Opinions

Wel een aardig filmpje, maar echt boven de middelmaat uitsteken zit er niet bij voor Brooklyn's Finest.

Deed me eveneens wat denken aan Crash en ook de associatie met The Wire is vlug gelegd. Maar echt diep snijden doet deze prent niet, vind ik.

Het noodlottige sfeertje is best oké en ook de acteurs doen het prima, maar 't is eerder dégelijk dan indrukwekkend.

Schoolvoorbeeld van een 3* film: nergens gaat Brooklyn's Finest vervelen en de 140 minuten kijken vlot weg. Maar meer is het wat mij betreft niet.

Brick geldt voor mij als één van de toppers van 2005 en dus was ik best benieuwd naar Johnsons tweede worp. Waar het excentrieke van het debuut heerlijk uitpakte, is dat deze keer jammer genoeg niet het geval in mijn ogen. Geen wondere wereld dus in The Brothers Bloom, wel een universum dat door een gebrek aan charme bij de personages kunstmatig aanvoelt. De Bloom-broertjes doen zo ontzettend hun best om quirky te zijn dat alle ziel eruit is weggezogen.

Ook de verstrengeling tussen "con" en werkelijkheid ging me eerlijk gezegd op de heupjes werken. Denkt Ruffalo nu echt de kijker nog met de neus op de feiten te drukken als hij voor de veertiende keer "It's a con" loopt te schreeuwen. En ook "Tastes like tinfoil" heeft de tintenkiller een keertje te veel overleefd in het scenario.

Geen sléchte film hoor, met redelijke acteurs en hier en daar een fris staaltje cinema, maar voor mij toch een ontgoocheling na het sublieme Brick.

Woooow, erg gave film! Het verfrissende Cashback vond ik al geslaagd (zou ik eigenlijk nog 'ns moeten herzien) maar met The Broken kan Ellis me pas écht overtuigen.

Hoe sfeervol wordt Londen hier wel niet in beeld gebracht: heel donker en er heerst voortdurend een "unheimlich" gevoel. Leuk dat die bevreemdende sfeer zo lang blijft rondsluimeren. Pas als het echt niet anders meer kan, zie je ook de horror (en dan nog maar met mondjesmaat).

De acteurs vind ik erg goed gecast: niet aardverschuivend, maar gewoon de juiste types voor de verschillende rollen. Lena Headey combineert op zeer overtuigende wijze angst met elegantie. Ook Richard Jenkins, in een relatief kleine rol, doet het prima.

De soundtrack ten slotte is gewoon degelijk, zonder mij echt te overdonderen.

Een zéér sfeervolle en mysterieuze prent die hier vreemd genoeg nog niet bijster goed scoort.

Me weer kostelijk mee vermaakt, hoewel het in wezen een kloon is van de Borat-film. Minder verfrissend dus maar erg veel hilarische momenten en wat durft die Sacha Baron Cohen toch, compléét schaamteloos!

Had vooraf verwacht dat de modewereld een beetje meer op de korrel ging worden genomen, maar Brüno is in feite simpelweg een excuus om zoveel (vulgaire) grappen als mogelijk aan op te hangen en onderweg - als het eventjes kan - homofobie in de Amerikaanse maatschappij bloot te leggen (hoewel dat uitsluitend lukt bij de kooi-scène).

Stoort me niet hoor want 't is echt genieten van Cohen die zich door niets of niemand laat verstoren en steeds 100% in character blijft.

Tikkeltje minder dan Borat, maar stukken beter dan het lauwe (en eigenlijk onvergelijkbare) Ali G Indahouse.

Eens. Visueel bij momenten indrukwekkend, maar niet alle vondsten werken even goed. Die kadertjes vond ik evenmin geslaagd. Dit geldt wat mij betreft eveneens voor de score, waarbij niet alles hetzelfde niveau haalt.

Verder een aandoenlijke en zelfs komische prent. Aanvankelijk was Billy Brown me wat té neurotisch, maar geleidelijk aan begin je toch mee te leven. Gallo beschikt natuurlijk over het nodige charisma, en ik hou wel van z'n stijl (cool lederen jasje overigens waarin we hem tijdens het tweede deel van de film zien).

Ook Christina Ricci wist me hier geweldig te charmeren. Een lief en grappig personage dat niet alleen het hart van de ouders (met een fantástische Ben Gazzara) maar ook dat van de kijker steelt.

Mooi filmpje dat opvallende luchtige momenten kent en een aantal sublieme scènes in huis heeft. Net niet compleet weggeblazen, maar toch 4*. Moet The Brown Bunny ook maar eens herzien.

Eerste half uur vond ik best sterk, met een aardige schets van een aantal marginale figuren. Degelijke Ashley Judd en Michael Shannon ook.

Maar dan gaat het in mijn ogen compléét mis en wat volgt behoort tot het alleronnozelste dat ik ooit op pellicule heb gezien. Uiteraard is het niet de realiteit waar we naar zitten te kijken maar ook als afdaling in de waanzin slaat Bug werkelijk alles. Dat het niet geloofwaardig zou zijn, daar heb ik op zich geen probleem mee. De uitwerking van hoe Agnes meegaat in de bezetenheid van haar nieuwe liefde, daarentegen, vind ik verschrikkelijk idioot.

Het soort film dat best wel valt uit te kijken zonder dat het echt een zenuwslopende zit wordt, maar waarbij ik wel geweldig verbijsterd ben over de idiotie van het hele verhaal. Lachwekkend slecht wat mij betreft.

Aardige prent met inderdaad een magistrale car chase! Daar kunnen de chaotische, supersnelle achtervolgingen van vandaag wat mij betreft niet tegenop.

De andere grote trekpleister van deze Bullitt is voor mij Steve McQueen. Sublieme uitstraling heeft die man: cool maar tegelijkertijd draagt hij ook iets jongensachtig in zich, iets kwetsbaars. Veel menselijker dan wat we vaak te zien krijgen in de rol van superflik.

Visueel behoorlijk vond ik, met hier en daar wat levendig camerawerk en vrij mooie kleuren. Ook de jazzy score mag er best wezen.

Alles bij elkaar een onderhoudende film die me evenwel nergens in vervoering wist te brengen. 3* volstaan naar mijn gevoel.

Zoals verwacht een knap gemaakte prent, die anderhalf uur blijft boeien ondanks het karige plot. Buried is spannend, vakkundig in beeld gebracht en geldt gek genoeg als één van de beste Irakfilms die ik al heb gezien. Reynolds is niet meteen een enorm acteertalent wat mij betreft, maar doet het hier meer dan behoorlijk als gewone vent.

Goed dus, maar mijn verwachtingen werden nu ook niet overtroffen. Écht bijzondere cinema is dit voor mij niet, maar wel entertainment van de bovenste plank. Sterk einde ook.

3,5*

Heel erg geestige film die zich wat mij betreft naast die andere Coen-komedies hors catégorie Fargo en The Big Lebowski kan hijsen.

Een stel idiote personages waarbij Malkovich (waar ik normaal niet veel van moet hebben) en vooral Brad Pitt de hoogste toppen scheren. Meneer Angelina Jolie steelt hier echt de show en bewijst z'n enorme komische gave - bijna jaloersmakend getalenteerd is die man!

Verder viel me ook op dat Burn After Reading als een trein voorbijraast en is ie over voordat je 't beseft - altijd goed voor een komedie.

Deze film wordt algemeen gezien als een tussendoortje na hun meesterlijke oscarprent No Country For Old Men, maar voor mij geldt dit als één van de betere schakels uit het rijkgevulde oeuvre van de Coen-broertjes.

De tandem Iñárritu-Arriaga heeft wat mij betreft drie tragische parels gebaard, en 'k was dan ook benieuwd naar de eerste solo-inspanning van de Mexicaanse scenarist.

Echt verrassend kan The Burning Plain niet worden genoemd, maar aangezien ik een zwak heb voor dit soort loodzware drama's, waarin elk personage het gewicht van de wereld op zijn schouders lijkt te dragen, vind ik het toch een zeer geslaagde film.

Zowel op visueel als muzikaal vlak heeft deze prent evenwel niet de klasse van een Babel, 21 Grams of Amores Perros, hoewel Guillermo Arriaga z'n best doet. Ook zit er niet echt een moment in waarop een acteur of actrice je zielsdiep raakt, zoals bijvoorbeeld Babels scène waarin Pitt zijn zoontje aan de telefoon krijgt.

Toch doen de acteurs het allemaal zeer behoorlijk, waarbij vooral nieuwkomers Jennifer Lawrence (als Mariana de tiener) en J.D. Pardo (als Santiago de tiener) me opvielen: frisse verschijningen.

De kritiek dat dit een Iñárritu-afkooksel is, valt enigzins te begrijpen. Te meer omdat ik na The Burning Plain niet echt meer zit te wachten op nóg zo'n film, de bobijn lijkt af. Hopen dus ook dat Arriaga's vroegere spitsbroeder eens een andere weg inslaat.