Opinions

Ik vond het allemaal niet zo bijster interessant. Machtige zakenvrouw wil graag gedomineerd worden door een man die haar niet op een voetstuk plaatst zoals de rest van de wereld. Hiervoor zoekt ze haar toevlucht tot een jonge stagiair.

Zelfs in tijden van (meer) gelijkheid worden vrouwen vanuit hun eeuwenoud instinct nog steeds geil van dominante mannen. What else is new? Denkt Reijn met die premisse alleen echt opzien te baren?

Het verhaal mist richting en als filmliefhebber bleef ik op mijn honger zitten. Een deel van het brede publiek zal hier wel van smullen, op een Fifty Shades-achtige manier. Maar echt intrigerend wil het allemaal niet worden.

Als erotische thriller is het ook allemaal nogal braafjes, ga dan meteen all the way. En als pulp werkt het naar mijn gevoel ook niet, daarvoor neemt Babygirl zichzelf wat te serieus.

Halina Reijn slaagt er naar mijn gevoel ook niet in om de aantrekking tussen de 2 protagonisten tot leven te laten komen. De dynamiek tussen de lijzige Kidman en de uitstraling missende Dickinson is weinig geloofwaardig.

Nu ook geen totale mislukking wat mij betreft. Een paar scènes werken wel, maar naar het einde toe zakte mijn interesse steeds verder weg.

Heb nu eens de langere versie gezien en Babylon A.D. kon me deze keer al een stuk meer bekoren om de één of andere reden. Allemaal wat duidelijker nu, visueel best aardig en ook Diesel stoorde me eigenlijk niet meer.

Nog steeds een redelijk onnozel verhaaltje gezien, dat vooral naar het einde toe bijzonder idioot wordt, maar alles bij elkaar zeker meer waard dan de 1* die ik staan had. Ik verdubbel ze alvast.

De eerste keer dat ik deze prent bekijk, dus jeugdsentiment speelt niet bij deze jongen. Voor velen is dat wel het geval en dus begrijp ik de vele positieve reacties ergens wel een beetje. Zo kan ik zelf nog steeds erg genieten van pakweg Indiana Jones. Deze Back To The Future doet het voor mij echter niet.

Best charmant bij momenten, maar vaak redelijk vervelend. Sommige personages werkten me namelijk enorm op de zenuwen. Zo'n stereotype pestkop als die Biff, dat gaat nog. In Stand By Me bijvoorbeeld is Kiefer Sutherland geen haar beter, en da's toch een mooi filmpje. Maar dan zo'n Christopher Lloyd als excentrieke professor of Crispin Glover, dat gaat me gewoon te ver. Het soort idioten dat je al eens ziet passeren in televisie voor peuters. Michael J. Fox daarentegen vind ik een geschikte gozer en ook Lea Thompson doet het hier prima.

Als je hier als kind gek van was, beleef je Back To The Future waarschijnlijk volledig anders. Een complete sof is het wat mij betreft zeker niet, maar de status van dit werkje verbaast me toch serieus.

Leuker dan het "origineel". Echt een bijzonder aangename verrassing, dit filmpje. Deed me een beetje denken aan het fenomenale The Shield.

Grote trekpleister is wat mij betreft Cage, die me niet altijd kan overtuigen. Zijn over the top rollen doen het vaak niet voor mij, maar hier vind ik hem echt spot-on: nu eens hilarisch, dan weer aandoenlijk. Een heerlijke prestatie. Ook de rest van de cast weet zich prima te gedragen in het ietwat surrealistische universum dat Herzog schept.

Op visueel vlak eveneens intrigerend, deze Bad Lieutenant: Port Of Call. Sowieso vind ik dat New Orleans sfeertje wel wat hebben: zompig, broeierig... Een beetje onwezenlijk.

Af en toe erg grappig en een magnifieke slotscène. 4*

To the break 'o daaawn, baby!

Deze film .

Bij momenten echt geweldig mee kunnen lachen. Vooral het eerste deel, dat eigenlijk een aaneenschakeling is van korte momenten die moeten aantonen hoe bruin Diaz ze bakt als lerares, vond ik soms ronduit hilarisch. Tweede deel is ietsje minder, maar het blijft toch erg vermakelijk.

Toch wat verbaasd over het lage gemiddelde hier, ik ga voor 3,5*.

Mja, geef me dan toch maar Woody Allen hoor. Echt grappig weet Un Baiser in mijn ogen nooit te zijn en ook de klassieke soundtrack overtuigt me niet. Waar je in bijvoorbeeld Before Sunrise en Before Sunset zit te hopen op een goede afloop omdat de twee duidelijk voor elkaar geboren zijn, kan het me hier niet schelen wie met wie eindigt.

Geen slechte prent, maar de kans dat ik me Un Baiser S'il Vous Plaît volgende week nog herinner, acht ik redelijk klein.

Exorbitante mix van zwarte humor, over the top gore en een surrealistische greep uit de Spaanse geschiedenis. Het resultaat wist mij evenwel nooit helemaal te overdonderen, echt grappig vind ik Balada Triste zelden en de lange finale is gewoonweg vermoeiend. De film is wel knap gemaakt, de hectische toestanden hebben iets charmant en het hele gebeuren baadt in die aangename Spaanse, bijna sprookjesachtige sfeer.

Ergens tussen 3 en 3,5* voor dit curiosiumpje dat inderdaad deed denken aan Jeunet en del Toro, maar dan nog wat gekker.

Ik zag onlangs Portrait de la Jeune Fille en Feu, en die wist me volledig weg te blazen. Dat niveau haalt Bande de Filles zeker niet, maar een knappe film is het bij momenten wel.

Sciamma laat glimpen van haar talent zien, zoals in de hier al aangehaalde scène op Rihanna's Diamonds. Geweldig moment. Ook in een aantal andere scènes toont ze dat ze als geen ander op een authentieke manier meisjes kan observeren in hun universum, net zoals ze al deed in Naissance des Pieuvres en Tomboy.

Toch mist de film wat richting en naar het einde toe zakt het allemaal een beetje in. Niet haar beste werk, maar nog steeds van genoten.

3,5*

'k Heb het origineel (nog) niet gezien, dus kon ik onbevooroordeeld aan de remake beginnen. En die viel mij bijzonder mee: Bangkok Dangerous is niks nieuw onder de zon, maar weet wel degelijk te ontsnappen aan de (irritatie opwekkende) clichés van het genre.

Vooral visueel weten de Pangs me te overtuigen en ze slagen er zeer goed in om de broeierige sfeer van Bangkok op de kijker over te brengen. Ook heb ik een zwak voor beschadigde personages, zelfs al gaat het om huurmoordenaars , een rol die de immer fronsende Cage dan ook als gegoten zit.

Zonder twijfel één van de betere actiefilms die ik de laatste tijd heb gezien, waarbij een leuk verhaaltje nog eens gekoppeld wordt aan wat visuele creativiteit.

Na Rourkes knalprestatie in The Wrestler wilde ik meer zien van deze acteur en dus heb ik me eens aan Barfly gewaagd. Ook hier doet ie het behoorlijk, hoewel z'n Henry Chinaski toch soms gevaarlijk dicht tegen de karikatuur aanleunt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Matt Dillon in het in mijn ogen sterkere Factotum.

Toch hou ik wel van dat bandeloze, destructieve sfeertje dat ervoor zorgt dat Barfly de volledige speelduur blijft boeien. Waar de eerste twintig minuten nog des Guten zu viel lijken, ga je steeds meer mee met Henry's nonchalante levenswandel. Hij knokt, zuipt, vlucht zonder er ooit z'n cool bij te verliezen.

Geen persoonlijke favoriet, maar best 'n aardig filmpje.

Inderdaad niet helemaal geslaagd, deze boekverfilming. Zoals zo vaak zijn de makers niet ver genoeg gegaan bij het uitpuren van het bronmateriaal. Daardoor mist Barney’s Version in mijn ogen wat focus en sleept de film ook iets te lang aan. Maar verder is het best een sympathieke prent, die evenwel nergens memorabel wil worden. De kans dat ik me over 5 jaar nog veel herinner over Barney lijkt me niet bijster groot.

Geen betere acteur nochtans om aan dit soort figuren gestalte te geven dan de nukkige maar best charmante Paul Giamatti. Ook slaagt Richard J. Lewis erin om de zwartkomische toon op een heel natuurlijke manier te laten overvloeien in de melancholie van het laatste half uur.

Niet slecht dus, goed voor 3*.

Zoals verwacht beviel Barry Lyndon mij een stuk beter bij herziening 15 jaar later. De eerste keer knapte ik een beetje af op het kostuumdrama-aspect, denk ik.

Maar toch wel een volstrekt unieke film die Kubrick hier aflevert, op Blu-ray viel de knappe esthetiek van deze prent me ook een stuk meer op. Ryan O'Neal is sterk, de nadrukkelijk aanwezige soundtrack is weer fijn uitgekiend en de levensloop van Barry weet er 3 uur lang de aandacht bij te houden.

Het is nog steeds minder mijn soort film of stijl dan bv. Eyes Wide Shut, A Clockwork Orange of The Shining, maar ik kan er ondertussen wel met volle teugen van genieten.

Ergens tussen 3,5 en 4 sterren in. Na beraad maar even ingezet op het eerste.

Redelijk niemendalletje. De prent ziet eruit alsof ie voor een appel en een ei ineen is geflanst (echt bijzonder goedkope look) terwijl er toch behoorlijk wat bekend volk in meedoet.

Beetje vreemde sfeer ook, die ergens wat weg heeft van de droogheid van Napoleon Dynamite (compleet andere film verder) en schippert tussen komedie en ... tja, drama dan maar. Een mix die je in veel indies ziet, maar hier toch even anders aanvoelt.

Echt hilarisch is Bart Got A Room niet, hoewel ik wel enorm moest lachen met de scène waarin Danny de zaal binnenstapt met een prostituee aan zijn hand, zijn blik op dat moment is van goudwaarde. En ook Macy als onorthodoxe vader zorgt best voor de nodige gein.

Eigenaardig sfeertje maar verder een fijn filmpje.

In mijn herinnering één van de allerbeste Coens, nu herzien en - je raadt dit nooit - dat is Barton Fink in mijn ogen nog steeds. Vooral de scènes in het hotel zelf (met die geweldige gang) vind ik erg geslaagd. Hou er wel altijd van als we samen met een hoofdpersonage afgesloten van de buitenwereld de grip op de werkelijkheid verliezen. Turturro is prima, maar de show wordt hier voor mij gestolen door John Goodman. Nooit beter gezien.

4*

Theatrale prent die bij mij een zweem van nostalgie teweegbracht, waarbij ik ondergedompeld werd in een donkere maar tegelijkertijd sprookjesachtige sfeer die me om één of andere reden deed terugdenken aan m'n kindertijd. Burton maakt met 'Batman' een blockbuster die toch genoeg cinema is om te blijven boeien. Nicholson is bijwijlen hilarisch en hoewel ik Michael Keaton een geweldig foute acteur vind, doet zijn opvallende ingetogenheid de film geen kwaad. Toch duurt dit donkere sprookje iets te lang waardoor de spanningsboog een beetje ongemakkelijk gaat hangen als een halfslappe, bejaarde roede op het moment dat de passie hoog zou moeten oplaaien.

Mja ik weet het niet... De acteerprestaties zijn zeker niet slecht (Danny DeVito is werkelijk hilarisch), maar gedurende de film kon ik er amper m'n aandacht bijhouden.

En dat ligt voor mij toch vooral aan de opbouw van Batman Returns, met name het gebrek eraan. Op zich geen probleem, maar ga dan voor volslagen nonsens. Het carnavaleske schouwspel waarmee Burton hier op de proppen komt, neigt af en toe wel naar complete ongein (Penguin die Max Schrek met een uitgestreken gelaat "Get in the duck" beveelt is geestig), maar tegelijkertijd proberen ze dit te rijmen met een klassieke verhaalontrafeling.

Het tweede uur sleept en sleept maar aan dat er voor mij iets schort aan hoe Tim Burton hier z'n verhaal vertelt. Toch onthou ik achteraf genoeg mooie dingen, maar ik heb te weinig genoten tijdens de film zelf.

Zeer onderhounde prent die me qua sfeer een klein beetje aan Trainspotting doet denken. The Beach slaagt er met verve in het verval van een vrije gemeenschap in beeld te brengen, genadeloos maar nu ook weer niet geheel foutloos. Zo boet Boyle wat aan kracht in vanaf Richards Kurtz-moment, hoewel de film wel tot het einde blijft boeien.

M'n tweede film van Claire Denis na het in mijn ogen teleurstellende Vendredi Soir. Door de vele positieve geluiden hier me toch eens aan Beau Travail gewaagd, maar ook dit is niet aan mij besteed.

Een enkele rake observatie, verder raakt Denis wat mij betreft niet. Visueel spuuglelijk, verschrikkelijke muziek, een béétje sfeer maar in ieder geval niet het soort sfeer dat ik zoek in een film . De slotscène vind ik dan wel weer geslaagd.

Deze filmmaakster ligt me niet zeker? Laten we het daar maar op houden...

Film waar ik in tegenstelling tot vorige worp Belgica weinig verwachtingen rond had. En waar Belgica me wat tegenviel (staat wel een halfje hoger dan deze maar is ook veel meer mijn soort film), viel Beautiful Boy me dan weer beter mee dan verwacht.

Toch wel een bij momenten indrukwekkende film over de liefde van een ouder voor zijn kind en hoe machteloos je soms staat tegen de keuzes die ze maken. Carrell laat hier toch wel zien dat hij ook in een dramatische rol erg sterk voor de dag kan komen.

Sluit me aan bij de positieve reacties hier. Mumblecore op z'n best, dit. Geloofwaardige, complexe personages in een authentieke setting. Aandoenlijke menselijke interactie, gespeend van enige vorm van sentimentaliteit. Grappige momenten zonder dat het ook maar enigszins geforceerd aanvoelt. En inderdaad Knisper... een prachtig personage, die Jeannie.

4*

Deze classic nog een keer van onder het stof gehaald en Before Sunrise blijft een magische prent wat mij betreft. De ontmoeting tussen Jesse en Céline is er zo één die iedereen in z'n leven wel eens zou moeten meemaken.

Geweldig hoe je als een vlieg op de muur hun tocht door de stad meevolgt. Van de late namiddag tot de volgende ochtend elkaar leren kennen, ondertussen iets gaan drinken, een aantal leuke figuren tegen het lijf lopen en babbelen... Eindeloos babbelen.

Hoewel ze zich hier en daar een beetje te veel bedienen van die zie - mij - hier - toch - eens - iets - ongelooflijk - intelligents - uitkramen - blik, vind ik Jesse en Céline vooral sympathiek en charmant. De gesprekken en de manier waarop ze met elkaar omgaan komen erg realistisch over.

Dat het visueel echt helemaal niets voorstelt, is jammer, maar ik vergeef het Linklater met de glimlach. Knap ook dat einde, waarbij de stad er verlaten bij ligt en de magie uit Wenen lijkt verdwenen. Weerspiegelt perfect het gevoel dat ik op dat moment als kijker ervaar.

4,5*

Ook nog eens herbekeken en sluit me aan bij de vele positieve reacties hier. Vanaf het begin weet Richard Linklater de magie van Before Sunrise weer zo uit de lucht te grijpen. Zowel de magie tussen Jesse en Céline als tussen mezelf en de film. Op zich leek het bijna heiligschennis om een vervolg te breien aan de eerste, maar dan komt Linklater hiér mee aanzetten... Tja.

Delpy en Hawke spelen de pannen van het dak en het einde is briljant:

Baby, you're gonna miss that plane.
- I know.

De pay-off waar je als kijker naar snakt.

Misschien wel nog beter dan deel 1.

4,5*

Mooi, charmant filmpje waar ik zeker van genoten heb, maar dat nét iets miste om me helemaal in te pakken.

Aan de acteerprestaties zal het in ieder geval niet gelegen hebben, want die zijn zonder twijfel overtuigend. Een opvallend melancholische McGregor is zoals zo vaak prima, Plummer stráált en Mélanie Laurent is ronduit betoverend. Ik had echt het gevoel naar ménsen te zitten kijken en hun onderlinge relaties kwamen erg authentiek over. De enige die wat mij betreft wat uit de toon viel was Goran Visnjic, die onbedoeld een licht mentaal gehandicapte leek te spelen.

De visuele spielereitjes zijn soms leuk, maar voelen al bij al niet zo héél fris meer aan. Op dat vlak overdonderde Beginners me dus niet volledig. Ook de stukjes tussendoor rond homofobie (Harvey Milk etc.) werkten niet geweldig, vond ik persoonlijk.

Da's dan wat me wat tegenviel, maar verder wist deze film me bij momenten echt te raken en zijn er ook voldoende komische momenten (Freud, die moeder...).

Heel, héél dicht bij 4*.

Aardig filmpje, maar toch herken ik er niet het meesterwerk in dat velen wel zien in Being There. Het gegeven dat iedereen grote wijsheden hoort in de nonsens van Chance is geestig, maar te weinig om een film van meer dan twee uur aan op te hangen. Steeds maar dezelfde situaties en diezelfde tuin-"metaforen", echt hilarisch vond ik het allemaal niet.

Toch boogt Being There tegelijkertijd op 'n melancholische sfeer die een extra dimensie geeft aan de prent. Regisseur Hal Ashby wordt hierbij geholpen door een fantastische Peter Sellers, die met z'n schaapachtige blik de hele film draagt. Het moment waarop Ben Rand overlijdt en Sellers' ogen zich vullen met tranen (of beeldde ik me dit in?), is hartbrekend mooi. Ook het fenomenale! einde scoort punten, maar qua sfeer en humor vind ik het allemaal wat minnetjes.

Dit soort films waarbij bekende komieken in een subtielere (nou ja), tragikomische rol kruipen, liggen me meestal erg goed. En hoewel Being There genoeg sterke momenten kent, vond ik het als geheel niet overweldigend.

Eerste film die ik zie van Christophe Honoré en toch wel een prima prent. Nieuw is het allemaal niet: we zien de liefdesperikelen van enkele scholieren, deze keer op een eerder libertijns lyceum. Zo geneert de leraar Italiaans zich niet om openlijk aan te pappen met een andere docente en zelfs met enkele van z'n studenten.

Als hij zijn pijlen richt op Junie echter, gaat het behoorlijk mis. De ontwikkelingen zijn misschien wat aan de tragische kant, maar La Belle Personne schuwt de theatraliteit dan ook niet.

Toch wordt de sfeer van zo'n ietwat aristocratische school treffend weergegeven. Naast Italiaans wordt er daar blijkbaar ook Russisch gedoceerd, en verder doen de jongeren er zo'n beetje wat ze willen: op geen enkel moment zie je ze met de neus in de boeken. De amoureuze ontwikkelingen primeren.

Visueel is deze prent sober en ook de soundtrack is ingetogen (waarbij gretig gegraaid wordt uit het oeuvre van de onvolprezen Nick Drake). Alles lijkt in teken te staan van het scenario.

Niet superopwindend maar gewoon opnieuw een fijne Franse film.

Ik vond dit wel een sterke prent. Zoals ohkino het hierboven zo goed verwoordt, is dit een 3-uur lang durende koortsdroom waarin we samen met vluchteling Francis afdalen in een soort van hel op Aarde waar niet aan je lot valt te ontsnappen.

De 2 hoofdrolspelers doen het erg goed, de pompende soundtrack is sterk en er zitten een aantal geweldige scènes in. Alleen al die opening doet vermoeden dat hier een eigenzinnige filmmaker aan het werk is die ook de panache in huis heeft om zijn rijke ambities waar te maken.

Vanwege de naargeestige toon en lange speelduur zal dit zeker geen film zijn voor iedereen, maar ik was wel mee. Ik heb sowieso een zwak voor films die een eigentijds portret tonen van een grootstad en Qurbani zorgt er met zijn klasse voor dat zijn film wervelt en je bij je nekvel grijpt. Soms dreigt hij uit de bocht te gaan en het is zeker geen foutloos meesterwerk, maar wel een film die beroert.

In een gulle bui kan ik hier wel 4* aan kwijt.

Beetje toevallig bij deze Berlin Calling uitgekomen, ik had er voorheen nog nooit van gehoord. Maar toch wel een vet filmpje, alleen had het hele psychiatrieverhaaltje er voor mij niet bij gehoeven.

De beste momenten zijn die waarin er gewoon wat gefeest wordt in Berlijn, met die geweldige muziek eronder van Kalkbrenner. Fantastische scène waarin Kalki in een klein barakje staat mee te zingen en dansen met wat wereldhit Sky and Sand zou worden.

Voor mij had het nog meer het Berlijn-sfeertje en de tijdschets mogen zijn, toch wel dé troef van deze prent.

Als er echt geacteerd moet worden, weet Kalkbrenner (en ook de rest van de cast trouwens) mij minder te overtuigen. Hij moet het vooral van zijn charisma en cool hebben. Geweldig ook, altijd die voetbalshirts.

Leuk filmpje waar met een iets andere insteek een nog betere film in had gezeten. Niettemin genoten! 3,5*

Ontspannend filmpje dat een aantal keer hilarisch is (dronken zijn tijdens de werkuren vind ik eigenlijk àltijd grappig dus zat ik bij Bienvenue Chez Les Ch'tis goed). Jammer genoeg vind ik de taalgrapjes iets minder geslaagd en vooral te repetitief en ook de meligheidsfactor mocht wat minder zijn om van een echte topper te kunnen spreken. Niettemin geestiger dan verwacht!

Fijne film met enkele heerlijke personages: Walter Sobchak, Jesus en The Dude zijn bij momenten hilarisch. Het verhaal zelf doet er dan verder ook niet echt toe.

Een echt vervélende film noir heb ik eigenlijk nog nooit gezien, en ook deze weet wel weer te vermaken. Toch behoort deze 'klassieker' wat mij betreft niet tot het beste dat het genre heeft voortgebracht. Het probleem met The Big Sleep is voor mij vooral dat de sfeer nooit echt grimmig wordt. Het blijft allemaal redelijk braaf en zelfs wat mak. Het gemak waarmee Bogie iedereen naar zijn pijpen doet dansen, komt de geloofwaardigheid van het geheel niet echt ten goede. Maar ik hou wel van die typische noir-elementen, die ook hier overvloedig aanwezig zijn, waardoor Hawks toch tot het einde weet te boeien.

3*