Opinions

Gezellig filmpje met een lekker ouderwets sfeertje. Caan vond ik erg leuk in de hoofdrol en Bates is echt in de wieg gelegd voor de vertolking van Annie Wilkes. Het claustrofobische van zo'n afgelegen huis in de sneeuw heeft ook iets, hoewel het allemaal niet enorm bijzonder in beeld wordt gebracht. Een grote film vind ik dit dan ook niet, maar wel een fijne wegkijker. Soms spannend, soms grappig, en nergens wordt het echt karikaturaal wat mij betreft.

Kleine 3,5*.

Aardig filmpje dat voor mij jammer genoeg niet boven de middelmaat uitstijgt. 'k Denk dat met het basisprincipe nochtans een heel sfeervolle prent kan worden gemaakt.

Het uitgangspunt dat mensen vast komen te zitten binnen de claustrofobische muren van zo'n warenhuis (leuke locatie) en dat er buiten een mysterieuze mist hangt is op zich genoeg om de aandacht te trekken. Darabont had me dus meteen mee.

Eens de monsters op het appel verschijnen, gaat het echter wat mis met The Mist. De schepseltjes zien er soms nogal knullig uit, hoewel er toch best vieze exemplaren tussen zitten.

Het is vooral het conflict dat binnen het warenhuis ontstaat dat niet bijster interessant uitgewerkt wordt. Binnen de korste keren breekt er complete massahysterie uit en het gezond verstand overwint uitsluitend bij een aantal clichématige personages.

Het einde vond ik dan wel redelijk, hoewel er vast meer mee te doen was. Toch behoorlijk geslaagde film.

Kan eigenlijk niet veel toevoegen aan het stukje van Olaf K., hoewel ik de uitwerking van het interessante basisgegeven een beetje mak vond. Volgens mij valt er dan ook een veel sterkere film uit te puren. Vooral het feit dat Mikey ineens met drempelvrees heeft af te rekenen vergalde het wat voor mij. Dat gegeven wordt er naar mijn gevoel een beetje met de haren bijgesleurd en deed overdreven aan. Momma's Man zou minstens even boeiend zijn door zachtjes op het uitgangspunt voort te borduren.

Niettemin een aangename, nostalgische prent waarbij je zelf nog eens wordt teruggebracht naar het veilige en gezellige nest van vroeger. Mikey houdt zich liever hier op dan terug te moeten naar een wereld vol verantwoordelijkheden waarin hij zelf de rol van de volwassene moet opnemen.

Visueel redelijk sober, maar dat ouderlijke huis is toch wel echt een fantastisch decor om dit tragi(komi)sche verhaal in te laten afspelen.

Een film die een aantal sterke observaties bevat waarover een waas van heimwee hangt. Aardig, maar hier had meer ingezeten.

Kan me heel erg vinden in het bericht van user Insignificance, hoewel mijn score toch iets lager uitvalt.

Inderdaad een film die dankzij zijn soberheid en focus op het personage Billy Beane op een veilige afstand weet te blijven van de kleffe sportdrama's die je op zaterdagavond al eens op tv ziet passeren. Af en toe toch een beetje aan de sentimentele kant, maar nergens storend. Leukste scènes vond ik eveneens het 'traden' van de spelers.

Pitt is prima in de hoofdrol (wanneer is 'ie dat eigenlijk niet?) en ook een verrassend ingetogen Hill overtuigt.

Oerdegelijke biopic dus waar ik weinig op aan te merken heb. Echt Grote Cinema is Moneyball in mijn ogen evenwel niet, dus blijf ik steken op 3 sterren (hoewel een halfje meer ook wel had gekund).

Mja, best een behoorlijke prent maar voor mij niet het meesterwerk waar deze Moon wel eens wordt voor versleten. En hoewel regisseur Duncan Jones met de nodige antwoorden komt aandraven, ben ik sowieso geen enorme fan van dit soort mindfucks in space genre 2001: A Space Odyssey, Solaris, ... Hypergestileerde prenten ook en daar valt Moon evenzeer onder: het ziet er allemaal erg fraai uit, maar het doet me eigenlijk niet zo veel.

Op zich kijkt deze film nochtans redelijk aangenaam weg, maar het lijkt bij mij vooral te werken op academisch niveau en veel heb ik dan ook niet gevoeld. Het laatste half uur kreeg Jones me toch een beetje mee, gestuwd door de aardige score van Clint Mansell, maar dit soort cinema weet me zo zelden echt mee te slepen. Het feit dat Sam Rockwell verre van een persoonlijke favoriet is, helpt ook al niet.

Duidelijk dat Bowies oudste zoon over het nodige talent beschikt, maar met Moon heeft dat wat mij betreft niet tot een intense filmervaring geleid. Zit ergens tussen 2,5 en 3* in.

Boeiende documentaire die me wat aan het gelijkaardige Hoop Dreams deed denken. More Than A Game gaat evenwel een andere richting uit, ook al omdat het fenomeen LeBron James deel uitmaakt van het vriendengroepje dat door de camera wordt gevolgd.

Zelfs zonder de aanwezigheid van King James was dit verhaal best interessant geweest, maar hij geeft er toch een extra dimensie aan. Het is echt uniek om de jonge jaren mee te kunnen volgen van een speler van dat niveau. Bij de beelden uit de oude doos zie je hem voordat ie een NBA-ster werd, maar z'n spel is dan al diep indrukwekkend.

Zoals timbo_ hierboven zegt net iets te "Amerikaans" om me als film compleet omver te blazen, maar met volle teugen van genoten. 3,5*

Het eerste uur wist A Most Violent Year me net als Chandors vorige film, All Is Lost, nog niet helemaal te overtuigen. Maar het is inderdaad een slow-burner waarvan ik in het tweede deel (en vooral achteraf) toch wel serieus van onder de indruk was. De fotografie is knap, ik vond Isaac net als in Inside Llewyn Davis wél zeer overtuigend en de vroege jaren '80-sfeer uit New York intrigeert. Voeg daar een paar geweldige achtervolgingsscènes (die in de tunnel!) aan toe en die heerlijke song van Marvin Gaye en ik zit erg dicht bij 4*. Goeie titel ook.

Charmant, piepklein filmpje dat bevolkt wordt door aandoenlijke personages. De sfeer is 'n tikkeltje zweverig maar tegelijk erg gezellig en doet me net als Macmanus nogal denken aan The Station Agent en ook wel wat aan Me And You And Everyone We Know (komt misschien door de score).

Een onvervalste parel herken ik evenwel niet in The Motel maar het is wel een fijne prent die hier best wat meer aandacht verdient.

Eerst The Departed gezien, maar ook deze keer bleef het verhaal moeiteloos overeind. Gewoon een heel interessante premisse dus. Vond Infernal Affairs op audiovisueel vlak wel niet al te bijzonder. Had het nochtans allemaal wat sfeervoller kunnen maken.

Wel wordt er prima geacteerd, door een heleboel mensen. Ook Tony Leung vond ik weer erg sterk. Wel stel ik mij grote vragen bij het vriendinnetje van Ming, die schrijfster. De makers weten natuurlijk ook dat wij dit niet kunnen controleren, maar volgens mij is dat geen taal die zij hier spreekt. Meer regieaanwijzingen dan 'zo zagerig mogelijk, geen medeklinkers' kwamen daar volgens mij niet bij kijken.

Boeiende thriller, die net op 3 sterren blijft hangen.

M'n eerste film van Marchal, hoewel ik 36 Quai des Orfèvres wel al langer eens wilde zien. En mijn nieuwsgierigheid is er niet minder op geworden na het oerdegelijke MR73. Jammer genoeg slaagt deze policier (overigens een genre dat me na aan het hart ligt) er niet in om twee uur lang even boeiend te blijven.

Het is niet het tempo dat me stoort, wel de ontwikkelingen. Alsof Olivier Marchal elk cliché binnen het genre aan bod wou laten komen.

Gelukkig is daar nog Auteuil (stelt me nooit teleur) met een ijzersterke vertolking, waarbij z'n personage me soms wat aan zanger Arno deed denken . Philippe Nahon wordt eens te meer als sociopaat opgevoerd, en het blijft wachten tot ie eens als sympathieke opa wordt gecast.

Wat me ook weer opviel, is die typische Franse sfeer, de Franse stempel die MR 73 overduidelijk draagt. Heel erg vreemd, maar de meeste Franse films delen een soort van identiteit, buiten de verschillende genres om. De Franse cinema heeft dat naar mijn gevoel veel meer dan andere landen, waardoor films uit "L'hexagone" me amper teleurstellen.

Visueel deed deze prent me dan weer wat denken aan James Gray: een grauwe wereld vol grijze kleuren waarin iedereen op zoek is naar z'n eigen ethiek.

Leuk om eens te zien, maar jammer genoeg niet écht gedenkwaardig.

Bijzondere prent die inhoudelijk en ook op visueel vlak wel niet helemaal mijn soort cinema is. Aan alles zie je eigenlijk dat Jaco Van Dormael van Mr. Nobody zijn magnum opus wilde maken, zijn ultieme levenswerk. Maar net daardoor is dit een wat overvolle film geworden, die barst van de ideeën, maar wat mij betreft té ambitieus blijkt.

Uiteraard is Van Dormaels derde worp vakkundig gemaakt en bevat 'ie enkele magische scènes. Maar daarnaast passeren er ook een paar passages de revue die ik al eens durf te klasseren onder 'complete bullshit'.

Er is veel aandacht geschonken aan de fotografie, maar mij is het allemaal een beetje te gepolijst om echt te betoveren. De muziek is fijn (Otis Redding ) hoewel ook weer niet over de gehele lijn geweldig. Zo was het na een keertje of drie wel mooi geweest met Mr. Sandman.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de acteerprestaties: weinig op aan te merken, maar het raakte me weinig. Jared Leto, Diane Kruger, de jonge acteurs,... Erg bekwaam, maar ze grepen me niet bij de strot. En oh ja, kunnen we niet afspreken om de oudere versie van personages gewoon door een oudere acteur te laten spelen? Me net als in Benjamin Button (Cate Blanchett) redelijk blauw zitten ergeren aan dat gekreun van de oude Nemo.

Sowieso een speciale film die me ondanks de lange speelduur best bleef boeien, maar naar mijn gevoel niet het overrompelende meesterwerk dat Van Dormael in gedachten had.

Ook voor mij steken de zweverige ochtendrituelen, begeleid door bloedmooie songs, er met kop en schouders bovenuit. Verder erg mooie kleuren en een aangename, serene sfeer.

Fijne film en 'k ben nu toch wel zeer benieuwd naar Xich Lo.

Deze Mulholland Drive voor een derde keer bekeken en het blijft een ijzersterk stukje cinema. Mysterieus (in een David Lynch-film, wie had dit nog kunnen denken), spannend én grappig tegelijk. Uitstekende acteurs ook, met een érg sexy Naomi Watts. De scènes die volgen na haar solomoment maak ik dan ook niet zo héél bewust meer mee. Njammie!

Is voor mij waarschijnlijk de beste Lynch: bevreemdend, maar toch allemaal redelijk te volgen. Een prent die je intrigeert en tot het eind aan het scherm gekluisterd houdt.

Prachtige film. 4,5*

Mja, dit is toch niet helemaal aan mij besteed vrees ik. Zoals Onderhond al zei: een vreemdsoortige mix van Calvaire en Martyrs, maar voor mij niet grappig genoeg om op komisch vlak te scoren. En wat betreft de gruwel vind ik het allemaal te goedkoop in beeld gebracht om hoge ogen te gooien.

Wat blijft dan over: het zoveelste verhaal van een onschuldig slachtoffer dat in de handen valt van een stelletje psychopaten. En zonder sfeer- of cinematografiemeerwaarde wekt dat vooral woede bij me op. Hoewel Mum & Dad zichzelf niet eens zo serieus neemt.

Wel positief vond ik de prestatie van het meisje dat Lena speelt, echt een ontdekking! Ook de andere acteurs zijn op zich wel goed gecast, ideaal om een stelletje zonderlingen te spelen.

Geen ondraaglijk vervelende film, maar dit is gewoon niks voor mij denk ik.

Visueel toch wel erg knap, vond ik. Mooie, zachte kleuren en de camera kleeft de personages vaak op de huid. Zeer geslaagd 70s sfeertje, maar dan vanuit het oogpunt van een kind.

Inhoudelijk wel niet geweldig interessant voor mij, deze My Queen Karo. Het ligt er allemaal nogal dik op dat die levenswijze al heel snel tot conflicten leidt. En dan Schoenaerts steeds 'Heeey, heey Karo, heey, rustig... Laat pappie nou gewoon 'ns zijn piemeltje in andere vrouwen steken dan mammie, terwijl de rest van het gezinnetje er zit op te kijken'.

Maar goed, het is zeker een aardig filmpje. En een egel als huisdier doet het bij mij altijd goed (hoewel die het invriesexperiment jammer genoeg moet bekopen met zijn leven). Ik geef dik 3 sterren.

De uitwerking van het verhaal vind ik nogal rommelig maar dankzij de sfeervolle fotografie toch nog net 3 sterretjes.

Mysterious Skin (een potentiële titel voor een docu over Michael Jackson) voor een tweede keer bekeken, maar het blijft een moeilijke film om te beoordelen.

Een prent die kan bogen op een geweldige sfeer, in ieder geval. Vooral op sfeer, vind ik zelfs. Het is de gevoelige beeldtaal die Mysterious Skin zo bijzonder maakt wat mij betreft. Reken daarbij de dromerige muziek en een uitstekende Joseph Gordon-Levitt en ik kom toch uit op 4*.

Charmante film met een aardig sfeertje maar echt aan het beeld gekluisterd zat ik nu ook niet. Enorm interessante personages waren het wat mij betreft niet, maar wel slaagt Jarmusch er in om zo'n Amerikaanse stad op een authentieke manier te tonen, zoals danuz al zei. Verder ook een leuke locatie, dat vervallen hotel.

Fijn, maar de magie kreeg me niet helemaal te pakken.