Opinions

Tussen mij en Ki-duk was er voorlopig nog maar weinig chemie. Bad Guy en Spring, Summer, Fall, Winter... And Spring bevielen me niet echt en zelfs deze Bin-jip wist me bij een eerste kijkbeurt niet te betoveren. Die laatste eens herbekeken en warempel, nu kon de Zuid-Koreaan me wel overtuigen. Nog steeds geen naar de strot grijpend meesterwerk wat mij betreft, maar wel een mooi, gevoelig filmpje. Visueel sterk en met een geslaagde (soms wel een beetje kitscherige) soundtrack.

Moet die andere 2 wellicht ook eens herzien, 3,5* voor deze.

Grote film van Inarritu. Visuele klasse, een magistrale soundtrack en gewéldige acteerprestaties van zowat iedereen. Van Keaton en Stone zelfs de beste rollen die ik al van ze zag, maar ook Norton schittert nog eens als vanouds. Voor het eerst sinds lang nog eens een film gezien in de bios en ik ben blij dat het deze was.

4,5*

Intrigerend filmpje dat het hier verrassend genoeg niet bijster goed doet. ‘k Vrees wel een beetje dat bij herziening het vet wat van de soep zal zijn.

'k Heb het eigenlijk wel nogal voor Polanski maar deze Bitter Moon behoort in mijn ogen zeker niet tot 's mans beste werk. De film begint nochtans redelijk sfeervol maar na een half uurtje wordt het allemaal behoorlijk karikaturaal. Zowel het verhaal als de acteerprestaties.

Enerzijds vind ik de manier waarop Oscar en Mimi elkaar de loef afsteken buitensporig. Hoewel er op die manier wel eens kan gelachen worden, had een meer realistische spanning binnen het koppel tot een betere film geleid.

Ook de duivelse blik van Coyote en het sullige gedrag van Grant liggen er wat te dik op, hoewel beide acteurs best veel uitstraling hebben.

Redelijk heftige reacties hier, zowel van de voorstanders als van ... Olivier en ik val daar een beetje tussen. Polanski's talent komt bij momenten bovendrijven maar te zelden opdat er wat mij betreft sprake is van een topper.

Adieu fijn uitgekiende mozaïekstructuur. Welkom scheutje magisch realisme. Verder blijft alles bij het oude en draagt Biutiful heel duidelijk de Iñárritu-stempel.

Het Menselijke Lijden tekent dus weer present, en hoe! Misschien nog meer dan in zijn vorige worpen zit de eerste prent na de scheiding met Arriaga tjokvol ellende. Dat maakt het een slopende kijkervaring, maar echt potsierlijk werd het niet voor mij. Ruimte voor humor is er ook nu weer niet, maar toch laat Iñárritu zowel het hoofdpersonage als de kijker op tijd en stond even op adem komen...

Wat misschien nogal hypocriet is na al dat vreselijks wat we daarvoor hebben meegemaakt? Het is daar dat de intenties van de cineast me een beetje onduidelijk zijn. Veroordeelt hij de schijnheilige goedheid van Uxbal (en ‘de mens’)? Of probeert hij een sprankeltje hoop en menslievendheid te tonen te midden van zo veel miserie? De aan de geselpaal genagelde Uxbal gedraagt zich soms wat als een moderne Christus maar helpt eigenlijk vooral mensen die hem zelf iets opleveren. Maar met de terugkeer van Ige zegeviert de onbaatzuchtigheid dan weer. De ‘boodschap’ van Biutiful was voor mij dus niet helemaal duidelijk en het lijkt nochtans echt zo’n film die een bepaalde boodschap wil overbrengen.

De muziek en de beelden zijn eigenlijk net zo Iñárritu-by-the-numbers als het verhaal. Handheld cam, rauwe look, grove korrel, mooie kleuren... Er gaat altijd een viscerale kracht uit vanuit zijn beelden. Ook de score is niets nieuws onder de zon, hoewel er hier en daar al eens wat dreigende soundscapes om de hoek kwamen kijken. Knap allemaal, maar enorm verrassend is het anno 2011 niet meer.

Toch brengt de Mexicaan die vuile, schimmige achterkamertjes als geen ander in beeld. Ook bijzonder om eens de andere kant van Barcelona te zien. Zelf ben ik weleens in de minder fraaie buurten van de Catalaanse hoofdstad verzeild geraakt en die grimmige sfeer werd erg goed naar het grote doek vertaald.

Geen absolute topper wat mij betreft, daarvoor is het toch nog net te veel 'miserie op een hoop'. Maar Iñárritu weet zijn film weer een zekere energie mee te geven en dus kom ik uit op 3,5*.

Vooral een knappe cinematografie. Scott slaagt erin om zijn visuele stijl van de eerste tot de laatste seconde aan te houden. In bijvoorbeeld Green Zone zie je ook geweldige nachtbeelden, maar verder gebeurt er weinig. Hier blijven de sublieme scènes zich maar opstapelen.

Jammer dat Black Hawk Down op sommige momenten veel en veel te sentimenteel wordt. Op het onnozele af bijna. Ook de acteerprestaties zijn weinig bijzonder. Mijn vorige uitstapje in het oorlogsgenre was de mini-serie Generation Kill, waarin er fenomenaal wordt gespeeld. En als je hier dan zo'n Josh Hartnett bezig ziet... Weegt gewoon veel te licht. Bana, nochtans verre van mijn favoriete acteur, kon ik dan wel weer pruimen.

Niettemin erg van genoten, maar dan als pure actiefilm. 3,5*

Meeslepend, melodramatisch gruwelsprookje waarin we samen met een fabuleuze Natalie Portman afzinken richting waanzin. Darren Aronofsky put uit het cliché “artiest verliest zich in personage” een opwindende en morbide brok cinema die in een adembenemende finale naar zijn hoogtepunt kolkt. Waar je me kon vinden tijdens de laatste 20 minuten? Juist, op dat puntje van die stoel.

Black Swan begint redelijk sober en gaat visueel verder waar The Wrestler stopte. De beelden zijn korrelig en de camera kleeft zijn protagonist op de huid. Naargelang de film vordert ondergaat de beeldtaal samen met Nina een metamorfose en trekt Aronofsky de registers open. Minder extravagant dan RFAD, maar niettemin indrukwekkend. De score is weer behoorlijk pompeus, maar bij momenten erg overtuigend.

En dan is er nog Oscarwinnares Portman. Met haar ietwat afstandelijke en fragiele uitstraling is ze spot-on gecast als onzelfzekere ballerina die koste wat het kost de perfectie wil bereiken, en dus op zoek moet naar haar seksuele identiteit. Ook Kunis en Hershey doen het goed en de charismatische bad boy Vince Cassel is zoals altijd top als god van de balletcompagnie. Prima bijrollen dus, maar wel in de schaduw van een begenadigde Portman.

Ijzersterke, subjectieve en viscerale cinema waarmee Aronofsky nog maar eens zijn talent bewijst. Ruim 4*

Een paar jaar geleden al eens zien, maar toen werd de film voor mij echt compleet verpest door de aanwezigheid van Rutger Hauer. Elke seconde dat 'ie in beeld kwam, zat ik me om de één of andere reden rot te ergeren. Nu eens herbekeken en dit was eigenlijk helemaal het geval niet meer. Toch vreemd hoe dat kan veranderen...

Afin, het zijn wat mij betreft nu ook niet meteen de acteerprestaties die deze prent bijzonder maken. Vooral de nauwe, donkere steegjes, de rokerige kamers, de geweldige gebouwen en de eeuwige regen maken van Blade Runner een sfeervol gebeuren. Op vlak van decors toch wel subliem. De score van Vangelis blaast me niet omver, maar past hier ook wel.

Van genoten, 4*.

Ben het eigenlijk volledig eens met james_cameron. Best genoten, maar The Blind Side is toch wat te melig om echt indruk te maken.

Inderdaad het soort drama dat je vijftien jaar geleden op je bord kreeg, waarvan je precies weet welke knopjes ingedrukt zullen worden. Hopeloos voorspelbaar dus, maar toch is deze prent sympathiek genoeg om daar mee weg te komen.

De acteerprestaties zijn prima, hoewel ik een Oscar voor Bullock een beetje des Guten zu viel zou vinden. Ook Quinton Aaron als zachtaardige reus en belhamel Jae Head doen het aardig.

Fijne film die iets te sentimenteel is om er meer dan 3 sterren aan te geven.

Eens herbekeken en dit keer beviel Blood Simple me toch beter. Het is eigenlijk al meteen een typische Coen, met hun al even typische flair gebracht. De beeldvoering is bij momenten toch wel knap en dat pianoriedeltje bleef ook hangen. Hierna zijn ze in mijn ogen nog wel sterker uit de hoek gekomen, maar de broers stonden er toch meteen.

3,5*

Pijnlijke, maar oprechte en goede film. Bij momenten zelfs zeer goed. Want Blue Valentine bevat prachtige, enorm raak getroffen passages. Maar als geheel is ie een beetje wisselvallig. Geldt eigenlijk ook voor de cinematografie. Af en toe indrukwekkend, met mooie kleuren en heel levendig camerawerk. Maar elders dan weer wat vlakjes.

Waar in ieder geval niets op valt af te dingen, zijn de acteurs. Zowel Ryan Gosling als Michelle Williams behoren wat mij betreft tot de allergrootste beloften van Hollywood, en hier zijn ze beiden in grootse doen. Met de verkeerde hoofdrolspelers kan dit soort verhaal al snel tot ergernis leiden. Maar Gosling en Williams slagen er met verve in 2 uur lang te blijven intrigeren en komen met veel naturel voor de dag.

Een film waar ik hoge verwachtingen van had en die zijn misschien net niet helemaal ingelost. Maar anderzijds was het ook zo'n prent die voor het zelfste geld compleet in het verkeerde keelgat had kunnen schieten (cfr. sommige films van John Cassavetes). En da's ook niet gebeurd. Daarvoor is het allemaal veel te realistisch en hartverscheurend en ik was dan ook helemaal mee.

Oh ja, prima soundtrack trouwens (en geweldige scène met het dansje!)

3,5*

Blijft toch een erg knappe film. Twin Peaks lijkt hier zijn oorsprong te hebben gevonden. Soms heel erg corny en dan weer angstaanjagend. Hopper is een memorabele psychopaat en dan Dean Stockwell als freaky zanger... Komisch of huiveringwekkend? Ook de cinematografie vond ik heel sterk, met vaak geweldige belichting.

Samen met Mulholland Drive en Lost Highway Lynch' beste werk wat mij betreft.

4*

Dat belerende vingertje is onvermijdelijk bij dit soort verhalen, vrees ik. Maar echt storend moraliserend is Bo niet wat mij betreft. Het is nochtans zo'n prent die heel gemakkelijk in allerlei valkuilen had kunnen stappen. Ben dan ook een beetje verrast dat net deze film hier zoveel slechte commentaren krijgt. Bo is redelijk vlot gemaakt en de debuterende Ella-June Henrard heeft veel uitstraling.

3*

Zit een beetje tussen 2,5 en 3 sterren in. Het eerste uur vond ik zeker geslaagd, met een leuk sfeertje. Daarna neemt het niveau wat af naar mijn gevoel. Op zich kijkt het allemaal vlot weg, maar een meesterwerk herken ik er toch niet in. Dikke 2,5*

Conventionele genre-film zoals American Gangster dat ook was en die vond ik ijzersterk. Zo goed is deze stereotype spionagethriller niet, maar vermakend is hij wel. De hele prent is gewoon zeer vakkundig gemaakt, maar erg bijzonder is ie inderdaad niet. Toch weer een degelijke Ridley Scott.

Op zich wel een film die ik met gemak heb uitgezeten, maar echt goed vond ik het allemaal niet. Het geheel lijkt wat focus te missen en ook op stilistisch vlak raakte ik nooit echt onder de indruk. De zwarte humor lag me evenmin. Acteerprestaties waren wel oké en ik heb zoals gezegd niet op de klok moeten kijken.

Ergens tussen 2,5 en 3* in dus. Aangezien ik het in mijn ogen sterkere Oldboy op 3 heb staan, hier dus maar even een halfje minder.

PTA, jij grote meneer, jij! Echt wel één van m'n favoriete cineasten. Boogie Nights ten tweeden male bekeken en het blijft een uitstekende film.

Grote lichten zijn ze niet, de Dirk Digglers en Reed Rothchilds van deze wereld. En dat zorgt voor de nodige gein! Grappige momenten dus, maar ook op dramatisch vlak overtuigt deze prent. Já, een rise & fall verhaal, maar toch op een frisse manier verteld.

De regie van Anderson is groots en inderdaad de voorbode van zijn magnum opus Magnolia. Ook de muziek wérkt. Sommige songs zou ik zelf niet meteen opzetten, maar binnen de film passen ze als een bus.

Net zoals de acteerprestaties dat doen. Wahlberg is spot-on als naïeve seksgod en de vele usual suspects (Moore, Macy, Reilly, Guzman) zijn stuk voor stuk toppers en dat tonen ze hier met verve. Ook de minder bekende gezichten in PTA-land doen het voortreffelijk.

Twijfel wat tussen 4 en 4,5* maar ga toch voor het tweede omwille van de briljante scène op de tonen van Jessie's Girl. Terwijl Mister John C. Reilly zijn gezelschap schichtig aanport om zo snel mogelijk het ruime sop te kiezen, zoomt de camera in op de in gedachten verzonken Wahlberg. Vond dat op één of andere manier zo'n topscène. Dat petje gaat hier zeer diep af voor Paul Thomas Anderson.

Inhoudelijk redelijk mager, maar verder toch een onderhoudende prent van de Hughes bros. Visueel prima, een puike score en een alweer erg sterke Denzel als zwijgzame loner/christelijke badass. Het einde vond ik een beetje te lang uitgesponnen, en het duffe moraaltje vloekt wat met de cool van The Book Of Eli, maar echt storen deed dat allemaal niet. 3*

De eerste vond ik bij momenten al knullig ("bij momenten" moet daar zelfs niet bij), maar dit is toch nog een stukje zwakker. Wie ze precies gecast hebben in deze prent, weet ik niet, maar acteurs zijn het wellicht niet. Zo'n Julie Benz kan je gerust laten opdraven als suffe huismoeder in Dexter. Knappe vrouw, maar mist toch élke vorm van uitstraling voor zo'n extravagante rol als die van Defoe in het eerste deel?

Voor mij persoonlijk verraadt The Boondock Saints II een compleet gebrek aan talent, maar op zich kijkt het allemaal best vlot weg. Dit soort filmervaring zouden sommigen belonen met een 0,5*, maar ik kan er nog net 2 sterretjes aan kwijt. Niet te veel over nadenken, want daar is deze film dan ook niet voor gemaakt.

Had deze al eens gezien een poos geleden, en het blijft een vermakelijk filmpje. Nergens écht cool en een redelijk lomp gebeuren, maar op zich best genietbaar. Voor mij een soort van mislukte boel die op de één of andere manier toch aardig wegkijkt: 3 sterretjes.

Vreemde snuiter, die Richard Kelly.

Zijn aparte obsessies maakten wat mij betreft van Southland Tales al een complete zeperd. En ook in The Box komen ze roet in het eten strooien.

De film begint nochtans aardig en weet een creepy, bevreemdend sfeertje op te roepen. Jammer genoeg slaat Kelly vervolgens weer te ver door en verloor ie gaandeweg mijn aandacht.

Er mag voor de regisseur dan nog een logica achter zitten, het baat niet als je de kijker kwijtspeelt. Op zich heb ik er geen probleem mee wat te verdwalen in een prent. Maar wel op voorwaarde dat ik nieuwsgierig blijf. En net daar wringt het schoentje bij The Box. Het wordt zodanig onnozel dat m'n interesse volledig wegdeemsterde.

Spijtig dus want ook het seventies-gevoel wordt overtuigend tot levend gewekt en zowel Langella als Marsden doen het prima. Toch nog 3 sterretjes.

Sterke film, maar toch leeft bij mij het gevoel dat er nog meer inzat, dat Boy A z'n potentieel niet helemaal heeft benut. John Crowley probeert een soort dromerigheid te scheppen, maar had daar naar mijn gevoel veel verder in moeten gaan om er ook doeltreffend mee te zijn. Zowel de soundtrack als de cinematografie is te gepolijst om een echt diepe indruk na te laten. En net als een paar anderen hier heb ik het gevoel dat Boy A naar het einde toe wat verwelkt. Dan heb ik het niet over het slot of een té plotse ontrafeling van het verhaal, want dat zit allemaal wel snor. Maar om welke reden dan ook begon mijn enthousiasme naar het einde toe een beetje te tanen. Alsof Crowley de verwachtingen die hij in het eerste uur bij mij schiep niet kon inlossen in het vervolg.

Tot daar dus mijn kritiek, maar uiteraard weegt die niet op tegen wat ik wél goed vind. De prima acteerprestaties bijvoorbeeld, niet in het minst van Andrew Garfield, die met een naturel staat te spelen die mij behoorlijk van mijn sokken blaast. Ook de heerlijke dansscène waarin Jack, stijf van de XTC, een artistieke choreografie ten tonele voert, is om duimen en vingers bij af te likken. Verder vind ik de plot (of ie nu op ware feiten is gebaseerd of niet) erg interessant. Jammer dan ook dat de uitwerking op een gegeven moment een beetje stokt want anders had ik er met Boy A een favoriet bij. Toch zeer overtuigend!

Beetje een idealistisch pamflet, maar ook charmante personages, een stralende hoofdrolspeelster en een prima Adrien Brody. Enig minpuntje voor mij was de confrontratie met haar zus: véél te hysterisch en te lang. Realistisch zeker, maar het werkte me serieus op de zenuwen.

Vond dit maar een belegen en melig filmpje. Acteerwerk kwam bij momenten erg onnatuurlijk en geforceerd over (die huilbuien ), om nog maar te zwijgen van het voortdurend afwisselen tussen (voornamelijk compleet ongrappige) kolder en onmogelijk sentimentele monologen...

Ik las in een recensie dat The Breakfast Club de sfeer van zo'n 'regenachtige zaterdagochtend' wel heel goed weet te vangen en daar ben ik het mee eens. Het gevoel van zo'n grijze zaterdag op school te moeten doorbrengen, het kwam perfect binnen.

Verder duurt dit eightiesvehikel gelukkig niet te lang en ik kan er dan ook nog net 2 sterretjes aan kwijt.

Is me toch allemaal wat te campy, net zoals bijvoorbeeld La Mala Educación. Cillian Murphy doet het best goed maar z'n personage is me te theatraal om er echt mee begaan te zijn.

Ook de indeling in hoofdstukken, 36 maar liefst, maakt de film iets te fragmentarisch en weerhield me ervan in het verhaal te worden gezogen.

Slecht is Breakfast On Pluto nochtans niet en de swingende soundtrack mag er meer dan wezen. Heerlijk overigens om Patrick te zien rondhuppelen in dat Wombles-pak !

Te lang geleden dat ik A Bout de Souffle van Godard zag. Buiten dat ik het een goeie film vond, herinner ik er mij niet zo veel meer van.

Ik had dus weinig last van vergelijkingen met het ‘origineel’ en kon in alle vrijheid genieten van deze na 40 jaar nog steeds frisse film.

Breathless staat in de Humo top 100 aller tijden en in hun recensie las ik dat dit 1 van de films was die Quentin Tarantino enorm heeft beïnvloed. Dat zie ik er wel aan.

De toon is tongue-in-cheek en het nogal verwaande hoofdpersonage hoeven we ook niet al te serieus te nemen. Op visueel vlak weet de film bij momenten flink te overtuigen en de soundtrack vond ik op dat nummer van The Pretenders na niet zo fantastisch maar is net zoals bij Tarantino zeer aanwezig.

Gere doet het erg goed als zelfgenoegzame loose cannon en de voor mij onbekende Kaprisky ziet er wel héél sensueel uit (al is haar acteerwerk bij momenten nogal lachwekkend).

Erg leuk filmpje, ik zet gul in op 4*.

Al eens gezien een paar jaar geleden en toen toch redelijk onder de indruk van Brick. En ook bij een tweede visie blijft deze prent moeiteloos overeind. Regisseur Rian Johnson slaagt er hier met verve in een frisse draai te geven aan de film noir. Erg geslaagd mysterieus sfeertje, geweldige muziek en sterk geacteerd. Joseph Gordon-Levitt is een topper.

Zoals starbright boy al zei een veelbelovend debuut. Jammer genoeg wist Johnsons opvolger, The Brothers Bloom, mijn verwachtingen helemaal niet in te lossen. Toch weer een geval van 'hoe lager het budget, hoe hoger de creativiteit'?

Hmm, beetje verbaasd over de vele negatieve reacties. Wat mij betreft 4* voor dit coole filmpje. En als klap op de vuurpijl worden de end credits begeleid door het fenomenale Sister Ray van VU! Petje. Af.

Dan toch niet helemaal geslaagd wat mij betreft. Brighton Rock begint nog wel erg sfeervol in dat mistige kuststadje, maar wist me toch niet tot het eind te boeien. Het geheel wordt wel vrij elegant in beeld gebracht, maar de acteerprestaties vond ik in tegenstelling tot de rest hier niet geweldig. Riley beschikt nochtans over de nodige dosis charisma, maar slaagt er hier naar mijn gevoel nooit echt in van Pinkie Brown een geloofwaardig personage te maken.

Best een interessante film, maar in mijn ogen zeker niet over de gehele lijn geslaagd. 2,5*

Eens herbekeken en het blijft toch wel een erg mooi filmpje. Misschien wel het toegankelijkste werk van Jarmusch, met de nodige narratieve houvast. Hoewel velen zich nog altijd zullen storen aan het trage tempo. Ik niet in ieder geval, want Broken Flowers drijft op een aangenaam, laid-back sfeertje.

Murray is weer geweldig als droogkloot die alles extreem gelaten over zich laat komen. En ook het vrouwelijk schoon dat de revue passeert mag er wezen. Hoewel er een aantal vreemde creaturen tussen zitten, heb je wel het gevoel naar échte mensen te kijken.

Visueel sober, maar de exotische soundtrack houdt de boel toch swingend. Vooral dat nummer There is an End tijdens de opening en end credits mag er wezen.

4*

Hmm, dat doelloze geknok is in mijn ogen toch wat weinig om een volledige film mee te vullen. Van veel diepgang kan je regisseur Nicolas Winding Refn hier dan ook niet beschuldigen.

Ook de humor vond ik niet echt geslaagd (heb mezelf niet 1 keer luidop horen lachen) en mijn eerste kennismaking met Refn is dus geen onverdeeld succes.

Niettemin heeft de Deen duidelijk talent. Visueel is Bronson erg leuk en ga me dus zeker nog 'ns aan één van z'n filmpjes wagen. Maar deze lag me jammer genoeg niet.

Tom Hardy is nochtans een charismatisch acteur, maar veel meer dan als een bezetene rond zich slaan heeft hij hier eigenlijk niet te doen.

Niet voor mij, 1,5*