeervol Amerikaans gefilmd en er wordt sterk geacteerd. Maria Bello? Haar naampje niet gestolen. Ed Harris? Bedreigende jongen. En dan vooral Mortensen, die zijn schizofrene rol met veel overtuiging vertolkt. Vind 'm niet altijd even goed, maar hier schittert hij wat mij betreft.

Moeilijk te beoordelen, maar ik zet in op 3,5*.

Beetje wisselvallige film, maar de slotsom was voor mij toch positief. Bij momenten is Horrible Bosses zeker geslaagd, maar de plotwendingen zijn soms echt te debiel voor woorden. Zeker naar het einde toe begon dit een beetje op mijn zenuwen te werken.

De acteurs doen het wel goed. Bateman en Sudeikis zoals we ze kennen, maar vooral Charlie Day vind ik een talent. Hij lijkt hier wel een beetje een lightversie van zijn personage in het ronduit hilárische It's Always Sunny In Philadelphia, zeker in het begin. Na een tijdje mag hij dan toch meer doen waar hij het best in is; de dommerik uithangen. Van de bazen kreeg vooral Farrell me aan het lachen.

Niet over de hele lijn geslaagd, maar wel een fijne wegkijker. 3*

De vergelijking is hier al gemaakt en ook mij deed deze Hot Tub Time Machine wel denken aan The Hangover. Eveneens zo'n dol avontuur, met veel platte humor en erg druk.

Beide films hebben genoeg leuke momenten, maar meer dan 3 sterren kan ik er toch niet aan kwijt. Daarvoor zijn de echt hilarische momenten me iets te schaars. Misschien ook wat te veel "fysieke" humor, waarbij mensen zich ongelooflijk veel pijn doen. Vind dat bijna nooit grappig.

Wel een paar komische personages zoals Nick en Lou: zowel Craig Robinson als Rob Corddry waren me in het verleden reeds in positieve zin opgevallen. De rest doet het best aardig, maar is minder memorabel.

Fijn filmpje, maar een topper herken ik er nu ook niet in.

Kan me aansluiten bij het prima stuk van Freud. Sonja Heiss doorprikt het romantische beeld van de vrije backpacker op genadeloze wijze. Maar ze doet dat dan weer op zo'n naturelle, grappige en sympathieke manier dat Hotel Very Welcome ondanks de soms ongemakkelijke situaties tóch een fijne kijkervaring is geworden. Het is wel degelijk fictie, maar bij momenten lijkt het inderdaad echt een documentaire.

Op het eerste zicht wel erg fragmentarisch en oppervlakkig, maar toch meer dan geslaagd. 3,5*

Leuk filmpje toch hoor vond ik, met opnieuw een geinige Simon Pegg als hoofdrolspeler. De personages die hij neerzet lijken wel altijd goed op elkaar, maar z'n Ricky Gervais light-humor ligt me wel. Verder ben ik het eens met thomzi50 dat de film na verloop van tijd een beetje verzandt in een te typische romantische komedie. Maar best eens fijn!

Ben geen grote fan van screwball comedy en dus is dit zeker niet m'n favoriete Coen. De broertjes weten er hun eigen draai aan te geven, maar echt bijzonder wordt het in mijn ogen nergens.

Wel drenken ze hun prent in een fijn sfeertje. Zo'n gezellige, ouderwetse kerst-look, met grootse decors en sprookjesachtige muziek.

Ook is er een stevige portie humor aanwezig, maar vaak ontstijgen ze het niveau niet van de cinema die ze parodiëren.

Zeker geen wanproduct ofzo, maar 'k vind dat de Coens toch al betere films hebben gemaakt. Ergens tussen 2,5 en 3 in.

Begrijp ergens best dat deze prent hier nog geen geweldig hoog gemiddelde heeft weten te vergaren, aangezien Andrew en Ben eigenlijk irritante figuren zijn. De manier waarop ze praten, die ik overigens wel eens vaker tegenkom bij Amerikanen, werkt een beetje op de zenuwen maar doet tegelijkertijd erg naturel aan en gaat gaandeweg voor de nodige humor zorgen.

Visueel ziet het er het grootste deel van de tijd beroerd uit, maar uiteindelijk hou ik toch nog een positief gevoel over aan Humpday. Deed me overigens wat aan Old Joy van Kelly Reichardt denken.

Heel fascinerende cinema die Steve McQueen hier aflevert, maar ik werd nooit écht meegesleept. Daarom vind ik Hunger ook zo moeilijk om te beoordelen want verrassend is dit debuut zonder enige twijfel. Zoals alle ambitieuze regisseurs weet McQueen met iets op de proppen te komen waar je nooit vat lijkt op te krijgen, maar waardoor je wel mateloos geboeid blijft.

De fecaliënschildering, de ruim een kwartier durende conversatie tussen Bobby en de priester (niet één cut!!), de wonderlijk trage scène waarin de gang wordt "gedweild": momenten waarop je duidelijk het filmtalent ziet dat deze artiest in huis heeft.

Jammer genoeg heeft hij dat talent naar mijn gevoel niet optimaal benut om ook voor een magische filmbeleving te zorgen. Maar sowieso scoort deze prent op originaliteit bijzonder hoog!

Veel goeds gehoord over deze prent en dan maar 'ns bekeken, hoewel oorlogsfilms me in principe niet erg aanspreken. En deze splinterbom van een film zorgt inderdaad voor een intense kijkervaring maar stoot tegelijkertijd voor mij persoonlijk toch ook weer tegen het plafond aan van het genre.

Sowieso is het verfrissend om de Irak-oorlog eens te zien verfilmd worden zonder moralistisch ondertoontje. Ook de manier waarop Bigelow de kijker meesleurt in de hallucinante draaikolk van een oorlog is zeer indrukwekkend. Hierbij niet enkel macho's als personages, maar eveneens een bijzonder viriele beeldvoering, waarbij de gebeurtenissen ondanks de handycam steeds overzichtelijk blijven. Wat de acteurs betreft stond ik behoorlijk te kijken van Jeremy Renner, die aanvankelijk maar een bordkartonnen figuur lijkt maar gaandeweg steeds meer aan diepgang wint. Topprestatie.

The Hurt Locker zal niet in mijn eindejaarslijstje opduiken, maar is niettemin een puik en heftig stukje cinema.